II SA/Kr 1318/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Kazimierz Bandarzewski (spr) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M.B. na uchwalę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2007r., nr XXXI/398/7 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Dąbie". skargę oddala Rada Miasta Krakowa uchwałą z dnia 19 grudnia 2007 r. Nr XXXI/398/07 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Dąbie". Obszar działek skarżącego został zakwalifikowany w tym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w jednostce urbanistycznej [...] - Tereny Zieleni Urządzonej. Podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest ogólnodostępna zieleń urządzona jako park dla potrzeb rekreacji i wypoczynku. Ustalono również przeznaczenie dopuszczalne w zakresie możliwości lokalizowania obiektów i urządzeń towarzyszących w zakresie pojedynczego obiektu usług komercyjnych z zakresu sportu i rekreacji; pojedynczego obiektu o funkcji wystawienniczej z częścią administracyjno-socjalną; obiektu usług z zakresu funkcji rekreacyjnych, sportowych i rehabilitacyjnych oraz komercyjnych w tym gastronomicznych; obiektów małej architektury; ciągów pieszych i ścieżek rowerowych; obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów i urządzeń służących wyłącznie dla obsługi terenów i obiektów budowlanych. W trakcie procedury uchwalania planu miejscowego dla działek skarżącego uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia z terenu rolnego na cele nierolne. W dniu [...] października 2008 r. (data wpływu do organu) M.B. działając poprzez radcę prawnego S.K. wystosował do Rady Miasta Krakowa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą Nr XXXI/398/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny -Dąbie". W odpowiedzi na powyższe wezwanie Przewodnicząca Rady Miasta Krakowa przekazała skarżącemu stanowisko zajęte przez Prezydenta Miasta Krakowa, jako projektodawca kwestionowanej uchwały wraz ze stwierdzeniem, że wezwanie nie znajduje podstaw do uwzględnienia. W dniu [...] grudnia 2008 r. M.B. reprezentowany przez radcę prawnego S.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2007 r. Nr XXXI/398/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Dąbie", wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Kwestionowanej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a to: - art. 1 ust. 2 pkt. 1-5 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności, - art. 15 ust. 2 pkt. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zawarcia w planie odpowiednich regulacji wymaganych w tym przepisie, - art. 16 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieczytelne sporządzenia załącznika graficznego do uchwały, - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na tym, że zaskarżona uchwała nie zawiera ustaleń zgodnych z postanowieniami tych przepisów, czym uniemożliwia korzystanie z prawa własności, - art. 140 k.c. polegającego na nieuprawnionym ograniczeniu właścicieli w możliwości korzystania ze swoich nieruchomości. Na uzasadnienie zarzutów skarżący szeroko przytoczył stanowisko doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące kwestii władztwa planistycznego gminy, ograniczenia prawa własności oraz zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dalej skarżący podał, iż jest współwłaścicielem działek o nr [...], [...] oraz [...] obr. [...]. ewid. [...]. Przedmiotowe nieruchomości znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem [...] - Tereny Zieleni Urządzonej. Zgodnie z § 47 miejscowego planu teren ten został przeznaczony pod ogólnodostępną zieleń urządzoną jako park dla potrzeb rekreacji i wypoczynku. