II GSK 649/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 579/08 w sprawie ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej oraz nałożenia sankcji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. P. na rzecz Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sza 579/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę C. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej powoływanej jako ARiMR) z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Sąd I instancji uwzględnił następujący stan sprawy. Wnioskiem z dnia 15 maja 2007 r. C. P. wystąpił o przyznanie płatności na rok 2007 (wniosek został przedstawiony Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w S. K., który po zawiadomieniu przez wnioskodawcę o zmianie adresu przekazał sprawę do rozpoznania Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w Z.). We wskazanym wniosku zadeklarowano do płatności działki rolne położone na działce ewidencyjnej w województwie [...], powiecie [...], obrębie J., w gminie J. oznaczoną identyfikatorem A (wniosek w tym zakresie został jednak w dniu 17 września 2007r. wycofany) oraz na działce ewidencyjnej położonej w województwie [...], powiecie k., obrębie D. w gminie B. oznaczonej identyfikatorem B. Łączna powierzchnia działek rolnych zgłoszonych do jednolitej płatności obszarowej (JPO) oraz do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) wyniosła 99,89 ha. W dniu 17 sierpnia 2007 r. firma G. S.A. przeprowadziła kontrolę w gospodarstwie C. P. na działce rolnej B położonej w województwie [...]. W wyniku kontroli nie stwierdzono deklarowanej grupy upraw orzecha włoskiego, stwierdzono natomiast ugór na całej powierzchni działki rolnej B. Z kontroli sporządzono "protokół z czynności kontrolnych", z którego wynikało, że C. P. nie był obecny w trakcie przeprowadzanej kontroli. Następnie w dniu 13 września 2007 r. inspektorzy Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadzili kontrolę sprawdzającą, podczas której stwierdzono brak deklarowanej rośliny – orzecha włoskiego oraz ugór na działce rolnej B o powierzchni 11,20 ha. Po przeprowadzonych czynnościach kontrolnych sporządzono protokół, z którego wynikało, że C.P. nie był obecny w trakcie kontroli. Kopię protokołu doręczono stronie wnioskodawcy w dniu 22 lutego 2008 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z. przyznał C. P. jednolitą płatność obszarową w kwocie 3.377,25 złotych oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych w wysokości 3.302,99 złotych. W uzasadnieniu organ I instancji jako powód odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wskazał ustalenia z przeprowadzonych kontroli, z których wynikało, że na deklarowanej działce B jest ugór o powierzchni 11,20 ha a nie zadeklarowana we wniosku uprawa orzecha włoskiego. W odwołaniu od powyższej decyzji C. P. podniósł, że nie jest możliwe przeprowadzenie rzetelnej kontroli uprawy orzecha włoskiego na powierzchni 11,20 ha w czasie jednej godziny i piętnastu minut. W ocenie strony skarżącej, stwierdzone w wyniku kontroli braki deklarowanej uprawy są krzywdzące. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, że po zakończeniu każdej kontroli w terenie trwał proces weryfikacji pracy inspektorów terenowych, była przeprowadzona kontrola formalna jakości wykonanych pomiarów oraz oceny stwierdzonej uprawy. Organ odwoławczy wskazał, że wynik kontroli z dnia 17 sierpnia 2007 r. przeprowadzonej przez firmę G. S.A., w której stwierdzono brak uprawy orzecha włoskiego, został potwierdzony przez wynik kontroli z dnia 13 września 2007 r. dokonanej przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR. W decyzji kończącej postępowanie administracyjne uznano, że nie można zgodzić się z twierdzeniem C. P., że na kontrolowanym gruncie posadził sadzonki orzecha włoskiego w ilości 100 sztuk na hektar, skoro inspektorzy na tym gruncie użytkowanym jako ugór nie odnaleźli dowodów potwierdzających założenie przez stronę skarżącą plantacji orzecha włoskiego. Odpowiadając na zarzut, że inspektorzy nie byli w stanie zlokalizować zgłoszonej do płatności działki stwierdzono, że podczas kontroli w odniesieniu do części działki rolnej B ustalono, iż jej sposób użytkowania jest jednorodny względem uprawy zlokalizowanej na gruncie bezpośrednio sąsiadującym z tą częścią działki rolnej, przez co niemożliwe było wykonanie odrębnego pomiaru jedynie dla zadeklarowanej powierzchni. Jeżeli więc inspektorzy nie mieli możliwości ustalenia powierzchni dla części działki B, do powierzchni stwierdzonej działki przyjęto powierzchnię deklarowaną 11,20 ha. W ocenie organu II instancji, w tej sytuacji nie było