II OSK 1253/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 958/08 w sprawie ze skargi K. i M. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 958/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę K. i M. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Opisując stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu, w związku z pismem M. M. z dnia 10 grudnia 2007 r., wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie robót budowlanych, wykonywanych na działkach nr [...] i nr [...] w Kołobrzegu, stanowiących własność skarżących oraz M. M.. W trakcie przeprowadzonych w dniu 2 stycznia 2008 r. oględzin, organ stwierdził, że na działkach prowadzone są roboty budowlane, związane z budową obiektu budowlanego (ustawiono drewnianą konstrukcję na bloczkach betonowych o wymiarach 9,80 x 4,70 m + 2,20 x 2,50 m) oraz że obiekt ten usytuowany jest w odległości 55 cm od płotu działki, od strony północnej i około 0,5 m od budynku, stojącego na działce sąsiedniej. Skarżący, którzy są inwestorami nie posiadają pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, przedłożyli jednak potwierdzenie przyjęcia do Starostwa Powiatowego w Kołobrzegu zgłoszenia robót budowlanych z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], polegających na remoncie altany letniej i WC zlokalizowanej na działce nr [...] w zakresie wymiany: pokrycia dachowego, obróbek blacharskich oraz rur spustowych, starej stolarki okiennej drewnianej i drzwiowej, starych podłóg drewnianych na nowe, muszli ustępowej umywalki i baterii umywalkowej. W toku postępowania M. M. przedłożyła: postanowienie Sądu Rejonowego w Kołobrzegu z dnia [...] marca 2001 r., sygn. akt [...], w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, mapę sytuacyjną działek nr [...] i [...] z dnia 25 marca 2000 r., zgodnie z którą granica tych działek przechodzi przez wznoszony obiekt oraz mapę z ewidencji gruntów z dnia 10 grudnia 2007 r., potwierdzającą wskazany wyżej opis przebiegu granicy. W piśmie z dnia 16 stycznia 2008 r. skarżący oświadczyli, że M. M. podała nieprawdziwe dane dotyczące własności działki, na której znajduje się wznoszony obiekt i przedstawiła sfałszowane mapy granic między działkami nr [...] i [...]. Przedłożyli jednocześnie mapy z 1965 r. i 1983 r. oraz kopię pozwolenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kołobrzegu z dnia [...] czerwca 1965 r., Nr [...], na budowę dwupokojowego domku campingowego. W toku kolejnych oględzin przeprowadzonych w dniu 31 stycznia 2008 r. ustalono, że konstrukcja drewniana została zabudowana, cały obiekt budowlany jest zadaszony, a roboty budowlane są na ukończeniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu, rozstrzygając sprawę uznał, że skarżący rozebrali istniejący obiekt i od podstaw wykonali zupełnie nowy, co jest sprzeczne z definicją remontu, na który powołują się inwestorzy. Istniejący wcześniej budynek campingu miał wymiary ok. 6,5 x 3,5 m (22,75 m2), projektowany camping z 1965 r. miał mieć wymiary 8,0 x 3,0 m (24 m2), podczas gdy powstający na nowo obiekt ma wymiary 9,80 x 4,70 m (46,06 m2), dodatkowo z podestem o wymiarach 2,20 x 2,50 m. Według organu, wybudowanie przedmiotowego budynku wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Organ stwierdził ponadto, że obiekt znajduje się częściowo na działce będącej własnością M. M., w odległościach około 0,55 m od granicy z działką nr [...], co jest sprzeczne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Biorąc pod uwagę opisane okoliczności, postanowieniem z dnia 8 lutego 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2008 r. określonych w postanowieniu dokumentów. W wyznaczonym terminie, skarżący nie przedłożyli wymaganych dokumentów. W konsekwencji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kołobrzegu, decyzją z dnia 28 sierpnia 2008 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę obiektu drewnianego na działkach nr 75 i 76 przy ul. [...] w Kołobrzegu, jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji, skarżący zarzucili organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że sporny obiekt powstał w wyniku samowoli budowlanej. Według skarżących, obiekt powstał "na podstawie legalnego remontu altanki letniej zlokalizowanej na tej działce, na którą to zainteresowani mieli stosowne prawo na podstawie zgłoszenia robót budowlanych ze Starostwa