II FSK 1589/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie: NSA Zbigniew Kmieciak, WSA (del.) Beata Cieloch (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 1164/08 w sprawie ze skargi B. F. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 2 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz B. F. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 roku sygn. akt I SA/GI 1164/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.F. indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 2 września 2008 r nr [...], uchylił zaskarżoną interpretację i zasądził koszty postępowania według norm przepisanych. I.2. W uzasadnieniu Sąd w pierwszej kolejności omówił wniosek o udzielenie interpretacji stwierdzając, że w dniu 13 maja 2008 r. wpłynął do organu interpretacyjnego wniosek skarżącej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania umorzonych w 2007 roku odsetek karnych od kredytu bankowego. W ocenie organu, wniosek zawierał braki formalne, w związku z czym organ wezwał wnioskodawczynię do jego uzupełnienia, co nastąpiło w dniu 13 sierpnia 2008 roku. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że w sierpniu 2007 r. Bank w drodze ugody umorzył wnioskodawczyni odsetki karne od spłaconego kredytu w kwocie 24.984,54zł., a w lutym 2008 r. przesłał jej informację PIT-8C. Wnioskodawczyni wskazała również, że zaciągnięty kredyt został wydatkowany na cele nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym wnioskodawczyni zadała pytanie - czy umorzone w 2007 roku odsetki karne w wysokości 24.984,54zł. należało opodatkować podatkiem dochodowym? Dalej Sąd przedstawił stanowisko skarżącej i argumentację na jego poparcie. Zdaniem wnioskodawczyni kwota ta nie stanowiła przychodu, dlatego nie uwzględniła jej w rocznym zeznaniu podatkowym, albowiem zachowała terminy spłat normalnie przysługujących odsetek, a Bank odstąpił od naliczania odsetek karnych. Powołała się na treść art.11 ust. 1 ustawy z dnia 26lipca1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U.z 2000r.Nr14,poz.176 ze zm.-dalej oznaczana u.p.d.o.f.), zgodnie z którym przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10u.p.d.o.f. w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art.19 i art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. I.3.Sąd odnotował następnie, że w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy stwierdził, że stanowisko strony dotyczące sposobu opodatkowania umorzonych w 2007 r. odsetek od kredytu bankowego jest nieprawidłowe. Organ interpretacyjny uznał bowiem, że wartość umorzonych odsetek karnych od kredytu, wynikająca z wystawionych przez Bank informacji PIT-8C w kwocie 24.984,54zł. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. I.4.Następnie Sąd zwrócił uwagę, że przesyłka zawierająca ww. interpretację indywidualną została wysłana do wnioskodawczyni w dniu 3 września 2008 r. (data pieczęci pocztowej na potwierdzeniu odbioru przesyłki), natomiast do doręczenia interpretacji doszło w dniu 8 września 2008 roku. I.5. W skardze na indywidualną interpretację pełnomocnik wnioskodawczyni wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, uznając za prawidłową własną ocenę zawartą we wniosku o udzielenie interpretacji. I.6. Sąd wskazał również, że organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Organ interpretacyjny stwierdził, że nie został przezeń zachowany trzymiesięczny termin do wydania interpretacji indywidualnej, wynikający z art. 14d Ordynacji podatkowej (trzymiesięczny termin), w związku z czym w niniejszej sprawie znajduje się w obrocie prawnym tzw. "interpretacja milcząca", potwierdzająca stanowisko wnioskodawczyni. Zaakcentowano, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d Ordynacji podatkowej uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawczyni w pełnym zakresie (art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej). Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy organ interpretacyjny podniósł, że wniosek o interpretację wpłynął do organu w dniu 13 maja 2008 r., pismo zawierające interpretację wydano w dniu 2 września 2008 r., natomiast pismo to doręczone zostało stronie w dniu 8 września 2008 r. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I FPS 2/08, stwierdzono, że interpretację indywidualną wydano po upływie trzymiesięcznego ustawowego terminu. Uznając, że skarga dotyczy dokumentu, który nie wywołuje skutków prawnych organ interpretacyjny uznał, że jego interpretacja nie może być przedmiotem zaskarżenia, a zatem jest bezprzedmiotowa i jako taka niedopuszczalna. I.7. Odnosząc się do skargi Sąd na wstępie wskazał, że prawidłowość interpretacji podatkowego prawa materialnego zależy od zachowania przepisów procedury podatkowej dotyczących jej udzielania, dlatego w pierwszym rzędzie, był zobowiązany do zbadania, czy przy rozpoznawaniu przez organ podatkowy wniosku podatnika nie doszło do naruszenia przepisu art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, który od 1 lipca 2007 r. stanowi, iż w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Z kolei stosownie do art. 14d Ordynacji podatkowej interpretacja winna zostać wydana w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Jest to