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustalono możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących: 1) pojedynczego obiektu usług komercyjnych z zakresu sportu i rekreacji (np. siłownia, gabinety odnowy biologicznej itp.), w części terenu ograniczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu; 2) pojedynczego obiektu o funkcji wystawienniczej z częścią administracyjno-socjalną, w części terenu ograniczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu; 3) obiektu usług z zakresu funkcji rekreacyjnych, sportowych i rehabilitacyjnych oraz usług komercyjnych, w tym z zakresu gastronomii, w zachodniej części terenu, w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną na rysunku planu; 4) obiektów małej architektury, związanych z przeznaczeniem terenu; 5) nie wyznaczonych na rysunku planu ciągów pieszych i ścieżek rowerowych; 6) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej; 7) obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów i obiektów budowlanych - w tym dojazdów, zatok postojowych i parkingów. Skarżący wskazał na naruszenie jego interesu prawnego polegające na niezgodnym z prawem ograniczeniu jego prawa własności poprzez brak zagwarantowania nieruchomościom stanowiących przedmiot jego współwłasności dostępu do drogi publicznej. Zaistniały stan, w ocenie skarżącego, w sposób istotny ogranicza możliwość prowadzenia działalności inwestycyjnej na przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącego w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie został ustalony sposób obsługi komunikacyjnej obszaru, na którym znajdują się nieruchomości skarżącego. Przedmiotowy teren nie został skomunikowany, ani w drodze przewidzianej budowy dróg należących do układu drogowego podstawowego, ani do układu drogowego uzupełniającego w rozumieniu § 16 ust. 1 pkt. 1, 2 i 3 zaskarżonej uchwały. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi jedynie w § 16 pkt 5, że niewyznaczone w planie liniami rozgraniczającymi niezbędne dla poszczególnych inwestycji dojazdy z dostępem do dróg publicznych należy wyznaczać w sposób uwzględniający obsługę terenów znajdujących się w sąsiedztwie, w zgodzie z ustaleniami planu i przepisami odrębnymi oraz z uwzględnieniem możliwości prowadzenia lokalnych sieci uzbrojenia technicznego. W ocenie skarżącego powyższy przepis jest bardzo nieprecyzyjny i powoduje istotne trudności interpretacyjne w praktyce stosowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Treść uchwały w tym zakresie pozostawia, zdaniem skarżącego, w gestii organów stosujących prawo możliwość arbitralnego kształtowania zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej nieruchomości objętych ustaleniami planu. Ponadto skarżący podniósł, że zapisy planu miejscowego w praktyce dodatkowo uzależniają uzyskanie dostępu do drogi publicznej od realizacji innych zamierzeń inwestycyjnych, na realizację których nie mają wpływu właściciele nieruchomości pozbawionych dostępu do drogi publicznej. Skarżący stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien w swojej treści gwarantować dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości położonych na obszarze jego obowiązywania. Treść planu miejscowego powinna być w tym zakresie precyzyjna. Aktualna treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spełnia więc wymagań ustawowych, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Skarżący podał, że za dostęp do drogi publicznej powszechnie uważa się dostęp faktyczny i prawny, zapewniający kumulatywne spełnienie obu tych przesłanek. W związku z tym, że posiadany przez niego obecny dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] obr.[...], która jest faktycznie użytkowana jako droga, nie ma charakteru prawnego lecz wyłącznie faktyczny. Skarżący wskazał, że kwestionowaną uchwałą naruszono przysługujące mu konstytucyjne prawo równości wobec prawa. Naruszony został także przepis art. 7 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej powinien mieć na uwadze zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, która nie określa hierarchii tych wartości ani zasad rozstrzygania konfliktów między nimi. Skarżący wskazał także, że nieprawidłowo został sporządzony rysunek planu miejscowego stanowiący obligatoryjny załącznik do tekstu planu. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rysunek planu powinien być sporządzony w skali 1:1000. Natomiast plan miejscowy przyjęty zaskarżoną uchwałą został sporządzony na mapie w skali 1:2000. Organ niezasadnie sporządził mapę w mniejszej, choć dopuszczalnej skali przyjmując, że obejmuje ona obszar o znacznej powierzchni zgodnie z treścią § 6 ust. 1 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 157). W związku z tym skarżący stwierdził, że część graficzna przedmiotowego planu miejscowego została sporządzona w skali 1:2000 bez zaistnienia przesłanek określonych w rozporządzeniu, co powoduje naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazał, że zastosowanie zbyt małej skali mapy, na której sporządzony został rysunek planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest uzasadnione przede wszystkim z punktu widzenia możliwości precyzyjnego odczytania treści planu. Nieuzasadnione pomniejszenie rysunku planu może bowiem spowodować nieczytelność jego zapisów i w konsekwencji wywołać poważne problemy z ich stosowaniem przez organy administracyjne, w szczególności w trakcie prowadzonego postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto skarżący wskazał, że przy zastosowaniu małej skali mapy, rysunek planu wykonano przy stosunkowo grubych liniach rozgraniczających, co wywołuje dodatkowe trudności z odczytaniem treści planu. Skarżący podał, że użycie zbyt grubej kreski przy równocześnie zbyt małej skali mapy zostało uznane za uchybienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2007 roku (II SA/Kr 55/07, niepubl.) oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2007 roku (II OSK 1487/07). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ ten stwierdził, że z ogólnie zaprezentowanymi w uzasadnieniu skargi uwagami i przepisami prawa trudno polemizować. Zdaniem organu przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Czyżyny - Dąbie nie nastąpiło żadne z wymienionych przez skarżącego uchybień, gdyż organy planistyczne działały w ramach przysługującego im władztwa planistycznego, na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, ważąc interes prywatny i publiczny oraz szukając optymalnych rozwiązań prawno-przestrzennych wynikających z uwarunkowań faktycznych, prawnych merytorycznych oraz polityki przestrzennej gminy wyrażonej w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa. Rada Miasta Krakowa podała, że nieruchomości wskazane w skardze jako współwłasność M.B. , o numerach [...], [...] i [...] obr.[...] położone są [...] w bezpośrednim sąsiedztwie południowej granicy tzw.[...]. § 47 kwestionowanej uchwały stanowi o ich przeznaczeniu podstawowym jako parku dla potrzeb rekreacyjnych. Zapisy planu nie uniemożliwiają prowadzenia działalności inwestycyjnej na przedmiotowych działkach - właściciel może zlokalizować na nich obiekty o powierzchni zabudowy max 225 m2 i wysokości do 5 m. Działki nr [...] i [...] graniczą z działką nr [...] - będącą własnością Gminy Kraków i użytkowaną jako droga, a dodatkowo działka nr [...] graniczy z działką nr [...] - stanowiącą drogę publiczną. A więc właściciele działek, zarówno w trakcie sporządzania projektu planu, jak i obecnie, mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej [...] przez istniejący zjazd z tej ulicy. Sam zjazd (w obrębie [...] znajduje się poza granicami planu. Organ wskazał, iż skarżący ani we wniosku do planu, ani później nie podnosił kwestii dostępu do drogi publicznej, mając ten dostęp i korzystając z niego, co jest obecnie głównym zarzutem skargi. Wniosek i zgłoszone uwagi dotyczyły przeznaczenia przedmiotowych działek na cele inwestycyjne. Rada Miasta podała, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają, aby plan miejscowy wyznaczał szczegółową lokalizację dojazdu do każdej działki. Organ podkreślił, iż zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 14) pojęcie "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dalej organ wskazał, że w swoich regulacjach plan miejscowy "Czyżyny - Dąbie" umożliwia lokalizację dojazdów na wyznaczonym terenie [...] i nie uzależnia właściciela działki od realizacji innych zamierzeń inwestycyjnych. Zgodnie z zapisami w § 47 ust. 2 pkt 7 planu miejscowego w przeznaczeniu dopuszczalnym terenu [...], plan miejscowy ustalił możliwość lokalizacji m. in. "obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów l i obiektów budowlanych, w tym dojazdy, zatoki postojowe i parkingi". Plan miejscowy nie powoduje likwidacji dotychczasowego