IV SA/Wr 54/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak- Kubiak Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków( spr.) Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi Gminy J. G. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie wydzielenia z zasobu Miasta J. G. lokali, które przeznaczy się na wynajem jako lokale socjalne oddala skargę. Uchwałą Nr 273/XXXVIII/2008 Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 28 października 2008r. zmieniono uchwałę w sprawie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy się na wynajem jako lokale socjalne. W uchwale wskazano, że zmiana następuje na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w związku z art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i zmianie kodeksu cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz postanowiono co następuje: §1 – w uchwale nr 473/XI/2005 Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy się na wynajem jako lokale socjalne wprowadza się następujące zmiany: 1. w §1 ust. 2 po wyrazie "opróżnieniu" skreśla się przecinek i dodaje wyraz "lub" 2. załącznik do uchwały otrzymuje brzmienie o treści załącznika do niniejszej uchwały. § 2. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Jeleniej Góry. § 3. Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego. Załącznik do uchwały określał położenie lokalu przeznaczonego na lokal socjalny i jego powierzchnię. Uchwała Nr 473/XL/2005 Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy się na wynajem jako socjalne w §1 stanowiła: 1. Z zasobu mieszkaniowego Miasta Jelenia Góra wydziela się lokale, które stanowić będą wyłącznie przedmiot najmu jako lokale socjalne. 2. Wydzielone lokale mieszkalne staną się lokalami socjalnymi po ich opróżnieniu, z chwilą zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. 3. Wykaz lokali, o których mowa w pkt 1 stanowi załącznik do niniejszej uchwały. Jako podstawę prawną tej uchwały Rada Miejska wskazała art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym w związku z art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i o zmianie kodeksu cywilnego. Wojewoda Dolnośląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 grudnia 2008r. – powołując art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność opisanej wyżej uchwały Nr 273/XXXVIII/2008 Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 28 października 2008r. z powodu istotnego naruszenia art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 o ochronie praw lokatorów (...) w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603 ze. zm.) i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1391r. ze.zm.) W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rozważana uchwała dokonała w załączniku do uchwały kwalifikacji lokali socjalnych. Art. 22 ustawy o ochronie lokatorów (...) nie wskazuje, który organ jest uprawniony do wydzielenia lokali socjalnych. Powołany w podstawie prawnej uchwały art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że "Do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach, zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy". Według Organu Nadzoru przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że rada gminy stanowi w sprawach wyraźnie zastrzeżonych do jej kompetencji, na mocy innych ustaw. W art. 22 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) brak jest takiego wyraźnego wskazania. Z kolei na mocy art. 18ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "Do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy o ile ustawy nie stanowią inaczej". Przepis ten ustanawia domniemanie kompetencji na rzecz rady gminy nie może być jednak odczytywany w oderwaniu od innych ustaw. Należy zwrócić uwagę na podział kompetencji między organy gminy dokonany przepisami ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym, natomiast zgodnie z art. 26 ust. 1 organem wykonawczym gminy jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) . Zgodnie zaś z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy do zadań wójta (burmistrza) należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. Wydzielenie lokali socjalnych jest czynnością wykonawczą, zatem zarządca mieniem komunalnym – wójt (burmistrz), wydzielili z gminnego zasobu mieszkaniowego lokale z przeznaczeniem do wynajmu jako lokale socjalne. Powyższe rozważania potwierdza przepis art. 25 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący, że "gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta". Zatem to w kompetencji Prezydenta Miasta Jelenia Góra, jako organu gospodarującego gminnym zasobem nieruchomości leży wydzielone z tego zasobu lokali przeznaczonych do najmu jako lokale socjalne. Gdyby ustawodawca chciał powierzyć radzie