I OSK 648/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1130/08 w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 130/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją z dnia (...) maja 2008 r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych od decyzji Starosty Powiatu Pruszkowskiego z dnia (...) marca 2008 r., nr (...) , w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. , w prawo własności na rzecz M. B. , B. B. i M. B. – umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Starosta Powiatu Pruszkowskiego decyzją z dnia (...) marca 2008 r., nr (...), orzekł o przekształceniu przysługującego M. B. , B. B. i M. B. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. , i ustalił opłatę za przekształcenie w kwocie 3415,20 zł. Od decyzji odwołanie złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że nieruchomość nie spełnia wymogów o jakich mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459). Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wynika, że Agencji Nieruchomości Rolnych nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., w sprawie wszczętej z wniosku M. B. , B. B. i M. B.. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie służy stronie, a wobec tego skoro odwołanie zostało złożone przez podmiot niebędący stroną postępowania, to wszczęte postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych. Powoduje to konieczność umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wskazała, że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu wywołanym wnioskiem M. B. , B. B. i M. B. Skarżąca powołała się na przepis art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. Nr 231, poz. 1700). Wskazała, że zanegowanie przez organ II instancji prawa Agencji do wykonywania praw właścicielskich Skarbu Państwa, wbrew wyraźnemu brzmieniu przepisu oraz pozbawienie Agencji prawa strony w postępowaniu administracyjnym stanowi rażące naruszenie prawa materialnego. Skarżąca podniosła, że jest uprawniona nie tylko do pobierania opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntów zasobu, ale również do pobierania opłat z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie decyzji wydawanych przez starostwo w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Dlatego pozbawienie Agencji możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nieruchomości Zasobu oraz wysokości wpływów z opłat z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności jest całkowicie nieuzasadnione i uniemożliwia Agencji ochronę interesów Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji uznał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż podstawą materialnoprawną do orzekania w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.). Ustawa ta w art. 3 ust. 1 określa właściwość rzeczową organu administracji publicznej do wydania decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa organem właściwym do wydania decyzji jest starosta (art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy). Ustawa nie określa, czy zadania starosty są zadaniami z zakresu administracji rządowej czy też zadaniami własnymi starosty jako organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a.). Ustalenie, do jakiego zakresu kompetencji starosty należy wydawanie decyzji w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, ma istotne znaczenie dla określenia właściwości organu odwoławczego w przypadku wydania decyzji przez starostę. Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. nie zawiera regulacji o właściwości organu odwoławczego. Sąd pierwszej instancji podniósł, że decyzje przekształceniowe w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, są decyzjami w sprawach z zakresu gospodarowania nieruchomościami skarbowymi (por. Gerard Bieniek i in., Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2007, wydanie 2, teza 3 do art. 11, s. 55). Przepis art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) określa kompetencje Skarbu Państwa w zakresie gospodarki nieruchomościami, stanowiąc, że organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Stosownie zaś do art. 4 pkt 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu nadanym przez art. 137 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 668 ze zm.) właściwym organem w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Zatem starosta, wydając decyzję w sprawach gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, występuje jako właściwy organ wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Przepis art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że we wszystkich sprawach określonych w tej ustawie, rozstrzyganych w drodze decyzji przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, organem wyższego stopnia jest wojewoda. W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności brak jest takiej regulacji, jednakże wykładnia systemowa prowadzi do uznania, że wojewoda jest również organem wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stosunku do decyzji, jakie podejmuje starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa. Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 65, poz. 746 ze zm.) w art. 2 wprost określała, że zadania w niej nałożone na starostę są zadaniami z zakresu administracji rządowej, ponadto art. 6a tej ustawy wprost stanowił, że organem odwoławczym od takich decyzji jest wojewoda. Chociaż ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. takich przepisów nie zawiera, to jednak, poza przyczynami wyżej wskazanymi, brak jest zdaniem Sądu pierwszej instancji również uzasadnienia do przyjęcia, że wolą ustawodawcy było dokonanie takich zmian, co do właściwości organów orzekających w przedmiocie przekształcenia, w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, ażeby tylko w tym zakresie gospodarowanie nieruchomościami skarbowymi powierzyć staroście jako organowi jednostki samorządu terytorialnego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego tylko w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 17 pkt 1 k.p.a.). Jeżeli więc zadania nałożone na starostę w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r., nie są zadaniami starosty jako organu jednostki samorządu terytorialnego, gdyż są zadaniami z zakresu administracji rządowej, to w ocenie Sądu pierwszej instancji oznacza to, że samorządowe kolegia odwoławcze nie są organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starosty wykonującego te zadania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.) oraz art. 17 pkt 1 i art. 5 § 2 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem właściwym rzeczowo w sprawie, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznając sprawę odwołania od decyzji Starosty Powiatu Pruszkowskiego w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa działało jako organ niewłaściwy i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji kolegium, 3) naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwane jako p.p.s.a.) w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że zachodzą przyczyny do stwierdzenia nieważności decyzji kolegium, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego Kolegium, argumentacja prawna jaka legła u podstaw rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędnie wykazuje właściwość wojewody w tej sprawie, choć, jak wynika z zestawienia przepisów art. 17 pkt 1 i art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych z przepisem art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2005 r. Nr 175, poz. 1459) właśnie brak wskazania w ustawie szczególnej organu odwoławczego powoduje, że za właściwe uważać należy samorządowe kolegium odwoławcze. Argumentacja zawarta w wyroku nie uwzględnia również konsekwentnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do problematyki właściwości rzeczowej organu odwoławczego w sprawach, których przedmiotem orzekania przez starostę jest mienie stanowiące własność Skarbu Państwa, zarządzane przez Agencję Nieruchomości Rolnych. Zgodnie z art. 17 pkt 1 i art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) organem wyższego stopnia w stosunku do starosty jest samorządowe kolegium odwoławcze. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną organ ten należy zatem uznać za właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji starosty orzekającego w pierwszej instancji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego. Stosownie do art. 127 § 2 k.p.a. organ bezpośrednio wyższego stopnia w stosunku do organu pierwszej instancji jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej przez ten organ. Skarżące Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 9a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wojewoda jest organem wyższego stopnia w stosunku do decyzji wydanych, przez starostę tylko w odniesieniu do spraw wskazanych w tej ustawie. Nie ma natomiast przepisu, który zasadę tę przenosiłby na sprawy wskazane w przytaczanej wyżej ustawie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zgodnie z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 ze zm.) wojewoda jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym jeżeli ustawy szczególne tak stanowią. Skarżące Kolegium podniosło również, iż w ustawie regulującej przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, inaczej niż to było uregulowane w art. 6a obowiązującej wcześniej ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 zm.) brak jest przepisu mówiącego o tym, iż określone w niej zadania starosty są zadaniami z zakresu administracji rządowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, a zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, art. 17 pkt 1, art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, a w konsekwencji również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należy za usprawiedliwione. Zagadnienie dotyczące właściwości organu II instancji rozpoznającego odwołania od decyzji wydanej w oparciu o przepisy ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było już wielokrotnie przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten m.in. w wyrokach: z dnia 27 listopada 2009 r. w spr. I OSK 237/09, z dnia 3 listopada 2009 r. w spr. I OSK 70/09 wyraził pogląd, że organem II instancji właściwym do orzekania w tych sprawach jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Przechodząc w tej sytuacji do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, co następuje: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wskazuje w art. 3 ust. 1 właściwość rzeczową organu, stanowiąc, że jest nim starosta w przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa (pkt 1) oraz wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu, zarząd województwa – odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego (pkt 2). Żaden przepis niniejszej ustawy nie określa czy starosta, wydając decyzje, wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej ani też nie zawiera uregulowań co do organu odwoławczego. Z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy wynika tylko tyle, że organem rzeczowo właściwym do wydawania decyzji o przekształceniu prawa do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa jest starosta. Zbędne wobec tego jest ustalanie czy starosta wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej, czy też zadania własne, gdyż ustawa nie uzależnia od tego ani jego działania, ani w zależności od tego stwierdzenia ustalenia organu odwoławczego. Wskazanie przez omawianą ustawę starosty jako organu właściwego w sprawie powoduje, że ustalenie właściwego organu wyższego stopnia ma się odbywać na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to bowiem podstawowy akt procesowy, regulujący zasady postępowania administracyjnego, w tym normujący właściwość organów wyższego stopnia. Wprawdzie akt ten stanowi, że jego regulacje stosuje się o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej, jednakże wynika z tego, że jeżeli przepisy szczególne, normujące daną dziedzinę, nie zawierają regulacji innych, aniżeli wynikające z k.p.a., jego przepisy mają zastosowanie. Przepis art. 17 k.p.a. określa organy wyższego stopnia, stwierdzając w punkcie 1, iż takimi w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie zawiera innego unormowania, gdyż nie wskazuje w ogóle organu wyższego stopnia w sprawach przekształcenia. Stwierdzić należy, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w art. 9a wskazuje inny organ wyższego stopnia nad starostą aniżeli czyni to art. 17 pkt 1 k.p.a., jednak wyraźnie stanowi, że dotyczy to tylko spraw określonych w tej ustawie, rozstrzyganych decyzjami przez starostę, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Przepis ten nie mówi zatem, że organ w nim wskazany, tj. wojewoda, jest organem wyższego stopnia we wszystkich sprawach dotyczących gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, również uregulowanych w innych ustawach, ale tylko w sprawach, o których mowa w tej ustawie, tj. o gospodarce nieruchomościami. Nie można zatem regulacji z ustawy o gospodarce nieruchomościami przenosić na grunt ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, chociaż jest to ustawa szczególna w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a., gdyż ustawa ta wcale na to nie pozwala, wyraźnie mówiąc o sprawach tylko w niej określonych. Należy podkreślić, że omawiana ustawa z dnia 29 lipca 2005 r., inaczej niż było to uregulowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 6a wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.), nie przewiduje, że określone w niej zadania starosty są zadaniami z zakresu administracji rządowej. Istotne jest natomiast to, że ustawodawca jako organ właściwy do wydania decyzji wskazał "starostę" w żadnej mierze nie odwołując się do wykonywania przez ten organ zadań z zakresu administracji rządowej, czym dał wyraz przyznaniu organowi samorządu powiatu nowej kompetencji. W myśl art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. starosta jest organem jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie zaś z art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Przepis art. 17 k.p.a., z wyjątkiem może pkt 4, w ogóle nie przewiduje wojewody jako organu wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej. Wobec tego wojewoda może być organem wyższego stopnia tylko wówczas, gdy przewidują to ustawy szczególne. W dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz wyroku Sądu pierwszej instancji obowiązywała ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 ze zm.), która w art. 7 pkt 4 stanowiła, że wojewoda jest organem wyższego stopnia, ale jeżeli ustawy szczególne tak stanowią. Przepis art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami tak stanowi, jednak ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie zawiera takiego zapisu. Fakt, że uprzednio obowiązująca ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności zawierała w art. 6a zapis analogiczny do art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie może prowadzić do wniosku, że wolą ustawodawcy było utrzymanie takiego status quo, gdyż takie rozumowanie prowadziłoby do ustalenia właściwości organu na zasadzie domniemania, co jest niedopuszczalne, a nadto zupełnie niekonieczne. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dają bowiem wyraźną odpowiedź, wskazując organ wyższego stopnia nad starostą. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r. sygn. akt I OW 112/07 i z dnia 8 maja 2008 r. sygn. akt I OW 7/08, w których wskazano na właściwość samorządowych kolegiów odwoławczych do rozpoznania odwołań w sprawach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wobec powyższego należy stwierdzić, że brak było podstaw do kwestionowania właściwości Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie jako organu odwoławczego w sprawie. Wszystko to czyni zasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do naruszeń prawa materialnego jak i procesowego. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.