II GSK 528/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie Andrzej Kuba NSA Maria Myślińska Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 112/09 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i nałożenia sankcji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 112/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uwzględnił skargę P. O. i uchylił decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ŚOR ARiMR) w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i nałożenia sankcji po wznowieniu postępowania. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczny. W dniu 11 maja 2005 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. wpłynął wniosek P. O. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. We wniosku producent zadeklarował użytkowanie dziewiętnastu działek rolnych, oznaczonych literami od A do T, o łącznej powierzchni 66,84 ha, położonych na dwudziestu sześciu działkach ewidencyjnych w obrębach: J. i H., w gminie C. oraz P., Z. i R., w gminie P. W dniu 30 maja 2005 r. P. O. dokonał zmiany powyższego wniosku, poprzez dodanie czternastu działek rolnych, oznaczonych literami od OA do ON, o powierzchni 24,65 ha, położonych w obrębach: B., M., O.i, O., R. i S. D. w gminie B. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR we W. przyznał wnioskodawcy, po potrąceniu kwoty płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w wysokości 7.934,95 zł, płatność na rok 2005 w łącznej kwocie 34.515,02 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej – 15.306,75 zł oraz uzupełniającej płatności obszarowej – 19.208,27 zł. W protokole z czynności kontrolnych, nr dok.[...], przeprowadzonych w dniach 2-20 kwietnia 2007 r. w gospodarstwie rolnym P. O. stwierdzono, że na działkach ewidencyjnych, na których w 2005 r. położone były działki rolne G i L (trawy na gruntach ornych) znajdują się tereny nieuprawnione do przyznania płatności, takie jak obszary zalesione. W protokole z czynności kontrolnych, nr dok. [...], przeprowadzonych w dniach 14-22 maja 2007 r. na miejscu w gospodarstwie E. S., która w 2007 r. zadeklarowała do płatności działki rolne położone na działkach ewidencyjnych 121 i 155 w obrębie R. w gminie P. stwierdzono, że na przedmiotowych działkach znajdują się tereny nieuprawnione do przyznania płatności, takie jak obszary zalesione. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR we W. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.). Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR we W. uchylił decyzję dotychczasową i odmówił P. O. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Dyrektora ŚOR ARiMR w K. z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], Kierownik BP ARiMR w B. uchylił decyzję dotychczasową i odmówił P. O. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005, ponadto nałożył sankcję z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 17.662,5 zł oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej w wysokości 22.164,48 zł, które będą potrącane w okresie trzech lat kalendarzowych następujących po roku, w którym stwierdzono niezgodności. Pismem z dnia 20 listopada 2008 r. P. O. wniósł odwołanie do powyższej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], Dyrektor ŚOR ARiMR w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż P. O. przed uzyskaniem decyzji nie był w posiadaniu działek ewidencyjnych wskazanych we wnioskach z dnia 11 maja 2005 r. i dnia 30 maja 2005 r. Zdaniem organu, z informacji uzyskanych przez Kierownika BP ARiMR w K. wynika, że wydzierżawił on grunty jedynie na okres jednego sezonu wegetacyjnego, czyli był w ich posiadaniu od kwietnia 2005 r. do 31 października 2005 r. (za wyjątkiem działek ewidencyjnych o numerach: 132, 319, 842/3, 880/1, 99/1, 365). W związku z powyższym organ odwoławczy podniósł, że skoro ustawa z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) nie zawiera przepisów wskazujących konkretny okres, w którym powinna być spełniona przesłanka posiadania gruntów, pozostaje oparcie się na zasadach ogólnych k.p.a., co oznacza, iż powyższa przesłanka winna być spełniona w momencie wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności. Dyrektor ŚOR ARiMR wskazał nadto, że P. O. w złożonym wniosku ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do działek rolnych o łącznej powierzchni 91,49 ha. Zgodnie z wynikami kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu, powierzchnia kwalifikująca się do przyznania tych płatności wynosiła 12,99 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 78,50 ha, co stanowiło ponad 20% powierzchni zatwierdzonej. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, odmawiając stronie przyznania wnioskowanych płatności oraz nakładając na nią sankcje. Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], wniósł P. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Strona zakwestionowała powyższą decyzję w całości, żądając jej uchylenia jako naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ŚOR ARiMR w K., pismem z dnia 24 lutego 2009 r., wniósł o jej oddalenie w całości. Przedstawiając motywy rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 7, 8, 77§1, 80, 107, 145§ 1 pkt 5 k.p.a., które to naruszenie niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, oraz art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich i oddzielnej płatności z tytułu cukru i art. 44 pkt 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/04 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE z 2003 r. Nr L 270, s. 1 ze zm.) w wersji obowiązującej w 2005 r. Sąd podniósł nadto, iż w niniejszej sprawie podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi, iż wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem okoliczność, że działki o nr ew. 121 i 155 w 2006 r. zostały zadeklarowane do płatności przez innego producenta, w ocenie Sądu, nie była okolicznością istotną, skoro decyzja ostateczna, kończąca wznowione postępowanie dotyczyła płatności za 2005 r., po drugie jeśli chodzi o działkę nr ew. 726 to skoro producent w skorygowanym wniosku złożonym w dniu 13 lutego 2006 r., a więc na 4 miesiące przed wydaniem ostatecznej decyzji, zrezygnował z płatności na nią, okoliczność, iż nie była ona użytkowana jako rolna również nie mogła być nową okolicznością, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem Sądu, błędne było stanowisko organów, jakoby kwestia posiadania działek rolnych w ogóle nie była uregulowana w przypadku dopłat za 2005 r. W ocenie Sądu kwestię tą reguluje art. 44 pkt 3 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1782/04 z dnia 29 września 2003 r., zgodnie z którym za wyjątkiem przypadku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki powinny pozostawać w dyspozycji rolnika przez okres co najmniej 10 miesięcy, począwszy od daty, która zostanie określona przez dane państwo Członkowskie, przy czym data ta nie może być wcześniejsza niż 1 września roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia wniosku dotyczącego uczestnictwa w systemie płatności jednolitych. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż nie można stosować zasad ogólnych obowiązujących w k.p.a. co do uwzględniania stanu na datę wydawania decyzji w tak specyficznej sprawie, jaką jest dopłata przysługująca na konkretny rok kalendarzowy. Podzielenie stanowiska organu prowadziłoby bowiem do takiej sytuacji, że rolnik, aby otrzymać przysługującą mu płatność na konkretny rok kalendarzowy, byłby zmuszony do dalszego posiadania, a także rolniczego wykorzystywania nieruchomości przez kilka kolejnych lat w sytuacji, gdy na skutek rożnych, niezależnych od niego okoliczności, organ uchylałby się przez te lata od wydania decyzji. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w K. z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ke 112/09, wniósł Dyrektor ŚOR ARiMR w K. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie jego uchylenia i orzeczenia o oddaleniu skargi oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich i oddzielnej płatności z tytułu cukru i art. 44 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/04 z dnia 29 września 2003 r. w wersji obowiązującej w 2005 r. poprzez niezasadne przyjęcie, iż w/w przepisy uzależniały w 2005 r. otrzymanie przez rolników dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych od warunku pozostawania tych gruntów w dyspozycji rolników przez okres co najmniej 10 miesięcy od daty, która miała być określona przez wewnętrzne przepisy prawa polskiego, (której to daty jednak nie wprowadzono do prawa polskiego), co zdaniem Sądu I instancji wykluczało stosowanie przez organy ARiMR przy wydawaniu decyzji o przyznawaniu tych dopłat zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi organy te zobowiązane były uwzględniać stan faktyczny, tj. badać kto posiada grunt, na datę wydawania decyzji o przyznawaniu płatności bezpośrednich. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. polegające na dokonaniu dodatkowej błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołów kontroli oraz zdjęć fotograficznych przedstawiających działki rolne strony skutkujące dokonaniem niezasadnych ustaleń, iż działki strony pozostawały w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. pomimo tego, iż z protokołów kontroli oraz zdjęć fotograficznych obrazujących działki strony wynika, iż były one zadrzewione kilkuletnimi drzewami co świadczy, iż na dzień 30 czerwca 2003 r. nie pozostawały w dobrej kulturze rolnej, co jest podstawowym warunkiem otrzymania płatności bezpośrednich do gruntów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd I Instancji błędnie przeprowadził postępowanie dowodowe oraz błędnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentacji fotograficznej oraz protokołów kontroli działek nr 155, 866 i 121 poprzez to, iż wszystkie wątpliwości arbitralnie rozstrzygnął na korzyść strony, nie przedstawiając argumentacji, dlaczego nie dał wiary dokumentom sporządzonym przez organ administracji publicznej, pomijając okoliczność, iż strona nie skorzystała w trakcie postępowania z możliwości złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów na poparcie swoich racji. Zdaniem kasatora, Sąd I instancji niezasadnie uznał, iż stwierdzenie, iż w dacie wydania decyzji strona nie była w posiadaniu gruntu, na który ubiegała się o dopłaty nie jest nową okolicznością faktyczną stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania, podczas gdy informacje o tym fakcie organy ARiMR powzięły dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną skoro ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. nie zawiera przepisów wskazujących konkretny okres, w którym powinna być spełniona przesłanka posiadania gruntów – pozostaje oparcie się na zasadach ogólnych k.p.a., co oznacza, iż powyższa przesłanka winna być spełniona w momencie wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności. P. O. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. W ramach podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. przez dokonanie dodatkowej błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołów kontroli i zdjęć fotograficznych oraz ustalenie, że działki rolne strony ubiegającej się o dopłaty pozostawały w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przedstawiona w skardze kasacyjnej konstrukcja zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez Sąd I instancji wskazanego wyżej przepisu postępowania oparta została na błędnym rozumieniu instytucji opisanej w tym przepisie prawa. W tym miejscu należy więc przypomnieć, że stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, iż nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji publicznej wydającym zaskarżoną decyzję. Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Pamiętać jednak należy, że przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. jasno wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżaną decyzją. Oznacza to, że przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. może zostać naruszony, a co za tym idzie może stać się skuteczną podstawą kasacyjną, jedynie wówczas, gdy sąd administracyjny przeprowadza uzupełniające postępowanie dowodowe, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Tak więc w sytuacji, gdy Sąd I instancji w trakcie prowadzonego postępowania sądowego nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a. powoływanie się w skardze kasacyjnej na art. 106 § 5 p.p.s.a. jest całkowicie bezprzedmiotowe (vide wyrok NSA z 7.08.2008 r., II OSK 27/08, wyrok NSA z 9.03.2007 r., I OSK 1026/06, niepublikowane). Nadto należy stwierdzić, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż w niniejszej sprawie uzupełniające postępowanie dowodowe nie było prowadzone. Sąd I instancji ani z urzędu, ani na wniosek skarżącego nie postanowił o dopuszczeniu określonych dowodów w sprawie. Reasumując tę część rozważań należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. mógłby być skutecznie podnoszony tylko wówczas, kiedy sąd administracyjny pierwszej instancji przeprowadziłby postępowanie dowodowe, a skarżący wykazałby, że zastosowane przez sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były oczywiście błędne. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną takiego rozumowania nie przeprowadziła, a tym samym zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów postępowania jest całkowicie chybiony. Niezależnie od powyższych uwag podkreślić także należy, że w ocenie Sądu I instancji wyjaśnienia wymaga czy w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy zachodziły przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Oznacza to, że w ocenie Sądu I instancji istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w celu ustalenia czy wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności mogą być uznane za nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, które nie były znane organowi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną wskazuje, iż Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich i oddzielnej płatności z tytułu cukru oraz art. 44 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/04 z 29 września 2003 roku w wersji obowiązującej w 2005 roku. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest formułowany pogląd, że zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne (a takie stanowisko wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej) to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny (vide wyrok NSA z 10.07.2008 r., II OSK 816/07, niepublikowany, wyrok NSA z 5.06.2008 r., II FSK 502/07, niepublikowany). W sytuacji kiedy nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny związany jest tą oceną, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że w zasadzie brak skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania uniemożliwia skuteczne kwestionowanie naruszenie prawa materialnego. Jednocześnie należy wskazać, że Sąd I instancji nie przesądził o tym, iż organ administracji publicznej dokonał błędnej wykładni przepisu art. 44 pkt 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/04 z 29 września 2003 roku, bowiem Sąd I instancji przytaczając treść powołanego przepisu prawa uznał, że w toku postępowania administracyjnego obowiązkiem organu administracji publicznej było odniesienie się do jego treści przy uwzględnieniu dokonanych ustaleń faktycznych. Pamiętać przy tym należy, że błędna wykładnia polega na nadaniu innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu jego treści. Jednocześnie należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (od 1 czerwca 2006 roku o płatnościach bezpośrednich i oddzielnej płatności z tytułu cukru) poprzez błędną jego wykładnię bowiem brak jest podstaw do twierdzenia, iż Sąd I instancji dokonywał wykładni tej normy prawnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.