nadzór gminy tę czynność uczyniłby to wyraźnie tak, jak w art. 20 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) na mocy którego "Rada gminy może wydzielić w zasobie mieszkaniowym lokale przeznaczone do wynajmowania na czas trwania stosunku pracy". Skargę na opisane wyżej rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z 3 grudnia 2008r. wniósł Prezydent Miasta Jeleniej Góry. Wniósł w nim o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zarzucił naruszenie prawa przez wadliwą wykładnię i zastosowanie przepisu : 1) art. 22 ustawy o ochronie lokatorów polegające na stwierdzaniu nieważności Uchwały Rady Miejskiej Jeleniej Góry o wydzieleniu lokali, które przeznacza się na lokale socjalne, z powodu uznania braku kompetencji Rady Miejskiej Jeleniej Góry w przedmiotowej sprawie. 2) art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami polegające na błędnym uznaniu za tożsame pojęcia gospodarki nieruchomościami określonymi w/w ustawą z działaniami stanowiącymi rady gminy, dotyczącymi realizacji obowiązków gminy w zakresie tworzenia warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. 3) art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym polegające na uznaniu stanowiących uprawnień rady gminy przewidzianych w art. 4 i 22 ustawy o ochronie praw lokatorów za kompetencje wójta określone w/w przepisami ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że określenie które lokale przeznacza się na wynajem na lokale socjalne nie należy do zadań z zakresu gospodarki nieruchomościami opisanych w art. 23 i 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami gdyż lokale nie są nieruchomościami a ponadto nie wszystkie lokale wchodzące w skład mieszkaniowego zasobu gminy znajdują się w nieruchomościach będących całością gminy. Wydzielenie lokali socjalnych nie jest również czynnością, którą można w sposób jednoznaczny uznać za zadanie wójta przewidziane w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Definicję mienia komunalnego zawiera art. 43 ustawy o samorządzie gminnym i w kontekście tych regulacji prawnych należy ocenić kompetencje wójta. Skoro zasobu mieszkaniowego gminy nie można utożsamić z pojęciem mienia komunalnego to brak jest podstaw do przyjęcia, że wójt jest organem kompetentnym w zakresie wydzielenia z mieszkaniowego zasobu gminy lokali socjalnych. Nie jest trafiona argumentacja, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie kompetencji radzie gminy w zakresie spraw określonych w art. 22 to byłoby to wyraźnie określone tak jak w art. 20 ust. 3, bo a contrario gdyby chciał je przyznać wójtowi, to mógłby to uczynić jak w art. 8 tej ustawy, gdzie zawarto upoważnienie dla wójta do określenia stawek czynszu. Zatem gdy ustawy nie powierzają uprawnienia innym organom – a tak jest w niniejszej sprawie – to po myśli art. 18 ustawy o samorządzie gminnym należy ona do kompetencji rady gminy. Regulacje prawne zawarte w ustawie o samorządzie gminnym i w ustawie o gospodarce nieruchomościami są w sposób nieuzasadniony w rozstrzygnięciu nadzorczym interpretowane rozszerzająco, co można uznać za kompetencje wójta. Ponadto decyzja w omawianej sprawie nie jest rozstrzygnięciem z zakresu spraw prywatno - prawnych, ale działaniem zaliczonym do spraw publiczno – prawnych – a te należą do gminy. Przyznanie lokalowi statusu lokalu socjalnego skutkuje powstaniem określonych praw i obowiązków obciążających gminę jak i najemcę lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił wskazując na treść art. 30 ust. 2 pkt.3, art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, art. 4 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 4 pkt 10 ustawy o ochronie lokatorów i art. 46 kodeksu cywilnego, że nie można się zgodzić z twierdzeniem strony skarżącej, że lokale nie są nieruchomościami i nie należą do zakresu gospodarki nieruchomościami. Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawa ta określa zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego, a art. 25 stanowi, że gospodaruje nimi wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W omówionym rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 3 grudnia 2008r. Wojewoda Dolnośląski powołał w podstawie prawnej między innymi art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1991 ze zm.). Przepis ten stanowi, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne oraz ,że o tym stanowi organ nadzoru w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Art. 4 tego artykułu mówi zaś, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zatem do oceny Sądu pozostaje również i to jaki charakter miało uchybienie organu gminy, czy istniała zatem podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały czy też miało miejsce