Powiatowego w Kołobrzegu". Skarżący twierdzą, że M. M. w toku postępowania przedstawiła nieprawdziwe dokumenty dotyczące zarówno własności działki, jak i położenia spornego obiektu oraz jego poprzedniej wielkości. Zgodnie z dokumentacją, którą przedstawili skarżący, na tym terenie uprzednio stał już obiekt, tj. 2-pokojowy domek campingowy. Domek został wybudowany przez ojca skarżącego – Stanisława K. w 1965 r. Według skarżących, nie wiadomo dlaczego organ I instancji przyjął, że wymiary obiektu wynoszą obecnie 9,00 x 4,70 m. Po zakończeniu prac, dokonali oni bowiem pomiaru obiektu i stwierdzili, że faktycznie ma on wymiary 8,00 x 4,00 m. Zdaniem skarżących, po remoncie powstał obiekt o takich samych wymiarach jak poprzednio i na tym samym miejscu, w którym stał domek przed remontem. W tej sytuacji uważają, że nie można przyjąć, iż po remoncie powstał inny obiekt o większych wymiarach i na innym terenie. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy, w szczególności zaś dokumentacja zdjęciowa, nie potwierdza twierdzeń skarżących o wykonaniu jedynie remontu na przedmiotowym obiekcie. Analiza tego materiału wskazuje, że inwestorzy dokonali rozbiórki całego lub prawie całego obiektu (w stopniu, w którym całkowicie przestał on spełniać swoją pierwotną funkcję), a następnie jego odbudowy. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 6 ustawy – Prawo budowlane, odbudowę obiektu budowlanego należy traktować na równi z wykonaniem tego obiektu w określonym miejscu, lub też z jego rozbudową lub nadbudową. Oznacza to, że na wykonanie robót budowlanych polegających na odbudowie obiektu budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę, o którym mowa w art. 28 ustawy – Prawo budowlane. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru remontu obiektu, jednak wykonane przez niego prace budowlane, polegające na rozbiórce, a następnie odbudowie obiektu, znacznie wykraczają poza ustawową definicję remontu. Inwestorzy nie dokonali ani zgłoszenia zamiaru rozbiórki wskazanego obiektu budowlanego, ani też nie uzyskali pozwolenia na jego odbudowę. Zaistnienie powyższych przesłanek przesądziło o konieczności przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że nie ma znaczenia, z jakich materiałów budowlanych inwestorzy odbudowali obiekt którego dotyczy niniejsze postępowanie i czy użyli niektórych elementów z rozbiórki pierwotnego obiektu. Skoro obiekt ma powierzchnię zabudowy powyżej 25 m2 i nie spełnia wymogów dla obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, a więc obiektu budowlanego wobec, którego właściwy byłby tryb postępowania przewidziany w art. 49b ustawy – Prawo budowlane. Nie ma również znaczenia, prawdziwość twierdzenia skarżących czy odbudowany obiekt ma, jak podają powierzchnię zabudowy 32 m2, czy też jak ustalił i udokumentował organ I instancji - 46 m2. W skardze na powyższą decyzję, skarżący podnieśli takie same zarzuty i argumenty jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. skarżąca oświadczyła, że zapis w protokole oględzin nieruchomości z dnia 2 stycznia 2008 r. o wstrzymaniu robót budowlanych został dopisany później. Skarżąca dołączyła również 3 zdjęcia przedstawiające obiekt przed remontem i po remoncie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, roboty budowlane – do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy: budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego), przebudowa, montaż, remont i rozbiórka obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. W przepisach art. 29-31 powołanej ustawy wymienione są enumeratywnie budowy oraz rodzaje robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, a ewentualnie zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia bądź zgłoszenia oznacza, że zostały wykonane w ramach samowoli budowlanej. Sąd I instancji zauważył, że w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego stwierdziły wykonanie robót budowlanych, polegających na całkowitej rozbiórce obiektu budowlanego, a następnie posadowieniu w tym miejscu nowego, bez legitymowania się wymaganego prawem pozwolenia. Zdaniem Sądu, organy te prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały właściwej oceny prawnej. Działania inwestorów prowadzone na spornym obiekcie to roboty budowlane, które zakwalifikować należało jako odbudowę. Prace te zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane inwestor mógł rozpocząć dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że wbrew twierdzeniu skarżących nie dokonali oni remontu, ale rozebrali budynek, który miał ulec remontowi, a następnie postawili nowy obiekt budowlany, naruszając przy tym przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie usytuowania obiektu w granicy działki. Mając na uwadze ustalony przez Sąd Rejonowy w Kołobrzegu przebieg granicy między działkami nr [...] i [...] (postanowienie z dnia 8 marca 2001 r., sygn. akt I.Ns 281/00), Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie zachowali odległości od granicy działki, ustalonych w § 12 powołanego rozporządzenia. Odbudowany przez nich obiekt usytuowany jest bowiem z przekroczeniem sądownie ustalonej granicy. Dokonując całkowitej rozbiórki obiektu budowlanego, co potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach administracyjnych, skarżący przekroczyli dopuszczalną możliwość prowadzenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, określoną w art. 29 ustawy – Prawo budowlane. Twierdzenia skarżących o wykonanym remoncie na spornym budynku są chybione i są przejawem dowolnego interpretowania przepisów prawa budowlanego. Zgodnie, bowiem z treścią art. 3 pkt 8 powołanej ustawy, przez remont rozumieć należy wykonywanie robót budowlanych w istniejącym obiekcie budowlanym, roboty te polegać mają na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowić bieżącą konserwację, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Jeśli zaś roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, nawet z wykorzystaniem części elementów pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ zniszczeniu, wówczas inwestor dokonuje odbudowy, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 powołanej ustawy zalicza się do budowy. Sąd I instancji powołał się jednocześnie w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1546/07, opublikowany w bazie internetowej NSA. W świetle powyższego, Sąd zauważył, iż stosując tryb przewidziany w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego rozpoczął proces legalizacji popełnionej samowoli budowlanej. Wydał w dniu 8 lutego 2008 r. stosowne postanowienie, w którym nakazał inwestorom przygotowanie odpowiednich dokumentów, wyznaczając termin ich przedłożenia do dnia 30 czerwca 2008 r. Skarżący odebrali to postanowienie w dniu 13 lutego 2008 r., zatem termin do wykonania nałożonych obowiązków był realny. Pomimo możliwości wykonania nałożonych obowiązków, skarżący nie podjęli jakiejkolwiek próby wykonania nakazanych obowiązków. W tej sytuacji, zgodnie z art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego zasadnie nakazał rozbiórkę wybudowanego obiektu. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną złożyli skarżący. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi wskazali naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, tj. nietrafne przyjęcie, że na spornym obiekcie dokonali robót budowlanych, zakwalifikowanych jako odbudowę podczas, gdy w rzeczywistości dokonali oni jedynie remontu istniejącego już obiektu i zgodnie z art. 29 ust. 2 powołanej ustawy nie było do tego celu niezbędne pozwolenie na budowę. W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia na podstawie art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenie zarówno zaskarżonego wyroku, jak i zaskarżonej decyzji, oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu, po uprzednim opisaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy, i przytoczeniu treści art. 3 pkt 8 i art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, skarżący wskazali, iż dokonali częściowej rozbiórki istniejącej altanki, albowiem w trakcie remontu okazało się, że jest to konieczne, gdyż w przeciwnym wypadku biorąc pod uwagę dotychczasowe zużycie materiałów, remont okazałby się bezskuteczny. Dokonali zatem odtworzenia istniejącego do tej pory obiektu, czyli remontu. Wyremontowany obiekt stał tam, gdzie domek przed remontem, a co więcej użyto do remontu tych samych materiałów budowlanych, z których wykonany był pierwotny obiekt. W dalszym ciągu spełnia on swoją pierwotną funkcję, jaką spełniał domek campingowy wybudowany przez ojca skarżącego w 1965 r. Fakt, iż nie dokonali samowoli budowlanej potwierdza ponadto okoliczność, iż złożyli do Starostwa Powiatowego w Kołobrzegu zgłoszenie robót budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie z art. 174 pkt 1 powołanej ustawy. Mając na uwadze treść podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie przyjąć należy, iż w jej ramach, skarżący zarzucili Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię nie tylko art. 29 ust. 2 pkt 1, lecz również art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane. Wskazać należy, iż błędna wykładnia to mylne rozumienie treści normy prawnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych w podstawie kasacyjnej i jej uzasadnieniu przepisów prawa i w konsekwencji słusznie uznał, że nie znajdują one zastosowania w niniejszej sprawie. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 8 powołanej ustawy, pod pojęciem "remontu" rozumieć należy wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Mając na uwadze treść przytoczonej wyżej definicji legalnej remontu, podkreślić należy, iż pojęcie to odnosi się do robót budowlanych w istniejącym obiekcie budowlanym. Powyższe oznacza, że za remont nie mogą zostać uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i budowie obiektu nowego, nawet jeśli budowa polega na odbudowie obiektu istniejącego z ewentualnym wykorzystaniem materiałów pozostałych po rozbiórce obiektu dotychczasowego. Aby można było mówić o remoncie obiektu budowlanego musi bowiem istnieć remontowany obiekt, dlatego też przy remoncie następuje najczęściej wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Podkreślić jednocześnie należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że za remont nie mogą być uznane roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu obiektu nowego, nawet w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami pierwotnemu. W efekcie rozbiórki obiektu budowlanego inwestor nie dokonuje bowiem jego remontu, lecz odbudowy, czyli zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy– Prawo budowlane budowy, ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, jak również ze skutkami prawnymi niedopełnienia wymaganych formalności (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt SA/Bk 852/00, i z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 814/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, stwierdzić należy, iż pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na remoncie, ale tylko na remoncie we wskazanym wyżej znaczeniu. W świetle powyższego, zaprezentowaną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnię wskazanych wyżej przepisów uznać należy za prawidłową. Sąd ten słusznie też uznał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy wskazane przepisy nie mają zastosowania, gdyż przeprowadzone przez skarżących roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego, a następnie na jego odbudowie, zakwalifikować należy nie jako remont, lecz jako budowę nowego obiektu o zmienionych wymiarach w stosunku do dotychczasowego, co w rozpoznawanej sprawie zostało wykazane w postępowaniu przed organem I instancji. Dodać jednocześnie należy, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie ma znaczenia zarówno to, że skarżący dokonali zgłoszenia robót budowlanych polegających na remoncie, skoro zakres przeprowadzonych robót budowlanych przekroczył znacznie zakres robót, objętych zgłoszeniem, oraz przyczyny rozszerzenia zakresu przeprowadzonych robót. Nie ma znaczenia również to, że skarżący jak podają do odbudowy obiektu budowlanego ewentualnie użyli części tych samych materiałów, z których wykonany był pierwotny obiekt, skoro w efekcie przeprowadzonych robót budowlanych doszło do rozbiórki i wzniesienia w istocie nowego obiektu budowlanego. Nie stanowi to istotnej kwestii w tej sprawie, ale ubocznie wskazać należy, że ubiegając się o przyznanie prawa pomocy skarżący podali, że materiały budowlane do odbudowy otrzymali od córki mieszkającej w [...] – k. 37. Zatem wobec nie wykonania przez skarżących obowiązków nałożonych postanowieniem organu z dnia 8 lutego 2008r w ramach wszczętego trybu legalizacyjnego zasadnie Sąd I instancji orzekł, że prawidłowo organy zastosowały w tej sprawie przepisy art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane. W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż podstawa, na której oparta została skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie jest usprawiedliwiona. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.