III SA/Wa 3493/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. spraw ze skarg B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargi W dniach [...] października 2000 r. i [...] grudnia 2000 r. dokonano dwóch zgłoszeń celnych w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towaru - farmaceutyków importowanych przez B. Sp. z o.o. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. dwoma decyzjami uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej importowanego towaru. Orzekając w sprawach, na skutek odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Wyrokami z dnia 9 marca 2005 r. i 8 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi, na co skarżąca Spółka złożyła skargi kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 14 marca 2006 r. i 19 lipca 2006 r. oddalił skargi kasacyjne od ww. wyroków. W związku z powyższym w dniach 12 września 2005 r. i 18 listopada 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowania w sprawach określenia prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania a następnie dwoma decyzjami z dnia [...] listopada 2005 r. i [...] grudnia 2005 r. określił prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Pismami z dnia 15 i 16 grudnia 2005 r. spółka wniosła odwołania od powyższych decyzji, wnioskując o uchylenie ich w całości , na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej oraz umorzenie postępowania i przyjęcie podstawy opodatkowania z tytułu importu towarów w wysokości podanej przez B. w zgłoszeniach celnych. W ocenie skarżącej decyzje zostały wydane z naruszeniem: – przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z póź. zm.) oraz art. 120 ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne zastosowanie w sprawach przepisów art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50, z poź. zm.) (zwanej dalej "ustawą o VAT z 1993 r."), – art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. poprzez nieprawidłowe określenie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów, w oparciu o błędne ustalenia organu celnego dotyczące przedmiotowych zgłoszeń celnych, które zostały zamieszczone w decyzjach niezgodnych z: a) art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny w związku z art.26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne, argumentując iż decyzje organu celnego utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji o uznaniu zgłoszeń celnych B. za nieprawidłowe, zostały wydane pomimo upływu 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszeń celnych, czyli po upływie terminu do wydania takich decyzji, b) art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej poprzez obniżenie wartości celnej wskazanej przez B. w przedmiotowych zgłoszeniach celnych, które były niezgodne z regułami odnoszącymi się do ustalenia wartości towarów dla potrzeb celnych, c) art. 23 §1 i § 9 oraz 85 § 1 Kodeksu celnego w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające Prawo celne poprzez przejęcie, że otrzymany po dokonaniu sprzedaży i przyjęciu zgłoszeń celnych rabat mógł mieć wpływ na wartość celną importowanego towaru, d) § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r. – wyjaśnienie dotyczące wartości celnej (zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908) poprzez niezastosowanie Opinii 15.1 Technicznego Komitetu Ustalenia Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Dyrektor Izby Celnej w W. nie zgodził się z zarzutami przedstawionymi przez skarżącą spółkę we wniesionych odwołaniach i decyzjami z dnia [...] października 2008 r. utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniach powołał się na art. 6 ust. 7 ustawy o VAT z 1993 r. i wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Natomiast zgodnie z obowiązującymi przepisami celnymi wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Zgłaszający obowiązany jest do dokonania zgłoszenia celnego w formie pisemnej deklarując właściwe dane stanowiące podstawę do określenia kwoty wynikającej z długu celnego. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Obowiązek w podatku od towarów i usług ciąży w takiej sytuacji na podatniku, który obowiązany jest do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli organ celny stwierdzi, że kwota podatku została nieprawidłowo wykazana, naczelnik urzędu celnego na mocy art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 z póź. zm., zwanej dalej ustawą o VAT z 2004 r.) wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż w sytuacji, gdy prawomocnym wyrokiem stwierdzono, że wartość celna towaru została w zgłoszeniu celnym wykazana nieprawidłowo, konieczne stało się określenie wysokości zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy prawa w chwili powstania długu