I OZ 770/09

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 26/09 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 26/09, odmówił M. K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie z jego skargi na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że jako przyczynę uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący podał zły stan zdrowia. Wyjaśnił, że ma chore serce, w 2006 r. przeszedł operację wszczepienia bypass-ów, zaś w 2008 r. wszczepiono mu kardiowerter z defibrylatorem resynchronizującym pracę serca. Natomiast w marcu stan jego zdrowia pogorszył się na tyle, że nie był on w stanie złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Czynności tej nie mógł również dokonać nikt z jego bliskich ponieważ jego żona od 7 do 21 marca 2009 r. była nieobecna, zaś pozostali bliscy chorowali na grypę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż podane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Nie wykazał on bowiem na czym konkretnie polegało pogorszenie jego stanu zdrowia, zaś sama zdiagnozowana u niego choroba serca i przebyte w latach 2006-2008 choroby serca nie oznaczają, w ocenie Sądu, że nie mógł on złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ponadto, Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż złożenie takiego wniosku nie jest czynnością wymagająca szczególnego nakładu pracy, zatem nawet w sytuacji pogorszenia stanu zdrowia istniała możliwość zwrócenia się o pomoc w dokonaniu tej czynności do innej osoby. Sąd zauważył, że wprawdzie skarżący podał, że jego żona była w tym czasie nieobecna, zaś bliscy chorowali na grypę, jednak w żaden sposób tych okoliczności nie uprawdopodobnił. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. M. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że dla wykazania, że cierpi na przewlekłą chorobę przedłożył stosowne dokumenty medyczne. Ponadto, stwierdził, iż art. 86 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakłada obowiązku zwracania się o pomoc do osób trzecich, by spełniona została przesłanka braku winy i dochowanej staranności. Wyjaśnił, że na skutek nasilonych dolegliwości chorobowych nie był zdolny, nawet przy dołożeniu szczególnej staranności, w terminie sporządzić i wysłać wniosku o uzasadnienie wyroku, nie mógł również skorzystać z pomocy bliskich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W myśl art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie uprawdopodobnił w przekonywujący sposób okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W szczególności należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, iż podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 roku II OZ 872/07, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 roku, II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Zwłaszcza, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, iż jego stan zdrowia uległ takiemu pogorszeniu, iż nie był on w stanie w terminie złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który to wniosek w istocie ogranicza się do jednego zdania i nie podlega uzasadnieniu. Dowodem takim mogłoby natomiast być np. zaświadczenia lekarskie potwierdzające fakt, iż korzystał on wówczas z pomocy lekarza. Nie jest również przekonujące, iż skarżący nie miał nikogo, do kogo mógłby się zwrócić o dokonanie tej czynności. Trudno bowiem przyjąć, aby skarżący, którego stan zdrowia był na tyle zły, iż nie był on w stanie normalnie funkcjonować, nie korzystał w codziennych sprawach z pomocy osób trzecich. W świetle powyższego uznać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r. odmówił przywrócenia tego terminu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.