II SA/Po 624/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009r. sprawy ze skargi A. i M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 13 maja 2008r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 10 września 2007r. Nr [...], Znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżących kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ M. Kwiecińska Decyzją z dnia 10 września 2007 r., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Prezydent Miasta Poznania ustalił warunki zabudowy dla obiektu handlowego z rampą rozładowczą, pylonem reklamowym i towarzyszącymi parkingami na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], ark. [...], obr. [...], położonych w P. przy ul. [...]– ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujące okoliczności. Prowadzone z wniosku inwestora A J.A. ul. [...] K. z dnia 11 grudnia 2003r. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zakończyło się w dniu 20 maja 2005r. wydaniem decyzji nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, która to decyzja została zaskarżona przez M.Cz., J. M. B oraz przez "C" sp. z o.o. Dalej organ I instancji wskazał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 27 lipca 2005 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy; na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. Cz., a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 września 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 maja 2005 r. Organ I instancji podkreślił, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 września 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 maja 2005r. nr [...]zauważył, że wbrew obowiązkowi organ I instancji nie sporządził analizy urbanistycznej w sposób określony w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), to jest nie przeprowadził tej analizy na mapie zasadniczej w skali 1:500, na której należy zakreślić cały obszar analizowany, a ponadto organ I instancji jedynie lakonicznie stwierdził, że nie jest wymagane przeprowadzenie procedury w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko. Mając na uwadze powyższe uwagi organ I instancji pozyskał w dniu 4 kwietnia 2007r. od inwestora mapę zasadniczą niezbędną do wykonania analizy urbanistycznej mapę zasadniczą oraz szczegółowego sprecyzowania paramentów i funkcji projektowanego obiektu. W piśmie z dnia 18 maja 2007r. wnioskodawca podał, że przedmiotem inwestycji jest budowa obiektu handlowego z rampą rozładowczą, pylonem reklamowym i towarzyszącymi parkingami. W dniu 27 lipca 2007r. w przedmiotowej sprawie ponownie przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, wykonana na mapie zasadniczej przedstawiającej cały analizowany obszar, to jest w sposób określony w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego i na podstawie tejże analizy ustalono wyniki analizy dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do konieczności zbadania przez organ I instancji, czy w przedmiotowej sprawie wymagane jest przeprowadzenie procedury w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko, organ stwierdził, że w związku ze zmianą przepisów powyższe nie należy do obowiązków organu I instancji, a w pkt II decyzji zawarto stosowany zapis, zgodnie z którym w przypadku gdy inwestycja, dla której wydano niniejszą decyzję, należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, inwestor winien wystąpić do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą następnie winien załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ podkreślił, iż wypełniono wszystkie zalecenia zawarte w uzasadnieniu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2006r., sygn. akt II SA/Po 1096/05, a decyzja została wydana po uzgodnieniu, stosownie do treści art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 i 5 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), to jest z Zarządem Dróg Miejskich – postanowienie nr [...] z dnia 10 lutego 2005r. w związku z pismem ZDM z dnia 24 lipca 2007r. nr [...]. Podsumowując organ I instancji podkreślił, iż po przeprowadzeniu postępowania, w toku którego wykonano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wyznaczonym wokół terenu objętego wnioskiem inwestora stwierdzono, że spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.Cz. domagając się jej zmiany i odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu zarzucono, iż decyzja organu I instancji narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem planowany obiekt zupełnie nie nawiązuje do istniejącej na obszarze, na którym lokalizowana jest inwestycja, zabudowy, różni się zarówno co do powierzchni, jak i przeznaczenia. Decyzja narusza również art. 7, art. 9 i art. 11 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji dotyczącej warunków zabudowy dla inwestycji, która zdaniem odwołującego może znacząco oddziaływać