dojazdu do nieruchomości, a w oparciu o zapisy § 8 ust. 2 zaskarżonej uchwały istniejący dojazd może być utrzymany i wykorzystywany w sposób dotychczasowy. Plan określa zasady obsługi komunikacyjnej i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpierając zarzut dotyczący skali opracowania organ stwierdził, że plan został sporządzony w skali 1:2000, ponieważ jest to dopuszczalne w myśl cytowanego przez skarżącego § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywoływane rozporządzenie nie definiuje ani w żaden inny sposób nie przybliża, jaki obszar należy już uznawać za obszar o znacznej powierzchni. Organ wyjaśnił, iż w przypadku przedmiotowego planu zastosowano skalę 1:2000, ponieważ obejmuje on obszar 273 ha i uznano, że jest to już obszar "o znacznej powierzchni". Skala 1:1000 stosowana jest zwyczajowo w Gminie Kraków do planów poniżej 100 ha. Wbrew twierdzeniom skargi stosowanie skali 1:1000 nie zwiększyłoby szczegółowości rysunku planu i jego poszczególnych elementów. Skala 1:2000 jest czytelna i zawiera odpowiednio wszystkie wymagane przepisami oznaczenia. Dopuszczenie sporządzenia planu w tej skali było zawarte uchwale Rady Miasta Krakowa w sprawie przystąpienia do sporządzania planu i nie było kwestionowane przez organ nadzoru. Odnosząc się do zarzutu zastosowania w planie "stosunkowo grubych linii rozgraniczających" organ zauważył, że w myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia przy sporządzaniu projektu rysunku planu miejscowego stosuje się podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. Zarzut "użycia zbyt grubych kresek" jest bezzasadny, gdyż takie oznaczenia zostały zastosowane. Zgodnie z cytowaną normą grubość linii rozgraniczającej tereny o różnym sposobie użytkowania wynosi 0,7 mm. Obecnie każdy plan w Gminie Kraków jest sporządzany w technice cyfrowej i przy jej zastosowaniu możliwe jest uzyskanie precyzyjnych współrzędnych geodezyjnych np. dla podziałów działek lub określenia wielkości terenu. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego ograniczył treść skargi do §§ 47, 16 ust. 1 pkt 5 w związku z § 6 pkt 21 oraz § 7 pkt 3 lit. m w zakresie dotyczącym jednostki urbanistycznej [...] oraz odpowiadającej temu rysunkowi planu miejscowego. Dodatkowo podniósł, że w jednostce urbanistycznej [...] nie wyznaczono dróg dojazdowych do działek skarżącego, a tak uchwalony plan miejscowy nie pozwala na ich dodatkowe wyznaczenie. Ponadto § 16 ust. 1 pkt 5 planu miejscowe w istocie przerzuca na inne organy administracji uprawnienia w zakresie ustalania dróg dojazdowych. Pełnomocnik Rady Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chroniony interes prawny skarżącego, uprawniony jest do badania, po czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Ze względu na powyższą zasadę kontroli sądowej podlegała uchwała Rady Miasta Krakowa Nr XXXI/398/7 z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny- Dąbie". Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności §§ do §§ 47, 16 ust. 1 pkt 5 w związku z § 6 pkt 21 oraz § 7 pkt 3 lit. m w zakresie dotyczącym jednostki urbanistycznej [...] oraz odpowiadającej temu rysunkowi planu miejscowego. Powołane przez skarżącego przepisy planu miejscowego mają następującą treść: § 47 1. Wyznacza się Tereny Zieleni Urządzonej oznaczone symbolem [...] z podstawowym przeznaczeniem terenu pod ogólnodostępną zieleń urządzoną jako park dla potrzeb rekreacji i wypoczynku. 2. Jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących: 1) pojedynczego obiektu usług komercyjnych z zakresu sportu i rekreacji (np. siłownia, gabinety odnowy biologicznej itp.), w części terenu ograniczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na Rysunku Planu; 2) pojedynczego obiektu o funkcji wystawienniczej z częścią administracyjnosocjalną, w części terenu ograniczonej nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na Rysunku Planu; 3) obiektu usług z zakresu funkcji rekreacyjnych, sportowych i rehabilitacyjnych oraz usług komercyjnych, w tym z zakresu gastronomii, w zachodniej części terenu, w granicach określonych nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną na Rysunku Planu; 4) obiektów małej architektury, związanej z przeznaczeniem terenu; 5) nie wyznaczonych na rysunku planu ciągów pieszych i ścieżek rowerowych; 6) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej; 7) obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów i obiektów budowlanych - w tym dojazdy, zatoki postojowe i parkingi. 