I SA/Gl 959/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi E. B. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę W dniu 8 kwietnia 2008 r. wpłynął do organu upoważnionego w imieniu Ministra Finansów do wydania interpretacji wniosek E. B. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie skutków podatkowych, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, sprzedaży stanowiących współwłasność nieruchomości niemieszkalnych, wydzierżawionych w ramach prowadzonej przez małżonka wnioskodawczyni pozarolniczej działalności gospodarczej. Strona wskazała okoliczności stanu faktycznego, z którego wynika, że 1 lutego 2001 r. nabyła wspólnie z mężem oraz osobami trzecimi, dwie nieruchomości położone w R. oraz nieruchomości w O. Nieruchomości te weszły w skład ustawowej małżeńskiej wspólności majątkowej wnioskodawczyni i jej męża. Następnie, w związku z tym, że na podstawie art. 36 par. 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego małżonek wnioskodawczyni uprawniony był do samodzielnego zarządzania majątkiem wspólnym, część nieruchomości została wydzierżawiona przez małżonka wnioskodawczyni podmiotom gospodarczym. Nieruchomości zostały oddane w części w dzierżawę przedsiębiorcom, w związku z czym małżonek wnioskodawczyni wystawiał faktury VAT, a w pozostałej części nie były one wykorzystywane w jakikolwiek sposób. Dzierżawa nieruchomości odbywała się w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej przez męża wnioskodawczyni (wynajem nieruchomości na własny rachunek – [...]). We wniosku zaznaczono, że planowana sprzedaż ww. nieruchomości nie nastąpi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie zostały one ujęte w prowadzonej przez męża wnioskodawczyni ewidencji środków trwałych, ponadto były one zabudowane). Przedmiotem sprzedaży jest zbycie udziałów wnioskodawczyni i jej małżonka w ww. nieruchomości, która była wydzierżawiana przez małżonka wnioskodawczyni. Nieruchomości te są zabudowane budynkami o charakterze ściśle przemysłowym. Na tle wskazanego stanu faktycznego strona zadała pytanie, czy odpłatne zbycie przez wnioskodawczynię i jej małżonka części nieruchomości nabytych w 2001 r. (wykorzystywanych przez małżonka do prowadzenia działalności gospodarczej), dokonane po upływie 5 lat kalendarzowych od nabycia, spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, korzystającego z ulgi określonej w ww. przepisie. Zdaniem wnioskodawczyni zbycie tych nieruchomości spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który będzie korzystał z ulgi przewidzianej w tym artykule, opartej na upływie pięcioletniego terminu, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego, biorąc pod uwagę fakt, że podatniczka działalności gospodarczej nie prowadzi, uzyskany ze sprzedaży przychód winien być opodatkowany w całości według zasad wynikających z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez podatnika działalność gospodarczą prowadzącego, tj. męża podatniczki. Przesyłka zawierająca powyższą interpretację została doręczona E. B. w dniu 23 lipca 2008 r. Pismem z dnia 4 sierpnia 2008 r. E. B. wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem wzywającej organ nie dokonał uzasadnienia swego stanowiska dotyczącego małżonka, jednocześnie wskazując, że przychód ze sprzedaży udziału w nieruchomości stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej (określony w art. 14 ust. 2 updof). Wzywająca wskazuje, że przychód ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości uzyskany przez nią i jej męża nie będzie stanowić przychodu w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 updof, ponieważ nie ma wątpliwości, że ww. nieruchomości (wykorzystywane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą) nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej małżonka, a ona sama takiej działalności nie prowadzi. Skarżąca wskazuje, że odmienny od stanowiska organu interpretacyjnego w jej sprawie pogląd wyraził Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L w postanowieniu z dnia [...] r. W piśmie z dnia [...] r. nr [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Za niezasadny uznano zarzut naruszenia przez Ministra Finansów przepisów art. 14a i 14b § 6 Ordynacji podatkowej. Organ dokonał analizy treści tych przepisów, wskazując jednocześnie, że wnioskodawczyni nie określiła jednoznacznie, na czym miałoby polegać naruszenie przepisów art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu, że stanowisko organu pozostaje w sprzeczności z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego L z 2006 r., organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że z dniem 1 lipca 2007 r. nastąpiła zmiana regulacji