VI SA/Wa 24/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2009 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania H. M., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] maja 2008 roku sygn. akt [...] H. M. został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, z art. 238 kk i 233 § 1 kk, w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 233 § 1 kk- oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości a więc sklasyfikowanego jako przestępstwo przeciwko mieniu, a także fałszywe zeznania oraz fałszywe zawiadomienie o przestępstwie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni palnej i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, iż dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zwłaszcza wówczas, gdy została ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko m.in. życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ujawnienie przez organ Policji wskazanych wyżej okoliczności ma charakter wiążący a więc obliguje organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Organ podkreślił, iż sam ustawodawca istnienie uzasadnionej obawy związał wprost z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa przeciwko mieniu. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, a cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego a administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przepisów prawa karnego materialnego. Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym i ochrona interesu społecznego jest nadrzędna nad interesem jednostki. W sytuacji prawomocnego skazania m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu zarówno pozytywne opinie skarżącego jak i czas popełnienia przestępstw nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nadto organ wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, o których mowa w art. 105 § 1 i 2 kpa. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 z ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy nie istnieje obawa, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., iż uznanie go winnym przestępstwa przeciwko mieniu nie oznacza, że zaistniały przesłanki z art. 18 ustawy o broni i amunicji. Nie był do tej pory karany a czyny za które został skazany zostały popełnione w 1999 roku. Nadto jest czynnym myśliwym od ok. 30 lat, pełni funkcje w Kole Łowieckim, myślistwo to jego życiowe hobby i posiada pozytywną opinię społeczną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. W piśmie datowanym dnia [...] grudnia 2007 roku, data wpływu [...] marca 2009 roku, skarżący dodał m.in., iż przestępstwa za które został skazany nie były popełnione z użyciem lub groźbą użycia przemocy. Podniósł także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 8, 10, 77, 80 i 81 kpa poprzez nie przeprowadzenie w sposób pełny i wyczerpujący postępowania dowodowego oraz uniemożliwienie złożenia wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2. ustawy o broni i amunicji zgodnie, z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Sformułowanie "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne, oznacza więc obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie spór sprowadza się do interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w myśl, którego pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Interpretując wskazany przepis ustawy o broni i amunicji należy mieć na uwadze także wykładnię celowościową. Dostęp do broni palnej jest ściśle reglamentowany. Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione (art. 2 ustawy). Ustawa ściśle reglamentuje cele, na które może być wydane pozwolenie na broń (art. 10 ust. 3) jak również określa szereg właściwości osób fizycznych np. limit wieku, określone właściwości psychiczne, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać. Jednym z warunków negatywnych jest warunek, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to warunek w dużej części uznaniowy. Interes bezpieczeństwa i porządek publiczny nie są definiowane przez prawo pozytywnie, a w literaturze przedmiotu określone są jako tzw. pojęcia, niedookreślone. Przez bezpieczeństwo, spokój i porządek publiczny "ogólnie rozumie się pewne dodatnie stany panujące w organizacji społecznej, których zachowanie gwarantuje uniknięcie określonych szkód zarówno przez całość organizacji, jak i przez poszczególnych ich członków (J. Jagielski (w:) M. Wierzbowski i inni Prawo administracyjne LexisNexis Warszawa 2007 str. 548). Poszczególne ustawy zajmujące się tą problematyką wypełniają tą blankietową treść konkretnymi ustaleniami (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 356/07 i z dnia 20 maja 2008 r. nie publ.). W niniejszej sprawie podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni był fakt skazania H. M. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] maja 2008 roku sygn. akt [...] za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, z art. 238 kk i 233 § 1 kk, w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 233 § 1 kk- oszustwa w stosunku do mienia znacznej wartości, a więc sklasyfikowanego jako przestępstwo przeciwko mieniu, a także fałszywe zeznania oraz fałszywe zawiadomienie o przestępstwie. Zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego przeciwko mieniu powoduje utratę wiarygodności strony, ponieważ świadczy, iż ma ona lekceważący stosunek do ustalonych prawem zasad, a tym samym nie daje także gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Wobec posiadaczy pozwoleń na broń naruszających obowiązujące przepisy prawa, organy Policji stosują bardzo restrykcyjną politykę, co do możliwości zachowania im prawa do posiadania i używania broni palnej. Wynika to z faktu, iż w takich przypadkach ustawodawca dał bezwzględnie prymat interesowi społecznemu, obligatoryjnie nakazując cofanie pozwoleń w myśl dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Należy, zatem stwierdzić, iż organy Policji trafnie przyjęły, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynika z faktu skazania H. M. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] maja 2008 roku sygn. akt [...] za popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk, z art. 238 kk i 233 § 1 kk, w zw. z art. 11 § 2 kk oraz z art. 233 § 1 kk.. Takie ustalenie, po myśli art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, obligowało do cofnięcia skarżącemu udzielonego pozwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący wobec rodzaju zarzucanych naruszeń prawa, nie daje, bowiem gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale nadto mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jak już, bowiem wskazano wyżej prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej ustawy, reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć, zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem albowiem od posiadaczy broni palnej z całą pewnością wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn.akt II OSK 1166/06 zgodnie z którym " wprowadzenie takiej regulacji prawnej (zmiana z dniem 1 stycznia 2004 roku przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6) powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo przeciwko którym toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.", jak również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1211/07 nie publ., zgodnie, z którym ..." ustawodawca przesądził, iż osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec której toczy się postępowanie karne o taki czyn z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to domniemanie niewzruszalne." Stwierdzić także należy, iż podnoszone przez skarżącego argumenty a mianowicie fakt, iż nie był do tej pory karany, czyny za które został skazany zostały popełnione w 1999 roku, jest czynnym myśliwym od ok. 30 lat, pełni funkcje w Kole Łowieckim, myślistwo to jego życiowe hobby i posiada pozytywną opinię społeczną a przestępstwa za które został skazany nie były popełnione z użyciem lub groźbą użycia przemocy pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem materialnym i procesowym. Nadto powyższe okoliczności nie zmieniają faktu, iż skarżący został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa m.in. przeciwko mieniu, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego tj. 8, 10, 77, 80 i 81 kpa stwierdzić należy, iż skarżący nie wskazał, na czym naruszenie przytoczonej wyżej normy postępowania miałoby polegać. W tej sytuacji zarzut ten nie jest możliwy do oceny. Samo, bowiem podanie przepisów, bez rozwinięcia zagadnienia w uzasadnieniu skargi, czyni zarzut naruszenia zasad postępowania skutkującym istotnym wpływem na wynik rozstrzygnięcia, stwierdzeniem nie umocowanym do merytorycznej analizy. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2006 r. (Sygn. akt: II GSK 15/05) "nie wystarczy też powołanie odpowiedniego przepisu procedury, ale należy wskazać na czym to uchybienie polegało i wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Tym niemniej należy stwierdzić, iż jak wynika z akt administracyjnych skarżący został prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania (k-54 akt) oraz poinformowany o prawie do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się (k-115). Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 roku (k-119) skarżący oświadczył, iż nie wnosi o zapoznanie się z aktami postępowania. Reasumując, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.