I SA/Wa 986/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora nauk ekonomicznych oddala skargę. Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania S. O., decyzją z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2007 r. o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego zakończonego uchwałą Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu S. O. stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu. Rada Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] podjęła w dniu [...] maja 2007 r. uchwałę o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie nauk o [...]. Od uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2007 r. S. O. wniósł odwołanie. Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku analizy sprawy i dyskusji na posiedzeniu Sekcji Nauk [...], członkowie Sekcji w głosowaniu tajnym jednogłośnie wypowiedzieli się przeciw uchyleniu uchwały Rady Wydziału z dnia [...] maja 2007 r. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z postępowaniem opiniodawczym w głosowaniu tajnym podjęło jednogłośnie uchwałę o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Wydziału. Organ stwierdził, że postępowanie Rady Wydziału było prawidłowe. Skarżący został powiadomiony o treści uchwały i środkach odwoławczych, a wcześniej o wznowieniu postępowania. Zdaniem Komisji, zarówno w postępowaniu przed Radą Wydziału jak i przed Centralną Komisją wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że praca doktorska pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa" nie spełnia wymogu ustawowego. Nie stanowi oryginalnego rozwiązania zagadnienia naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej (art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Komisja wskazała, że z zestawienia tekstów tej rozprawy z pracą dra T. K. wynika, że jest ona w znacznej części identyczna.(str. od 65 do 276). Prace te są oparte na tej samej literaturze, przy czym w opracowaniu S. O. nie ma ani jednego odwołania się do książki T. K. "[...] ". Organ podkreślił, że S. O. nigdy nie był związany z handlem zagranicznym. Jego dotychczasowe publikacje dotyczyły takich zagadnień jak: problemy zarządzania szkołą, hospitacji zajęć, jakości kształcenia, problematyki małych i średnich przedsiębiorstw. Organ zauważył, że w tej sprawie toczyło się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla [...] (sygn. [...]), które zostało umorzone wobec przedawnienia karalności przestępstwa. W uzasadnieniu postanowienia Prokurator stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że doszło do przywłaszczenia autorstwa pracy T. K. pt. "[...]". W tej sytuacji Komisja uznała, że fakt stwierdzenia niedopuszczalnego wykorzystania cudzej własności intelektualnej podważa w społeczności akademickiej zaufanie do efektów pracy naukowej doktoranta. Analiza przeprowadzona przez Radę Wydziału, jak i obecnie w Centralnej Komisji z udziałem bardzo kompetentnych recenzentów wykazała, że rozprawa doktorska nie może być uznana za samodzielną pracę naukową. Ustanie karalności tego rodzaju występku nie oznacza, że praca doktorska nabrała cech samodzielnego dzieła naukowego. Również upływ czasu nie może być przeszkodą do wznowienia postępowania w sprawie stopnia naukowego, jeżeli został on uzyskany niezgodnie z prawem. Nie stosuje się w tych przypadkach art. 146 KPA. W ocenie Komisji, takie postępowanie narusza drastycznie prawa autorskie oraz dobre obyczaje w nauce w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Od decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r. S. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7 KPA poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, jak choćby okoliczności mogących wynikać z wyjaśnień świadka - dr B.; b) art. 146 § 1 KPA w związku z art. 145 § 1 pkt 5 KPA w związku z art. 29 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wznowienie postępowania mimo upływu pięciu lat od wydania uchwały o nadaniu skarżącemu tytułu naukowego, bez jednoczesnego wskazania przyczyn, jakie zdaniem Centralnej Komisji przemawiają z wyłączeniem stosowania przepisu art. 146 KPA; c) art. 29 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 145 § 1 KPA polegające na wznowieniu postępowania w przewodzie doktorskim S. O., tj. w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną (nadal bowiem toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia naukowego); d) powołanie przez Radę Wydziału Zarządzania Komisji do zbadania "oceny oryginalności pracy doktorskiej" skarżącego jeszcze przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego; e) art. 9 i 10 w związku z art. 79 KPA poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu sprowadzający się do nieinformowania strony o okolicznościach faktycznych w sprawie i odmowie udostępnienia wnioskowanych dokumentów z akt postępowania oraz brak doręczenia stronie opinii biegłych wydanych w sprawie; f) art. 73 KPA poprzez odmowę wydania stronie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy; g) art. 79 ust 1 i 2 i art. 81 KPA poprzez brak umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym polegający na braku zawiadomienia pełnomocnika o posiedzeniu Rady Wydziału z udziałem biegłych wydających w sprawie opinie i uznanie wniosków tych opinii bez umożliwienia stronie odniesienia się do ich treści; h) art. 84 § 2 w zw. z art. 24 KPA poprzez wydanie opinii w sprawie przez osoby podlegające wyłączeniu na podstawie powołanych przepisów; i) art. 77, 88 i 75 § 1 KPA poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i wybiórczej analizie materiału dowodowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na opiniach biegłych (przy istnieniu licznych zastrzeżeń do ich treści i wniosków jak i bezstronności autorów) z pominięciem pozostałych okoliczności jak np. wnioskowanego przez skarżącego przesłuchania świadka - dr B.) i brakiem ich omówienia w treści uchwały, a sprowadzających się do faktu umorzenia postępowania karnego prowadzonego przez organy ścigania w sprawie rzekomego plagiatu i oczywistego faktu, że praca S. O. została oddana promotorowi i recenzentom przed dniem wydania publikacji T. K.; j) oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na dowodach z opinii biegłych, które to opinie nie zawierają uzasadnionych stwierdzeń dotyczących powielenia przez stronę pracy T. K., ograniczając się jedynie do porównania elementów obu prac bez stwierdzenia która z obu prac jest plagiatem, w sytuacji, gdy obie opinie pozbawione są koniecznego uzasadnienia zawartych w nich wniosków; k) art. 148 KPA poprzez wznowienie postępowania mimo upływu miesięcznego terminu od chwili uzyskania wiadomości stanowiących podstawę wznowienia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie trzeba wskazać, że postępowanie o nadanie S. O. stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu toczyło się w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki – zwanej dalej ustawą. Obowiązkiem Sądu było zatem zbadanie, czy w postępowaniu tym Rada Wydziału Uniwersytetu [...] oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania, wynikającego z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz wydanego na podstawie art. 35 ust. 5 tej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 15 października 2007 r. oraz stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1 ustawy). Sąd zauważa, że uwzględnienie skargi winno nastąpić tylko wtedy, gdy ustalone w toku postępowania uchybienia były tego rodzaju, iż miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, chyba, że w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności z art. 156 § 1 KPA, przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 i art. 145a lub przesłanki przewidziane w przepisach szczególnych (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej Ppsa). Dokonując kontroli działalności Rady Wydziału Uniwersytetu [...] oraz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o wskazane wyżej akty prawne Sąd nie dopatrzył się opisanych wyżej naruszeń. Z akt sprawy wynika bowiem, że Centralna Komisja postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. wznowiła z urzędu postępowanie zakończone prawomocną uchwałą Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu S. O. stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 11 grudnia 2006 r. za pośrednictwem żony B. O. Z treści osnowy postanowienia wynika, że wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 -3 ustawy. Z treści uzasadnienia wynika natomiast, że organ wznowił postępowanie mając na uwadze informacje o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 