3. W granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy, ustala się: 1) zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych, za wyjątkiem określonych w ust.2 pkt 1,2 i 3; 2) maksymalny udział powierzchni zainwestowanej obiektami i urządzeniami, o których mowa w ust. 2 pkt 4-7 nie może przekroczyć 10% powierzchni terenu; 3) wskaźnik powierzchni czynnej biologicznie - min. 80 %; 4) dla każdego z obiektów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2: a) powierzchnię zabudowy - max. 225 m2, b) wysokość zabudowy - max. 5 m, 5) dla obiektu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3: a) powierzchnię zabudowy - max. 600 m2, b) wysokość zabudowy - max. 7 m; 6) warunek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla obiektów budowlanych w granicach terenu inwestycji, zgodnie z wskaźnikami określonymi w § 16 ust. 2. 4. W granicach wyznaczonego terenu w zasięgu Strefy Ochrony i Kształtowania Wartości Przyrodniczych i Krajobrazowych obowiązują ustalenia zawarte w § 26. § 16. Zasady modernizacji, rozbudowy i budowy układu komunikacyjnego. 1. Określa się następujące zasady obsługi komunikacyjnej obszaru objętego planem: (...) 5) Niewyznaczone w planie liniami rozgraniczającymi niezbędne dla poszczególnych inwestycji dojazdy z dostępem do dróg publicznych należy wyznaczać w sposób uwzględniający obsługę terenów znajdujących się w sąsiedztwie, w zgodzie z ustaleniami planu i przepisami odrębnymi oraz z uwzględnieniem możliwości prowadzenia lokalnych sieci uzbrojenia technicznego; § 6 (...) pkt 21) dojazdach nie wydzielonych - należy przez to rozumieć nie wydzielone liniami rozgraniczającymi na Rysunku Planu istniejące i projektowane dojazdy, zapewniające obsługę obiektów w ramach terenów inwestycji poprzez dostęp do dróg publicznych; przebieg i sposób ich rozwiązania określany będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych; § 7 pkt 3 lit. m 1. Elementy ustaleń planu zawarte w części graficznej planu: 3) tereny o różnym przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym oraz o zróżnicowanych zasadach zagospodarowania i warunkach zabudowy oznaczone następującymi symbolami: m) ZP 1 - ZP 6 - Tereny Zieleni Urządzonej, Stosownie do powołanego art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Krakowa w dniu [...] października 2008 r. Skargę wniósł w dniu [...] grudnia 2008 r. z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu do jej złożenia zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. Odpowiedzi na wezwanie udzielił skarżącemu Prezydent Miasta Krakowa za pośrednictwem Przewodniczącej Rady Miasta Krakowa, a zatem organ niewłaściwy, stąd sześćdziesięciodniowy termin do złożenia skargi. W następnej kolejności należy ustalić, czy powołane przez skarżącego paragrafy zaskarżonej uchwały naruszają jego interes prawny, a więc czy poprzez uchwalenie tejże uchwały interes prawny skarżącego już został naruszony lub w inny sposób ograniczony. Na tą okoliczność skarżący w skardze podnosi, że zaskarżone przepisy planu miejscowego naruszają przysługujące mu prawo własności w ten sposób, że uniemożliwiają dostęp do jego działek z drogi publicznej oraz uniemożliwiają mu prowadzenie działalności inwestycyjnej. Sąd nie podziela tej argumentacji. Żaden z powołanym paragrafów zaskarżonej uchwały nie narusza prawa własności skarżącego. Rada Miasta Krakowa nie przekroczyła granic upoważnienia ustawowego i nie dopuściła się naruszeń przepisów chroniących prawo własności skarżącego jako naruszających jego interes prawny, a koncentrujących się na twierdzeniu, że ustalenia planu uniemożliwiają korzystanie z nieruchomości skarżącego w pełnym zakresie wynikającym z prawa własności, tj. nie zapewniają nieruchomościom skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz ograniczają w możliwościach inwestycyjnych na przedmiotowych nieruchomościach. Zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należących do skarżącego stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym zakresie odwołanie się do rozumienia naruszenia istoty prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i zagospodarowania jej przestrzeni nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności. W odniesieniu do przedmiotowej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżącego należy stwierdzić, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia nie przekreślają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomościami zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Po pierwsze należy zauważyć, iż działki nr [...] i [...] obr. [...] będące współwłasnością skarżącego korzystają z dostępu do drogi publicznej poprzez działkę o numerze [...] należącą do Gminy Kraków, a wykorzystywaną jako droga. Natomiast działka o nr [...] graniczy z działką nr [...] - stanowi drogę publiczną ([...]). Uchwalenie przedmiotowego planu zagospodarowania miejscowego nie zmienia tej sytuacji. Plan nie powoduje likwidacji dotychczasowego dojazdu do nieruchomości, a w oparciu o zapisy § 8 ust. 2 uchwały istniejący dojazd może być utrzymany i wykorzystywany w sposób dotychczasowy. § 6 pkt 21 ww. uchwały definiuje pojęcie dojazdów nie wydzielonych traktując je jako nie wydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny-Dąbie" istniejące i projektowane dojazdy, zapewniające obsługę obiektów w ramach terenów inwestycji poprzez dostęp do dróg publicznych; których przebieg i sposób ich rozwiązania określany będzie na etapie wydawania decyzji administracyjnych. Takie sformułowanie nie narusza prawa własności przysługującego skarżącemu. Zgodnie zaś z § 7 pkt 3 lit. m ww. uchwały elementy ustaleń planu zawarte w jego części graficznej określają, między innymi, tereny o różnym przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym oraz o zróżnicowanych zasadach zagospodarowania i warunkach zabudowy oznaczone, między innymi, następującymi symbolami: ZP 1 - ZP 6 - Tereny Zieleni Urządzonej. Taka treść planu miejscowego również nie narusza prawa własności skarżącego ani innego prawnie chronionego uprawnienia skarżącego. W istocie sam skarżący nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie powołanego § 6 pkt 21 i § 7 pkt 3 lit. m ww. uchwały wobec prawnie chronionych dóbr skarżącego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają, aby plan miejscowy wyznaczał szczegółową lokalizację dojazdu do każdej działki. Szczególnie mija się to z celem, w sytuacji gdyby trzeba było wyznaczyć taki dojazd na terenie każdego zainteresowanego właściciela. Ze względów oczywistych (m.in. podziały działek w trakcie sporządzania planu, zmiany stosunków własnościowych, uwarunkowania przestrzenne) byłoby to często niewykonalne. Natomiast ustalenia planu - zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zawierają w § 16 między innymi zasady budowy systemu komunikacji. Jedną z tych zasad jest zapis § 16 ust. 1 pkt. 5 odnoszący się do sytuacji, gdzie nie został wyznaczony w planie liniami rozgraniczającymi dojazd do działek. Jest to zapis na tyle czytelny że z niego wynika, iż właściciele terenu występujący o pozwolenie na budowę, powinni wyznaczyć, czyli zaprojektować dojazd z dostępem do dróg publicznych tak, aby tereny sąsiednie miały również możliwość obsługi komunikacyjnej, a wyznaczone dojazdy dawały możliwość prowadzenia ewentualnych sieci uzbrojenia technicznego. Również i ten przepis planu miejscowego nie narusza prawa własności skarżącego. Tego naruszenia Sąd nie upatruje zwłaszcza w zakresie, w jakim plan miejscowy wskazuje na wyznaczanie dojazdów niewyznaczonych w planie liniami rozgraniczającymi w ten sposób, że nakazuje uwzględnianie obsługi terenów znajdujących się w sąsiedztwie, ustaleń planu i przepisów odrębnych, a także nakazuje uwzględniać możliwości prowadzenia lokalnych sieci uzbrojenia technicznego. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Kwestionowany plan określa zasady obsługi komunikacyjnej i spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym: a) określa układ komunikacyjny i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określa warunki powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) zawiera wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilości miejsc parkingowych dla poszczególnych obiektów. Nadto zapisy planu (powołany przez skarżącego § 47) nie uniemożliwia prowadzenia działalności inwestycyjnej na działkach położonych na obszarze Zieleni Urządzonej oznaczonej symbolem [...] Właściciel może zlokalizować na nich obiekty o powierzchni zabudowy maksymalnie do 225 m2 i wysokości do 5 metrów. Należy również zauważyć, że sama treść § 47 planu miejscowego dopuszcza na terenie obejmującym działki skarżącego budowę, między innymi, obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów i obiektów budowlanych - w tym dojazdów, zatok postojowych i parkingów. Tym samym nie jest tak, że plan miejscowy w zaskarżonym zakresie uniemożliwia skomunikowanie działek skarżącego z drogą publiczną. Plan ten dopuszcza budowę dojazdu, a teren obejmujący działki skarżącego bezpośrednio przylega do drogi publicznej stanowiącej [...] . Nie ma przy tym znaczenia, czy właściwy zarząd dróg udziela bądź odmawia udzielenia zgody na budowę takiego dojazdu (zjazdu) - ta kwestia nie może być objęta treścią planu. Plan miejscowy nie zawiera zapisów dotyczących udzielania zgody przez zarządcę drogi na budowę zjazdu. Ponadto co również nie może być pominięte i zostało już podniesione, w stanie prawnym istniejącym przed uchwaleniem planu miejscowego działki skarżącego miały połączenie z drogą publiczną poprzez działkę nr [...], stanowiącą własność Gminy Kraków i jedynie faktycznie używaną przez skarżącego jako droga. Plan miejscowy tej sytuacji nie zmienił, a ewentualne oczekiwania skarżącego (espektatywa) co do budowy w przyszłości drogi publicznej do jego działek nie oznacza pogorszenia sposobu wykonywania jego prawa własności. Plan miejscowy w istocie doprowadził do zwiększenia uprawnień skarżącego wynikających z prawa własności, bo w planie tym dokonano zmiany przeznaczenia terenu działek skarżącego z terenów rolnych na nierolne a dla samego skarżącego ma to znaczenie, ponieważ oczekiwał on zwiększenia możliwości prowadzenia działalności inwestycyjnego (gospodarczej) na tym terenie. Rekapitulując należy wskazać, iż w zaskarżonym w tej sprawie zakresie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny- Dąbie" nie naruszył prawnie chronionego uprawnienia (prawa) skarżącego skumulowanego w prawie własności i wbrew twierdzeniom samego skarżącego nie nastąpiło naruszenie przysługującego mu dotychczas zakresu uprawnień wynikających z prawa własności. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, a to zarzutu nieprawidłowej skali mapy, na której sporządzono plan, należy stwierdzić, że i ten zarzut jest nietrafny. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzenie projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. Uzasadnienie dla odstąpienia od zasady sporządzania planu w skali 1:1000 może być związane z przedmiotem ustaleń planu, który może spełnić swoje zadanie regulacyjne w większej skali. Wyjątek ten dopuszcza stosowanie zwiększonej skali planu, ale jej nie narzuca. Organ decyduje więc w jakiej skali należy sporządzić mapę (oczywiście w ramach dopuszczalnych odstępstw od zasady 1:1000), aby spełniła swoje zadanie regulacyjne. Dopuszczalnym więc było w przypadku przedmiotowego planu zastosowanie skali 1:2000. W odniesieniu do zakresu zaskarżonego planu miejscowego skala 1:2000 jest czytelna i zawiera wszystkie wymagane przepisami oznaczenia. Odnosząc się do zarzutu zastosowania w planie "stosunkowo grubych linii rozgraniczających" należy zaznaczyć, że są one zgodne rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w § 9 ust. 2 ustala wprost, iż przy sporządzaniu projektu rysunku planu miejscowego stosuje się podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. Zgodnie z cytowana normą grubość linii rozgraniczającej tereny o różnym sposobie użytkowania wynosi 0,7 mm. Mając powyższe na uwadze stosownie do art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 151 P.p.s.a. Sąd w tej sprawie skargę oddalił.