VII SA/Wa 2103/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] października 2008r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego – utrzymał w mocy własną decyzję z [...] sierpnia 2008r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] października 2003r. którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty S. z [...] lipca 2003r. – zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca D. i A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz przebudowę przyłącza gazowego wewnętrzną instalacją gazową c.o. i elektryczną oraz na docieplenie zewnętrzne budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż kwestionowana decyzja o pozwoleniu na rozbudowę była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 17 września 2007r. – sygn. akt VII SA/Kr 2798/03 – oddalił skargę S. D. na w/w decyzję. Tym samym należy uznać, iż decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. D.. W skardze podniesiony został zarzut, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 23 czerwca 2005r. SA/Kr 3030/01 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla tej inwestycji. Ponieważ brak jest w obiegu prawnym decyzji o warunkach zabudowy tym samym wadliwa jest decyzja pozwalająca na rozbudowę, bowiem musi być ona poprzedzona istniejącą decyzją o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. D. nie jest zasadna. Nie budzi wątpliwości, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 września 2007r. w sprawie II SA/Kr 2798/03 oddalił skargę S. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2003r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2003r. – udzielającą D. i A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w S. Tym samym uznał, iż zaskarżona decyzja nie posiada wad – wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 1992r. – sygn. akt I SAB 63/92 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001r. – sygn. akt II SA 517/03 oddalenie przez Sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem, zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próby stwierdzenia nieważności decyzji, kontrolowanej wcześniej przez Sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Dlatego organ rozpoznając sprawę merytorycznie, a więc już po wszczęciu postępowania nieważnościowego, powinien ujawnić okoliczność związania go wyrokiem sądu administracyjnego. Związanie organu administracyjnego w rozumieniu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem przez sąd. Tak więc organ zobowiązany jest do podporządkowania się ocenie sądu w pełnym zakresie, jedynie co do faktów, na które powołał się sąd, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca że pogląd prawny sądu staje się nieaktualny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 1999r. sygn. akt I SA 2019/98, publ. ONSA 2000 nr 3 poz. 129). Głównym zarzutem skargi na decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym, jak również w samym wniosku o stwierdzenie nieważności jest brak po stronie inwestorów decyzji w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005r. – II SA/Kr 3030/01 Sąd administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] września 2001r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta miasta S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej rozbudowy. Inwestorzy wycofali wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Prezydent miasta S. decyzją z [...] października 2006r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej budowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]. Z powyższych danych ewidentnie wynika, iż inwestorzy nie posiadają aktualnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zaprojektowanej inwestycji. Okoliczność, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbudowę została uchylona przez Sąd administracyjny nie może być podstawą stwierdzenia nieważności pozwolenia na rozbudowę. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 października 2005r. w sprawie II OSK 101/05 – właściwym trybem w takiej sytuacji dla wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jest wznowienie postępowania. Należy jednak zauważyć, iż termin do złożenia podania o wznowieniu postępowania administracyjnego, stosownie do art. 148 kpa wynosi jeden miesiąc od dnia w którym storna dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższych względów Sąd administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.