na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2008r., na podstawie art. 125, art. 126, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59, art. 60, art. 61 i art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż analiza urbanistyczna została przeprowadzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) i potwierdziła, że istnieje możliwość zrealizowania planowanej zabudowy w kształcie określonym we wniosku, co znalazło swój wyraz w wynikach analizy włączonych do treści projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Kolegium podkreśliło, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy został poddany procesowi uzgodnienia z Zarządem Dróg Miejskich w P., jako z zarządcą dróg. Ustawodawca nie wykluczył ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia, które w swej istocie nie odpowiada charakterowi i wielkością istniejącej zabudowie w obszarze analizowanym, bowiem w żadnym z zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu takie wyłączenia nie zostały zapisane. Obiekty handlowe w sposób oczywisty stanowią zabudowę towarzyszącą zabudowie mieszkalnej, zatem jeżeli wnioskowany obiekt ma być związany z handlem to, należy przyjąć, iż organ I instancji miał prawo zaakceptować takie zamierzenie na terenach o przeważającej (nie wyłącznej) funkcji mieszkaniowej. Kolegium wskazało, że po zmianach w ustawie z dnia 27 kwietnia 2004r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie i wydanie takiej decyzji następuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 46 ust. 3 i 4), wobec tego nie można uznać, iż brak przytoczenia tego przepisu prawa powszechnie obowiązującego przez organ I instancji było takim naruszeniem prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W obecnym stanie prawnym żadna ze stron nie ma prawa żądać badania oddziaływania na środowisko projektowanego zamierzenia, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania dotyczącego nienależytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji organu I instancji, wskazało również, iż zakres ochrony prawnej właścicieli nieruchomości sąsiednich w postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy jest ograniczony wyłącznie do tego, czy planowana zabudowa może negatywnie wpływać na potencjalne zagospodarowanie działek sąsiednich, a planowana zabudowa w niczym nie uszczupla możliwości korzystania z istniejącej zabudowy na tych działkach. Z decyzją organu odwoławczego nie zgodzili się A. i M. Cz., którzy działając poprzez pełnomocnika procesowego wnieśli skargę na decyzję Kolegium z dnia [...]maja 2008 r. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ich zdaniem warunki zabudowy powinny być tak ustalone, by elementy otaczającej zabudowy były kontynuowane na terenie objętym postępowaniem, a wymagania z art. 61 powołanej ustawy nie zostały spełnione. Skarżący zauważyli, iż na omawianym obszarze występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna niska, nieruchomości o takim charakterze jest więcej niż trzydzieści, a trudno jest wskazać na analizowanym obszarze obiekt handlowy o tak dużej powierzchni i kubaturze, jak planowana inwestycja; dotychczasowa zabudowa nie powodowała takich uciążliwości dla otoczenia, jakimi grozi zamierzenie budowlane, bowiem lokalizacja obiektu wywołałaby znaczące zwiększenie ruchu samochodów, szczególnie ciężarowych i dostawczych, co spowodowałoby powstanie znacznych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości o zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, usytuowanych przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Przedmiotowa inwestycja wywierać będzie negatywny wpływ na środowisko, przede wszystkim w zakresie zwiększenia poziomu hałasu i emisji spalin, dlatego badanie oddziaływania inwestycji na środowisko powinno zostać przeprowadzone przed wydaniem warunków zabudowy, a Kolegium nie podało konkretnego przepisu uniemożliwiającego wykonanie takiej analizy. Umiejscowienie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w okolicy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spowoduje znaczną uciążliwość dla mieszkańców i jest niezgodne z zasadą ładu przestrzennego, rozumianego zgodnie z definicją z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przekonaniu skarżących ustalenie w zaskarżonej decyzji warunków zabudowy zupełnie odmiennych od tych, które były określone w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa określonej w art. 8 kpa. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji ponownie przedstawił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz podniósł, iż zakres ochrony prawa własności na gruncie prawa cywilnego określa art. 140 kodeksu cywilnego, zaś w sprawach związanych z zagospodarowaniem przestrzennym zakres ochrony właściciela nieruchomości sprowadza się do tego, że inwestor nie może zagospodarowaniem swojej działki uniemożliwić zagospodarowania działki sąsiedniej. Organ podkreślił, iż teren inwestycji położony jest na obszarze, gdzie styk terenów usługowych, przemysłowych z terenami zabudowy mieszkaniowej jest powszechny, a sprawy związane z hałasem, przewietrzaniem nieruchomości, zacienianiem i innymi immisjami mogą być rozpatrywane dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. W piśmie procesowym pełnomocnika skarżących z dnia 20 października 2008r. podkreślono, iż pomimo ustania obowiązywania Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta Poznania przyjętego uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej miasta Poznania z dnia 6 grudnia 1994r. nadal kontynuowana jest funkcja przedmiotowych terenów, która wyklucza wprowadzanie na te tereny funkcji kolidujących bądź generujących duży ruch samochodowy. Ponadto w piśmie tym przedstawiono poglądy piśmiennictwa dotyczące zasady dobrego sąsiedztwa, jak i kontynuacji funkcji terenu oraz wskazano wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 848/07), który dotyczył uciążliwości stacji benzynowej dla sąsiedztwa terenów mieszkaniowych. Zdaniem skarżących zamierzenie budowlane objęte zaskarżoną decyzją należało uznać za nieproporcjonalnie uciążliwe dla mieszkańców i nie stanowiące kontynuacji funkcji mieszkalnej, ani funkcji względem nie pomocniczej, zaś organ nie przedstawił umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, ani nie wskazał, jaki związek zachodzi pomiędzy tą oceną a treścią rozstrzygnięcia. Uczestniczka H.K. w piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. przedstawiła stanowisko zbieżne ze stanowiskiem skarżących oraz swoje odczucia związane z postępowaniem administracyjnym. Na rozprawie w dniu 18 lutego 2009r. pełnomocnik skarżących podtrzymał dotychczasowe stanowisko i nadto podniósł, że organ wbrew przepisom o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazał, które konkretnie budynki objęte analizą spełniają podobną funkcję, jak przedmiotowy budynek, a nie wynika to z załącznika graficznego. Inwestor wniósł o oddalenie skargi podnosząc, iż wszystkie obiekty znajdujące się przy ul. [...] i ul. [...] mają funkcję usługową, a żaden z obiektów nie jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek z innych względów niż podniesione przez skarżących. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). W tym celu zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588)). Równocześnie w § 2 pkt 5 Rozporządzenia sprecyzowano, iż przez front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W niniejszej sprawie działki objęte wnioskiem inwestora mają kształt wąskiego prostokąta, którego dłuższy bok przylega do ulicy [...], z której zgodnie z wnioskiem inwestora oraz analizą funkcji oraz cech zabudowy, ma odbywać się główny wjazd na teren przyszłej inwestycji. Jeżeli tak jak w niniejszej sprawie, inwestycja miałaby być realizowana na kilku działkach, punktem odniesienia dla ustalenia trzykrotnej szerokości frontu działki powinny być długości działek przez które przebiega linia łącząca najdalej wysunięte punkty przedsięwzięcia, wzdłuż drogi z której miałby odbywać się główny wjazd (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 07 września 2006r. IV SA/Wa 2051/05). Z treści opisowej analizy sporządzonej w niniejszej sprawie nie wynika w jaki sposób został wyznaczony na podstawie obowiązujących przepisów obszar analizowany, odsyła ona w tym zakresie do części graficznej. Na podstawie mapy zasadniczej w skali 1:500 stanowiącej załącznik graficzny analizy, stwierdzić można, że jako obszar analizowany, przyjęto obszar wyznaczony promieniami o trzykrotnej długości 50 m, gdy tymczasem front działek leżących wzdłuż ulicy[...] (z pominięciem nawet tej ich części, która nie ma bezpośredniego dostępu do ulicy) jest niewątpliwie dłuższy niż 50 m. Wyznaczenie zatem obszaru analizowanego promieniem o długości (3 x 50 metrów) stanowi naruszenie powołanych wyżej przepisów i w efekcie prowadzić może do uzyskania nieprawidłowych wyników analizy stanowiącej podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji. Nie wyjaśniono przy tym w żaden sposób dlaczego analiza poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji w sposób odmienny niż poprzednio wyznacza obszar analizowanego terenu, analiza z 23 lutego 2005r. przewidywała bowiem obszar analizowany w odległości 260m od granic wnioskowanego terenu. Nie ulega wątpliwości, że wyznaczenie terenu analizowanego z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa materialnego prowadzi do sytuacji w której nie doszło do ustalenia i wyjaśnienia w sposób dostateczny wszystkich okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7 i 77 kpa. Jak chociażby tylko z tego powodu zaskarżona decyzja ostać się nie może. Niezależnie od powyższego, Sąd