29 ust. 2 ustawy, wynikające z pisma dr T. K. z dnia 9 marca 2006 r. skierowanego do Centralnej Komisji o przywłaszczeniu przez skarżącego cudzej własności intelektualnej i pisma Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 11 kwietnia 2006 r. oraz załączonego doń sprawozdania Komisji Wydziału Zarządzania [...] z dnia 31 marca 2006 r. dotyczącego oryginalności rozprawy doktorskiej S. O. Następnie Rada Wydziału [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2007 r. w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów ponad połowy osób uprawnionych do głosowania ([...] głosów "za" na [...] osób uprawnionych do głosowania - lista osób uprawnionych z tytułem profesora i doktora habilitowanego w aktach sprawy) powołała dwóch recenzentów w przewodzie doktorskim w osobach: prof. zw. dr hab. J. W. z Akademii [...] w K. i prof. zw. dr hab. J. S. z Akademii [...] w P. Powołani w sprawie recenzenci RW sporządzili opinie o pracy doktorskiej S. O. W opinii z dnia [...] kwietnia 2007 r. prof. J. W. wskazał, że po pierwsze - podstawą rozprawy doktorskiej S. O. pt. "[...]" jest praca T. K. pt. "[...]" i po drugie – że rozprawa doktorska skarżącego jest w 75 % (bez spisu literatury) kopią pracy T. K. i nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego w rozumieniu ustawy z 2003 r., a także narusza prawo własności intelektualnej i dobre obyczaje w nauce. W odniesieniu do pierwszej kwestii recenzent stwierdził, że taki wniosek wynika z porównania dorobku naukowego i zainteresowań naukowych obu autorów. Jeżeli zaś chodzi o drugą kwestię to takie wnioski prof. J. W. sformułował na podstawie analizy komparatywnej istoty, struktury i szczegółowej treści obu prac i ich załączników. Na podstawie dokonanej analizy biegły stwierdził, że zbieżność obu prac dotyczy rozdziałów 2-6 rozprawy. Również prof. J. S. w opinii z dnia 25 kwietnia 2007 r. wskazał, że po pierwsze - S. O. w rozprawie pt. "[...]" zawłaszczył w znacznym stopniu dorobek naukowy T. K. i po drugie – że tekst rozprawy doktorskiej skarżącego jest w ok. 70 % zbieżny z pracą T. K., a przez to nie spełnia wymogów art. 13 ustawy (ma charakter niesamodzielny i pozbawiony oryginalności) i ewidentnie narusza dobre obyczaje w nauce i prawa autorskie. W odniesieniu do pierwszej kwestii recenzent stwierdził, że taki wniosek wynika z sekwencji czasowej ukazywania się obu porównywanych utworów, porównania dorobku naukowego i zainteresowań naukowych obu autorów i dokumentacji sprawy. Jeżeli zaś chodzi o drugą kwestię to takie wnioski prof. J. S. sformułował na podstawie analizy merytorycznej treści obu prac i ich załączników. Na podstawie dokonanej analizy biegły stwierdził, że zbieżność obu prac dotyczy stron: 43-54 i 65-270 (łącznie 218 stron bez spisu treści i bibliografii) na 282 strony tekstu ogółem. O sporządzeniu recenzji i o możliwości zapoznania się z nimi w siedzibie organu pełnomocnik strony został zawiadomiony w dniu 8 maja 2007 r. i z prawa tego skorzystał (pismo RW z dnia 7 maja 2007 r. wraz z dowodem doręczenia, notatka urzędowa z dnia 11 maja 2007 r.). Na posiedzeniu przeprowadzonym w dniu [...] maja 2007 r. Rada Wydziału podjęła, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy, uchwałę o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk [...] w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Z treści uchwały wynika, że przewodniczący posiedzenia prof. [...] dr hab. J. R. poinformował uczestników o dotychczasowym toku postępowania wznowieniowego, a następnie otworzył dyskusję po odczytaniu swych recenzji przez prof. W. i . Po przeprowadzeniu dyskusji, ustaleniu że w sprawie wystąpiły okoliczności stanowiące podstawę wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy i po odczytaniu projektu uchwały, członkowie RW i zaproszeni recenzenci w głosowaniu tajnym jednogłośnie opowiedzieli się za uchyleniem uchwały z 2001 r. i odmową nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora (22 uprawnionych głosowało na "tak"). Powyższą uchwałę doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 czerwca 2007 r. (pismo RW z dnia 25 maja 2007 r. wraz z dowodem doręczenia). Wobec powyższego należało uznać, że Centralna Komisja wznowiła postępowanie z zachowaniem wymogów z art. 29 ust. 3 ustawy, a Rada