I SA/Bd 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2009r. sprawy ze skargi K. i W. Spółka z o.o. w I. na interpretację Wójta Gminy I. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od nieruchomości. oddala skargę Wnioskiem z 18 lipca 2008r. K. Spółka Jawna (obecnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) wystąpiła do Wójta Gminy I. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych. Wnioskująca wskazała, ze posiada dwie elektrownie wiatrowe zlokalizowane w miejscowości S. Zdaniem wnioskodawcy takie urządzenia techniczne będące elementami elektrowni wiatrowej, jak połączenia energetyczne, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami oraz skrzydła nie są budowlami w rozumieniu ustawy prawo budowlane, a w konsekwencji nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wójt Gminy I. w interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy. Jednocześnie uznał elektrownię wiatrową za budowlę, jako całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, co powoduje, iż stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: ustawa o podatkach), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Organ wskazał również, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane za budowlę należy uznać każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, taki jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Organ przywołał także definicję urządzenia budowlanego zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Mając na uwadze powyższe uregulowania, zdaniem organu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nie tylko same budowle, ale również urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym. Budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu Prawa budowlanego, jak również urządzenia techniczne (instalacje) umożliwiające użytkowanie budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku organ stwierdził, że co do zasady elektrownia wiatrowa odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy o podatkach, w skład której wchodzi nie tylko fundament, ale również wszelkie urządzenia budowlane, które stanowią integralną całość techniczną tejże budowli. Podkreślono, iż omawiana kwestia nie powinna budzić wątpliwości, albowiem już w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane ustawodawca stwierdził, że budowlą są obok obiektu budowlanego także części budowlane urządzeń technicznych takich jak elektrownia wiatrowa. Organ wskazał, iż elektrownia wiatrowa składa się z: fundamentu, masztu, gondoli wraz z generatorem, wirnikiem, skrzynią biegów, komputerem sterującym, transformatorem, rozdzielnią energetyczną, instalacją alarmową, instalacją zdalnego sterowania oraz innych urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Konkludując stwierdził, iż elektrownia wiatrowa na gruncie ustawy Prawo budowlane, oraz ustawy o podatkach powinna być uznawana za budowlę, jako całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, co powoduje, iż stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na poparcie powyższego stanowiska przywołano wyrok WSA w Szczecinie z 04.01.2006r. sygn. akt I SA/Sz 882/04, w którym stwierdzono, że urządzenia, jakimi są siłownie wiatrowe, jako całość stanowią budowlę, ponieważ wszystkie ich elementy spełniają funkcję, dla której takie obiekty zostały wzniesione. Skład orzekający w uzasadnieniu orzeczenia podkreślił, że siłownia wiatrowa jest elektrownią w rozumieniu prawa energetycznego, czyli budowlą wykorzystywaną bezpośrednio do wytwarzania energii elektrycznej. Wytwarzanie energii elektrycznej jest zatem podstawowym przeznaczeniem siłowni wiatrowej jako całości i nie da się przyjąć, że funkcję taką spełniają jedynie jej wybrane elementy, albowiem wyłączenie z całości techniczno - użytkowej niektórych elementów konstrukcji, czy instalacji pozbawiłoby ją cech budowli. Podobne stanowisko zostało przedstawione w wyroku WSA w Szczecinie z 13.09.2007r w sprawie I SA/Sz 126/07 oraz w wyroku WSA w Szczecinie z 18.05.2005r. sygn. akt SA/Sz 108/04. Organ przytoczył również fragment artykułu Karola Mrozika "Opodatkowanie obiektów budowlanych w telekomunikacji i energetyce - wybrane zagadnienia" ("Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych", Nr 91/09 z 2008r). Pismem z [...] strona wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Wójt Gminy I. podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji z [...]. Dla poparcia swego stanowiska organ przywołał wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 marca 2008r. (sygn. akt I SA/Bd 836/07), w którym Sąd przedstawił stanowisko, iż zestawienie zakresów znaczeniowych pojęć budowli użytych w przepisach ustawy o podatkach oraz w prawie budowlanym prowadzi do wniosku, że zakres tego pojęcia użyty w ustawie podatkowej jest szerszy, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. W ocenie Sądu opodatkowaniu podlegają zarówno fundamenty, maszty, jak i przyłącza (stanowiące urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), jak i pozostałe elementy, tj. generator, wirnik ze skrzydłami, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia energetyczna, instalacja alarmowa i zdalnego sterowania, albowiem wszystkie te elementy składają się na całość techniczno - użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 b Prawa budowlanego, czyli stanowią obiekt budowlany. W skardze do sądu na interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie w całości z powodu niezgodności z prawem. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną interpretację i wykładnię art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach. W uzasadnieniu skargi spółka podtrzymała swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku. W ocenie strony inne urządzenia techniczne będące elementami elektrowni wiatrowej jak połączenia energetyczne, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami oraz skrzydła nie są budowlami w rozumieniu prawa budowlanego, a w konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie strony analiza przepisów ustawy o podatkach w związku z przepisami prawa budowlanego pozwala wnioskować, że w przedmiotowym stanie faktycznym przedmiotem opodatkowania jest część budowlana elektrowni wiatrowych, tzn. fundamenty oraz maszt, a także związane z nimi urządzenia techniczne, tj. urządzenia instalacyjne w postaci połączeń energetycznych a także drogi dojazdowe i place manewrowe. Dla poparcia swego stanowiska skarżąca powołała się na pismo Ministerstwa Finansów stanowiące odpowiedź na interpelację poselską nr 7676, w którym stwierdzono, iż "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać powinny jedynie części budowlane elektrowni wiatrowych, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składające się na całość użytkową". Przywołała również pismo Ministerstwa Finansów z 17 marca 2007r. wydane po konsultacjach z Ministrem Infrastruktury, w którym podkreślono, że ustawa Prawo budowlane zawiera definicję budowli w art. 3 pkt 3. Do dnia 25 września 2005r. pod pojęciem budowli należało rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, tunele, przepusty techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Elektrownia wiatrowa składa się z fundamentu, masztu, gondoli wraz z generatorem, wirnikiem, skrzynią biegów, komputerem sterującym, transformatorem, rozdzielnią energetyczną, a także z instalacji alarmowej i zdalnego sterowania. W związku z wątpliwościami, jakie powstały przy interpretacji pojęcia budowla w odniesieniu do elektrowni wiatrowej, Minister Finansów zwrócił się do Ministra Infrastruktury z prośbą o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy elektrownia wiatrowa lub jej część jest jednym z rodzajów budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ww. ustawy, albo innym rodzajem obiektu lub urządzenia. Z informacji uzyskanych od Ministra Infrastruktury wynika, że "za budowlę nie można uznać całej elektrowni wiatrowej, a jedynie jej części budowlane (takie jak fundamenty, maszty, słupy), jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast urządzenia i instalacje technologiczne, przekształcające energię wiatru w energię mechaniczną przekazywaną do generatora, takie jak wirniki z łopatkami, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia elektryczna, instalacja alarmowa, instalacja zdalnego sterowania - nie są obiektami budowlanymi (tu: budowlą) ani urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a jedynie stanowią wyposażenie techniczno-technologiczne elektrowni. Powyższe znajduje potwierdzenie w ustawie z 28 lipca 2005r. zmieniającej Prawo budowlane, która weszła w życie 26 września 2005r. W obowiązującym stanie prawnym pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury (...), a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Sumując, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie części budowlane elektrowni wiatrowych jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Powyższe stanowisko nie stanowi interpretacji w rozumieniu art. 14 ustawy Ordynacja podatkowa a jedynie opinię Ministerstwa Finansów w przedmiotowej sprawie i ma charakter kierunkowy." Zdaniem skarżącej spółki z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wyraźnie wynika, że jako budowlę należy traktować jedynie części budowlane elektrowni wiatrowych, a więc np. słup, na którym umieszczony jest wirnik, ale już nie np. generator. Na poparcie swego stanowiska strona przytoczyła również wyrok WSA w Szczecinie z 07.11.2007r. sygn. akt. I SA/Sz 171/07, a także odpowiedzi Ministerstwa Finansów na interpelacje nr 1206 oraz nr 2748. Wskazując na sprzeczności w orzecznictwie sądów administracyjnych i w przywołanych pismach skarżąca wyraziła pogląd, iż w takiej sytuacji należy odnieść się do zasad ogólnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jedną z podstawowych reguł wykładni prawa podatkowego, chroniącą podmiotowe prawa podatnika jest zasada" in dubio pro tributario " zakazująca rozstrzygania wątpliwości powstałych w procesie wykładni prawa na niekorzyść podatnika. Mając zatem na uwadze powyższe, wszystkie wątpliwości w tym zakresie winny być zdaniem strony interpretowane na korzyść podatnika. Zatem za niewłaściwe, zdaniem spółki, a także niezgodne z powołaną zasadą należy uznać stanowisko Wójta Gminy I. , który nie ma w tym zakresie żadnych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy I. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona interpretacja nie naruszała prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 146 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem na podstawie przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Spór między stronami dotyczy oceny, czy podatkiem od nieruchomości objęte są tylko części budowlane elektrowni wiatrowych tj. fundamenty i maszty oraz drogi bez urządzeń technicznych jak podłączenia energetyczne, gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami oraz skrzydła czy też wszystkie te wymienione elementy jako budowla w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach. Konsekwencją zaistniałej wątpliwości jest ustalenie czy podstawą opodatkowania takich obiektów stanowić ma wartość całego takiego obiektu, czy też, jak wskazuje skarżąca budowlą w rozumieniu ww. przepisu jest jedynie fundament, połączenia energetyczne, maszty co uzasadniałoby naliczenie podatku jedynie w oparciu o wartość wymienionych elementów, a więc w wysokości niższej niż to przyjęły organy podatkowe. Zgodnie z ustawą o podatkach przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy. Prawodawca definiując w ustawie budowle, odwołuje się do