prawnych w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Właśnie z uwagi na rozbieżności interpretacyjne, w celu ujednolicenia interpretacji przepisów prawa podatkowego, ustawodawca scedował obowiązek udzielania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego na ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a poprzez delegację uprawnień, na dyrektorów wskazanych izb skarbowych. Podkreślono, że wydając interpretację indywidualną organ zobowiązany jest do dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy, przez pryzmat zadanego pytania i w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w sprawie. W wydanej interpretacji indywidualnej organ odniósł się w szerokim zakresie do kwestii możliwości zastosowania, do sprzedaży nieruchomości wykorzystywanych przez męża wnioskodawczyni (jak sama wskazała we wniosku z dnia 7 lutego 2008 r.) w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. Wskazując jednoznacznie, że przychód męża ze zbycia nieruchomości (jako przychód ze wspólnej własności jej i jej męża), nie podlega opodatkowaniu na mocy wyżej wskazanego przepisu, a po stronie wnioskodawczyni nie powstanie obowiązek podatkowy, bowiem nieruchomość wykorzystywana była w prowadzonej przez męża pozarolniczej działalności gospodarczej, a zatem podlegała opodatkowaniu wg zasad tej działalności określonych w art. 14 ust. 2 updof. Organ zwrócił uwagę, że brak wykładni przepisów odnoszących się do opodatkowania uzyskanego przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez męża wnioskodawczyni związany był z faktem, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej zwróciła się osoba takiej działalności nie prowadząca, a zadane pytanie odnosiło się do interpretacji przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, a nie art. 14 ust. 2 tej ustawy. Organ interpretacyjny przedstawił zadane we wniosku pytanie, "czy odpłatne zbycie przez wnioskodawcę i jej małżonka części nieruchomości nabytych, poprzez wydzierżawianie wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonka wnioskodawcy i na jego rzecz, dokonane po upływie pięciu lat kalendarzowych od nabycia, spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, korzystającego z ulgi określonej w art. 10 ust. 1 pkt 8 in fine cytowanej ustawy. Organ zwrócił tu uwagę, że tak postawione pytanie jednoznacznie określa kierunek, w jakim należy udzielać odpowiedzi, ponieważ zadaniem organu interpretacyjnego jest wyjaśnienie przepisów, które odnoszą się do przedstawionego w pytaniu zakresu problemowego, a nie prowadzenie rozważań wykraczających poza ten zakres. Skoro zatem wnioskodawczyni stała na stanowisku, że sprzedaż nieruchomości podlegała zakwalifikowaniu do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, a udzielający odpowiedzi organ interpretacyjny stwierdził, że sprzedaż ta winna zostać zakwalifikowana do źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, to sposób udzielenia odpowiedzi jednoznacznie odzwierciedlał prezentowane stanowisko (oceniono bowiem, ze stanowisko wnioskodawczyni jest nieprawidłowe i powołano przepisy, które w sprawie winny mieć zastosowanie, a które co do istoty stanowiły uzasadnienie prawne tej oceny). W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę na treść art. 10 ust. 1 pkt 8, w powiązaniu z art. 10 ust. 3 oraz w związku z art. 14 updof. Wskazano, że z regulacji tych wynika jednoznacznie, jakie warunki winny zostać spełnione, aby – jak wynika z treści wniosku – przychód ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej. Podkreślono, że z analizy wymienionych wyżej regulacji (art. 10 ust. 3 w związku z art. 14 ust. 2c updof) wynika, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ma zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie. Za nieuzasadnione organ uznał zawężanie przez wnioskodawczynię określenia "wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą" – jedynie do podmiotów prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą w tym zakresie. Reasumując powyższe rozważania organ stwierdził, że aby sprzedaż nieruchomości zakwalifikować do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 muszą zostać spełnione łącznie wynikające z ww. przepisów przesłanki: - zbywane nieruchomości nie mogą być wykorzystywane w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, - zbycie nie może następować w wykonaniu działalności gospodarczej, - zbywane nieruchomości nie mogą stanowić składników majątku, określonych w art. 14 ust. 2 pkt 1 updof, - zbywane nieruchomości muszą stanowić nieruchomości mieszkalne. Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek powoduje, ze przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia tych nieruchomości. W dalszej kolejności organ interpretacyjny odniósł powyższe rozważania do stanu faktycznego wynikającego z treści wniosku. Podkreślił, że: - przedmiot zbycia był wykorzystywany w ramach prowadzonej przez małżonka wnioskodawczyni działalności gospodarczej, polegającej na jego wydzierżawianiu, - okres jego użytkowania przekroczył rok podatkowy (zatem co do zasady przedmiot sprzedaży był środkiem trwałym wykorzystywanym w pozarolniczej działalności gospodarczej), - nieruchomości nie były nieruchomościami mieszkaniowymi (miały one, jak wskazuje organ, charakter użytkowy). W konsekwencji organ stwierdził, że wystąpiły w sprawie przesłanki wykluczenia uzyskanego przychodu z możliwości zaliczenia go do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pk 8 updof. Zatem jedyną możliwością opodatkowania uzyskanego przychodu będzie jego zaliczenie do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, tj pozarolniczej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę, że to mąż wnioskodawczyni, a nie ona sama, prowadzi taką działalność (czerpiąc jednak na mocy przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, na równi z mężem korzyści z tej działalności), to również na mężu, a nie na wnioskodawczyni ciążył będzie w tym zakresie obowiązek podatkowy, tym bardziej, że między małżonkami istnieje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. Bez znaczenia – zdaniem organu – pozostaje w tym przypadku okoliczność, że przedmiotowa nieruchomość nie została wprowadzona przez męża wnioskodawczyni do ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych. Organ stoi na stanowisku, że wystarczającą przesłanką do zaliczenia przychodu do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 updof, jest jego wykluczenie z innego źródła, tj. źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy podatkowej (m.in. z uwagi na wykorzystywanie przedmiotu zbycia w pozarolniczej działalności gospodarczej). Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że sprzedaż przez wnioskodawczynię i jej małżonka udziałów w nieruchomości nie może stanowić źródła przychodu określonego przepisem art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, a w związku z tym nie może korzystać ze zwolnienia czasowego określonego tym przepisem, z tej przyczyny, że zbywane nieruchomości są nieruchomościami użytkowymi, wykorzystywanymi przez męża wnioskodawczyni w pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji organ uznał, że przychody z odpłatnego zbycia składników majątku (nieruchomości niemieszkalnych), wykorzystywanego w działalności gospodarczej (w całości lub części), nawet nie wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych) stanowią przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, z określeniem zasad ich opodatkowania, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy podatkowej. W dalszej kolejności organ ustosunkował się do zarzutu, że w interpretacji pominięto istotną kwestię dotyczącą faktu, iż wnioskodawczyni posiadająca udziały w sprzedawanej nieruchomości nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej. Stwierdzono, że dla rozstrzygnięcia spornej kwestii znaczenie ma nie tyle podmiot sprzedający, ile przedmiot sprzedaży. Przedmiot sprzedaży (jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej) posiada istotne znaczenie dla określenia źródła przychodu. Zwrócono też uwagę na art. 31 § 1 K.r. i o., zgodnie z którym z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa, obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez objęte małżonków lub jednego z nich. Do majątku wspólnego w szczególności należą dochody z majątku wspólnego (art. 31 § 2 K.r. i o.), a zatem nieruchomości użytkowe podlegające sprzedaży będą stanowiły majątek obojga małżonków, jeżeli istnieje między nimi wspólność majątkowa małżeńska. Za nieuzasadniony uznano też zarzut naruszenia art. 14i § 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa, dotyczący trybu postępowania organu, związanego z publikacją wydanej indywidualnej interpretacji. W ocenie organu interpretacyjnego w związku z wydaniem indywidualnej interpretacji nie naruszono zarówno przepisów proceduralnych (art. 14a – 14p Ordynacji podatkowej), jak i regulacji prawa materialnego. Zwrócono uwagę, że podobne rozstrzygnięcie zapadły również w stosunku do innych wnioskodawców. Na interpretację strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 10 ust. 8 lit. a) oraz art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także przepisów prawa procesowego, poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym na mocy art. 14a, art. 14b par. 6, art. 14c par. 1 i 2, art. 14i par. 2 i 3 ustawy Ordynacja podatkowa. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji oraz w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącej, jej stanowisko, że do planowanej przez jej męża sprzedaży nieruchomości ma zastosowanie art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, a tym samym ulga przewidziana tym przepisem, jest prawidłowe. Zwróciła uwagę, że jej mąż posiadał i posiada zarejestrowaną jednoosobową działalność gospodarczą, a przedmiotowe nieruchomości w części zostały oddane w dzierżawę osobom fizycznym i prawnym, w związku z czym mąż skarżącej wystawiał faktury VAT. Natomiast w pozostałej części nie były wykorzystywane w jakikolwiek sposób. W innym fragmencie skargi skarżąca podnosi, że nieruchomości nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ani przez nią, ani przez jej męża – nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych, ani też amortyzowane. W związku z tym do omawianego przypadku nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 2 updof, który stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są m.in. przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku będących środkami trwałymi, ujętymi w ewidencji środków trwałych. Tym samym, wg skarżącej, przychód uzyskany ze sprzedaży przedmiotowych nieruchomości przez wnioskodawczynię i jej męża należy zakwalifikować, jako przychód, przychód którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. W ocenie skarżącej interpretacja narusza także art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej ponieważ nie zawiera ona uzasadnienia prawnego stanowiska organu interpretacyjnego. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2009 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że interpretacja indywidualna została wnioskodawczyni doręczona po upływie 3 miesięcy do wydania interpretacji (wniosek o interpretację wpłynął do organu w dniu 8 kwietnia 2008 r., interpretację wydano w dniu 7 lipca 2008 r., przesyłkę zawierająca ww. interpretację wysłano do wnioskodawczyni w dniu 8 lipca 2008 r., natomiast podjęcie przesyłki pocztowej nastąpiło w dniu 23 lipca 2008 r.). Tym samym, zdaniem pełnomocnika organ związany jest tzw. milczącą interpretacją, tzn. stanowiskiem strony zawartym we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawa p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wiosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedmiotem zaskarżenia w sprawie pisemnych interpretacji jest więc czynność uprawnionego organu wynikająca bezpośrednio z przepisów prawnych, dla której ustawodawca nie przewidział formy decyzji (lub postanowienia). Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 zd. 1 Ordynacji podatkowej), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy - zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 (art. 14d Ordynacji podatkowej). Przepis art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że do terminów określonych w § 1 - 3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organów. W art. 139 § 1 - 3 Ordynacji podatkowej określono terminy załatwienia wymienionych tam spraw. Załatwienie sprawy w rozumieniu tego przepisu oznacza zaś wydanie decyzji albo rozstrzygnięcia w innej formie, określonej w ordynacji podatkowej, oraz podjęcie działań celem doręczenia orzeczenia adresatowi. Terminy załatwiania spraw określone w art. 139 Ordynacji podatkowej mają charakter procesowy przy czym upływ tych terminów nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania. Inaczej rzecz się ma w interpretacjami indywidualnymi. Zgodnie bowiem z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. interpretacja milcząca). Interpretacja indywidualna ("pisemna" lub "milcząca") rodzi, w warunkach przewidzianych w Rozdziale 1a Działu II ustawy Ordynacja podatkowa, określone skutki prawne (m.in. art. 14k, art. 14l, art. 14m Ordynacji podatkowej). Tym samym termin do wydania interpretacji z uwagi na skutki jego upływu ma charakter mieszany procesowy i materialny. Termin ten wyznacza maksymalny 3 miesięczny okres do wydania interpretacji a jednocześnie stanowi termin, z którego upływem właściwy organ traci zdolność do jej wydania. W trakcie biegu tego terminu strona ma prawo domagania się jej wydania wskazując na bezczynność organu (art. 14h Ordynacji podatkowej). O ile więc uprawniony organ wydał interpretację w ustawowym przewidzianym do tego terminie czynność ta rodzi skutki prawne, zaś jej wydanie po upływie wymienionego w art. 14d Ordynacji podatkowej terminu staje się bezskuteczna skoro w dniu następnym po tym dniu, obowiązuje interpretacja "milcząca", o której mowa w art. 14o Ordynacji podatkowej. Należy więc stwierdzić, że dla istnienia (skuteczności) interpretacji pisemnej decydujące znaczenie ma zachowanie - przez organ uprawniony do jej wydania - terminu przewidzianego w art. 14d Ordynacji podatkowej. Termin ten ma charakter mieszany procesowy (bezczynność), materialny (bezskuteczność) o znaczeniu prekruzyjnym, powodującym wyłączenie możliwości wydania pisemnej interpretacji indywidualnej. Jest przy tym terminem ustawowym i zawitym nie podlegającym przywróceniu. Termin ten rozpoczyna bieg z chwilą otrzymania wniosku przez organ wyznaczony do wydania interpretacji. O ile nie ma sporu co do tego, od jakiego momentu należy liczyć początek biegu trzymiesięcznego terminu do wydania interpretacji (jak wyżej zaznaczono termin ten rozpoczyna bieg z chwilą otrzymania wniosku przez organ interpretacyjny), o tyle pełnomocnik strony sygnalizuje wątpliwości odnoszące się do sposobu ustalania momentu końcowego ww. terminu. Wiąże się to z ustaleniem znaczenia użytego w art. 14d ustawy Ordynacja podatkowa określenia "wydanie [...] interpretacji". W ocenie pełnomocnika trzymiesięczny termin do "wydania interpretacji" należy liczyć od momentu otrzymania wniosku przez organ interpretacyjny do dnia skutecznego doręczenia wnioskodawcy. Strona skarżąca przy tym odwołuje się do poglądu wyrażonego m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 636/07). Wyrok ten odnosił się do stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 lipca 2007 r. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład orzekający nie podziela tego poglądu. Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że przywołany pogląd nawiązuje do stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, przy czym Sąd ten wyraźnie odniósł to stanowisko do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r. ("W stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "indywidualne postanowienia", użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu). Z dniem 1 lipca 2007 r. znaczącym zmianom uległy przepisy Ordynacji podatkowej, w zakresie odnoszącym się do interpretacji przepisów prawa podatkowego (ustawą z dnia 16 listopada 2006 r., Dz. U. nr 217, poz. 1590 dodano do ustawy nowy rozdział 1a poświęcony omawianej problematyce). W ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę składu orzekającego ww. uchwała wiąże sąd administracyjny jedynie w sprawach odnoszących się do stanu prawnego obowiązującego w 2005 r. (tj. przed 1 lipca 2007 r.) W wyniku nowelizacji, efektem postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o interpretację przepisów prawa podatkowego, nie jest załatwienie sprawy w formie procesowej postanowienia (jak przed 1 lipca 2007 r.), ale dokonanie innej czynności organu, nazwanej w ustawie "interpretacją indywidualną" (bądź ogólną). Przepis art. 14h Ordynacji, wskazujący na przepisy Działu IV tej ustawy ("Postępowanie podatkowe"), jakie należy odpowiednio stosować w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych, nie odsyła np. do art. 212 zd. 1 Ord. pod., w świetle którego organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, a przez to również do art. 219, dotyczącego postanowień. Wyłączając jednak możliwość stosowania w postępowaniu interpretacyjnym szeregu przepisów procesowych Ordynacji podatkowej, nie można jednak pomijać regulacji o charakterze materialnoprawnym, zawartych w tej ustawie. Skoro zatem w sprawach interpretacji indywidualnych zachowanie przedmiotowego terminu ma znaczenie dla możliwości wydania interpretacji, to do jego obliczania konieczne jest stosowanie przepisu art. 12 Ordynacji podatkowej. Zaś w myśl art. 12 § 6 pkt 2 tej ustawy termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Przepis art. 12 Ordynacji dotyczy sposobu obliczania terminów. Termin jest zdarzeniem prawnym mającym znaczenie dla podjęcia skutecznej czynności prawnej przez organ podatkowy i innych uczestników postępowania. Wydanie interpretacji jest zarówno czynnością procesową jak i czynnością o znaczeniu prawnopodatkowym załatwiającą daną sprawę w momencie jej podjęcia. Wydanie interpretacji kończy proces podejmowania tej czynności co oznacza, że organ ją wydający zachowuje przewidziany do jej wydania termin w przypadku, gdy przed jego upływem nada pismo zawierające interpretację w polskiej placówce pocztowej. W tym przypadku - przy zastosowaniu wskazanego trybu doręczenia - doręczenie interpretacji po upływie terminu nie ma znaczenia dla jego zachowania. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ podatkowy nie uchybił terminowi z art. 14d Ordynacji podatkowej, gdyż przed jego upływem nadał przesyłkę zawierającą interpretację, zaś jej doręczenie po upływie tego terminu nie powodowało bezskuteczności tej czynności. Wydanie i doręczenie interpretacji indywidualnej to dwie różne czynności (procesowe). Wydanie lub brak wydania interpretacji rodzi skutki w postaci pisemnej lub "milczącej" interpretacji, a więc oceny stanowiska wnioskodawcy, natomiast doręczenie pisemnej interpretacji ma znaczenie dla oceny jej szeroko rozumianych skutków podatkowych. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy, a w razie jego negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy wydaje interpretację tylko wówczas, gdy uzna, iż spełnione zostały warunki opisane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (art. 14g Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie przedmiotem interpretacji był przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym źródłem przychodu jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. We wniosku podatniczka przedstawiła okoliczności stanu faktycznego, z których wynika, że w 2001 r. nabyła ona wraz z mężem dwie nieruchomości (w R. i O.), które weszły w skład ustawowej małżeńskiej wspólności majątkowej (ustrój ten panuje między małżonkami nadal). Nieruchomości te były zabudowane budynkami i budowlami o charakterze ściśle przemysłowym. Każda z tych nieruchomości w części została oddana w dzierżawę osobom trzecim - przedsiębiorcom przez męża wnioskodawczyni. W pozostałej części nie były one wykorzystywane. Mąż wnioskodawczyni dokonał wydzierżawienia wymienionych nieruchomości w ramach prowadzonej przez siebie pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (wystawiał w związku z tym faktury VAT), przy czym przedmiotu dzierżawy nie ujął w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych. Małżonkowie zamierzają sprzedać należące do nich nieruchomości, w częściach objętych umowami dzierżawy. Skarżąca uważa, że przychód ze sprzedaży ww. nieruchomości będzie stanowił przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, w związku z czym – ponieważ ich nabycie nastąpiło w 2001 r. – będzie on wolny od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu, stanowisko organu interpretacyjnego, odmawiającego uznania – w przedstawionych we wniosku okolicznościach stanu faktycznego - przychodów uzyskanych ze sprzedaży ww. nieruchomości za przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, należy uznać za prawidłowe. Art. 10 updof zawiera katalog źródeł przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wyliczenie tytułów powstawania źródeł przychodów ma na celu pogrupowanie tych źródeł według podobnego charakteru, co następnie skutkuje zróżnicowanym traktowaniem tychże źródeł. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby takich kwestii, jak ustalenie sposobu opodatkowania przychodu, możliwości odliczenia kosztów jego uzyskania itp. W pewnych sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy zakwalifikować danego rodzaju przychód. Jeden i ten sam przychód stanowić może przychód wyłącznie z jednego źródła. Nie jest możliwa sytuacja, w której ten samy przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo do innego. Przychód ze sprzedaży zabudowanej nieruchomości, w zależności od spełnienia pewnych dodatkowych uwarunkowań, można kwalifikować bądź do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3), bądź to do przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a). Rację ma organ interpretacyjny stwierdzając, że wykluczenie jednego z wymienionych źródeł przychodów (w rozpatrywanym przypadku źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8) powoduje, że uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości przychód należy kwalifikować, jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Podobnie w rożny sposób mogą być również kwalifikowane przychody z dzierżawy (najmu itp). Mogą to być odrębne przychody z dzierżawy (art. 10 ust. 1 pkt 6 updof) albo też można je kwalifikować jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. W dodanym do ustawy podatkowej przepisie art. 5a pkt 6 (z dniem 1 stycznia 2003 r.) ustawodawca stanowi, że przez pozarolniczą działalność gospodarczą należy rozumieć działalność zarobkową: 1) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową; 2) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż; 3) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do przychodów z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w ustawie. Ustawodawca przyjął uniwersalną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej. Dla uzyskiwania przychodów z tego źródła nie jest konieczne, aby podatnik miał status przedsiębiorcy. Ustalając, czy dany przychód pochodzi z działalności gospodarczej, należy w pierwszym rzędzie podjąć próbę przypisania go do jednego z pozostałych, wymienionych w ustawie