podstaw, aby uznać, iż kontrola przeprowadzona została nieprawidłowo. Powołując się na przepis art. 25 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia dla rolników, z którego wynika, że kontrole na miejscu przeprowadzone są bez uprzedzenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że na kontrolerach nie ciążył obowiązek informowania wnioskodawcy o terminie odbycia kontroli. C. P. w skardze na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wniósł o jej uchylenie jako naruszającej prawo. Zdaniem strony skarżącej, kontrolerzy Firmy G. S.A. oraz Biura Kontroli nigdy nie skontrolowali nieruchomości, na której skarżący zadeklarował uprawę orzecha włoskiego. Świadczą o tym takie dowody jak: opinia biegłego sądowego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w K., protokół sporządzony przez Komisję oceniająca szkody "suszowe" oraz protokół kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą. W ocenie strony skarżącej, wymienione dokumenty wskazują również, że kontrolerzy G. S.A. nie posiadają ani elementarnej wiedzy w zakresie sposobu przeprowadzania kontroli ani dostatecznej aparatury technicznej, która pozwoliłaby zweryfikować rzetelność przeprowadzonych kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalając skargę stwierdził, że załączone przez C. P. do skargi dokumenty (opinia biegłego sądowego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 lipca 2008 r., protokół z oszacowania zakresu i wielkości szkód z dnia 8 sierpnia 2008 r. oraz protokół z kontroli gospodarstwa rolnego z dnia 28 maja 2007 r.) nie były znane organom w żadnym momencie postępowania administracyjnego. Według Sądu I instancji, wyżej wymienione dokumenty nie mają charakteru dowodów uzupełniających, które jako dowody z dokumentu mógłby przeprowadzić sąd administracyjny podczas rozprawy. Podkreślono, że tylko strona skarżąca nimi dysponowała. Wskazano, że protokół z oszacowania zakresu i wielkości szkód z dnia 8 sierpnia 2008 r. został wydany po dacie decyzji ostatecznej, tj. 5 sierpnia 2008 r. W zaskarżony wyroku zgodzono się z poglądem, iż w sprawie miały zastosowanie art. 25 i następne rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.04.141.18 z dnia 30 kwietnia 2004 r., dalej: rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Omawiany przepis zezwala organowi (pozostawiając to w granicach uznania tego organu) na zawiadomienie producenta o planowanej kontroli, ale nie wcześniej niż na 48 godzin przed terminem i tylko wówczas, gdy nie zagraża to celowi kontroli. Prawo producenta jako strony postępowania jest chronione poprzez przekazanie mu kopii raportu, rozporządzenie gwarantuje możliwość zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu. Według WSA w S., ten tryb postępowania mieści się w istocie zasady określonej w art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), gdyż stanowi przejaw zapewnienia stronie udziału w każdym stadium postępowania i umożliwia wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie Sądu I instancji, kontrola pod nieobecność strony była zatem dopuszczalna i zgodna z przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. podniósł, że Firma G. S.A. spełnia warunki organizacyjne, techniczne i kadrowe określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie warunków jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2007 r., Nr 57, poz. 383, dalej: rozporządzenie z dnia 14 marca 2007 r.). Podkreślono, że kontrola przeprowadzona przez G. S.A. została zweryfikowana poprzez kontrolę inspektorów Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia 13 września 2007 r. Obydwie kontrole, zgodnie z kodem nieprawidłowości DR 25, wykazały powierzchnię deklarowaną 11,20 ha i jednocześnie stwierdziły brak uprawy orzecha włoskiego. C. P. w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w S. do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1) art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia "zawnioskowanych przez pełnomocnika" dowodów z dokumentów (opinii biegłego sądowego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w K., protokołu szacowania szkody "suszowej, protokołu kontroli przeprowadzonej przez jednostkę certyfikującą), co było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości; 2) art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ewidentne naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, w związku z kontrolą przeprowadzoną na plantacji C. P. przez spółkę G. S.A. Organ administracji doręczył stronie skarżącej protokół kontroli z dnia 17 sierpnia 2007 r. po ponad pół roku po dokonaniu tej czynności, to jest w dniu 22 lutego 2008 r. Organy nieuzasadniając w żaden sposób swojego stanowiska, co do takiej przewlekłości postępowania pozbawiły skarżącego możliwości "zwalczenia" go i ustosunkowania się co do wyników kontroli w odpowiednim czasie; 3) art. 6 k.p.