I SA/Gl 21/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] uchylającej w całości postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłym B. S. do czasu zakończenia postępowania o ustalenie praw własności nieruchomości będącej przedmiotem spadku prowadzonego przez A – Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że po przeanalizowaniu materiału dowodowego oraz argumentów zawartych w odwołaniu nie znalazł podstaw do uchylenia decyzja organu pierwszej odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji. Jak podkreślił organ II instancji postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest ściśle sformalizowane sprowadzające się do ustalenia, czy zaskarżona decyzja zawiera wady określone w art. 247 Ordynacji podatkowej. Rażące naruszenia prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek określonych w treści art. 247 Ordynacji podatkowej, a to uniemożliwiało stwierdzenie nieważności decyzji. Kontynuując, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż WSA postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 486/07 odrzucił skargę strony na postanowienie organu II instancji z dnia [...] Nr [...] z uwagi na jej braki formalne, z tych też przyczyn bezskuteczne stało się postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej – wydane w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) – w całości uwzględniające skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku. Cytując art. 240 § 5 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania postanowienia nie znane organowi podatkowemu, który wydał postanowienie. Za "nową okoliczność" uznał Dyrektor Izby Skarbowej odrzucenie przez Sąd skargi strony na postanowienie, uzasadniające wyeliminowanie także z obrotu prawnego postanowienia wydanego w związku z tą skargą i w całości ją uwzględniającą. Na tej podstawie, organ z urzędu wszczął postępowanie i wyeliminował z obrotu prawnego postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłym B. S. Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej zarzut, nie wskazania w decyzji podstawy wznowienia, poprzez wskazanie konkretnego punktu art. 240 Ordynacji podatkowej, gdyż jak podniósł postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wznowił z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zawieszenia postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłym B. S. i w tym też postanowieniu wyjaśnił stronie, że stosowanie do art. 240 § 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania postanowienia nie znane organowi podatkowemu, który wydał postanowienie. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, odrzucenie skargi na postanowienie z dnia [...] uniemożliwiło nadanie dalszego biegu postanowieniu z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. została zaskarżona przez stronę działającą przez pełnomocnika będącego adwokatem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] pomimo faktu, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając skargę, pełnomocnik przedstawił przebieg postępowania w sprawie, podkreślając, iż po wydaniu przez WSA w Gliwicach postanowienia z dnia 6 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 486/07 odrzucającego skargę skarżącej na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku, Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie uchylając decyzją z dnia [...] swoje postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na w/w postanowienie z dnia [...] Nr [...]. W dniu 29 lipca 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji podnosząc, iż wznowienie postępowania było niedopuszczalne, gdyż istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna nie istniała w dacie wydania postanowienia uwzględniającego skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Nie zostało także uwzględnione odwołanie od tej decyzji, a w konsekwencji jego rozpatrzenia została wydana w dniu [...] decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Pełnomocnik podkreślił, że faktyczna okoliczność – na którą powołał się organ wznawiając postępowanie – nie istniała w dniu wydania postanowienia o uwzględnienie skargi z dnia 9 maja 2007 r. i uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania podatkowego – a co za tym idzie, wydana na skutek wznowienia decyzja z dnia [...] rażąco narusza prawo i jest nieważna. Nieważna też jest decyzja z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] odmawiająca stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Za błędną i nieuzasadnioną w świetle obowiązujących przepisów prawa uznał pełnomocnik decyzję o wznowieniu postępowaniu zakończonego prawomocnym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], gdyż jak podkreślił, organ pominął tę część przepisu, która wymaga, aby istotne dla sprawy a nieznane organowi okoliczności faktyczne i dowody istniały w dniu wydania postanowienia tj. w badanej sprawie w dniu [...]