I SA/Gd 99/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Danuta Oleś (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A w S Sp. z o.o. z siedzibą w S na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 23 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. I SA/Gd 99/09 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przez "A", spółka z o.o. z siedzibą w S. jest indywidualna interpretacja z dnia 23 października 2008 r. wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego w imieniu Ministra Finansów. Podstawą wydania powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. "A", spółka z o.o. z siedzibą w S. (zwana w dalszej części "Spółką"), wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych umorzonej części kredytu, udzielonego Spółce przez bank. Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. budowa budynków mieszkaniowych wielorodzinnych z przeznaczeniem na wynajem poszczególnych lokali. Jedna z inwestycji Spółki, polegająca na budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z 36 lokalami przeznaczonymi na wynajem została sfinansowana w preferencyjnego kredytu udzielonego ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, przy czym po zakończeniu inwestycji część kredytu została przez Bank Gospodarstwa Krajowego umorzona. Dalej wyjaśniono, że Spółka jest towarzystwem budownictwa społecznego prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 ze zm.) w zakresie wskazanym w umowie Spółki. Kwota umorzonej części kredytu zostanie przeznaczona na budowę kolejnych budynków wielorodzinnych z przeznaczeniem na wynajem poszczególnych lokali. Zdaniem Spółki, umorzenie części preferencyjnego kredytu pochodzącego ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego jest nieodpłatnym świadczeniem otrzymanym na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z zakupem lub wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a - 16m ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm. - zwanej dalej "p.d.o.p.") korzystającym ze zwolnienia od podatku na postawie art. 17 ust. 1 pkt 21 cytowanej ustawy. Dalej Spółka wyjaśniła, że udzielony kredyt dotyczył kosztów ponoszonych w ramach budowy lokali mieszkalnych na wynajem, tj. podstawowej działalności Spółki w zakresie gospodarowania zasobami mieszkaniowymi. Z uwagi na fakt, że umorzenie części kredytu uzależnione było od terminowego zakończenia i rozliczenia inwestycji dotyczącej budowy lokali mieszkalnych na wynajem, to kwota ta zdaniem Spółki będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 p.d.o.p., pod warunkiem przeznaczenia jej na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Wobec powyższego Spółka wniosła o wskazanie, czy umorzona wartość części kredytu jest wolna od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21, czy na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Dyrektor Izby Skarbowej w B. w wydanej w dniu 23 października 2008 r. indywidualnej interpretacji wskazał, że w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego przedstawione przez Spółkę stanowisko jest nieprawidłowe. W ocenie organu, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. wolne od podatku są dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia, z zastrzeżeniem pkt. 14 i 14a, otrzymane na pokrycie kosztów jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a - 16m ustawy. Dalej za art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r., Nr 249, poz. 2104 ze zm.) organ przytoczył definicję dotacji oraz za art. 107 ust. 2 tej ustawy definicję dotacji celowych. Organ stanął na stanowisku, że przepisy ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego nie zawierają zapisu stanowiącego, że Fundusz Mieszkaniowy jest państwowym funduszem celowym ani też stwierdzenia, że Fundusz realizuje zadania wyodrębnione z budżetu państwa. Z tego względu nie można uznać środków przekazywanych przez ten Fundusz za dotację celową. Przedmiotowe środki nie są również subwencją, stanowiącą wydatek budżetu państwa ani dopłatą. Nie spełniają również przesłanek uznania je za nieodpłatne świadczenie, skoro ich otrzymanie jest związane z poniesieniem kosztów przedsięwzięcia inwestycyjno - budowlanego i spłaty kredytu. Zatem w ocenie organu nieprawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym umorzenie części kredytu dokonane na podstawie art. 19 ust. 9 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego mieści się w dyspozycji przepisu art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym dochód związany z tym umorzeniem nie podlega opodatkowaniu na mocy cytowanej ustawy. Dalej organ wskazał, że art. 17 ust 1 pkt 44 p.d.o.p. zwolnione od podatku są wyłącznie te dochody towarzystwa budownictwa społecznego, które zostały uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi i które zostały przeznaczone na utrzymanie tych zasobów, przy czym zdaniem organu, oba te warunki muszą być spełnione łącznie. Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji "zasobów mieszkaniowych" oraz "gospodarki zasobami mieszkaniowymi", organ odwołał się w tym zakresie do pojęć wynikających ze Słownika Języka Polskiego, Wydawnictwa Naukowego. Jako "zasoby mieszkaniowe" należy rozumieć m.in. lokale mieszkalne, czy pomieszczenia znajdujące się poza budynkiem a związane z administrowaniem nim, zaś dochód powstały w związku z administrowaniem zasobami będzie zwolniony od podatku dochodowego od osób prawnych o ile przeznaczony zostanie na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Reasumując organ stwierdził, że środki uzyskane przez Spółkę w związku z umorzeniem części kredytu nie mogą zostać uznane za dochód, którego źródłem jest gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Zwłaszcza, że jak twierdzi Spółka ma zostać przeznaczony na budowę następnych lokali mieszkalnych z przeznaczeniem na wynajem. Tym samym nie podlega zwolnieniu od podatku na mocy art. 17 ust 1 pkt 44 p.d.o.p. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpoznaniu wezwania Spółki do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 25 listopada 2008 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zwolnienia od podatku wskazanego wart. 17 ust 1 pkt 44 p.d.o.p. korzysta osiągnięty przez Spółkę dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, o ile przeznaczony zostanie na utrzymanie zasobów mieszkaniowych. A contrario, ze wskazanego zwolnienia nie korzysta osiągnięty przez Spółkę dochód z gospodarki zasobami mieszkaniowymi, przeznaczony na cele inne niż utrzymanie zasobów mieszkaniowych. W konsekwencji dochód uzyskany z umorzenia kredytu ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego nie spełnia wszystkich warunków zwolnienia wskazanych wart. 17 ust. 1 pkt 44 p.d.o.p. Odnosząc się do zarzutu Spółki, że organ w swoim stanowisku z dnia 23 października 2008 r. dokonał obszernej interpretacji pojęcia dotacji, subwencji i dopłaty pomimo niepowoływania się na nie przez Spółkę, prawie zupełnie pominął zaś ustalenie, czy dochód uzyskany z umorzenia kredytu ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego stanowi nieodpłatne świadczenie wyjaśniono, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie precyzuje, co należy rozumieć przez "nieodpłatne świadczenie", ograniczając się jedynie do wskazania, w art. 12 ust. 6 i 6a, sposobu i kryteriów ustalania wartości nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń. Z tych względów, zdaniem organu pojęcie "świadczenia" należy interpretować w oparciu o treść art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zgodnie z którym, zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu. Jak podkreślono, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe. Dla celów podatkowych za nieodpłatne świadczenia należy przyjmować te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie w majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy. Organ zauważył, że umorzenie części zaciągniętego przez Spółkę kredytu w celu budowania domów na wynajem, ma z pewnością konkretny wymiar finansowy, jednakże przysporzenia tego nie można uznać, za nieodpłatne. W końcowej części uzasadnienia organ wskazał, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Wobec tego przepisy prawa podatkowego należy interpretować ściśle, zaś ich wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. W szczególności dotyczy to przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych. W skardze na powyższą indywidualną interpretację Ministra Finansów, wnosząc o jej uchylenie w całości Spółka zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2) prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego Spółka podniosła, że zaskarżona interpretacja pomimo, iż dotyczy identycznego stanu prawnego prezentuje stanowisko odmienne od przedstawionego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w decyzji z dnia 2 listopada 2007 r. W decyzji tej wskazano, że zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa oraz poglądami organów podatkowych przez nieodpłatne świadczenia należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne (tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu) przysporzenie w majątku tej osoby mające konkretny wymiar finansowy. Umorzenie spółce kredytu jest dla niej nieodpłatnym świadczeniem, jakie otrzymuje od banku, o którym mowa wart. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. Spółka podkreśliła, że powyższą argumentację przyjmuje jako własną w przedmiotowej sprawie, przywołując dodatkowo na poparcie własnego stanowiska orzeczenie NSA z dnia 18 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Sz 85/00. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania Spółka podniosła, że interpretacja organu dotycząca finansowego wymiaru umorzenia części kredytu zaciągniętego w celu budowania domów na wynajem, którego nie można uznać za nieodpłatne przysporzenie nie zawiera uzasadnienia. Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części "P.p.s.a"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 P .p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując oceny zaskarżonej indywidualnej interpretacji z punktu widzenia przedstawionych powyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego skargę jako nieuzasadnioną oddalił. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy stanowiska zaprezentowanego przez organ w indywidualnej interpretacji przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydanej na wniosek Spółki z dnia 27 sierpnia 2008 r. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jest towarzystwem budownictwa społecznego i prowadzi działalność na podstawie ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Jedna z inwestycji Spółki została sfinansowana preferencyjnym kredytem udzielonym ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego. Po zakończeniu inwestycji część kredytu została przez Bank Gospodarstwa Krajowego umorzona. Według twierdzenia Spółki kwota umorzonej części kredytu zostanie przeznaczona na budowę kolejnych budynków wielorodzinnych z przeznaczeniem na wynajem poszczególnych lokali. Zdaniem Spółki środki pochodzące z umorzenia części kredytu z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21 lub art. 17 ust. 1 pkt 44 p.d.o.p. Takie stanowisko nie zyskało aprobaty organu, który w wydanej indywidualnej interpretacji z dnia 23 października 2008 r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. wolne od podatku dochodowego są dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia, z zastrzeżeniem pkt 14 i 14a, otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m. Dokonując analizy cytowanego przepisu należy dojść do przekonania, iż aby miało zastosowanie zwolnienie z niego wynikające muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki: 1. środki stanowią dotację, subwencję, dopłatę lub inne nieodpłatne świadczenie, oraz 2. zostały otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (.. .). Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu zawarte w zaskarżonej indywidualnej interpretacji, iż kwota umorzonej części kredytu z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego nie stanowi dotacji, subwencji, dopłaty ani innego nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. Dodatkowo należy wskazać, iż nie spełnia ona także drugiego warunku, gdyż nie można zasadnie twierdzić, że kwota umorzenia została otrzymana na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych (...). W tym miejscu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie powołać wyrok z dnia 26 lutego 2002 r., sygn. akt I SAM/r 2467/00 (publ. LEX nr 103589), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "w świetle art. 17 ust. 1 pkt. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedno Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.) nie jest możliwe uznanie, że nieodpłatne świadczenie podlega zwolnieniu od podatku, jeżeli zostało przeznaczone na jakiekolwiek, bliżej nieokreślone cele. Korzystanie ze zwolnienia od podatku na podstawie cytowanego przepisu jest możliwe tylko wówczas, gdy z dowodów istniejących u osoby prawnej jednoznacznie wynika, że takie świadczenie zostało udzielone na pokrycie kosztów otrzymania, zakupu lub wytworzenia konkretnego środka trwałego, dającego się zidentyfikować w oparciu o dokumenty. Z omawianego zwolnienia od podatku nie mogą natomiast korzystać udzielone osobie prawnej nieodpłatne świadczenia, które są wprawdzie przeznaczone na fundusz rozwoju, lecz bliżej nie sprecyzują warunków zakupu, otrzymania lub wytworzenia przy jego pomocy danego środka trwałego". Ponadto należy wskazać, iż w wyroku z dnia 26 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II FSK 1039/06 (pub!. LEX nr 380959) stwierdził, że "brak ekwiwalentności świadczenia (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.) stanowi jedną z cech nieodpłatnego świadczenia. Zwolnienie podatkowe wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych może być stosowane tylko w razie zaistnienia przesłanek określonych tym przepisem, a nie w każdym przypadku wystąpienia nieodpłatnego świadczenia". Dodatkowo Sąd pragnie zauważyć, iż wart. 12 ust. 1 p.d.o.p ustawodawca rozróżnia przychody z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (art. 12 ust. 1 pkt 2 p.d.o.p) oraz z tytułu umorzonych pożyczek i kredytów (art. 12 ust. 1 pkt 2 p.d.o.p). Wskazane rozróżnienie świadczy zdaniem Sądu o tym, iż nie można utożsamiać umorzenia kredytu pochodzącego ze środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego z innym nieodpłatnym świadczeniem, o którym mowa wart. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. W związku z powyższym bez wpływu na ocenę Sądu pozostaje treść powołanej przez skarżącą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 2 listopada 2007 r. oraz orzeczenia NSA z dnia 18 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Sz 85/00. Dodatkowo należy wskazać, iż we wniosku o interpretację Spółka nie sprecyzowała na jakich zasadach Bank Gospodarstwa Krajowego umorzył jej część kredytu. Jednak w swoim rozstrzygnięciu organ przywołał treść art. 19 ust. 9 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego, z którego wynika, iż kredyt, o którym mowa wart. 18 pkt 1, podlega umorzeniu w wysokości 10% kosztów przedsięwzięcia finansowanego przy udziale środków Krajowego Funduszu Mieszkaniowego, po jego terminowym zakończeniu i rozliczeniu. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż warunkiem umorzenia kredytu jest terminowe zakończenie i rozliczenie inwestycji. Tym samym takie umorzenie kredytu spełnia warunku "otrzymania na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych", wynikającego z art. 17 ust. 1 pkt 21 p.d.o.p. W odniesieniu do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego nie może mieć również zastosowania zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 44 p.d.o.p., który stanowi, że wolne od podatku dochodowego są dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi. Również przeznaczenie kwoty umorzonego kredytu na budowę kolejnych budynków wielorodzinnych nie spełnia warunku przeznaczenia "na cele związane z utrzymaniem zasobów Mieszkaniowych". Sąd nie dostrzegł także naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Przepis ten zdaniem Sądu nie miał w sprawie zastosowania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych aktów pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając przy wydaniu zaskarżonej indywidualnej interpretacji naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił