I FSK 1187/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 1365/08 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 września 2008 r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 450 ( słownie: czterysta pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1365/08, w sprawie ze skargi S. P. (dalej Skarżący lub Strona) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 22 września 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, oddalił skargę. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynikało, że decyzją z dnia 12 czerwca 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określając m.in. wartość celną samochodu Mitsubishi Colt wyprodukowanego w roku 1996 o pojemności silnika 1296 cm, wyjaśnił, że niedobór z tytułu podatku VAT wynosił 797 zł, a z tytułu akcyzy 1.426 zł. Ponadto w uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że oparł się na informacji otrzymanej w ramach pomocy urzędowej w sprawach celnych, iż szwajcarski sprzedawca przedmiotowego samochodu - firma Auto Export Mouland w Regensdorfie przy Althard Strasse 301 - nie istnieje lub też nie można jej odszukać. Dlatego jego zdaniem przedstawiona przez Skarżącego faktura zakupu przedmiotowego samochodu nie może być podstawą uchylenia jego wartości celnej. Dnia 14 kwietnia 2008 r. Skarżący złożył w Urzędzie Celnym oświadczenie stwierdzając w nim, że samochód zakupił osobiście w Szwajcarii za kwotę 250 franków szwajcarskich, a jego niska cena była spowodowana znacznymi uszkodzeniami. W związku z powyższym organ pierwszej instancji powołał biegłego, który w obecności Skarżącego wycenił auto na 4400 franków szwajcarskich na rynku szwajcarskim. Rzeczoznawca uwzględnił uszkodzenia i braki towaru, które zadeklarował Skarżący. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że z uwagi na upływ 3 letniego przedawnienia zobowiązań celnych powiadomienie dłużnika o prawidłowej wysokości cła nie rodzi obowiązku zapłaty długu celnego, jednakże zobowiązania podatkowe z tytułu akcyzy i podatku VAT nie są przedawnione. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł, że stan techniczny sprowadzonego przez niego samochodu wymagał znacznego nakładu finansowego, w celu doprowadzenia go do stanu idealnego, a koszt naprawy samochodu powinien być liczony według stawek obowiązujących w Szwajcarii. Powyższe stało się powodem podważenia przez Skarżącego szacunku biegłego. Dyrektor Izby Celnej nie uznał przedstawionych przez Skarżącego argumentów za mogące zaważyć na dokonaniu innych ustaleń i przyjęciu odmiennej oceny okoliczności faktycznych od przyjętych przez organ pierwszej instancji. Organ drugiej instancji nadmienił, że Naczelnik Urzędu Celnego wystąpił do Strony z wezwaniem o doręczenie wszelkich dowodów i informacji uzupełniających, w jakiejkolwiek formie, które uczynią wiarygodną zadeklarowaną wartość celną towaru objętego zgłoszeniem celnym, jako wartość transakcyjną, czyli faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Ponadto podkreślił, że organ pierwszej instancji ustalając wartość celną uwzględnił korekty z tytułu pierwszej rejestracji, uszkodzeń, usterek i przebiegu, zawarte w opinii rzeczoznawcy. Korekty te wynoszą prawie 50% wartości pojazdu. Organ drugiej instancji podzielając w pełni zarówno przyjęte podstawy wyliczenia, jak i sposób dokonania tego wyliczenia nie uznał jednocześnie za uzasadniony argumentu Skarżącego, iż na wynik sprawy powinien rzutować wyrok ETS-u z dnia z dnia 18 stycznia 2007 r., C 313/05 wydany w sprawie Brzezińskiego. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył bowiem, ze wyrok ten odnosi się do wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, a nie do importu, z który wystąpił w przedmiotowej sprawie. Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której stwierdziła, że kwota podatku akcyzowego naliczona przez organ jest jego zdaniem niewłaściwa. Nadto stwierdził, że ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745, dalej jako ustawa o zwrocie podatku akcyzowego) weszła w życie 18 stycznia 2007 r., dlatego, jego zdaniem, niezrozumiała jest stawka podatku akcyzowego na dzień jego importu, którą zastosował organ. W skardze Strona wniosła o ponowne przeliczenie zapłaconego podatku i zwrot nadpłaconej akcyzy. W przypadku nie uwzględnienia skargi przez organ Strona wniosła o przekazanie jej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w decyzji, w której ustosunkował się do okoliczności podniesionych w odwołaniu i szeroko przedstawił przesłanki wydanego rozstrzygnięcia, a także wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że głównym przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest ustalenie wartości wspomnianego wyżej pojazdu. Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zebrany dotychczas nie daje podstaw do odmowy wiarygodności treści pism szwajcarskich władz celnych: dotyczącego wyniku prowadzonej weryfikacji dowodu zakupu przedmiotowego pojazdu oraz potwierdzającego dane zawarte we wcześniejszym piśmie. Sąd dodał także, że Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które mógłby potwierdzić, że wartość wskazana w rachunku jest wiarygodna, ani też nie wskazał, gdzie organ mógłby poszukiwać takich środków dowodowych. Jedynym dokumentem, jaki przedstawił Skarżący jest faktura nr 15/08. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że w związku z zakwestionowaniem wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru organ celny pierwszej instancji odstąpił od ustalenia wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej. Zatem Sąd uznał, że skoro zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, to organ celny miał obowiązek ustalenia tej wartości w oparciu o jedną z metod wynikającą z art. 30 - 31 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, ze zm., dalej jako WKC), czyli metody zastępcze, a przy wyborze metody zastępczej należało uwzględnić specyfikę przedmiotowego towaru, jakim jest używany samochód. Wobec tego Sąd podniósł dalej, że metoda wartości kalkulowanej, może mieć zastosowanie do towarów zgłoszonych do odprawy celnej w stanie, w jakim zostały wytworzone. Zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody do importowanych towarów używanych, w takim stanie bowiem nie były wytworzone. Sąd powołał się na opinię Komitetu Technicznego Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO), według której w przypadku samochodów osobowych wartość celna winna być ustalona metodą ostatniej szansy. Następnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, aby organ celny niewłaściwie dokonał ustalenia tej wartości tą metodą przewidzianą w art. 31 WKC, zauważając, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. szczegółowo uzasadnił powody dla których niemożliwym było zastosowanie metod poprzedzających metodę ostatniej szansy. Zastosowana metoda dopuszcza możliwość dokonania ustaleń w tym zakresie w oparciu "o dane dostępne w kraju importu", zatem w opinii Sądu wykorzystanie oceny dokonanej przez rzeczoznawcę, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi naruszenia prawa. Nadto Sąd podniósł, że sama opinia nie budzi zastrzeżeń, co do jej rzetelności i poprawności oraz, że słusznie organ wsparł się opinią rzeczoznawcy. Sąd pierwszej instancji przywołał także przepisy postanawiające o podstawie opodatkowania i stawce podatkowej . WSA nie zgodził się także z argumentem dotyczącym adekwatności do przedmiotowej sprawy wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., C 313/05, w sprawie Brzezińskiego. Sąd podzielił w tym miejscu stanowisko organu odwoławczego, że odnosi się on wyłącznie do nabycia wewnątrzwspólnotowego, a nie do importu, który w przedmiotowej sprawie miał miejsce. Podsumowując Sąd stwierdził, że wyniki oceny prowadzonego postępowania i stanowisko organów celnych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Od powyższego orzeczenia Strona złożyła skargę kasacyjną, w której zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, a to przepisów: a) art. 29 ust. 1 i ust. 3 a) WKC poprzez ich niezastosowanie; b) art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z dnia 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2 ze zm., dalej TWE) poprzez zastosowanie dyskryminujących przepisów; c) art. 31 ust. 1 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; d) art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC poprzez ich niewłaściwe zastosowanie; e) art. 30 WKC poprzez jego błędne zastosowanie; f) art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 29, poz. 257 ze zm.) poprzez jego zastosowanie; g) art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako ustawa o VAT) poprzez jego zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu: a) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, a to art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.); b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy art. art. 120, 121 § 1, 122, 124, 165 § 1, § 2 i § 4, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191, 199, 199a § 1, § 2 i § 3, 210 § 1 pkt 6 i 210 § 4 O.p. w zw. z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2004 r., Nr 68, poz. 622 ze zm., dalej jako Prawo celne); c) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie; d) art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. We wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie wniesionego środka zaskarżenia. W dniu 4 sierpnia 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo Skarżącego zatytułowane "Uzupełnienie skargi kasacyjnej". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej, w punkcie wyjścia odnotować trzeba, że sformułowane w niej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy najpierw rozważyć należy materię związaną ze sferą proceduralną. O tym bowiem, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, można rozstrzygnąć dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości. Następnie koniecznym jest odwołanie się do treści art. 176 p.p.s.a., który – obok innych wymogów stawianych skardze kasacyjnej jako środkowi zaskarżenia od wyroku Sądu pierwszej instancji, wymienia uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzutem skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie najdalej idącym jest zarzut naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Według słów autora skargi kasacyjnej WSA nie stwierdził nieważności decyzji mimo rażącego naruszenia przez nią prawa art. 120 O.p., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, która nie stanowi źródła obowiązującego prawa w naszym Państwie nie będąc aktem normatywnym. Zarzut ten w swej istocie byłby uzasadniony, gdyby Sąd pierwszej instancji nie zauważył, iż organ jako podstawę prawną wskazał akt nie będący źródłem prawa. Natomiast w sprawie organ odwołał się do opracowania sporządzonego przez instytucję jaką jest Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej w zakresie w jakim odnosi się do problematyki ustalania wartości celnej. Rolą dokumentów wydawanych przez ten Komitet, nie stanowiących prawa ( międzynarodowego), i tu należy zgodzić się ze Skarżącym, jest pomoc w interpretacji przepisów prawa, jak i ich stosowania w praktyce, w konkretnych przypadkach. Z takiej właśnie pomocy skorzystał organ stając przed problemem przyjęcia metody ustalenia wartości celnej towaru. Natomiast samo rozstrzygnięcie oparł na wskazywanych przez siebie przepisach, a nie na opracowaniu ww. Komitetu. Ponownie odwołując się do art. 176 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z nie odniesieniem się Sądu do treści pisma Skarżącego złożonego na rozprawie, nie został w żaden sposób uzasadniony. Samo podnoszenie tego faktu bez rozwinięcia o jakie zarzuty, do których Sąd nie odniósł się, chodzi, jak też brak wskazania jaki mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, do czego obliguje art. 174 pkt 2 p.p.s.a., powoduje, że materia ta jest poza zasięgiem rozpoznawania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Główny trzon uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia to naruszenie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z szeregiem wymienionych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jako naruszonych przez organ. W pierwszej kolejności należy ogólnie stwierdzić, że uprawnieniem i obowiązkiem organów jest zwracanie się do organów administracji innych państw, w ramach określonych procedur, w celach sprawdzających. Do decyzji organu należy więc wybór podmiotów podlegających takiej weryfikacji, a wyboru tego nie można utożsamiać z naruszeniem przez organ art. 121 § 1 O.p. Także, co do zasady, sama strona nie bierze udziału w tych czynnościach. Jak wynika także z Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską uzupełniające Umowę między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską o protokół w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnych w sprawach celnych (Dz.U. UE L 97.169.77) w procedurze regulującej cele i zasady wzajemnej pomocy podmiot będący w sferze zainteresowania organu nie bierze udziału. Nie jest to więc, jak chce tego strona Skarżąca, działanie "za plecami" strony, czyli z naruszeniem także art. 123 § 1O.p. Odnosząc się do dalszych zarzutów należy podnieść, że powodem zakwestionowania wartości celnej samochodu była nie tylko odpowiedź organu celnego szwajcarskiego, że firma sprzedająca nie istnieje lub nie można jej odnaleźć, ale także, co uwypuklił Sąd pierwszej instancji, cena wykazana w rachunku odbiegająca od cen występujących na rynku eksportu. Nie mogą znaleźć uznania także twierdzenia skargi kasacyjnej, że powyżej przytoczona odpowiedź organu nie uwzględnia różnych okoliczności, które zdaniem Skarżącego mogły wystąpić, jak np. likwidacja firmy, zmiana przez nią siedziby, a nawet sprzedaż po cenach obniżonych. Autor skargi kasacyjnej nie uwzględnia jednak, że zapytanie dotyczyło konkretnego podmiotu w związku z konkretną transakcją ( i nie tylko tą) ze względu na datę zawarcia i jej przedmiot. Z całości sprawy wynika, że wątpliwości organu dotyczyły niskiej ceny samochodu zadeklarowanej przez Skarżącego jak i odpowiedzi administracji szwajcarskiej, natomiast w skardze kasacyjnej zarzuca się, że organy z naruszeniem art. 121 § 1 i art. 124 O.p. nie podały na czym ta uzasadniona wątpliwość miała polegać. Uzasadnienie autora skargi kasacyjnej w postaci wywodu, że skoro sprzedawca nie istnieje, to transakcja nie wystąpiła, a więc Skarżący nie ma podstawy prawnej do posiadania samochodu wobec czego należało powiadomić prokuraturę o możliwości przestępczego uzyskania przez stronę korzyści majątkowej oraz zawiesić postępowanie podatkowe, należy ocenić jako nie przystające do ustaleń i wynikających z nich konsekwencji w niniejszej sprawie, a zatem nie dające podstaw do zarzutu naruszenia przez organ art. 201 § 1pkt 2 O.p. Także jako nieuzasadniony ocenił Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 165 § 1, § 2 i § 4 O.p. poprzez brak wszczęcia postępowania w zakresie podatków. Sam Skarżący w skardze kasacyjnej stwierdza, że postanowienie z 26 lutego 2008r. wskazywało wszczęcie postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego. Jak stanowią przepisy regulujące opodatkowanie czynności importu podatnicy są obowiązani do obliczania i wykazywania zarówno kwoty podatku od towarów i usług – art. 33 ust. 1 ustawy o VAT – jak i podatku akcyzowego – art. 20 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) – właśnie w zgłoszeniu celnym. To właśnie w tym dokumencie podatnik ma dokonać samoobliczenia tych podatków, co może być przedmiotem sprawdzenia przez organ podatkowy ( zarazem celny). Wobec tego wszczęcie postępowania obejmującego swym zakresem prawidłowość zgłoszenia celnego obejmuje nie tylko kwestie należności celnych, ale także i podatków, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadnieniem do sformułowania zarzutu naruszenia przez organ art. 180 § 1, art. 188 oraz art. 187 § 1 i art. 122 O.p. jest stwierdzenie, że w sprawie zaniechano przeprowadzenia dowodu niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co spowodowało brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, jak i ustalenie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co spowodowało błędne wyliczenie cła i obciążenie Strony podatkami. Jednakże stwierdzenia te, będące w istocie powtórzeniem treści przepisów o obowiązkach organów w postępowaniu podatkowym, nie zostały uzasadnione. Nie podano na czym polegały braki materiału dowodowego, jakie dowody miałyby być przeprowadzone i na jaką okoliczność, na czym polegało ustalenie stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie odwołać się do przepisu art. 183 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu kasacyjnego podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia. W konsekwencji Sąd kasacyjny – rozstrzygając w granicach środka odwoławczego – nie jest uprawniony do uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, samodzielnego formułowania jej zarzutów, czy przyporządkowywania części uzasadnienia do konkretnych zarzutów. Tu ponownie należy zwrócić się do wyżej powoływanego już art. 176 p.p.s.a., wymieniającego, jako element niezbędny tego środka zaskarżenia, uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Także i zarzuty o, jak to ujęto w skardze kasacyjnej, niepotrzebnych rozważaniach uzasadnienia, utracie czytelności decyzji, w zakresie wyboru metody określenia wartości celnej, co dało asumpt do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 i art. 121 § 1 O.p., nie mogą wywołać pożądanego przez Stronę skutku z uwagi na brak choćby próby wykazania, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także, jak chodzi o uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zarzucanego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej określił to uzasadnienie jako niekompletne, lapidarne, niespójne, nielogiczne czym utrudnia, a wręcz uniemożliwia, kontrolę instancyjną i sformułowanie zarzutów. Tym samym tak sformułowanym zarzutem kasator uniemożliwił Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się merytoryczne do tego zarzutu, wobec braku uzasadnienia, czyli koniecznego w takim przypadku wskazania, jakie występują braki uzasadnienia, co zostało pominięte, na czym polega brak spójności, a na czym brak logiki, no i co oczywiste przy zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jaki uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( o czym była już mowa wyżej). Podsumowując tę część rozważań odnoszącą się do zagadnień prawa procesowego przede wszystkim należy stwierdzić, że skargą kasacyjną nie podważono prawidłowości ustaleń organu stanu faktycznego sprawy. Wobec niezasadności zarzutów odnoszących się do przepisów postępowania dla oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego miarodajny jest stan faktyczny ustalony w sprawie przez organy, oceniony jako prawidłowo ustalony przez Sąd pierwszej instancji. Wobec tego należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, które to przepisy wymienione zostały w petitum skargi kasacyjnej w punkcie 1 podpunktach od a) do g), a naruszenia ich dopatrzył się autor skargi kasacyjnej poprzez ich wadliwe zastosowanie, bądź niezastosowanie, bądź jedno i drugie jednocześnie. Większość zarzutów z tego zakresu nie została uzasadniona. W odniesieniu do naruszenia art. 29 ust. 1 i ust. 3a) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 23 ust. 2 Prawa celnego w skardze kasacyjnej podano, że naruszenie to nastąpiło poprzez przyjęcie "błędnie istniejącego" stanu faktycznego za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w tym przepisie tj. że faktycznie zapłacona kwota za samochód była wyższa. Zarzut ten jest próbą podważenia dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Nie można tego skutecznie uczynić poprzez formułowanie zarzutów naruszenia prawa materialnego z powodu błędnego zastosowania określonych przepisów. W uzasadnieniu stwierdzając brak podstaw do zastosowania przepisu art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego kwestionuje się de facto ustalenia poczynione przez organ w zakresie danych niezbędnych do określenia przez organ wartości celnej pojazdu. Zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji akceptujący przyjętą metodę ustalania tejże wartości, dokonali przedstawienia metody ostatniej szansy z odwołaniem się do opinii biegłego rzeczoznawcy. Skarżący zaś odwołuje się do okoliczności, nie uwzględnionych jego zdaniem przez organ, takich jak to, czy np. samochód był garażowany, serwisowany u oficjalnego dealera. Kwestie te nie należą do sfery prawa materialnego, lecz do przepisów o postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczą stanu faktycznego, a nie prawa. Nie polega na prawdzie stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że organ nie podał racjonalnych powodów, dla których zastosował metodę "ostatniej szansy", gdyż strona 8 uzasadnienia organu pierwszej instancji została poświęcona właśnie tej kwestii. Jeśli autor skargi kasacyjnej tę wypowiedź organu ocenił negatywnie z punktu widzenia niniejszej sprawy winien wskazać, na czym konkretnie ta " nieracjonalność powodów" zastosowania w konsekwencji metody ostatniej szansy polegała. Odnosząc się do pisma Skarżącego z dnia 2 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w piśmie tym, pomimo jego określenia jako uzupełniającego skargę kasacyjną, pojawiły się nowe zarzuty, które w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a., wobec ich podniesienia po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia, nie mogą zostać rozpoznane. Chodzi o zarzut naruszenia: art. 192 Ordynacji podatkowej, art. 194 Ordynacji podatkowej, art. 3,6,7,8,10,11,12 ww. Porozumienia w formie wymiany listów między Wspólnotą Europejską, czy art. 217 Konstytucji RP zarzuty te zostały ujęte w punktach od 3 do 10 przedmiotowego pisma, w którym zawarto uzasadnienie do punktów od 5 do 10, zaś w odniesieniu do punktów 1 do 3 odwołano się do ich szczegółowego uzasadnienia w skardze kasacyjnej (choć zauważyć należy, że faktycznie dotyczy to punktów 1 i 2). Mając to wszystko na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.