nieistotne naruszenie prawa, z którym wiąże się tylko stwierdzenie przez organ nadzoru naruszenie prawa. Pojęcie nieistotnego naruszenia prawa jest terminem nieostrym, zatem nieokreślonym. Zarówno teoria jak i orzecznictwo NSA przykładowo wskazuje kryteria, że pomocą których organ nadzoru może ocenić stopień naruszenia prawa przez konkretną uchwałę. W ocenie Sądu jeżeli określoną czynność podejmie niewłaściwy organ gminy, a wykładnia logiczna przypisów daje podstawę do stwierdzenia tego faku- co miało miejsce w niniejszej sprawie jest to istotne naruszenie prawa. Rada Miejska nie miała bowiem podstawy prawnej do podjęcia powyższej uchwały. Dodać też należy, że zarówno w orzecznictwie NSA jak i doktrynie przyjęto stanowisko, że przyczyny stwierdzenia nieważności wyszczególnione w art. 156§1 kpa wykraczają poza kryterium naruszenia prawa czy też sprzeczności z prawem i są dostosowane do decyzji administracji. Dlatego ich posiłkowe stosowanie do uchwał lub zarządzeń organów gminy jest niedopuszczalne. (por. wyrok NSA z 7 października 1991r. SA/Wr 841/91 ONSA 1993 Nr 1, wyrok NSA z 26 marca 1991 SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991 nr 26 s. 14). W orzecznictwie uznano, że nieistotne naruszenie prawa to uchybienia o charakterze formalnym, niedotrzymanie terminu uchwały, ograniczenie składu Komisji, nieprawidłowe zredagowanie części przepisu uchwały – wyrok NSA z 17 luty 1994r. SA/Gd 1697/93 ST 1995 Nr 4, wyrok WSA z 17 luty 1995r. Sa/Wr 54/95, Wspólnota 1995 Nr 31 wyrok NSA z 26 czerwca 1996r. SA/Wr 628/96 OSS 1996 Nr 4). Uchybienie wskazane w rozstrzygnięciu nadzorczym nie mają charakteru uchybień formalnych, a jak wskazano wyżej, w ocenie Sądu, są o charakterze istotnym. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) jak wynika z art. 1, reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. W zakresie więc opisywanym w tym przepisie jest ustawą szczególną w stosunku do ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1391 ze zm.) jak i ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) . Zatem zapisy i rozwiązania tego aktu prawnego są podstawą do rozważenia problemów powstałych na tle spraw, które ta ustaw reguluje. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest to, który organ gminny podejmuje decyzje w sprawie wydzielenia z zasobu mieszkaniowego gminy lokali socjalnych. Wojewoda Dolnośląski rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 3 grudnia 2008r. stwierdził nieważność uchwały Nr 273/XXXVIII/2008 Rady Miejskiej Jeleniej Góry z dnia 28 października 2008r. zmieniającej uchwałę w sprawie wydzielenia z zasobu Miasta Jelenia Góra lokali, które przeznaczy na wynajem jako lokale socjalne, z powodu istotnego naruszenia art. 22 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i zmianie kodeksu cywilnego zwanej dalej ustawą o ochronie praw lokatorów, w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Według Wojewody powołane w rozstrzygnięciu nadzorczym przepisy dają podstawę do uznania, że organem wydzielającym z zasobu mieszkaniowego gminy lokale socjalne jest wójt – organ wykonawczy- a nie rada gminy. Zakwestionowaną zaś uchwałę podjęła Rada Gminy Jelenia Góra. W ocenie Sądu opisane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego nie narusza prawa, tym samym skarga nie może być uwzględniona. Swoje stanowisko Sąd opiera przede wszystkim na treści art. 4 i art. 20-22 ustawy o ochronie praw lokatorów. Przepisem, który "inicjuje spór" jest art. 22 ustawy o ochronie praw lokatora. Stanowi on, że z zasobu mieszkaniowego gmina wydziela część lokali, które przeznacza się na wynajem jako lokale socjalne. Przepis ten nie wskazuje, który organ gminny w istocie wydziela z zasobu mieszkaniowego gminy lokale przeznaczone na lokale socjalne. Unormowania dotyczące lokali socjalnych znajdują się w rozdziale 4 omawianej ustawy i obejmują art. 22-25. Żaden przepis zawarty w tym rozdziale nie wskazuje wprost organu gminy, który ma podejmować czynności wskazane w poszczególnych przepisach; mówią one, że gmina na określonych warunkach zawiera umowę, rozwiązuje umową i ją przedłuża. Tymczasem w rozdziale 3 ustawy – dotyczącym mieszkalnego zasobu gminy ustawodawca w ust. 3 art. 20 wyraźnie wskazuje iż do właściwości rady gminy należy wydzielenie lokali przeznaczonych do wynajmowania na czas trwania stosunku pracy, w pozostałych ustępach tego przepisu mówiąc o organie używa zwrotu "gmina". W ocenie Sądu należy przyjąć, że ustawodawca działa racjonalnie i w sposób przemyślany używa poszczególnych określeń. Jeżeli przyjmiemy takie złożenie to nasuwa się wniosek, że skoro w jednym artykule użyty jest zwrot "rada gminy" i "gmina" to drugie określenie musi oznaczać inny organ gminy, organ wykonawczy. W art. 