celnego, w prawidłowej wysokości. Dlatego też, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. zasadnie zaskarżonymi decyzjami skorygował podstawę opodatkowania i określił stawki podatku w prawidłowej wysokości na podstawie przepisów obowiązujących w chwili powstania obowiązku podatkowego (w przedmiotowych sprawach przepisy obowiązujące w 2000 r.). W związku z tym, że zaskarżone decyzje dotyczą kwestii prawidłowego określenia podatku od towarów i usług organ odstąpił od uzasadniania kwestii prawidłowego określenia wartości celnej towaru, gdyż zostało to rozstrzygnięte prawomocnymi wyrokami WSA. W związku z twierdzeniem strony, iż organy miały obowiązek rozważania wpływu prawa wspólnotowego na rozstrzygnięcia spraw, należy wyjaśnić że w przedmiotowych sprawach okoliczności faktyczne w postaci przyjęcia zgłoszeń celnych i dopuszczenia produktów farmaceutycznych do obrotu zaistniały przed przystąpieniem polski do Unii Europejskiej. Data przyjęcia zgłoszeń celnych stanowi zatem okoliczność determinującą, jakie przepisy będą miały zastosowanie do wskazanej procedury celnej. Organ odwoławczy uznał za bezzasadne twierdzenie strony, że w przedmiotowych sprawach doszło do naruszenia art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał zaskarżone decyzje przed upływem 3 lat od daty zgłoszeń celnych. Dyrektor Izby Celnej powołując się na liczne orzecznictwo wyjaśnił, iż decyzja organu odwoławczego stanowi instancyjną kontrolę legalności decyzji naczelnika urzędu celnego i w przypadku utrzymania w mocy takiej decyzji, nie zawiera rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu celnego I instancji. Oznacza to, że wydanie decyzji przez Dyrektora Izby Celnej nie podlega czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z póź. zm.), Dyrektor Izby Celnej w W. przyznał, iż Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. błędnie powołał w sentencjach decyzji przepisy art. 11 ust. 2 oraz art. 11 c ust. 2 i 4 ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług z 1993 r., które w dacie rozstrzygnięć nie obowiązywały. Podstawę prawną rozstrzygnięcia winny stanowić przepisy art. 33 ust. 2 i 34 ust. 2 i 4 ustawy o VAT z 2004 r. Wskazał jednocześnie, że wada ta nie może stanowić przesłanki do uchylenia decyzji, albowiem w chwili orzekania w istocie podstawa prawna do orzekania w sprawie istniała. W związku z powyższym zdaniem organu nie doszło do naruszenia zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, iż o zakresie praw i obowiązków podatkowych Strony decydują przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, natomiast w przypadku przepisów proceduralnych regulujących sposób działania organu i kompetencje do podejmowania określonych działań przez organ, zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w dacie podejmowania tych czynności. Organ powołał się na orzecznictwo WSA wyjaśniając, iż regulacje dotyczące procedury, czynności i kompetencji organu dokonywane pod rządami nowego prawa podatkowego, nie wpływają na odmienne ukształtowanie wcześniej powstałych praw i obowiązków Strony. Dyrektora Izby Celnej w W. uznał, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji spełniają wymogi przewidziane w art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i w skargach z dnia 26 listopada 2008 r., wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła decyzjom organu II instancji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawach przepisów art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z póź. zm) (zwanej dalej "ustawą o VAT z 2004 r.") - w związku z przepisami art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 19993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (dz. U. Nr 11, poz. 50, z poź. zm.) (zwanej dalej "ustawą o VAT z 1993 r."); 2) wniosła o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej wskazał, że decyzje wydane w obydwu instancjach są konsekwencją uznania zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w częściach dotyczących wartości celnej importowanego towaru. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., organ celny jest obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wskazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeżeli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym. Zdaniem spółki do należności podatkowych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu celnego dotyczące powiadomienia dłużnika o wysokości należności wynikających z długu celnego. Skarżąca podkreśliła, iż art. 11 c ust. 1 tejże ustawy stanowi, że jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. W uzasadnieniach skarżąca Spółka wskazała, że organ II instancji nie odnotował, iż w dacie zaistnienia zdarzeń stanowiących podstawę do uiszczenia spornej należności nie obowiązywał art. 33 ust.2 ustawy o VAT z 2004 r., a jego odpowiednik, tj,. art. 11c ustawy VAT z 1993 r. Zgodnie zaś z ust. 1 ww. przepisu, jeżeli organ celny nie pobrał podatku lub pobrał podatek w kwocie niższej od należnej, właściwy dla podatnika organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Organ celny nie był uprawniony do wydania decyzji ustalającej podatek, nawet w prawidłowej wysokości bez uprzedniego ustalenia, iż pobrał on podatek w wysokości wyższej od należnej. W takich okolicznościach kompetencja organu celnego do wydania stosownej decyzji nie aktualizowała się. Zdaniem skarżącej każda decyzja organu administracji państwowej musi zawierać podstawę prawną, a ww. przepis art. 11 ust. 2 nie znajduje zastosowania. Wówczas podatnik może wystąpić o stwierdzenie nadpłaty na podstawie art. 79 § 1 ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r., obecnie art. 79 § 2 pkt 1 lit. a. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o ich oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skargach Organ wyjaśnił, iż o zakresie praw o obowiązkach podatkowych Strony decydują przepisy obowiązujące w dacie powstania obowiązku podatkowego, a więc w przedmiotowych sprawach przepisy materialnej ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Natomiast w przypadku przepisów proceduralnych regulujących sposób działania organu i kompetencje do podejmowania określonych działań przez organ, zastosowania znajdą (w przypadku braku przepisów przejściowych) przepisy obowiązujące w dacie podejmowania tych czynności. Zauważyć należy, że w dacie orzekania w przedmiotowych sprawach zarówno w I jak i w II instancji, ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, która regulowała w tym zakresie sposób działania i kompetencje organów przestała obowiązywać w związku z utratą mocy obowiązującej na podstawie art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towar i usług. Należy zauważyć, iż od 1 września 2003 r. to naczelnik urzędu celnego wydaje decyzje określające podatek w prawidłowej wysokości, jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, co oznacza, iż w tym zakresie posiada uprawnienia organu podatkowego. Nieprawidłowym wykazaniem kwoty podatku jest zarówno jego zaniżenie jak i zawyżenie. Uznać zatem należy, za chybione powoływane przez Pełnomocnika orzeczeń NSA zapadłych w zgoła odmiennym stanie prawnym obowiązującym przed 1 września 2003 r., kiedy to organ celny był płatnikiem podatku VAT z tytułu importu. Mając powyższe na uwadze w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W. brak jest podstaw do uznania roszczeń Skarżącego, z tego względu Organ wnosi o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddane zostały dwie decyzje w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu dokonanego przez Skarżącą w 2000 r. (Sprawy zostały połączone na rozprawie do wspólnego rozstrzygnięcia na podstawie art. 111§ 2 p.p.s.a) W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie, stawiany w skargach zarzut, nieprawidłowego zastosowania w sprawach art. 33 ust. 2 ustawy o podatku VAT z 2004 r. Przypomnieć należy, że uzasadniając skargę pełnomocnik wskazała, że przepis art. 33 ust 2 ustawy o VAT z 2004 r. nie odpowiada treścią normatywną przepisom art. 11 ust. 2 lub art. 11 c ust. 2 i 4 ustawy o VAT z 1993 r ( z dnia powstania obowiązku podatkowego), a stan faktyczny w sprawie nie pozwala na dokonywanie stosownej analogii. Ponadto przypisała art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r charakter przepisu prawa materialnego Rozstrzygając niniejszą sprawę Sąd musi stwierdzić, że nie budzi wątpliwości Sądu, iż zasady opodatkowania podatkiem od towarów usług, określone w ustawie o podatku od towarów i usług z 2004 r. , wbrew twierdzeniu pełnomocnika, stanowią w znacznej mierze kontynuację zasad obowiązujących w polskim systemie podatkowym od 1993 r. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt I FPS 2/05; ONSAiWSA 2006/1/1), a przepis art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r oraz jego odpowiedniki mają charakter przepisów procesowych. Przepis ten nie kształtuje praw i obowiązków podatkowych strony, lecz nakłada obowiązki procesowe na organ. Przypomnieć także należy, iż jedną z zasad prawa podatkowego jest stosowanie do oceny praw i obowiązków podatkowych strony przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wystąpienia zdarzeń powodujących skutki prawnopodatkowe, natomiast do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego stosuje się przepisy procesowe i ustrojowe według stanu prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Ustawa o VAT z 1993 r. na podstawie art. 175 ustawy o VAT z 2004 r. utraciła moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 r. W przepisach przejściowych i końcowych ustawy z 2004 r. (Dział XIII Rozdział 2) ustawodawca nie wypowiedział się, co do skutków wejścia w życie tej ustawy dla stanów prawnych zaistniałych pod rządami poprzedniej ustawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem milczenie ustawodawcy w tym względzie oznacza założenie bezpośredniego stosowania nowego prawa. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 994/04.) Prawidłowość takiego sposobu stosowania prawa potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 1998 r., sygn. akt K 24/97 akcentując dopuszczalność bezpośredniego stosowania nowego prawa w sytuacji, gdy nowe unormowanie nie zaskakuje adresatów, którzy powinni się liczyć z konsekwencjami naruszeń dotychczasowych przepisów. Kwestionowany przepis art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. stanowi, że "Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości...." Przywoływany przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993r. w brzmieniu obowiązującym w roku 2000 stanowił, że "organ celny jest obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Jeżeli kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym" Należy zauważyć, że ustawą z dnia 27 czerwca 2003r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych przepis ten został znowelizowany i nadano mu brzmienie: "Jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości". Oznaczało to, że z dniem 1 września 2003r. organy celne uzyskały uprawnienia decyzyjne w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Od tego dnia organy celne przejęły wszystkie sprawy dotyczące podatku od towarów i usług od towarów przywożonych z zagranicy, także sprawy wszczęte i niezakończone, uzyskały kompetencje do wszczynania postępowań także w sprawach dotyczących zdarzeń zaistniałych przed dniem 1 września 2003 r. ( Art. 31 ust. 3 wyżej wskazanej ustawy z 27 czerwca 2003r., Dz.U. Nr 137 poz. 1302 ) Pełnomocnik Skarżącej uznała, że w sprawach winien mieć zastosowanie i stanowić odniesienie do analizy prawa - przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, czyli w roku 2000. Jak Sąd wcześniej stwierdził stanowisko to jest nieprawidłowe. Dokonanie analizy charakteru przepisów, które mogły mieć zastosowanie w sprawie winno dotyczyć przepisów roku 2005, 2008 (daty wydania decyzji) oraz ustawy o VAT obowiązujących w roku 2003 ( po noweli wrześniowej). Zdaniem Sądu przepis art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. odpowiada treścią art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. – po nowelizacji we wrześniu 2003r. Oba przepisy nakładają bowiem na organ celny obowiązek, w przypadku stwierdzenia w zgłoszeniu celnym nieprawidłowości w wykazaniu kwoty podatku, obliczenia jej prawidłowej wysokości i wydania decyzji. Przepisy te nie różnicują zakresu nieprawidłowości – organ kontroluje prawidłowość wysokości podatku zarówno wtedy, gdy dochodzi do zaniżenia podatku jak i do jego zawyżenia. W omawianym stanie prawnym nie można także twierdzić, iż zastosowanie przepisów nowego prawa, prowadziło do sytuacji zaskoczenia adresatów nową normą. Ustawodawca przewidział bowiem dla organów celnych, działających tu jako organy podatkowe (art. 13 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej), uprawnienia identyczne z tymi, które przypisał im według poprzednio obowiązującej ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż zarzut pełnomocnika Skarżącej, iż błędnym było oparcie zaskarżonych decyzji na obowiązującym obecnie przepisie art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa procesowego . Nie budzi także zastrzeżeń Sądu rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie. Bezspornym jest, że wydanie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji, określających wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu, było konsekwencją uznania za wadliwe (zawyżonej) wartości celnych importowanych towarów, zadeklarowanych przez Skarżącą w zgłoszeniach celnych. Kwestię zgodności z prawem decyzji określających na nowo wartość celną towaru przesądził prawomocnymi wyrokami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. O zakresie praw i obowiązków podatkowych Skarżącej zadecydowały przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania obowiązku podatkowego, a więc w niniejszej sprawie przepisy ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 15 ust. 4 u.p.t.u. z 1993 r. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2000 r.), określający podstawę opodatkowania w imporcie towarów jako wartość celną powiększoną o należne cło. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia skarg. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.