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego w sprawie na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej przez G. S.A., która nie spełnia warunków określonych przez rozporządzenie z dnia 14 marca 2007 r. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął za wiążące wyniki kontroli przeprowadzone na zlecenie organu administracji, pozbawiając stronę skarżącą możliwości weryfikacji ustaleń faktycznych, na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że kontrolerzy nie posiadali kompetencji, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 14 marca 2007 r., w szczególności kwalifikacji w zakresie geodezji i kartografii. Zdaniem C. P., WSA w Sz. nie odniósł się należycie do zarzutu dotyczącego omawianej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Merytoryczne ustosunkowanie się do skargi kasacyjnej było możliwe wobec spełnienia przez konkretny środek odwoławczy warunków określonych w art. 175 § 1, 176 i 177 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 nie występowała. Wynik postępowania kasacyjnego stanowi zatem rezultat oceny zarzutów sformułowanych przez przedmiotowy środek odwoławczy w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do pierwszego ze zgłoszonych zarzutów należy podnieść przede wszystkim, iż postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi przedłużenia postępowania administracyjnego. Wynika to z odmiennych celów postępowania przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny nie rozpoznaje sprawy administracyjnej (to należy do właściwych organów administracji publicznej), ale powołany jest do przeprowadzenia kontroli pod względem zgodności z prawem, w szczególności decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Konsekwencją tak określonych zadań sądu administracyjnego jest to, iż nie dokonuje on własnych ustaleń poprzedzonych oceną dowodów. Wyjątek od tej zasady wynika z art. 106 § 5 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009r., sygn. akt I GSK 419/07), który - co wypada podkreślić - jak każdy przepis wyjątkowy interpretowany musi być ściśle a nie rozszerzająco. Przepis ten daje podstawę jedynie do oceny, czy organy administracji publicznej ustaliły stan faktyczny zgodnie z wiążącymi je regułami procedury administracyjnej, a nie ustalania ponownie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 1869/07). Uwzględniając powyższe wywody zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, iż przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą (dopiero) przy składaniu skargi nie mieściło się w wyjątkowej regulacji zawartej w art. 106 § 5 p.p.s.a. Podzielić należy pogląd zawarty w zaskarżonym wyroku, że dowodów tych nie można określić jako uzupełniających. Uzupełniającemu charakterowi przedstawianych przy składaniu skargi dowodów przeczy zarówno ich liczba oraz formułowanie na ich podstawie przez skarżącego wniosków, w zasadniczej kwestii, będącej przedmiotem sporu już w postępowaniu administracyjnym. Rację ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zauważając, iż dowody te nie zostały przedstawione rozstrzygającym w sprawie organom administracji publicznej przed zakończeniem postępowania administracyjnego ([...] sierpnia 2008 r.). Pomijając to, że jeden z tych dowodów (tzn. protokół szkody suszowej z dnia 8 sierpnia 2008 r.) nie istniał w dniu wydawania decyzji przez Dyrektora [...] Oddziału ARiMR, skarga kasacyjna nie wskazuje przeszkód w przedstawieniu pozostałych dowodów dołączonych do skargi organom administracji publicznej orzekającym w niniejszej sprawie. Nie można zaś przy tej okazji nie zaakcentować szczególnych zasad postępowania administracyjnego obowiązujących w sprawach prowadzonych przez organy ARiMR wynikających z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm., dalej ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. (szerzej na ten temat E. Kremer "Szczególne zasady postępowania administracyjnego obowiązujące w sprawach prowadzonych przez Agencje Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, nr 5(20), 2008, str. 36-46). W wymienionym przepisie zawarto szereg odmienności i modyfikacji w stosunku do uregulowań k.p.a. Zalicza się do nich też nałożenie na strony i uczestników postępowania dowodów wraz z wprowadzeniem reguły, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 powołanego aktu prawnego). Ważne jest również podkreślenie, iż w postępowaniu przed organami ARiMR ustawodawca zdecydował o odejściu w istotnym zakresie od fundamentalnej na gruncie k.p.a. zasady prawdy obiektywnej przewidzianej w art. 7 k.p.a., nie nakładając na te organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego tak jak to przewiduje art. 77 § 1 k.p.a. (por. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.). Kończąc rozważania poświęcone ustosunkowaniu się do pierwszego ze zgłoszonych przez skargę kasacyjną zarzutów dodać jeszcze należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze na gruncie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) sformułowano tezę, zachowującą aktualność w odniesieniu także do podobnie brzmiącego 106 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którą za niedopuszczalne traktować trzeba dopuszczanie przed sądem administracyjnym dowodu z dokumentu, mającego w istocie charakter opinii biegłego (vide wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 ONSA 2001 nr 1, poz. 1). Uwaga ta dotyczy dołączenia do skargi dowodu z opinii biegłego sądowego. Generalnie stwierdzić wypada, iż uwzględnienie przez Sąd I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze oznaczałoby niedopuszczalne przesunięcie z postępowania administracyjnego na etap postępowania sądowego przeprowadzania dowodów, zgłoszenie których w stosownym czasie należało do inicjatywy strony postępowania administracyjnego. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. należy wskazać, iż przyjęcie nawet nieuzasadnionego i niewyjaśnionego w decyzjach wydanych w sprawie długiego odstępu czasu dzielącego czynności kontrolne przeprowadzone w sprawie od doręczenia kopii protokołu z tych czynności, jakie nastąpiło dopiero w dniu 22 lutego 2008 r. nie prowadzi do wniosku o pozbawieniu wnioskującego o przedmiotowe płatności możliwości udowadniania w zakresie stanu faktycznego tez odmiennych niż przyjęte przez organy orzekające w niniejszej sprawie na podstawie przeprowadzonych dwukrotnie czynności kontrolnych, przed zakończeniem postępowania administracyjnego w dniu 5 sierpnia 2008 r. Ponadto nie sposób nie dodać, iż zagadnienie prawidłowości oceny zgromadzonych w sprawie dowodów przez organy administracji publicznej co do zasady pozostaje poza sferą regulowaną art. 8 i 9 k.p.a. Za całkowite nieporozumienie potraktować wypada powoływanie się przez skargę kasacyjną, w odniesieniu do rządzącego się szczególnymi zasadami postępowania przed organami ARiMR na wypowiedź zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 815/07 dotyczącego innego rodzaju postępowania. W postępowaniu przed organami ARiMR zmiana w stosunku do art. 9 k.p.a. polega bowiem na tym, iż realizacja obowiązku informacyjnego uzależniona jest od zgłoszenia przez stronę stosownego żądania (vide art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r.). Z uwagi na dotychczas przeprowadzone wywody spodziewanego skutku nie mógł odnieść zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Co do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. to zauważyć trzeba najpierw, iż Sąd I instancji nie wskazał powodów oraz podstaw wprowadzenia do uzasadnienia zaskarżonego wyroku wypowiedzi w zakresie spełniania przez firmę G. S.A. warunków określonych przez rozporządzenie z dnia 14 marca 2007 r. Podnieść wypada, że wymienione rozporządzenie wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. określa warunki, jakie winny być brane pod uwagę przy dokonywaniu przez Prezesa ARiMR czynności określonej w art. 33 ust. 2 tej ustawy tj. powierzenia przeprowadzania kontroli jednostkom organizacyjnym. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane udzielenie firmie G. S.A. tego typu upoważnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zdecydowanie odróżnić trzeba zagadnienie poprawności wykonania czynności kontrolnych przez poszczególnych pracowników jednostki organizacyjnej dysponującej upoważnieniem, o jakim mowa w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. od rozstrzyganej przez Prezesa ARiMR (a nie organy orzekające w sprawie przyznawania przedmiotowych płatności) kwestii spełniania przez jednostkę organizacyjną (jako całość) warunków zawartych w rozporządzeniu z dnia 14 marca 2007 r. Z tego względu uznać wypada, iż zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w związku uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu z dnia 14 marca 2007 r. nie mógł odnieść spodziewanego skutku. Dla porządku dodać wypada, iż art. 6 k.p.a. nie dotyczy w ogóle problematyki dokonywania ustaleń faktycznych. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji z mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).