IV SA/Po 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 września 2008r. nr [...] w przedmiocie działalności Burmistrza Miasta postanawia odrzucić skargę /-/ P. Miładowski Uchwałą nr [...] z 30 września 2008r. Rada Miejska, na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), uznała za bezzasadną skargę J. M. z dnia 18 lipca 2008r. na działalność Burmistrza Miasta. J.M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały z powodu naruszenia norm współżycia społecznego i dostępu do informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie odnosiło się do skargi powszechnej i toczyło się w trybie art. 229 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przepisy 3 § 2 pkt 4, 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazują, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z treści zaskarżonej uchwały, Rada Miejska rozpoznała skargę J. M. w trybie przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi była działalność Burmistrza Miasta. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie ugruntował się pogląd, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. są jedynie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, podobnie jak czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Nie można zatem uznać, że w sytuacji gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki pogląd powodowałby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, albowiem prowadziłby do wniosku, że skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie przysługuje (vide: postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 2668/00, publ. LEX 54426, postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 276/05, publ. ZNSA 2005/2-3/115). Sąd podziela powyższy pogląd, mając na uwadze, że stan faktyczny niniejszej sprawy pozwala na zastosowanie wskazanej argumentacji. Podkreślić należy, że działanie rady miejskiej w formie uchwały, nie zmienia istoty tego aktu, który ma charakter zawiadomienia o sposobie rozstrzygnięcia skargi. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego kwestii dostępu do informacji publicznej, Sąd wskazuje skarżącemu na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), które określają zakres i tryb postępowania w przedmiocie dostępu do danych tego typu. Na marginesie Sąd zauważa, że wniesienie odpowiedzi na skargę przez Przewodniczącego Rady Miejskiej jest naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 54 § 2 p.p.s.a. Zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady, nie jest zatem organem, którego skarga dotyczy i nie ma kompetencji do sporządzenia odpowiedzi na skargę. W aktach sprawy brak jest ponadto umocowania dokonanego przez radę gminy w formie uchwały, które mogłoby stanowić podstawę do wniesienia odpowiedzi na skargę w jej imieniu przez Przewodniczącego Rady. Wskazane uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, Sąd uznał jednak za zasadne zwrócenie uwagi organu na zaistniałą nieprawidłowość. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. /-/ P. Miładowski MZ