I SA/Łd 1448/08

Dnia 26 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Małgorzata Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2009 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 5600 (pięć tysięcy sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/łd 1448/08 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]. Nr [...] utrzymał w mocy Decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], którą określono spółce z o.o. "A" z siedzibą w Ł. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych z a 2004 r. w wysokości 152.4100, 00 zł. Organy oparły swoje rozstrzygnięcia o następujący stan faktyczny. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ l instancji uznał, iż spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 159.300,00 zł., na którą składa się wartość faktur : 1. VAT Nr [...] z dnia [...] na zakup "instalacja i programowanie urządzeń Cisco" o wartości netto 24.000,00 zł., 2. VAT Nr [...] z dnia [...] na zakup "instalacja i programowanie urządzeń Cisco" o wartości netto 22.300,00 zł., 3. VAT Nr [...] z dnia [...] na zakup "adaptacja sprzętowa i programowa centrali Alcatel E 10 B dla potrzeb instalacji urządzeń Cisco" o wartości netto 52.000,00 zł. - wystawionych przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B", 4. VAT Nr [...] z dnia [...] dotyczącą instalacji i oprogramowania serwera komutacji TELESIS SDX - 2048, przyłączenia serwera do istniejącej instalacji okablowania strukturalnego wraz z wykonaniem przełącznicy głównej, testy ruchowe i serwisowe serwera wraz z łączami zewnętrznymi od innych operatorów o wartości 61.000,00 zł. - wystawioną przez Spółkę z o.o. "C". Według Urzędu Kontroli Skarbowej, prace udokumentowane ww. fakturami nie miały miejsca, tym samym wydatki spółki ich dotyczące nie były związane z przychodami. W wyniku postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy, wniósł o przeprowadzenie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dodatkowego postępowania dowodowego, a w szczególności: - wnioskowane przez stronę w odwołaniu przeprowadzenie dowodów z przesłuchań pracowników Gminy K. i pracowników Spółki "D", na okoliczność wykonania umów z dnia 21.05.2004 r. i z dnia 3.06.2004 r. zawartych ze Spółką "A" oraz uzyskanie dokumentów mogących potwierdzić wykonanie ww. umów przez spółkę "A", - przeprowadzenie dowodów z przesłuchań przedstawicieli Spółki "C" oraz Pani K. P w związku z umowami z dnia 14.06.2004 r. i z dnia 15.05.2004 r., a także uzyskanie dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się ww. podmiotów z tych umów, - zgromadzenie materiału dowodowego mogącego potwierdzić wykonanie ww. umów przez podwykonawców spółki "A" tj. firmę "B" i spółkę "C" oraz zbadanie czy przedmiot umów z ww. podwykonawcami pokrywał się ( stanowił część) z umowami z dnia 15.05.2004 r. i z dnia 3.06.2004 r., - zgromadzenie dokumentacji związanej z zawarciem umowy sprzedaży IZP -4311/28/04 z dnia 21.05.2004 r. zawartej pomiędzy Gminą K. a Spółką "A", wyjaśnienie przyczyny określenia w ww. umowie adresu Spółki "A" – Ł. ul. Ż., - zgromadzenie dokumentów będących podstawą określenia wartości przedmiotowych faktur VAT wystawionych przez Spółkę "C" i firmę "B" K. P. oraz faktur VAT wystawionych przez Spółkę "A" dla Gminy K. oraz dla Spółki "D", - uzyskanie dowodów potwierdzających poniesienie przez Spółkę "A" wydatków w wysokości określonej w zakwestionowanych fakturach VAT, wystawionych przez firmę "B", - uzyskanie dowodów potwierdzających otrzymanie przez Spółkę "A" od Gminy K. oraz od Spółki "D" zapłaty z tytułu realizacji umów z dnia 21.05.2004 r. i z dnia 3.06.2004 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił Spółce z o.o. "A" zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. w wysokości 152.410,00 zł. Organ l instancji uznał, iż brak jest podstaw do uznania ww. wydatków za koszty uzyskania przychodów, bowiem z okoliczności rozpatrywanej sprawy nie wynika, iż określone przedmiotowymi fakturami usługi zostały wykonane na rzecz Spółki "A" przez wskazane firmy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, iż zebrany w postępowaniu materiał dowodowy, nie pokazał, iż umowa z dnia 14.06.2004 r. Spółki "A" ze Spółką "C", związana była z realizacją umowy z dnia 3.06.2004 r., zawartej pomiędzy Spółką "A" a Spółką "D", zaś umowa z dnia 15.05.2004 r. Spółki "A" z firmą "B", wiązała się z umową z dnia 21.05.2004 r., zawartą pomiędzy Spółką "A", a Gminą K. Wyjaśniono, iż składane zeznania świadków były enigmatyczne, niejasne oraz wzajemnie sprzeczne. Świadkowie - w odpowiedzi na pytania dotyczące realizacji umów z podwykonawcami - twierdzili, iż brak im wiedzy w tym zakresie bądź też wskazywali inne osoby, które posiadają informacje na ten temat. W ocenie organu odwoławczego, organy podatkowe przekonywująco udokumentowały i wywiodły, iż oprócz zaewidencjonowanych faktur VAT, posiadanych umów, przelewów pieniężnych, brak jest innych dowodów, które potwierdzałyby przebieg przedmiotowych operacji gospodarczych. Podniesiono, iż chodzi tu w szczególności o ocenę całokształtu okoliczności, w tym nie tylko badania dokumentów, ale także wyjaśnień strony i zeznań świadków, które doprowadziły organy podatkowe do wniosków mających odzwierciedlenie w niniejszej decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie dowodzi i potwierdza stanowisko organu l instancji, iż nie istnieją żadne dowody świadczące o faktycznym wykonaniu usług, w związku z czym, stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki z tego tytułu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik spółki zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego tj.: -art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwą interpretację i tworzenie dodatkowych warunków uznania wydatków za koszt podatkowy w sytuacji gdy nie wynikają one z obowiązujących przepisów, -art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, -art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, ewentualnie błędną interpretację. 2. postępowania podatkowego tj. : - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 144, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197, art. 199, art. 200 § 1, art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez : a) niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego poprzez: • podejmowanie prób przerzucania ciężaru dowodu na podatnika, podczas gdy to na organie, a nie na podatniku spoczywał obowiązek zebrania informacji niezbędnych do poczynienia przeprowadzania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz dowodów wnioskowanych przez stronę, w szczególności wnioskowanych w zastrzeżeniach do protokołu, • nieoparte na żadnej podstawie prawnej odrzucanie dowodów przedstawianych przez stronę w oparciu o arbitralne sądy i przekonania organu w przedmiocie ich niewiarygodności, • zaniechanie wyjaśnienia okoliczności faktycznych w sytuacji napotkania na problemy związane z ustaleniem adresu osoby dysponującej istotnymi w toku postępowania dowodami lub też związane z brakiem reakcji takiej osoby na wystosowane w jej kierunku wezwanie, choć strona dokładała należytej staranności wskazując możliwe adresy jakie były w jej posiadaniu, b) zaniechanie przesłuchania w charakterze strony podatnika, mimo iż taką możliwość przewidywał art. 199 Ordynacji podatkowej, c) zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków części kontrahentów Spółki, wykonywanie usług przez których budziło wątpliwości organu, d) zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków osób odpowiedzialnych za windykację oraz mających kontakt w kontrolowanym okresie z ofertami handlowymi Spółki zatrudnionych w firmach pozyskanych dzięki działalności usługodawców, e) zaniechanie powołania biegłego w sprawie w sytuacji, w której wymagane były wiadomości specjalne z zakresu marketingu i podważanie wiarygodności dokumentów stanowiących realizację umów łączących Skarżącą i jej kontrahentów w oparciu o własne nieuzasadnione przekonanie organu, podczas gdy z art. 197 Ordynacji podatkowej wynika, iż nawet jeżeli organ dysponuje wiedzą niezbędną do dokonania oceny materiałów w toku postępowania, a ocena tych materiałów wymaga wiadomości specjalnych, niezbędne jest powołanie biegłego, f) prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych poprzez tłumaczenie wszelkich pojawiających się wątpliwości na niekorzyść strony oraz poprzez nierzetelne eksponowanie wybiórczych okoliczności przemawiających na niekorzyść strony, g) naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak przeprowadzenia istotnych dla sprawy dowodów w postępowaniu podatkowym, h) naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzenia rozprawy poprzez nieprzeprowadzenie gdy stan faktyczny kwalifikował się do uznania, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia rozprawy, i) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, iż rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami strony a jej kontrahentów stanowią wystarczający dowód do stwierdzenia, iż czynności udokumentowane fakturami nie zostały w rzeczywistości dokonane, j) niewyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji w kontekście elementów, które w myśl Ordynacji podatkowej powinno zawierać uzasadnienie decyzji podatkowej, k) naruszenie zasady szybkości postępowania poprzez prowadzenie w sposób przewlekły postępowania, które nie miało na celu rzeczywistego i wnikliwego ustalenia stanu faktycznego i wszechstronnego zebrania dowodów, lecz jedynie stworzenie iluzji prowadzenia przez organ postępowania w taki właśnie sposób. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu l instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podnosząc argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Jak zauważa Andrzej Gomułowicz (Koszty uzyskania przychodów. Zasady ogólne, Difin 2005, s. 10): "problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania każdego podatku dochodowego podstawowe znaczenie. Jest tak dlatego, że koszty uzyskania przychodów są jedynym z dwóch podstawowych elementów mających wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania. Nic więc dziwnego, że problematyka ta należy do najbardziej konfliktogennych". Z kolei Bogusław Dauter (Komentarz. Podatek dochodowy od osób prawnych, Unimex 2006, s. 344) zauważa, że zasadnicza rola w odczytywaniu treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przypada orzecznictwu podatkowemu. Rozstrzygając ad casum, sądy administracyjne oraz organy podatkowe nadają sens tej swoistej klauzuli generalnej. Mając na uwadze stanowiska zawarte przez stronę skarżącą oraz organy podatkowe w pierwszej kolejności należy przy interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i odnieść ją do stanu faktycznego ustalonego w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe. Zgodnie z tym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Treść powyższego uregulowania, będącego w istocie klauzulą generalną wskazuje, że ustawodawca świadomie użył pojęć niedookreślonych, dopuszczając ich elastyczne stosowanie w zależności od okoliczności faktycznych sprawy. Istota sporu w rozstrzyganej sprawie dotyczy ciężaru dowodu i sposobu dokumentowania poniesionych kosztów. Postępowanie dowodowe ma bezpośredni wpływ na prawidłowe rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie podatkowej. W tym miejscu należy zauważyć, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodów. Z kolei jeżeli organy podatkowe uznają, że dany wydatek nie może zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodów to muszą wykazać przyczyny, dla których nie spełnia on przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy. Analizując treść art. 15 ust. 1 u.d.p.d. należy wskazać, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione następujące warunki: - został poniesiony przez podatnika , - jest definitywny (rzeczywisty), - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, - poniesiony został celu uzyskania przychodów, - został właściwie udokumentowany . Przez poniesienie wydatku przez podatnika, należy rozumieć, że został on w ostatecznym rozrachunku pokryty z zasobów majątkowych podatnika (por .np . wyrok NSA z 5 lutego 1999 r., l SA/Gd 500/97, LEX 38669). W niniejszej sprawie organy potwierdziły fakt zapłaty wynagrodzenia przez stronę skarżącą z tytułu zawartych umów - str. 13 zaskarżonej decyzji. Definitywność wydatku oznacza, że wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek zwrócona (por. wyrok NSA z 20 marca 1996 r., SA/Ka 332/95, LEX 26665). Okoliczność ta nie była przedmiotem oceny przed organami podatkowymi. Jednakże skoro nie została ona przez organy podatkowe zakwestionowana to należy przyjąć, iż ten warunek został przez Spółkę spełniony albo też może być przedmiotem oceny przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Z kolei związanie wydatku z działalnością gospodarczą podatnika może wynikać z zakresu i charakteru działalności gospodarczej potwierdzonej statutem lub innym aktem organizacyjnym aktem prawnym Spółki. Zatem aby dany podmiot mógł dokonać wydatku uznanego jako koszt uzyskania przychodów, musi posiadać podmiotowość prawnopodatkową. W tej sprawie organy podatkowe uznały, że "A" Sp-ka z o.o. była podmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym. Uznały także , że zawarte umowy z dnia 21 maja 2004 roku z Gminą K. oraz z dnia 3 czerwca 2004 roku z firmą "D" S.A. mieszczą się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przez spółkę. Co więcej, nie zakwestionowały faktu odbioru robót objętych wymienionymi umowami przez Gminę - protokół odbioru z dnia 21 czerwca 2004 roku oraz przez Spółkę akcyjną na podstawie protokółów odbioru z dnia 8 lipca i 22 listopada 2004 roku. Organy podatkowe nie miały także wątpliwości, iż wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, a co w ocenie Sądu nie podlega dyskusji. Kryterium właściwego udokumentowania operacji gospodarczych również słusznie nie zostało zakwestionowane przez organy podatkowe, co jednoznaczne wynika z treści zaskarżonej decyzji (str. 13 ). W związku z powyższym przy tak ustalonym stanie faktycznym i potwierdzonym treścią wydanych w sprawie decyzji należało ocenić zasadność przyczyn, które w ocenie organów podatkowych stanowiły podstawę do nieuwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów roku 2004 poniesionych przez podatniczkę wydatków. l tak , Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia [...] wydanej po uchyleniu jego pierwotnej decyzji z dnia [....] w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uznał, że podstawą do zakwestionowania wydatków udokumentowanym spornymi fakturami na łączną wartość 159 300 zł analiza wniesionych przez Spółkę dowodów wskazujących, że "dokumenty te nie potwierdzają wykonania usług na rzecz "A" Sp. z o.o. przez podwykonawców, tj. firmę "B" K. P. z siedzibą w P. określoną umową z dnia 15 maja 2004 roku oraz Spółkę "C" z siedzibą w W. określonej umową z dnia 