. Wskazując na datę wydania postanowienia tj. dzień [...] oraz datę wydania postanowienia sądu o odrzuceniu skargi tj. dzień [...] pełnomocnik zaznaczył, iż w dniu [...] nie istniała okoliczność, którą organ powołał jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z tej daty. Takie działanie stanowiło rażące naruszenie prawa procesowego przez organ administracji publicznej. Kontynuując, pełnomocnik dla poparcia twierdzeń zawartych w skardze odwołał się zarówno do poglądów doktryny, jak i orzecznictwa sądowo – administracyjnego, podkreślając m.in. że "wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji ( postanowienia ), stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji" – wyrok NSA z dnia 29 marca 1985 r. sygn. akt III SA 1051/84. Konkludując, pełnomocnik podkreślił, iż działanie Dyrektora Izby Skarbowej stanowiło naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja tego organu z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] jako wadliwa powinna zostać uchylona w całości. Za wadliwe i pozbawione podstaw prawnych uznał twierdzenie organów podatkowych, w myśl którego odrzucenie przez WSA skargi uwzględnionej wcześniej przez organ spowodowało następnie konieczność uchylenia przez organ, z uwagi na bezskuteczność postanowienia uwzględniającego skargę. Jak podniósł, organ nie wskazał przepisów, które uzasadniałaby twierdzenie, że postanowienie wydane w trybie autokontroli nie ma samodzielnego bytu prawnego. Jak zaznaczył – odwołując się w tym przedmiocie do orzecznictwa sądowego – uwzględnienie w całości skargi przez organ powoduje, że odpada przyczyna, z powodu której zaskarżone zostało do sądu określone rozstrzygnięcie czyniąc tym samym postępowanie sądowe bezprzedmiotowym. Postanowienie zatem o uwzględnieniu przez organ skargi, jest postanowieniem rozstrzygającym i kończącym sprawę, a skarga nie podlega dalszemu rozpoznaniu przez sąd. Twierdzenia zatem organu, iż odrzucenie skargi powoduje iż postanowienie o jej uwzględnieniu staje się bezskuteczne nie można uznać za zasadne, gdyż po pierwsze, Sąd nie rozpatruje skargi merytorycznie – po jej uwzględnieniu przez organ, po drugie zaś, twierdzenie takie nie znajduje oparcia w żadnym przepisie prawa. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/ postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, a argumentacja w niej zawarta w pełni zasadna. Przedmiot sporu ogranicza się zasadniczo do jednego zagadnienia, a to do odpowiedzi na pytania, czy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] uchylająca w całości postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłym B. S. do czasu zakończenia postępowania o ustalenie praw własności nieruchomości będącej przedmiotem spadku prowadzonego przez A – rażąco naruszało prawo, a w konsekwencji czy istniała prawna podstawa do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zdaniem strony skarżącej w/w rozstrzygniecie rażąco naruszało prawo, a zatem spełniona została przesłanka określona w treści art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa", a to obligowało organ do wydania rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem strony. Za "rażące naruszenie prawa" strona skarżąca uznała: - po pierwsze, wznowienie postępowania w sytuacji niedopuszczalności takiego wznowienia tj. braku istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej w dacie wydania postanowienia uwzględniającego skargę, - po drugie , brak prawnej podstawy rozstrzygnięcia, gdyż nie stanowiło takiej podstawy odrzucenie przez sąd skargi, a to z tej przyczyny, że takie orzeczenie jest orzeczeniem proceduralnym, a nie orzeczeniem merytorycznym. Jak wskazała strona skarżąca – także umorzenie postępowania sądowego – na skutek uwzględnienia w całości skargi przez organ – ma charakter procesowy, gdyż następuje z powodu braku przedmiotu zaskarżenia tj. wyeliminowania z obrotu prawnego – w drodze samokontroli – zaskarżonego aktu. Obydwa poglądy są w pełni zasadne i zasługują na aprobatę. Odnosząc się do drugiego z nich, Sąd w pierwszej kolejności zwraca uwagę na treść art. 121 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą "Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania". Nie do pogodzenia z tą zasadą jest wznowienie z urzędu postępowania oraz wydanie decyzji o uchyleniu ostatecznego postanowienia uwzględniającego w całości skargę, w oparciu o postanowienie sądu odrzucającego skargę, z przyczyn formalnych. Wbrew twierdzeniom organów podatkowych takie rozstrzygnięcie sądu nie czyni bezskutecznym ostatecznego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej – wydanego w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) – w całości uwzględniające skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku. Takie stwierdzenie organu jest contra legen , gdyż przepis na który powołał się organ stanowi tylko i wyłącznie