stwierdził również inne naruszenia obowiązujących przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając wyrokiem z dnia 06 września 2006r. (sygn. akt II SA/Po 1096/05) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 lipca 2005r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 20 maja 2005r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazał na konieczność dokonania ustaleń odnośnie tego czy planowana inwestycja z uwagi na swoje parametry, nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Takich ustaleń i ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, organy administracji nie przeprowadziły, ograniczając się do wskazania, że wobec zaistniałej w międzyczasie zmiany przepisów, wprowadzonej ustawą z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005r., Nr 113, poz. 954) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę (art. 46 ust. 3 i 4). Jakkolwiek istotnie w czasie trwania postępowania w niniejszej sprawie nastąpiła wskazana powyżej zmiana przepisów, jednakże organy orzekające przeoczyły, że w przepisach ustawy z dnia 18 maja 2005r. ustawodawca zawarł postanowienie (art. 19 ustawy), że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 01 lipca 2005r.) przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. Nie jest zatem tak jak wskazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że żadna ze stron nie ma prawa żądania przeprowadzenia badania oddziaływania na środowisko przedmiotowego obiektu handlowego, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, bowiem prawo takiej możliwości nie przewiduje. Otóż w niniejszej sprawie, skoro wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia, które mogło wymagać ustalenia oddziaływania środowiskowego, nastąpiło przed omawianą zmianą przepisów, związanych z ochroną środowiska, obowiązkiem organów było zwrócenie się do wnioskodawcy z zapytaniem wedle jakich przepisów (dotychczasowych czy też obecnych) postępowanie w tym przedmiocie winno być prowadzone. W niniejszym przypadku odstąpiono od przeprowadzenia ustaleń w tym przedmiocie, nie informując wnioskodawcy o możliwości stosowania przepisów dotychczasowych. Nie można również zaakceptować takiego postępowania organów, które w istocie prowadziło do ingerencji w treść złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy – bez dokonania zmiany tego wniosku przez stronę. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym następuje na wniosek. Organ administracji publicznej jest więc związany wnioskiem zainteresowanego i nie może tego wniosku interpretować zawężająco, czy też w inny sposób kształtować. Prowadząc postępowanie w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy, organ winien dokonać oceny czy zgodnie z przepisami odrębnymi możliwe jest wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem zainteresowanego, i nie może odmówić wydania takiej decyzji jeżeli zgodność ta zachodzi. W przypadku zaś stwierdzenia braku takiej zgodności odmowa wydania decyzji żądanej treści (art. 56 w związku z art. 64 ustawy). W niniejszym przypadku wnioskodawca domagał się uzgodnienia warunków zabudowy dla obiektu handlowego wraz z towarzyszącymi obiektami budowlanymi i parkingami, zgodnie z wnioskiem z dnia 11 grudnia 2003r. uzupełnionym pismem z dnia 30 grudnia 2004r. wraz z koncepcją graficzną zagospodarowania terenu. Z dokumentów tych wynika, że przedmiotem wniosku było uzgodnienie warunków zabudowy między innymi dla obiektu handlowego stanowiącego jeden wielkokubaturowy budynek o długości elewacji frontowej od ulicy[...] 99 m. Wydana decyzja o warunkach zabudowy zgodnie z którą dopuszczono wzniesienie obiektu o nieprzekraczalnej szerokości elewacji frontowej 22 m z dopuszczeniem takiego ukształtowania elewacji, która składać się będzie z kilku, wyraźnie wyodrębnionych segmentów o maksymalnej szerokości elewacji 22 m i minimalnej głębokości cofnięcia 2,5 m, nie odpowiada zatem treści złożonego wniosku. Zdaniem Sądu wskazane powyżej naruszenia prawa materialnego i procesowego wyczerpują znamiona art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c p.p.s.a.. Stąd też należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji winien ustalić obszar analizowany zgodnie z wymogami określonymi w powołanych wcześniej przepisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., a także jednoznacznie ustalić czy wnioskodawca ma zamiar skorzystać z możliwości jakie daje mu art. 19 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw i wreszcie czy po przeprowadzeniu analizy warunków zabudowy i zagospodarowania postawionego na terenie wyznaczonym w prawidłowy sposób, jest możliwe ustalenie warunków zabudowy w wysokości co do szerokości elewacji frontowej w sposób uwzględniający treść złożonego wniosku zainteresowanego. /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ M. Kwiecińska jw