14 czerwca 204 roku. W dalszej części stwierdzono, iż ... " Organ l instancji nie podważa faktu wykonania przez "A" Sp. z o.o. usług na rzecz Gminy K. oraz "D" S.A. w K., jednak stoi na stanowisku, ż usługi te nie zostały wykonane przez podwykonawców, tj. firmę "B" K. P. w P. - w zakresie usług wykonanych na rzecz Gminy K. oraz przez "C" Sp. z o.o. w W. - na rzecz "D" S.A w K.". Z kolei potwierdzając dotychczasowe ustalenia w zakresie oceny zgromadzonych dowodów i podzielając stanowisko organu l instancji, że firma "B" i "C" nie wykonały usług objętych spornymi fakturami, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż ... "nie istnieją żadne dowody świadczące o faktycznym wykonaniu usług, w związku z czym, stosownie do treści art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki z tego tytułu nie stanowią kosztów uzyskania przychodów". Zatem oceniając stanowisko dyrektora Izby Skarbowej należało uznać, że jeżeli uważa, iż usługi faktycznie nie zostały wykonane, to stanowisko takie jest sprzeczne z wcześniejszym poglądem organów podatkowych nie kwestionujących fakty wykonania usługi i z którym należy się świetle zgromadzonych materiałów dowodowych zgodzić. Natomiast jeżeli Dyrektor Izby Skarbowej nie zakwestionował istnienia ustawowych kryteriów kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadającej generalnej formule wynikającej z art. 15 ust.1 u.p.d.p., iż wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika w sposób definitywny w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w celu uzyskania przychodów oraz został on właściwie udokumentowany, to wydatki takie stanowią koszt uzyskania przychodów. Co do ustaleń organów podatkowych dotyczących firm podwykonawców skarżącej Spółki, należy stwierdzić, iż przy tak ustalonym stanie faktycznym ewentualne naruszenia prawa podatkowego przy prowadzonej przez te firmy działalności gospodarczej, która to ocena wymyka się spod kontroli sądu w tej sprawie, nie mogła w świetle treści art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowić podstawy do odmowy uwzględnienia wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Trzeba przecież wskazać, że kontroli podatkowej podlegała Spółka "A" pod kątem prawidłowego zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów w związku z wykonaniem zawartych umów z jej kontrahentami, co do wykonania której organy nie miały wątpliwości. Za niewykonaniem umów w konsekwencji odmową uwzględnienia wydatku po stronie kosztów uzyskania przychodów nie mogą przecież przemawiać błędy w adresie podatnika czy też rozbieżność co do daty przeprowadzenia przetargu, których to podatniczka nie mogła w sposób przekonywujący wyjaśnić. Pomijając już kwestię ustalenia, czy organy podatkowe zaliczyły do przychodów skarżącej Spółki wynagrodzenia otrzymane z tytułu zawartych umów od Gminy K. i od "D", to należy stwierdzić, że zgromadzony materiał dowodowy dotyczący podwykonawców podatnika mógłby stanowić przedmiot oceny przez organy podatkowe właściwe dla tych podwykonawców i ich ustalenia mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania przychodów i wydatków w tych firmach. Natomiast ewentualne uchybienia czy też naruszenia przepisów prawa podatkowego przez podwykonawców w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie kryteria wynikające z przepisu art. 15 ust.1 u.p.d.p. nie mogą stanowić podstawy do wyciągnięcia negatywnych skutków podatkowych w stosunku do podatnika. Reasumując należy stwierdzić, że organy podatkowe wykraczając poza granice prawa i obowiązki wynikające z art. 180 , art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej naruszyły art. 120 i art. 121 § 1 tej ustawy nakładających na organy obowiązek działania na podstawie przepisów prawa i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w konsekwencji naruszyły przepis prawa materialnego tj .art 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dodać można, że wnioski jakie zostały wyciągnięte przez organy podatkowe w związku z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym obejmującym działalność firm podwykonawców Spółki "A" mogłyby stanowić dodatkowy materiał dowodowy, jeżeli prowadzone postępowanie wykazałoby, iż istnieją podstawy faktyczne do zakwestionowania istnienia ustawowych kryteriów wynikających z art. 15 ust.1 u.p.d.p. stanowiących podstawę do zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Zatem dotąd, dokąd organy podatkowe przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie wykażą, iż podatnik nie spełnił jednego z wymienionych kryteriów wynikających z art. 15 ust. 1 ustawy, o których była mowa we wcześniejszych rozważaniach, to ewentualne działanie niezgodne z prawem podatkowym podwykonawców podatnika w świetle przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.p. nie może stanowić podstawy do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit .a i c oraz art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm .) orzeczono jak w sentencji. TF