o możliwości uwzględnienia przez organ, którego akt zaskarżono – w ramach tzw. autokontroli – skargi w całości. W stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy, nie budzi – zdaniem składu orzekającego w sprawie – naruszenie przez organ podatkowy w/w zasady. Jak bowiem można ocenić działanie tego samego organu, który uwzględniając skargę w całości eliminuje z obrotu prawnego zaskarżony akt ( uwzględnienie skargi oznacza uznanie zasadności zarzutów w niej zawartych ) by – po odrzuceniu skargi – wznowić postępowanie i wydać rozstrzygnięcie o przeciwnych skutkach procesowych. Przede wszystkim wymaga jednak podkreślenia, iż w świetle art. 240 Ordynacji podatkowej, organ w ogóle nie posiadał kompetencji do wznowienia postępowania, gdyż zgodnie z jego treścią "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję". W badanej sprawie wznowieniem postępowania zostało objęte postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...]. Na marginesie należałoby wskazać, że wydanie decyzji w sprawie uchylenia postanowienia także nie znajduje żadnego oparcia w przepisach Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu – w tej sprawie – organ II instancji orzekał bez uwzględnienia przepisów wynikających z tego aktu, opierając się głównie na "własnych potrzebach procesowych" niczym zresztą nie uzasadnionych. Zasługuje także na uwzględnienie argument podniesiony przez pełnomocnika, a wskazujący, iż brak było istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej w dacie wydania postanowienia uwzględniającego skargę. De facto taka konstatacja przesądza o tym, że nie było podstaw do wznowienia postępowania, a to z kolei przesądza, że wydane rozstrzygnięcie narusza prawo w sposób rażący. Przewidziana w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa – w ocenie Sądu – została spełniona. Treść decyzji, co do której wnoszono o stwierdzenie jej nieważności, pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( tak NSA w wyroku z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00, niepubl. ). Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w skardze, a odwołujące się do poglądu WSA w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 606/07, zgodnie z którym "Nie jest wykluczona możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa procesowego, jednakże naruszenie takie musi prowadzić do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tegoż właśnie powodu. Innymi słowy, musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji, musi w niej tkwić" – ( pub. System Informacji Prawnej LEX Nr 382156 ). Wznowienie postępowania, w sprawie ostatecznego postanowienia uwzględniającego skargę, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz wydanie decyzji o wyeliminowanie tego postanowienia z obrotu prawnego, bez istnienia przesłanki wskazanej w tym przepisie, stanowiło rażące naruszenie prawa ( abstrahując od okoliczności, że rozstrzygniecie zostało podjęte w niewłaściwej formie procesowej ), a więc – w badanej sprawie – tkwiło w decyzji, a skoro tak przesądziło o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia jej nieważności. Taka konstatacja przesądza o tym, że decyzja odmawiająca stwierdzenie nieważności tej decyzji narusza prawo – tj. art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a naruszenie to uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej biorąc pod uwagę zawartą we wcześniejszej części uzasadnienia prawną ocenę zaskarżonego aktu oceni odwołanie od własnej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] uchylającej w całości postanowienie z dnia [...] [...] uwzględniające całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...] zawieszające postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od spadków i darowizn z tytułu spadku po zmarłym B. S. do czasu zakończenia postępowania o ustalenie praw własności nieruchomości będącej przedmiotem spadku prowadzonego przez A. Przede wszystkim organ kierując się treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oceni, czy istniały przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie i wydanie rozstrzygnięcia eliminującego z obrotu prawnego postanowienie z dnia [...] Nr [...] uwzględniającego w całości skargę z dnia 26 lutego 2007 r. na postanowienie z dnia [...] Nr [...]. Organ ten oceni także, czy rozstrzygnięcie procesowe – a takim było zawieszenie postępowanie podatkowego – jest rozstrzygnięciem w ogóle kwalifikującym się do procedury wznowieniowej ( nadzwyczajnej ) , skoro nie rozstrzyga sprawy merytorycznie i nie kończy postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, opisane powyżej okoliczności wyczerpują przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o powołane przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Wniosek strony o zasądzenie kosztów postępowania uwzględniono w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.