źródeł. Jeżeli okaże się to niemożliwe, a osiągnięcie przychodu jest wynikiem działalności zarobkowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły, wówczas przychód ten będzie stanowił przychód z działalności gospodarczej. Również przepis art. 14 ust. 2 pkt 11 updof stanowi, że przychodami z działalności gospodarczej są przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników majątku związanych z działalnością gospodarczą. Dla powstania przychodu z działalności gospodarczej konieczne jest, aby określone w komentowanym przepisie składniki majątku były wykorzystywane w działalności gospodarczej (lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej). Przepis stanowi wyraźnie o wykorzystywanych składnikach majątku. Nie ogranicza się zatem w żadnym razie tylko do składników majątku obecnie używanych w działalności gospodarczej, czy też do określonego rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej z wykorzystaniem określonego składnika majątkowego. Reguły gramatyczne języka polskiego nakazują przyjąć, iż chodzi tu o składniki majątku, które są albo były używane, użytkowane w prowadzonej działalności gospodarczej w jakiejkolwiek jej formie. Przepis będzie dotyczył zatem zarówno składników majątkowych, które w chwili zbycia są używane w działalności, jak i składników majątkowych, które były, lecz już nie są, używane w działalności w chwili ich zbycia. W rozpatrywanym przypadku o sposobie kwalifikacji przychodów z dzierżawy nieruchomości, uzyskiwanych przez małżonka wnioskodawczyni, przesądza treść samego wniosku o interpretację. Małżonek dzierżawiąc nieruchomości, zabudowane obiektami przemysłowymi, w części przeznaczonej do sprzedania, osiągał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zasadny jest zatem wniosek, że przedmiotowa nieruchomość jest (i była) wykorzystywana przez małżonka wnioskodawczyni, a jednocześnie współwłaściciela nieruchomości (na zasadach ustawowej wspólności małżeńskiej) na potrzeby prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Dla prawidłowej oceny jak – w opisanym stanie faktycznym – należy kwalifikować przychód z planowanej przez małżonków B. sprzedaży nieruchomości zabudowanej budynkami przemysłowymi, w części objętej umowami dzierżawy, zawieranymi, w ramach prowadzonej przez małżonka wnioskodawczyni działalności gospodarczej, należy dokonać analizy treści art. 10 ust. 2 pkt 3, 10 ust. 3 w związku z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit.a) oraz art. 14 ust. 2c updof. Nie można także pominąć regulacji odnoszących się do pojęcia środków trwałych i obowiązków podatnika w odniesieniu do środków trwałych wykorzystywanych przez niego w działalności gospodarczej (art. 22a i 22d updof). Z dniem 1 stycznia 2003 r. nastąpiły zmiany w stanie prawnym. Wcześniej bowiem przychodu z działalności gospodarczej nie stanowiły przychody ze zbycia jakiejkolwiek nieruchomości, prawa wieczystego użytkowania gruntu. Obecnie wyłączanie dotyczy tylko przychodów ze zbycia nieruchomości i praw "mieszkalnych". Stosownie bowiem do obowiązującego obecnie art. 10 ust. 2 pkt 3 pkt 3 updof, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Wyłączenie to (tzn. zanegowanie możliwości kwalifikowania przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8) nie dotyczy sytuacji uregulowanej w art. 10 ust. 3 (przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 mają jednakże zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie). Tak więc przychody ze zbycia np. obiektów przemysłowych – jak w rozpatrywanym przypadku - stanowić będą przychód z działalności gospodarczej. Z kolei w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) updof ustawodawca postanowił, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi, ujętymi w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio, Art. 14 ust. 2c nawiązuje do art. 10 ust. 3 (Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio). Dla zakwalifikowania więc przychodów z odpłatnego zbycia określonych składników majątku, wykorzystywanych w działalności gospodarczej, do przychodów z działalności gospodarczej, decydujące znaczenie ma przedmiotowe i funkcjonalne powiązanie danego rodzaju przychodów ze sposobem wykorzystywania nieruchomości. Bezsprzecznie małżonek podatniczki wykorzystywał je dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomości tych nie można też zaliczyć do tzw. "mieszkaniowych", co powodowałoby możliwość zastosowania regulacji art. 10 ust. 3 updof. Jednocześnie, na co słusznie zwrócił uwagę organ interpretacyjny, wymienione we wniosku składniki majątkowe są środkami trwałymi. Fakt ten wynika z samej definicji środka trwałego. Zgodnie bowiem z art. 22a ust. 1 pkt 1 updof