II SA/Gl 1329/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta C. z [...] r. i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] roku Miejski Zarząd Dróg w C. zwrócił się do Urzędu Miasta w C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa ulicy [...] w C. wraz z odwodnieniem i uzupełnieniem oświetlenia. Wniosek ten został potraktowany jak wniosek w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującego opisane w nim zamierzenie inwestycyjne. Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] roku, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. zwanej dalej u.p.z.p.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.). W uzasadnieniu wskazano, że teren objęty wnioskiem nie leży w granicach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu. Uzyskano wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Odnosząc się natomiast do uwag i zarzutów stron postępowania wskazano, że rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie szczegółowo określa parametry jakie powinny spełniać drogi publiczne by zapewnić bezpieczeństwo użytkowania oraz odpowiednie warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem drogi. Inwestor jest związany tymi warunkami. Dodatkowo wskazano, że projektowana szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających, jak i projektowany przekrój drogi i funkcja nie uległy zmianie. Od tej decyzji wniesione zostały odwołania przez J. K., S. K. oraz przez skarżących. Skarżący w swoim odwołaniu podnieśli, że zajęcie pasa ich działki o szerokości [...] m i długości [...] m oraz dodatkowo ścięcie narożnika od ul. [...] nie jest "najmniejszym obciążeniem nieruchomości", jak twierdzi inwestor i organ pierwszej instancji. Realizacja inwestycji w zakreślonych granicach spowoduje likwidację na ich działce zieleni urządzonej, co ogołoci i oszpeci atrakcyjną obecnie działkę, a żadne odszkodowanie nie zrekompensuje tych szkód. Wskazali na nierówne traktowanie stron, a to wobec faktu, że inwestor uwzględnił postulaty niektórych właścicieli co do zmniejszenia szerokości pasa drogowego, podczas, gdy ich wnioski nie zostały uwzględnione. Zakwestionowali planowaną szerokość drogi. Wnieśli o zmianę decyzji w taki sposób, aby wzdłuż ich posesji zaprojektować drogę jako ciąg pieszy lub ciąg pieszo-jezdny z jezdnią jednokierunkową, co pozwoliłoby na znaczne zmniejszenie ingerencji w ich nieruchomość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołań tych nie uwzględniło i decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazało, iż zamierzona inwestycja ma stanowić realizację celu publicznego. Ulica [...] jest drogą publiczną o kategorii drogi gminnej klasy D – droga dojazdowa. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Dalej stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów odrębnych, co obligowało organ pierwszej instancji do wydania decyzji pozytywnej. W skardze do sądu administracyjnego M. i K. małżonkowie W. wnieśli o uchylenie ww. decyzji SKO w C., jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazali, iż decyzje te wydane zostały z pominięciem wymagań zawartych w art. 1 ust. 2 pkt 7, a także w sposób niedostateczny uwzględniają wymagania zawarte w art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi zarzucili organom rozpoznającym sprawę lekceważenie prawa własności, stanu faktycznego i prawnego terenu, a także brak podjęcia prób pogodzenia ze sobą tego prawa z potrzebami interesu publicznego. Wskazali, iż jest możliwe pogodzenie ich własnego interesu z interesem publicznym przy zachowaniu wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Podnieśli, że okoliczne drogi są ulicami jednokierunkowymi i spełniają warunki techniczne. Podtrzymali zaproponowane przez siebie w toku postępowania rozwiązania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazano na § 7 ust. 1 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), w myśl którego szerokość tej klasy ulicy w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 10 m. Wskazano także na § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, który dopuszcza zmniejszenie tej szerokości, co w projekcie zostało wykorzystane, gdyż pas drogowy ma mieć w liniach rozgraniczających szerokość 4,5 – 9 m. Organ zaznaczył, że w ten sposób uwzględniono zarówno prawo własności skarżących, jak i interes publiczny. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 440/06 skarga jako nieuzasadniona została oddalona. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd nie podzielił zarzutów skarżących zarówno co do wydania zaskarżonej decyzji bez dokonania dostatecznej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację spornej inwestycji, jak i co do wydania jej bez wyważenia ich interesu prywatnego, polegającego na ochronie prawa własności – z interesem publicznym. W tym ostatnim względzie Sąd wskazał, że jakkolwiek własność jako podstawowa wartość państwa prawnego podlega szczególnej ochronie, gwarantowanej w ustawie zasadniczej (zob. art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. Nr 78, poz. 483), to jednak ochrona ta ustępuje niekiedy wartościom wyżej cenionym przez ustawodawcę. Za taką wartość, która powinna być w sposób szczególny uwzględniana w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca przyjął "potrzeby interesu publicznego". Termin "interes publiczny" należy do często spotykanych w języku prawnym tzw. pojęć nieostrych, a więc takich, których treść jest odczytywana przez pryzmat konkretnych przypadków. Immanentną cechą pojęć nieostrych jest ich "bieżące definiowanie" przez podmioty realizujące przepisy, w których treści się znajdują. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera co prawda w art. 2 pkt 4 definicję pojęcia "interesu publicznego", jednakże i ta definicja nie jest ostra. Daje ona jednak możliwość potwierdzenia ustalonej w toku postępowania okoliczności, że realizacja zamierzonej inwestycji mieści się w pojęciu interesu publicznego. Sprawa wyważenia interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu stron (ochrona prawa własności) jest sprawą nieuregulowaną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyważenie tych interesów pozostaje więc w pewnym sensie w granicach uznania organów orzekających i Sądu. W ocenie Sądu w kontrolowanej decyzji wyważono te interesy w sposób dostateczny. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że pas drogowy w liniach rozgraniczających na odcinku przylegającym do nieruchomości skarżących został zaprojektowany z dopuszczalnymi przez przepisy prawa odstępstwami na korzyść skarżących. Dalsze zawężenie tego pasa kłóciłoby się z celem, jakim ma służyć projektowana droga tj. celem publicznym. Planowana droga jest bowiem drogą dojazdową i jako taka musi spełniać określone parametry. Wskazał też Sąd, że samo wytyczenie w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego linii rozgraniczających nie przesądza o konieczności wywłaszczenia nieruchomości w tych granicach. To, jaka część nieruchomości skarżących okaże się niezbędna do realizacji inwestycji wynikać będzie dopiero z decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. i K. małżonkowie W. wnieśli o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające m.in. na oparciu rozstrzygnięcia sprawy na podstawie przepisów u.p.z.p. pomimo, że ustalony w niej stan faktyczny spełnia przesłanki wskazane w art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm. obecnie Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r.). Nadto zarzucili wydanie wyroku z naruszeniem przepisów postępowania przez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) i niestwierdzenie nieważności decyzji z powodu naruszenia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 kpa. tj. w zw. z wydaniem jej przez niewłaściwy organ. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1417/07, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia. Zasądził nadto na rzecz skarżących koszty postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu tego wyroku NSA podkreślił, że oceny wyroku sądu I instancji dokonał przy uwzględnieniu stanu prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] r., który po tej dacie uległ licznym zmianom. Dalej wskazał, iż zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA w Gliwicach treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r., ustawą tą określono zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych (obecnie Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., zwanej dalej ustawą o drogach publicznych), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach (ust. 1). W ust. 2 art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wskazano, że ma ona... "zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca drogi". W przytoczonym wyżej brzmieniu art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. pozostawał do dnia 16 grudnia 2006 r., kiedy normę tą poddano częściowej zmianie ustawą z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz. 1601). Przepis art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu pierwotnym stanowił w ust. 1, iż "Wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad". Zmianę brzmienia art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. wprowadzono z dniem 16 grudnia 2006 r. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 220, poz. 1601) przepisowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. nadano brzmienie "Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek właściwego zarządcy drogi". Obecnie natomiast obowiązujący stan sprawy ustalony został ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw Dz. U. Nr 154 poz. 958). W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. z dniem 10 września 2008 r. nastąpiła utrata mocy art. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Tak więc na dzień [...] r. obowiązywał stan prawny ustalony ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. do chwili wprowadzenia zmiany wyżej omawianego art. 2 z dniem 16 grudnia 2006 r. Przedstawiony stan prawny obowiązujący na dzień wydania kontrolowanej przez Sąd pierwszej instancji decyzji winien był być uwzględniony przez ten Sąd w zaskarżonym wyroku i to bez względu na zakres zarzutów i wniosków przedstawionych w skardze przez tenże Sąd rozpatrywanej, a to zgodnie z regulacją zawartą w art. 134 § 1 p.p.s.a. Za zasadny uznał nadto NSA zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez WSA prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na oparciu rozstrzygnięcia na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pomimo, że ustalony w sprawie stan faktyczny spełnia przesłanki wskazane w art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. NSA wskazał, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych weszła w życie z dniem 25 maja 2003 r. Przepis art. 10 tej ustawy w swym pierwotnym brzmieniu stanowił "W sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się". Utrata mocy tej normy nastąpiła dopiero z dniem 10 września 2008 r. w oparciu o art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958). Mając na względzie fakt, że będąca przedmiotem niniejszej sprawy droga w myśl art. 2 ustawy o drogach publicznych należy do dróg publicznych kategorii gminnej, to przy uwzględnieniu art. 1 i zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji nie miały zastosowania. Wyłączenie stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznaczało zatem, że wszelkie zasady wynikające z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie miały zastosowania do spraw z zakresu dotyczącego lokalizacji dróg. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględniając w zaskarżonym wyroku przepisów legis specialis, w oczywisty sposób naruszył zdaniem NSA przytoczone wyżej przepisy, co przesądziło o zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W związku ze sformułowanym w skardze kasacyjnej zarzutem naruszenia dalszych norm prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 12 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., niewłaściwej wykładni § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego wyrażającego się w oparciu rozstrzygnięcia o art. 21 Konstytucji RP interpretowany w oderwaniu od art. 64 Konstytucji RP, NSA stwierdził, że wymienione postacie naruszenia prawa materialnego wynikają z pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny obowiązujących przepisów, a w szczególności regulacji zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które powinny były być zastosowane w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie zdaniem NSA do wadliwego wyboru przez Sąd I instancji normy prawnej stanowiącej podstawę orzekania. Z tego też powodu ocenę naruszenia tych norm NSA uznał za przedwczesną. Rozpoznając ponownie skargę małżonków M. i K. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą albowiem zostały oparte na błędnej podstawie materialnoprawnej oraz wydane z naruszeniem przepisów o właściwości organów orzekających, które to naruszenie Sąd był zobowiązany uwzględnić z urzędu zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Oceny tych decyzji należało przy tym dokonać, na co zwrócono też uwagę w omówionym wyżej wyroku NSA, według stanu prawnego obowiązującego w dacie ich wydania. Wtedy zaś, jak stwierdził NSA, którego to oceną Sąd rozpoznając ponownie skargę jest związany zgodnie z treścią art. 190 ustawy p.p.s.a., ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. miała zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast (wobec treści art. 1 ust. 2 tej ustawy, według jego brzmienia obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Zgodnie z tą ustawą jako zawierającą przepisy legis specialis należało rozstrzygnąć zatem i kwestię lokalizacji, nabywania nieruchomości oraz budowy ulicy [...] tj. drogi publicznej w C. jako mieście na prawach powiatu, z którego budżetu inwestycja ta miała być finansowana. W stanie faktycznym niniejszej sprawy przedmiotem postępowania powinno być zatem zgodnie z tą ustawą ustalenie lokalizacji drogi w postaci ulicy [...]. W sprawie dotyczącej tej lokalizacji nie mogły mieć przy tym zastosowania przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym (a to zgodnie z treścią obowiązującego wówczas art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.), do których niewątpliwie należy zaliczyć przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w oparciu o które zostały wydane decyzje organów obu instancji. Ustalenie tej lokalizacji powinno przy tym nastąpić, jak to stwierdził NSA (a co wynikało z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.), decyzją wojewody. W konsekwencji należało z urzędu stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zostały wydane zarówno z naruszeniem przepisów o właściwości jak i z rażącym naruszeniem prawa przez oparcie ich na niewłaściwych przepisach prawa materialnego, a więc z wadami o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Musiało to skutkować stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 ustawy p.p.s.a. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa. W tej sytuacji brak jest podstaw do analizowania i odnoszenia się do sformułowanych w skardze zarzutów związanych z naruszeniem i niedostatecznym wyjaśnieniem sprawy w zakresie powołanych w niej przepisów ustawy u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ich zastosowanie było bowiem co do zasady następstwem oparcia zaskarżonej decyzji na niewłaściwych przepisach prawa materialnego. Również przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie będą do niej miały zastosowania przepisy u.p.z.p., a to zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 11 i ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Jeżeli wnioskodawca podtrzyma wniosek i zamiar realizacji spornej inwestycji to sprawa powinna być rozpoznana zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 tej ustawy. W związku ze złożonym przez skarżących spisem kosztów z dnia [...] r. Sąd nie uwzględnił objętej tym spisem opłaty kancelaryjnej od wniosku za sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia [...] r., jako poniesionej w postępowaniu kasacyjnym a nie postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Nie uwzględnił również kwoty [...] zł jako kosztu przyjazdu skarżącego na rozprawę w dniu [...] r. gdyż nie wykazał on aby taki koszt został faktycznie przez niego poniesiony i aby obejmował on koszty przejazdu koleją w klasie najniższej – zgodnie z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445) i w zw. z art. 205 § 3 ustawy p.p.s.a.