I SA/Sz 630/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 sprawy ze skargi W. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 listopada 2007 r. W. M. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Z opisu stanu faktycznego wynikało, że w 1991 roku wnioskodawca zakupił, jako osoba fizyczna, niezabudowaną działkę gruntu nr [...] "na potrzeby własne". Wnioskodawca "nie posiada obecnie potrzeby użytkowania przedmiotowej nieruchomości w całości i zamierza przeprowadzić postępowanie podziałowe, w wyniku którego z nieruchomości powstanie ok. 10 działek". Projektowane działki będą mogły być wykorzystane pod budownictwo mieszkalno-pensjonatowe – co potwierdziła decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Cz. o warunkach zabudowy. Wnioskodawca zamierza dokonać zbycia kilku działek powstałych po podziale nieruchomości. Obecnie wnioskodawca jest przedsiębiorcą, jednak dokonane nabycie działki i jej użytkowanie nie było związane z żadną działalnością gospodarczą, lecz nastąpiło do majątku osobistego wnioskodawcy. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, wnioskodawca zadał następujące pytanie: "czy z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynika, że W. M. będzie uznany za podatnika podatku VAT i będzie w związku z tym zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości niezabudowanych powstałych z podziału działki nr [...] (...) w przypadku gdy postanowi je zbyć, mając na uwadze, że podatnik nabył wskazaną nieruchomość przed podziałem w roku 1991 nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, lecz prywatnie, do swego majątku osobistego niezwiązanego z działalnością gospodarczą w celu spożytkowania na własne potrzeby". Według wnioskodawcy, z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, że wnioskodawca będzie uznany z podatnika VAT i będzie w związku z tym zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości powstałych z podziału działki [...]. Odpowiadając na wezwanie organu wnioskodawca uzupełnił wniosek i oświadczył, że przedmiotowe grunty nabył w celu prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego i miały one stanowić dla wnioskodawcy źródło utrzymania. W ówcześnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego grunty te były przeznaczenie pod działalność turystyczną, w związku z czym wnioskodawca brał również pod uwagę taką formę działalności. Przeznaczone obecnie do sprzedaży grunty wnioskodawca wykorzystywał w działalności rolniczej na własne potrzeby (uprawa warzyw, czynności pielęgnacyjne gruntu), oraz opłacał za nie podatek rolny. W 2007 roku, w związku z zamiarem sprzedaży gruntów, wnioskodawca złożył do Burmistrza Miasta i Gminy Cz. wniosek o dokonanie podziału przedmiotowego gruntu i na własny koszt zlecił wykonanie koncepcji podziału przez geodetę, w oparciu o którą podział został dokonany. Procedura ta została zakończona zgłoszeniem zmian w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto w latach 2005-2007 wnioskodawca dokonywał zakupów i sprzedaży nieruchomości rolnych. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając z upoważnienia Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...]r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko organ ten wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towar należy rozumieć rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty - o czym stanowi art. 2 pkt 6 wymienionej ustawy. Wynika z tego, że od chwili wejścia w życie tej ustawy, tj. od 1 maja 2004 r., zasadą jest opodatkowanie dostawy gruntów podatkiem od towarów i usług. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Organ wyjaśnił dalej, że kryterium wykonywania działalności gospodarczej jest m.in. częstotliwość wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia "zamiar", jak również nie precyzuje pojęcia "sposób częstotliwy", w każdym przypadku należy badać, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie (więcej niż jednorazowo). O częstotliwości wykonywanej czynności nie decyduje więc czasookres jej wykonywania (tydzień, miesiąc, rok), ani też ilość dokonanych transakcji, tylko fakt powtarzalności określonej czynności. Ponadto, z grona podatników nie wyłącza się osób fizycznych, jeśli dokonują one dostawy towarów w sposób stały, zorganizowany i powtarzalny. Odnosząc te stwierdzenia do stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, organ stwierdził, że z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca planuje jako właściciel sprzedawać 10 niezabudowanych działek, wydzielonych z gospodarstwa rolnego, które w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone są pod budownictwo mieszkalno-pensjonatowe. Ponadto wnioskodawca podjął działania polegające na przekształceniu pierwotnego przeznaczenia gruntu rolnego na grunt z przeznaczeniem budowlanym; na wniosek nastąpił też podział jednego areału na kilka odrębnych działek budowlanych. W ocenie organu, w tak przedstawionym stanie faktycznym już sama okoliczność podziału nieruchomości gruntowej niezabudowanej na mniejsze działki wskazuje, iż powzięty został zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy - w przeciwnym razie dzielenie gruntów byłoby bowiem niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Przemawia za tym również fakt, że w przeszłości wnioskodawca dokonywał już zakupu i sprzedaży nieruchomości gruntowych. Stwierdzając, że dostawa przedmiotowych działek będzie miała charakter powtarzalny a warunek częstotliwości zostanie wypełniony, organ uznał planowaną przez wnioskodawcę dostawę działek przeznaczonych pod zabudowę za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec tego, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, od podatku od towarów i usług - w odniesieniu do gruntów - zwolniona jest jedynie dostawa terenów niezabudowanych innych niż budowlane oraz przeznaczonych pod zabudowę, transakcje zawierane przez wnioskodawcę dotyczące działek budowlanych winny być opodatkowane. Dodatkowo organ wskazał, że przepis art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) omawianej ustawy wskazuje, iż podatnicy dokonujący dostawy gruntów nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku niezależnie od wielkości obrotów. Oznacza to, że podatnicy dokonujący dostaw tych towarów, niezależnie od wielkości swoich obrotów, są podatnikami tego podatku i - stosownie do zapisu art. 96 ust. 1 tej ustawy - obowiązani są przed dniem wykonania pierwszej dostawy gruntów, złożyć naczelnikowi urzędu skarbowemu zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług. W. M., nie zgadzając się z tą interpretacją wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w B. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym podniósł, że z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie wynika, iż powinien być on uznany za podatnika podatku od towaru i usług, a co za tym idzie nie powinien być zobowiązanym do zapłaty tego podatku z tytułu sprzedaży nieruchomości powstałych z podziału przedmiotowej działki nr[...], w przypadku gdy postanowi je zbyć. Ponadto powtórzył, iż nieruchomość gruntowa została nabyta w 1991r. prywatnie do majątku osobistego w celu spożytkowania na własne potrzeby oraz, że w dniu zakupu nie zakładał, że po latach w sposób pozornie wskazujący na częstotliwość dokona zbycia działek po podziale przedmiotowej nieruchomości. Skarżący zaznaczył również, że zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt l FPS 3/07, podatek od towarów i usług płacą tylko osoby fizyczne, które sprzedają nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – jednak taka sytuacja nie ma miejsca w przypadku podatnika, bowiem nabyta przez niego nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w B. - w odpowiedzi z dnia 17 kwietnia 2008 r. znak [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę pisemnej interpretacji indywidualnej - stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej. W złożonej skardze do sądu W. M. wniósł o zmianę zaskarżonej interpretacji w całości – zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez podatnika we wniosku o interpretację - zarzucając jej rażące naruszenie przepisów art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem błędnej interpretacji. Przywołując treść przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, skarżący wskazał, że ustawodawca, wzorem przepisów unijnych, wyraźnie powiązał pojęcie podatnika z pojęciem działalności gospodarczej, uzależniając przyznanie statusu podatnika VAT od prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Powołując się na wyrok ETS w sprawie C-230/94, skarżący stwierdził, że działalność gospodarcza związana jest z profesjonalnym obrotem, realizowanym w sposób zorganizowany i ciągły. W ocenie Skarżącego, wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wówczas, gdy została wykonana w ramach działalności gospodarczej. Okoliczność, że podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o VAT nie jest zatem wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania podatkiem VAT, bowiem podmiot taki musi działać w charakterze podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą. To właśnie kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne, które takiej działalności nie prowadzą nawet, jeśli dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Skarżący podniósł również, że przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego realizowania czynności składających się na istotę prowadzenia działalności gospodarczej. Istota częstotliwości wyczerpuje się w powtarzalności określonego działania. Bez znaczenia jest więc ilość oraz czas, w którym dokonywana jest transakcja. Zdaniem skarżącego, w okolicznościach przedstawionych we wniosku o interpretację, nie ma więc podstaw aby stwierdzić, że sprzedając kilka działek, dokonuje on zorganizowanej dostawy nieruchomości gruntowych, a tym samym występuje w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przedmiotowe działki stanowią bowiem jego majątek prywatny, zaś sprzedając je korzysta z przysługującego prawa do swobodnego rozporządzania własnym majątkiem. Zdaniem skarżącego, również fakt zmiany przeznaczenia gruntów z rolnych na budowlane nie wskazuje na istnienie po jego stronie zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży działek. Działania związane ze zmianą przeznaczenia zostały bowiem podjęte w celu zwiększenia ich atrakcyjności i z zamiarem wykorzystania przez podatnika na potrzeby własne. Skarżący wskazał ponadto, że nie można uznać zbycia takiego gruntu za częstotliwą dostawę nieruchomości, tym samym nie mieści się ono w definicji działalności gospodarczej zawartej w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji sprzedaż przedmiotowych gruntów nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skarżący powołał się przy tym na wyrok WSA we Wrocławiu z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1688/06 i wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1217/07 oraz na stanowisko Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z 6 września 2007 r. nr I LPP1/07-2/TK. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną interpretację indywidualną należało uchylić, gdyż wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie spór pomiędzy organem podatkowym, a stroną skarżącą dotyczy pojęcia "podatnika" określonego w przepisach art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepisy te stanowią, że: "Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności" (ust. 1). "Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych" (ust. 2). Na gruncie powyższego unormowania, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. - w szczególności - działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, sprzedaż, czy wyprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Ocena czynności podejmowanych przez dany podmiot pod kątem spełnienia przez niego przesłanek koniecznych do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług powinna być kompleksowa i uwzględniać wszystkie podjęte przez ten podmiot działania. Dodać jednak należy, iż ocena ta powinna być dokonana w świetle prawidłowo zinterpretowanej normy prawnej, a jej dokonanie należy do organów podatkowych. Jeżeli bowiem do istoty wydawanej interpretacji podatkowej należy uznanie danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług, to powinnością organów podatkowych jest wykazanie, poprzez dokonanie prawidłowej oceny przedstawionych przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznym zdarzeń, popartej stosowną argumentacją, że w danym przypadku spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania w sprawie przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowość tych właśnie działań podlega ocenie sądu administracyjnego. Jeżeli zatem w zaskarżonej interpretacji organ dokonał oceny zdarzeń przedstawionych przez wnioskodawcę, tj. zakupu nieruchomości, zmiany przeznaczenia nieruchomości, dokonania jej podziału oraz zamierzonej sukcesywnej sprzedaży działek, tylko pod kątem wykazania istnienia zamiaru częstotliwego wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, z pominięciem wykazania możliwości przypisania stronie skarżącej cechy "handlowca", w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, to sąd administracyjny nie może uznać za zgodną z prawem (legalną) zaskarżoną interpretację, ani tym bardziej nie może - w zastępstwie organu – dowodzić i wykazywać, że zdarzenia związane z planowaną sprzedażą działek budowlanych przesądzają, iż skarżący będzie przy dokonywaniu tych czynności występował w charakterze handlowca, czyli podmiotu prowadzącego zorganizowaną działalność gospodarczą wykonywaną w celach zarobkowych. Prawidłowość powyższego poglądu potwierdza stanowisko, jakie zajął, co do sposobu interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29 października 2007 r., wydanym w składzie siedmiu sędziów, o sygn. akt I FPS 3/07, opubl. w Lex pod nr 304985. Sprawa ta również dotyczyła sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych. W wyroku tym NSA, analizując uprzednio prawidłowość implementacji przepisów VI Dyrektywy na grunt przepisów krajowych zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług, stwierdził m.in., że zarówno z brzmienia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, iż działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to na gruncie przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, z tytułu wykonania takiej czynności, dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. W rozstrzyganej sprawie organ wydający interpretację indywidualną ograniczył swoją ocenę w zakresie stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku o interpretację do strony przedmiotowej działalności gospodarczej, określonej w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z pominięciem jej strony podmiotowej. Konsekwencją tego jest brak ze strony organu dokonania oceny tych elementów stanu faktycznego, które są istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 15 ust. 1 omawianej ustawy, dotyczących w tym konkretnym przypadku okoliczności związanych z nabyciem przez skarżącego przedmiotowej nieruchomości gruntowej i wykazania, iż nabył on tę nieruchomość w celu jej odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Organ interpretacyjny bowiem, z okoliczności zmiany przeznaczenia nieruchomości oraz jej podziału na mniejsze działki wywiódł, że powzięto zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W istocie do tych stwierdzeń ograniczyła się ocena organu, a to oznacza, że okoliczności następcze, tj. zmiana przeznaczenia i podział nieruchomości posłużyły organowi tylko do wykazania strony przedmiotowej działalności gospodarczej. Organ nie wykazał natomiast, że strona skarżąca spełnia kryteria podmiotowe określone w przepisach art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Żadne okoliczności wskazane we wniosku skarżącego nie dowodziły, że przedmiotową nieruchomość nabył w celach prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, czy w innych, czyniących z niego handlowca w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Organ nie wykazał więc, by skarżący w chwili nabycia nieruchomości działał jako osoba wykonująca działalność gospodarczą, ani tym bardziej, że w przyszłości sprzedając wydzielone z tej nieruchomości działki będzie występował w takiej roli. Inaczej mówiąc, organ nie wykazał, że skarżący kupił nieruchomości, jako towar handlowy, czyli po to aby ją sprzedać, w całości lub w wydzielonych częściach. Zdaniem Sądu, podnoszona przez organ dodatkowa okoliczność, że już w przeszłości (w latach 2005-2007) skarżący dokonywał zakupu i sprzedaży nieruchomości gruntowych, nie może przesądzać, iż przy sprzedaży działek wydzielonych z nieruchomości rolnej nabytej w 1991 r. – bez wykazania, że nabył tę nieruchomość w celach handlowych – skarżącego należy uznać za podatnika VAT. Dokonując ponownej interpretacji organ powinien zatem rozważyć także, czy skarżący nabył przedmiotową nieruchomość w celach handlowych. Analogiczny pogląd, jak wyżej przedstawiony, wyraziły także inne składy orzekające w sprawach dotyczących sprzedaży wydzielonych działek gruntu (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 11 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1541/07 oraz wyrok NSA z 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1631/07, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), jak również w wielu wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który to pogląd podziela skład orzekający w tej sprawie. W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżoną interpretację należało uchylić. O niewykonywaniu interpretacji orzeczono na podstawie art. 152, natomiast o kosztach postępowania - na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 1 tej ustawy.