I FZ 196/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. F. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/Gl 1486/08, w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 23 lutego 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 18 listopada 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej –reprezentowanej przez radcę prawnego - kwotę 2.759 zł. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd odnosząc się do zasądzonych kosztów postępowania wskazał na przepisy, tj. art. 200, art. 205 § 2, art. 211 i art. 213 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) stwierdzając, że do wydatków nie zaliczono kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę. Na postanowienie o kosztach postępowania zawarte w powyższym wyroku pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie; zaskarżając je w części oddalającej żądanie zasądzenia poniesionych kosztów dojazdu pełnomocnika skarżącej na rozprawę w dniu 23 lutego 2009 r. Wniósł o zmianę punktu 3 zaskarżonego wyroku i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącej M. F. kwoty 2825 zł (tj. dodatkowo kwoty 66 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu) w miejsce kwoty 2759 zł, oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz skarżącej M. F. kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.; - art. 200 i art. 205 § 2 u.p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że stronie reprezentowanej przez radcę prawnego nie przysługuje zwrot kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę, - art. 211 i art. 213 u.p.p.s.a. polegającą na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów, które odnoszą się do kosztów sądowych a nie do zwrotu stronie kosztów postępowania w zakresie wydatków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W badanej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił stronie reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, zwrotu kosztów dojazdu tego pełnomocnika. Rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać za prawidłowe. Za takim stanem rzeczy przemawia przepis, tj. art. 205 § 2 u.p.p.s.a. w świetle którego do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Regulacja ta posługuje się zwrotem do niezbędnych kosztów postępowania wyznaczającym zakres koszów postępowania, o których zwrot strona może się ubiegać w razie uwzględnienia jej skargi przez Sąd pierwszej instancji, pod warunkiem, że były one celowe w dochodzeniu praw (art. 200 u.p.p.s.a.). Przepis ten do niezbędnych kosztów postępowania, zalicza wynagrodzenie według stawek opłat, wynikających z odrębnych przepisów (przy czym bez względu na liczbę profesjonalnych pełnomocników występujących w imieniu strony ma ona prawo jedynie do zwrotu wydatków jednego pełnomocnika), ponadto koszty sądowe (art. 211-213 u.p.p.s.a.) oraz koszty nakazanego przez sąd stawiennictwa strony (art. 91 § 3 u.p.p.s.a.). Art. 205 § 2 (in fine) przewiduje zwrot kosztów nakazanego przez sąd stawiennictwa strony, nie określa zaś zwrotu kosztów dojazdu profesjonalnego pełnomocnika. Ustawodawca takiego rozwiązania nie wprowadził, jak uczynił to w przypadku postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. W paragrafie pierwszym omawianego przepisu wskazano bowiem, że do niezbędnych kosztów, zalicza się koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym. W przedmiotowej sprawie strona była reprezentowana przez radcę prawnego, dlatego też słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że zwrot kosztów dojazdu tego pełnomocnika, stronie nie przysługuje. Warto dodać, że omawiana kwestia była już wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przykładem jest powołany przez autora zażalenia wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 1197/05, gdzie wskazano, że wydatkiem radcy prawnego nie będzie zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Podobnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1390/07, czy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1686/08. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.