środkami trwałymi są m.in. budowle i budynki stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wnioskodawczyni wyraźnie wskazuje, że objętą dzierżawą nieruchomość stanowi grunt, zabudowany budynkami i budowlami o charakterze przemysłowym. Okoliczność, że okres używania przedmiotowych składników majątkowych wynosi ponad rok nie budzi wątpliwości. Jak wykazano powyżej, składniki te są również wykorzystywane przez małżonka wnioskodawczyni w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Są to zatem środki trwałe. Treść art. 22d ust. 2 updof nie pozostawia wątpliwości, że podatnik ma obowiązek wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych składników majątku stanowiących środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (na obowiązek ten zwraca się również uwagę w piśmiennictwie: por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki: komentarz dp art. 22c updof [w:] Komentarz, Lex 2009, pkt 8 i 9). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że podatnik tychże składników w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie wprowadził, skoro miał taki obowiązek. Natomiast prawem podatnika, a nie obowiązkiem jest korzystanie z instytucji amortyzacji (art. 14 ust. 2 pkt 1 updof nie określa, że środkami trwałymi wykorzystywanymi w działalności gospodarczej są tylko te które były amortyzowane). Podatnik nie może zatem wywodzić korzystnych dla siebie skutków podatkowych z faktu, iż nie wypełnił jednego ze swoich obowiązków. Trzeba też pamiętać, że wprowadzeniu do ewidencji podlegają też środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne zarówno podlegające amortyzacji, jak i te, których nie można amortyzować (a więc również grunty). Wyjątkowo tylko wprowadzeniu do ewidencji nie podlegają środki trwałe (wartości niematerialne i prawne), których wartość początkowa nie przekracza 3500 zł. Reasumując, skoro przychód z planowanej sprzedaży dotyczy nieruchomości o charakterze niemieszkaniowym, należących do małżonków B. na zasadach ustawowej wspólności małżeńskiej, wykorzystywanych przez małżonka wnioskodawczyni na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a składniki te stanowią środki trwałe i jako takie winny być objęte ewidencją środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to przychodu tego nie można kwalifikować, jako przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 updof. Z tych też względów stanowisko organu interpretacyjnego należy uznać za prawidłowe. W ocenie Sądu wydania przez organ interpretacja indywidualna nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani zasad postępowania w zakresie uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego. W części F, poz. 51 wniosku z dnia 7 lutego 2008 r. wnioskodawczyni postawiła pytanie (nr 1), czy odpłatne zbycie przez wnioskodawczynię i jej małżonka części nieruchomości nabytych w 2001 r., poprzez wydzierżawianie wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej zarejestrowanej przez małżonka wnioskodawczyni i na jego rzecz, dokonane po upływie pięciu lat od nabycia, spowoduje powstanie przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 updof, korzystającego z ulgi określonej tym przepisem. Na tak postawione pytanie organ interpretacyjny udzielił jednoznacznej odpowiedzi, uzasadniając to stanowisko. Organ wyjaśnił też jak w rozpatrywanym przypadku wyglądać będzie obowiązek podatkowy wnioskodawczyni, jako osoby, która nie prowadziła działalności gospodarczej na przedmiotowych nieruchomościach. Na marginesie trzeba dodać, że skoro między małżonkami istniała ustawowa wspólność majątkowa małżeńska, to zgodnie z art. 31 § 2 pkt 1 K.r. i o., do ich majątku wspólnego należały też dochody uzyskiwane przez męża wnioskodawczyni uzyskiwane przez niego z pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na wydzierżawianiu nieruchomości. Za nieuzasadniony należy też uznać zarzut naruszenia art. 14i § 2 i 3 Ordynacji podatkowej. W świetle tych przepisów interpretacje indywidualne, wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu organowi kontroli skarbowej, a nadto interpretacje indywidualne, wraz z wnioskiem o interpretację, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty, są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę wykazał, że we właściwych terminach wywiązał się z wymienionych obowiązków. Nie można też uznać zarzutu naruszenia art. 1, 2 i 7 Konstytucji RP, skoro organ interpretacyjny wydał indywidualną interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Nadto podobne rozstrzygnięcia zapadły również w stosunku do innego wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie, Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.