Wydziału przeprowadziła postępowanie co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy z zachowaniem wymogów określonych w art. 29 ust. 2 oraz art. 147, 149 § 2, 150 § 1 i 2, 151 § 1 pkt 2 KPA w związku z art. 29 ust. 1 ustawy, nie stwierdzając na podstawie zbieżnych opinii recenzentów wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy. W sprawie zostały zachowane też wymogi proceduralne z art. 14 ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1-3 i 5 ustawy. Analizując przebieg postępowania zakończonego decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r., Sąd stwierdził, że w postępowaniu odwoławczym powołano dwóch kolejnych recenzentów w osobach: prof. zw. dr hab. S. S. i prof. zw. dr hab. J. B. z Uniwersytetu [...]. W opinii z dnia 12 listopada 2007 r. prof. S. S. w pełni podzielił wnioski płynące z recenzji prof. J. W. i prof. J. S., co do tego, że rozprawa skarżącego w granicach od 70 do 75 % stanowiła plagiat pracy T. K. oraz że rozprawa skarżącego ma charakter niesamodzielny i nie jest wynikiem wieloletnich zainteresowań skarżącego. W opinii z dnia 15 lutego 2008 r. prof. J. B. stwierdził, że to rozprawa S. O. jest niewątpliwie plagiatem, ponieważ kopiowana praca T. K. jest oparta o wcześniejszą pracę tego autora opublikowaną w 1999 r. pt. "[...]". Drugi z recenzentów CK podkreślił, że fragmenty rozprawy doktoranta zawarte na stronach: 50, 65-68, 72-87, 87-część 88, 89-97, 97-106, poza 35 stronami początkowymi i zakończeniem, są identyczne z odpowiednimi stronami pracy T. K., a zatem większość rozprawy została przepisana z obu książek tego ostatniego. Na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] w dniu [..] marca 2008 r. po przedstawieniu przez recenzentów CK swych opinii, zapoznaniu się z treścią odwołania i po dyskusji członkowie Sekcji jednogłośnie, w głosowaniu tajnym, uznali ([...] głosów "przeciw" z pośród [...] osób uprawnionych do głosowania), że S. O. przeniósł do rozprawy doktorskiej znaczną część pracy T. K. pt. "[...]", a zatem nie ma podstaw do uchylenia i zmiany uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania S. O. stopnia doktora. W posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji przeprowadzonym w dniu 31 marca 2008 r. jego członkowie po dyskusji jednomyślnie stwierdzili, że zgodne opinie recenzentów dowodzą tego, iż rozprawa doktorska skarżącego jest w ponad 70 % rozległym plagiatem pracy T. K., co nie uprawnia do podważenia zasadności uchwały Rady Wydziału zaskarżonej odwołaniem. W głosowaniu tajnym dotyczącym utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału udział wzięło [...] na [...] uprawnionych, którzy jednomyślnie podzielili stanowisko Sekcji. W decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała się na stanowisko Sekcji i Prezydium wskazując, że postępowanie Rady Wydziału było prawidłowe, skarżący został powiadomiony o treści uchwały i środkach odwoławczych, a wcześniej o wznowieniu postępowania. Zdaniem Komisji, zarówno w postępowaniu przed Radą Wydziału jak i przed Centralną Komisją wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że praca doktorska pt. "[...]" nie stanowi oryginalnego rozwiązania zagadnienia naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej (art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Komisja wskazała – powołując się na kompetentnych recenzentów - że z zestawienia tekstów tej rozprawy z pracą dr T. K. wynika, że jest ona w znacznej części identyczna.(str. od 65 do 276). Prace te są oparte na tej samej literaturze, przy czym w opracowaniu S. O. nie ma ani jednego odwołania się do książki T. K. "[...]". W ocenie Komisji, takie postępowanie narusza drastycznie prawa autorskie oraz dobre obyczaje w nauce w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 maja 2008 r. Mają na uwadze opisany wyżej tryb postępowania wynikający z akt sprawy Sąd uznał, że także postępowanie organów Centralnej Komisji zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych w przepisach art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 2, art. 29 ust. 2, art. 35 ust. 4 oraz w § 14, § 15, § 18 ust. 1, § 19, § 22 ust. 2, § 23 ust. 1, § 25 ust. 1 statutu Centralnej Komisji. Decyzja organu odwoławczego wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia i jego podstawę prawną przez co spełnia wymogi z art. 107 § 3 KPA. Dokonując oceny zgłoszonych w skardze zarzutów Sąd uznał je za nieuzasadnione. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu przedawnienia wznowienia postępowania, tj. uchylenia uchwały z 2001 r. o nadaniu skarżącemu stopnia doktora mimo upływu 5 lat od dnia doręczenia tej uchwały stronie. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie przepis art. 146 § 1 KPA, w zakresie w jakim przewiduje 5 – letni termin przedawnienia, nie ma w niniejszej sprawie "odpowiedniego" zastosowania na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy. Sąd zauważa, że przepis art. 146 § 1 KPA odnosi się do podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i art. 145a KPA. Przepis ten przewiduje dwa terminy przedawnienia (termin 5 i 10 letni), w zależności od konkretnej kodeksowej przesłanki wznowieniowej. Tymczasem ustawodawca w przepisie art. 29 ust. 2 ustawy wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w art. 145 § 1 KPA. W tego rodzaju sprawach nie stosuje się przesłanek terminu, w tym terminu przedawnienia z art. 146 § 1 KPA (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1590/07, niepublikowany). Nie można się zgodzić ze skarżącym, że podstawa wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy jest odpowiednikiem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 KPA. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 1537/06 (niepublikowany) podniósł bowiem, że praca naukowa mająca znamiona przestępstwa z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poza odrębnym przypadkiem z art. 29 ust. 2 ustawy, może być różnie kwalifikowana, w zależności od znaczenia, jakie nadaje jej organ wznowieniowy. Plagiat może bowiem stanowić podstawę z art. 145 § 1 pkt 2 (przestępstwo), art. 145 § 1 pkt 1 (fałszywy dowód) lub z art. 145 § 1 pkt 5 KPA (nowy, istotny dla sprawy i nieznany organowi dowód przed wydaniem decyzji). Zupełnie bezzasadny jest też zarzut naruszenia art. 148 § 1 KPA, skoro w niniejszej sprawie – co wyraźnie wynika z osnowy postanowienia o wznowieniu – postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie można również podzielić zarzutu, że Centralna Komisja wznowiła postępowanie o nadanie S. O. o nadanie stopnia doktora, które nie zostało zakończone ostateczną uchwałą. Sąd zauważa, że postępowanie wznowieniowe wszczęto pod rządem przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Od dnia 1 maja 2003 r. przepis art. 15 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że uchwała o nadaniu stopnia doktora staje się prawomocna z chwilą jej podjęcia (taki też skutek przewidywał art. 13 ust. 1 ustawy poprzednio obowiązującej w tej materii). Na gruncie przepisów ogólnej procedury administracyjnej uchwała ta jest zatem ostateczna dopóty, dopóki nie zostanie wycofana z obrotu prawnego we właściwym trybie (art. 16 § 1 i 269 KPA w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy). Nie można więc uznać – jak to przyjął skarżący – że postępowanie wznowieniowe toczyło się w stosunku do nieostatecznej uchwały z 2001 r., skoro Rada Wydziału [...] nie stwierdziła nieważności postępowania o nadanie skarżącemu stopnia naukowego doktora. Przeciwnie, w momencie zakończenia postępowania wznowieniowego nie toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności postępowania o nadanie stopnia doktora zakończone uchwałą z 2001 r. Uszło uwadze skarżącego, że Rada Wydziału Zarządzania Uniwersytetu [...] na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2007 r. podjęła w głosowaniu tajnym, korzystną dla S. O., uchwałę o umorzeniu postępowania nieważnościowego (wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Nr [...] w aktach sprawy). Uchwała z dnia [...] stycznia 2007 r. była decyzją kończącą postępowanie nadzorcze w inny sposób, a więc doprowadziła do załatwienia tej sprawy w rozumieniu art. 104 KPA w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Nie było więc przeszkód procesowych, które uniemożliwiały prowadzenie postępowania wznowieniowego i wydanie w tej sprawie decyzji. Co prawda w momencie wszczęcia postępowania wznowieniowego istniała podstawa do zawieszenia tego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 KPA (postępowanie nieważnościowe ma pierwszeństwo przed postępowaniem wznowieniowym), lecz uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik tej sprawy, skoro organ rozstrzygający o nieważności przed sporządzeniem w sprawie opinii przez recenzentów RW tę ostatnią sprawę zakończył. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, co do tego, że istniała podstawa do wyłączenia z postępowania recenzentów RW w osobach prof. J. S. i prof. J. W. Z akt sprawy wynika bowiem, że biegli ci w sprawie o nadanie S. O. stopnia doktora zakończonej uchwałą Rady Wydziału [...] z 2001 r. nie pełnili roli ekspertów. Także w postępowaniu wznowieniowym powołani wyżej recenzenci nie byli pracownikami Uniwersytetu [...]. Pierwszy z recenzentów jest pracownikiem naukowym Akademii [...] w P., natomiast drugi Akademii [...] w K. Z materiału dowodowego nie wynika też aby wspomniani biegli pozostawali ze skarżącym w jakimkolwiek stosunku prawnym, czy faktycznym, który mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności (art. 24 § 1 KPA). Na etapie postępowania administracyjnego strona ani jej pełnomocnik nie wnosili o wyłączenie tychże osób od udziału w postępowaniu (art. 24 § 3 KPA). Warto też zwrócić uwagę, że Rada Wydziału [...] podjęła czynności związane z wyłączeniem samodzielnych jej pracowników od udziału w postępowaniu, co wyraźnie wynika z treści pisma RW z dnia [...] października 2006 r. i protokołu posiedzenia Rady Wydziału Zarządzania [...] przeprowadzonego w dniu [...] maja 2007 r. Nie można też czynić zarzutu Radzie Wydziału Zarządzania [...], że organ ten powołał komisję do spraw oceny oryginalności rozprawy doktorskiej skarżącego (protokół z posiedzenia z dnia 20 marca 2006 r.) przed wszczęciem postępowania wznowieniowego. Organ musiał przecież poczynić czynności przedprocesowe zmierzające do dostatecznego uwiarygodnienia wystąpienia podstawy do wznowienia z urzędu postępowania o nadani stopnia doktora naukowego. Nie można również podzielić zarzutów skarżącego odnoszących się do naruszenia w sprawie przepisów art. 7, 9, 10, 75 § 1, 77, 79, 81, 88 i 107 KPA, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo doktoranta ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 23 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w glosowaniu tajnym (§ 15 ust. 2 statutu). Dlatego też w postępowaniu tym strona nie bierze czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak to ma miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym nie ma zastosowania art. 75 § 1 KPA dlatego też nie przeprowadza się dowodów z przesłuchania świadków (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06, LEX nr 281415), a protokoły z posiedzenia Sekcji i Prezydium Komisji mają ograniczoną treść. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Zwraca na to uwagę również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99, LEX nr 46279). Z materiału dowodowego wynika zaś, że pełnomocnik skarżącego adw. M. W. została poinformowana o zamiarze podjęcia przez Radę Wydziału uchwały o wystąpieniu do Centralnej Komisji o wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (pismo RW z dnia 19 października 2006 r.), pełnomocnik strony został też poinformowany o wznowieniu z urzędu postępowania przez Centralną Komisję, o sporządzeniu recenzji oraz o miejscu i terminie zapoznania się z tymi dowodami (pismo RW z dnia 7 maja 2007 r.). Pełnomocnikowi doręczono też uchwałę RW kończącą postępowanie wznowieniowe w pierwszej instancji (pismo RW z dnia 25 maja 2007 r.), jak też zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji. Na zakończenie Sąd zauważa, że w postępowaniu wznowieniowym organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, a więc ustalił, czy w sprawie wystąpiła podstawowa przesłanka pozytywna z art. 13 ust. 1 ustawy, tzn. czy rozprawa doktorska stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego oraz czy kandydat wykazał się umiejętnością samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, co wykazali czterej recenzenci RW i CK w jednoznacznych w swej treści opiniach, wskazujących na okoliczności, które mają potwierdzenie w ustaleniach organów ścigania (postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [..] z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt [...]). Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.