przepisów Prawa budowlanego, zgodnie z którym ( art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r) budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie budzi wątpliwości, iż wiążące dla oceny, czy na gruncie ustawy o podatkach dany obiekt jest obiektem budowlanym są przepisy prawa budowlanego. Artykuł 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że obiekt budowlany to: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi; b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami; c) obiekt małej architektury. Dalej art. 3 pkt 2 cyt. ustawy definiuje pojęcie budynku jako obiektu budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zawarta w art. 3 pkt 4 cyt. ustawy definicja obiektów małej architektury określa je jako niewielkie obiekty, a następnie dokonuje przykładowego wyliczenia niektórych obiektów małej architektury. Pojęcie budowli – zdefiniowane w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego – obejmuje swym zakresem to co jest obiektem budowlanym, ale nie jest ani budynkiem ani obiektem małej architektury. Jednocześnie, definiując pojęcie budowli, ustawodawca podał przykładowe wyliczenie obiektów, które są budowlami. Wyliczenie to obejmuje: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zestawienie zakresów znaczeniowych pojęć budowli użytych w przepisach ustawy o podatkach oraz w prawie budowlanym prowadzi do wniosku, że zakres tego pojęcia użyty w ustawie podatkowej jest szerszy, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuje również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. Zdaniem Sądu organy podatkowe trafnie powołały się, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 03 lutego 2006r. w sprawie II FSK 656/05, w którym to Sąd wyraził pogląd, iż art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach nie jest jedynie prostym odesłaniem do przepisów prawa budowlanego a zawiera treści o charakterze normatywnym. Z tego też powodu nie jest pozbawione podstaw twierdzenie, że przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie. W konsekwencji odesłanie do przepisów prawa budowlanego służy jedynie stwierdzeniu czy dany przedmiot opodatkowania stanowi obiekt budowlany – art. 3 pkt 1 prawa budowlanego, dalsze natomiast badanie czy jest to budynek czy budowla musi odnosić się do definicji zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych – art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż stanowisko organów podatkowych, że podstawą opodatkowania elektrowni wiatrowych jest wartość wszystkich elementów takiego obiektu, a nie, jak twierdzi skarżąca, jedynie fundamentu, masztu wraz z montażem, oraz połączeń energetycznych, należy uznać za trafne i uzasadnione. W ocenie Sądu opodatkowaniu podlegają zarówno fundamenty, maszty, jak i przyłącza (stanowiące urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego), jak i pozostałe elementy tj. gondole z umieszczonymi w nich urządzeniami oraz skrzydła, albowiem wszystkie te elementy składają się na całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego, czyli stanowią obiekt budowlany. Pojęcie "urządzenia technicznego" wskazane w definicji budowli należy odróżnić od pojęcia "urządzenia budowlanego" z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, przez które należy rozumieć: "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu i gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki." Powyższe wyszczególnienie wskazuje bowiem, że wolą ustawodawcy było wyraźne rozgraniczenie tych określeń. I tak, o ile w rozumieniu art. 3 pkt 3 cyt. ustawy budowlą są zarówno wolnostojące urządzenia techniczne, jak i ich części budowlane, które, podobnie jak fundamenty, są techniczne odrębne od takich urządzeń, o tyle w art. 3 pkt 9 wyraźnie wskazano, poprzez przykładowe wyliczenie, jakiego rodzaju urządzenia stanowią urządzenia budowlane, wskazując jednocześnie cel, któremu mają one służyć. A zatem, z pewnością nie są urządzeniem budowlanym elementy elektrowni wiatrowej, które znajdują się w gondoli. Powyższe nie przesądza jednak o tym, że całość elementów składających się na elektrownię wiatrową nie jest budowlą. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie jest możliwe zaaprobowanie stanowiska, że budowlą są jedynie części budowlane elektrowni wiatrowej, jej fundamenty, albowiem ww. elementy tworzą jedynie całość techniczną, a nie techniczno-użytkową, jak wymaga art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego. Natomiast, brzmienie definicji budowli na gruncie prawa budowlanego, a w szczególności wskazanie, że budowlami są również części budowlane urządzeń technicznych, takich jak: piece, kotły i inne urządzenia, a także elektrownie wiatrowe wskazuje, w ocenie Sądu, że zamiarem ustawodawcy było podkreślenie, że pomimo, iż elementy budowlane nie są technicznie tożsame z urządzeniami, to jednak tworzą z nimi całość użytkową (budowlę), bo jedynie całość techniczno-użytkowa jest obiektem budowlanym. Reasumując urządzenia, jakimi są siłownie wiatrowe, jako całość, stanowią budowlę, ponieważ tylko wszystkie ich elementy spełniają funkcję, dla której takie obiekty zostały wzniesione. Dodatkowo należy podkreślić, iż podstawę opodatkowania budowli, w tym również elektrowni wiatrowych stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Wynika to z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach. Z regulacji zawartych w ustawach o podatkach dochodowych (art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) wynika, że środek trwały musi spełniać wymóg kompletności i zdatności do użytku, a zatem elektrownia wiatrowa to budowla w całości wraz wyposażeniem. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza, wyszczególnionych w skardze, przepisów prawa materialnego i oddalił skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.