22-25 ustawy o ochronie praw lokatorów dotyczących lokali socjalnych ustawodawca wzywa określenia "gmina". Podkreślić też należy, że ustawodawca w innym przepisie- art. 21 cytowanej ustawy – chcąc wydzielić prawne czynności do zakresu działania rady gminy wyraźnie o tym stanowi. Nie ma wśród nich spraw dotyczących wydzielenia lokali socjalnych. Jak również i to, że art. 4 ustawy mówiący, że tworzenie warunków do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych, gminy, która ma obowiązek jednocześnie zapewnić lokale socjalne i wykonuje te zadania wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób - koresponduje ze zleceniem określonych czynności dotyczących lokali socjalnych, " gminie" w powołanych wyżej przepisach –art. 20 , art. 22-25. Przy czym ust. 3 art. 4 mówi o wykonawczym charakterze zadania określonego w ust. 1 i 2 tegoż artykułu. Organem wykonawczym gminy nie jest rada gminy. Powyższe rozważania w ocenie Sądu dają podstawę do wprowadzenia wniosku, że w tych sprawach, w których wymagana jest uchwała Rady gminy ustawodawca wyraźnie w ustawie o tym stanowi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2006r. sygn. akt IV SA/Wr 540/06). Stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie podzielił również Wojewoda Lubuski w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 19 grudnia 2007r. PN II Ajar.0911-2-42/2/07, w którym stwierdził, że "czynności polegające na wydzieleniu lokali socjalnych z mieszkaniowego zasobu gminy niepociągająca za sobą właściwie żadnych obciążeń i strat dla gminy, nie wykracza poza zakres zwykłego zarządu i kompetencje do jej podjęcia ma organ wykonawczy gminy, nie zaś rada gminy". Przekonuje o tym i to, że istota lokalu socjalnego została określona w ustawie o ochronie praw lokatorów, która w art. 2 ust. 1 pkt 5 wyjaśnienia , iż jest to lokal nadającej się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m², a w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10m², przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie. To zaś, które lokale znajdujące się w mieszkaniowym zasobie gminy odpowiadają tym kryteriom najlepiej jest władny stwierdzić organ wykonawczy gminy. Nie można przy tym nie dostrzegać, że ustawa o ochronie praw lokatorów (...) (wspomniano o tym wcześniej) w art. 20 ust. 3 przewiduje możliwość wydzielenia w zasobie mieszkaniowym określonych lokali tworząc np. zachętę do zatrudnienia się na terenie Gminy osób niezbędnych dla jej rozwoju i uprawnienie to przyznaje radzie gminy. Ale takie wyraźne upoważnienie rady do działania w tym zakresie, przy nałożeniu na gminę obowiązku w art. 22 wydzielenia części lokali z przeznaczeniem na lokale socjalne tylko dodatkowo przemawia przeciwko uznaniu, że ten obowiązek może zrealizować rada gminy. Obowiązek ten ściśle łączy się z zadaniem jakie na gminie spoczywa z mocy art. 4. Uprawnienie jakie rada gminy uzyskała na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) może się natomiast przyczynić do realizacji celów wyznaczających radzie przez ustawę o samorządzie gminnym. W tym miejscu Sąd podnosi, że są mu znane stanowiska doktryny mówiące i ż czynność wydzielenia lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu gminy jest czynnością powierzoną radzie gminy. Taki pogląd wypowiadają komentarzy do ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy oraz o zmianie kodeksu cywilnego –Fryderyk Żak, Magdalena Olczyk, Marianna Pecyna- Dom Wydawniczy ABC rok 2002 – str. 278-279 jak również Adama Doliwa w komentarzu do opracowania Prawo mieszkaniowe Wydawnictwo CH. Beck Warszawa 2005 str. 205, str. 213 W tym ostatnim opracowaniu autor komentując przepis art. 20 i art. 22 omawianej ustawy o ochronie praw lokatorów stwierdza tylko, że wydzielenie przez gminę z zasobu mieszkaniowego części lokali jako lokale socjalne następuje w drodze uchwały gminy. Przy czym w art. 20 następuje odesłanie do art. 22. Również w części komentarza do art. 22 ustawy powtórzony jest ten pogląd bez choćby jednego zdania jego uzasadnienia. Pierwszy zaś z wymienionych komentarzy przy art. 22 zawiera stwierdzenie "zwrot wydziela" oznacza, że w drodze uchwały powinna zostać podjęta decyzja o przekazaniu lokali spełniających określone warunki na lokale socjalne. Sformułowanie dotyczące uchwały sugeruje, że powinien w tym przedmiocie decyzję podjąć organ kolegialny - to jest rada gminy. Ze względu na bardzo ogólnikowe potraktowanie tego zagadnienia Sąd poglądów takich nie podziela. W ocenie Sądu zwrot wydziela zawarty w treści art. 22 ustawy o ochronie praw lokatorów nie jest jednoznaczny z podjęciem uchwały, wydzielić można również w drodze czynności nie będącej uchwałą rady gminy. Tym samym w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.