termin, w którym w przypadku prawidłowo złożonego pod względem formalnym wniosku podatnik ma prawo oczekiwać merytorycznego stanowiska organu. Do terminu tego nie wlicza się jedynie terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Dalej Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie wniosek o wydanie interpretacji wpłynął do organu w dniu 13 maja 2008 r., dokument - interpretacja indywidualna opatrzony został datą 2 września 2008 r., natomiast jego wysłanie do wnioskodawcy nastąpiło w dniu 3 września 2008 r. (interpretację doręczono w dniu 8 września 2008 r.). Wobec tego należało stwierdzić, że nastąpiło związanie organu stanowiskiem podatnika, stosownie do regulacji z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił także, że stanowisko takie zajął również organ interpretacyjny w odpowiedzi na skargę, uznając związanie "interpretacją milczącą". Następnie Sąd wskazał, że nie podzielił stanowiska organu interpretacyjnego ,który wskazał ,że skoro skarga dotyczy dokumentu (tj. jego interpretacji indywidualnej), który nie wywołuje skutków prawnych, to nie może on być przedmiotem zaskarżenia, a zatem skarga jest bezprzedmiotowa i jako taka niedopuszczalna. Sąd bowiem uznał ,że interpretację indywidualną wydano z naruszeniem art. 14d Ordynacji podatkowej i stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. ją uchylił. Sąd podkreślił także, że skarżony akt posiada wszystkie przewidziane przez przepisy elementy indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oraz podjęty został przez właściwy organ i we właściwej procedurze. Interpretacja weszła również do obrotu prawnego poprzez jej skierowanie do wnioskodawcy i doręczenie wnioskodawcy. Okoliczność natomiast, że interpretacja została wydana po terminie, przez co nie wywołuje zamierzonych przez organ skutków prawnych, nie niweczy faktu jej wejścia do obrotu prawnego, pozostawania w tym obrocie, a co za tym idzie możliwości jej zwalczania i usunięcia z tegoż obrotu jako wydanej z naruszeniem art. 14d Ordynacji podatkowej. Uwzględnienie zatem żądania organu interpretacyjnego, tj. odrzucenia skargi, spowodowałoby pozostawienie w obrocie prawnym wadliwej interpretacji, przy jednoczesnym obowiązywaniu "interpretacji milczącej". Stosownie do art.14i§2 Ordynacji podatkowej interpretacje indywidualne wraz z informacją o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących przedmiotem interpretacji oraz właściwemu organowi kontroli skarbowej. Nie istnieje żaden pozytywny przepis Ordynacji podatkowej, który pozwalałby wymienionemu w art. 14i § 2 Ordynacji podatkowej organowi podatkowemu oraz organowi kontroli skarbowej uznać za niewiążącą wydaną przez Ministra Finansów interpretację indywidualną tylko na tej podstawie, że w skierowanej do sądu administracyjnego odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny zawarł informację, że należy stosować "interpretację milczącą". Następnie Sąd wskazał, że organ interpretacyjny winien był wydać interpretację indywidualną w terminie do dnia 13 sierpnia 2008 r., tj. w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku od podatniczki (13 maja 2008 r.). Zatem w dacie 2 września 2008 r. (data, którą opatrzono interpretację indywidualną), a tym bardziej 3 września 2008 r. (data wysłania interpretacji wnioskodawczyni) organ pozostawał już w zwłoce, mając na uwadze termin wymieniony w art. 14d Ordynacji podatkowej. Wprawdzie, jak już zaznaczono, do terminu tego nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej, to jednak w ocenie Sądu ten ostatni przepis nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia (art. 14g § 1). Sąd stanął na stanowisku, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej powinno być poprzedzone wezwaniem wnioskodawcy do uzupełnienia lub poprawienia wniosku. Obowiązek taki wynika z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej , który należy stosować w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej . Jednakże w ocenie Sądu wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braku wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy przedstawiony w tym wniosku stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe lub stanowisko strony w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej) uniemożliwiają organowi interpretacyjnemu wydanie interpretacji. W przypadku nieuzasadnionego wezwania wnioskodawcy przez organ interpretacyjny do usunięcia braku wniosku o jego uzupełnienie lub poprawienie, nie będzie miał zastosowania przepis art. 14d zdanie 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym do określonego w zdaniu 1 tego przepisu terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu informacje zawarte we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji były zupełnie wystarczające do jej wydania. II.1.Dzialający z upoważnienia Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w K. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2009 roku , domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Wyrokowi temu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm. dalej jako oznaczana jako p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1.art.146 §1 p.p.s.a. w zw. z art.14b§3,art.14c §1i2 w zw. z art.169§1 i art.14h ustawy z dnia 29.08.1997r.Ordynacja podatkowa (t.j .Dz.U. z 2005r. Nr 8,poz.60 ze zm- oznaczana jako Ordynacja podatkowa ) poprzez uwzględnienie skargi skarżącej i uchylenie interpretacji indywidualnej pomimo, że we wniosku przedstawiono niepełny stan faktyczny uniemożliwiający organowi podatkowemu prawidłową ocenę stanowiska wnioskodawcy. 2.art.146 §1p.p.s.a. w zw. z art. 14d w zw. z art.169§1 i art.14h Ordynacji podatkowej poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie interpretacji indywidualnej na skutek przyjęcia, że organ interpretacyjny nie dotrzymał warunków, o których mowa w art.14d Ordynacji podatkowej, gdyż nie wydał interpretacji w terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania wniosku o czym stanowi art.14d zd.1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w sposób nieuzasadniony zastosował art.139§4 Ordynacji podatkowej na podstawie art.14d zdanie 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie autora skargi kasacyjnej zachodziła konieczność wezwania skarżącej na podstawie art.169 §1i art.14hOrdynacji podatkowej do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej o elementy stanu faktycznego umożliwiające prawidłową ocenę stanowiska wnioskodawcy. II.2. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor najpierw zwięźle przedstawił stanowisko Sądu, po czym powołując się na treść art.14b §3 Ordynacji podatkowej wskazał ,że wnioskodawca ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do przedstawienia w swoim wniosku zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego w sposób wyczerpujący ,czyli taki by organ podatkowy mógł ocenić stanowisko wnioskodawcy bez konieczności wzywania go o dodatkowe wyjaśnienia. Niemniej jednak w sytuacji , gdy konieczne jest uzupełnienie wniosku organ podatkowy ma obowiązek wezwać stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia na zasadzie art.169 §1 w zw. z art.14 h Ordynacji podatkowej. Wniosek niespełniajacy wymogów określonych w art.14b §3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia na podstawie art.14g§1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy analizując wniosek o wydanie interpretacji pod kątem jego kompletności i zupełności ocenia zatem, czy istnieje możliwość niezwłocznego wydania interpretacji, czy też zachodzi potrzeba wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia opisu stanu faktycznego. W kolejnym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wywiódł, że po analizie wniosku ORD-IN złożonego przez skarżącą stwierdzono, że konieczne jest uzupełnienie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię, gdyż wskazane braki uniemożliwiały wydanie interpretacji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Niewyjaśnienie kwestii wskazanej w wezwaniu mogło spowodować wydanie błędnej interpretacji niezgodnej z przepisami prawa, czyli też niezgodnej ze stanem faktycznym. Następnie powołując się na treść art.14c §1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej autor skargi kasacyjnej stwierdził, że dla prawidłowego wydania interpretacji indywidualnej nie jest wystarczające samo dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy, lecz konieczne jest również podanie prawnego uzasadnienia tej oceny. Samo stwierdzenie istnienia lub nieistnienia obowiązku podatkowego nie wyczerpuje dyspozycji tego przepisu, niezbędne jest bowiem podanie podstawy prawnej tego obowiązku lub jego braku. Aby prawidłowo wskazać wnioskodawczyni źródło obowiązku podatkowego bezwzględnym było ustalenie ,czy kredyt udzielony był w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ,czy też poza nią. Wątpliwości spowodowała zaś sama wnioskodawczyni formułując własne stanowisko w sprawie, w którym w ostatnim zdaniu nawiązała do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Od ustalenia tej okoliczności zależało bowiem jakie przepisy prawne powoła organ podatkowy w uzasadnieniu prawnym interpretacji. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ podatkowy podjął zatem wszelkie starania, aby interpretacja była wydana w sposób rzetelny poprzez wyjaśnienie wszelkich wątpliwości związanych ze stanem faktycznym, pominięcie bowiem jakiegokolwiek elementu stanu faktycznego uniemożliwiłoby prawidłowe wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Dlatego też, w pełni uzasadnione było postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wątpliwości jakie pojawiły się w sprawie co do istotnych elementów stanu faktycznego. Dalej wskazano, że organ podatkowy działając na podstawie art. 169 §1 w zw. z art.14h Ordynacji podatkowej pismem z dnia 22.07.2008 r. (ta sama data ekspedycji pisma) wezwał skarżącą do wyjaśnienia powstałych w sprawie wątpliwości. Pismo to zostało doręczone w dniu 7 sierpnia 2008 roku , a wyjaśnienia wnioskodawczyni wpłynęły w dniu 13 sierpnia 2008r., a zatem w ocenie autora skargi kasacyjnej czas na wydanie pisemnej interpretacji przedłużył się o 22 dni liczone od dnia następującego po dniu wyekspediowania przesyłki drogą pocztową do dnia wpływu odpowiedzi. W tym bowiem okresie organ nie mógł procedować. Zatem termin wydania interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie ,którym winien być najpóźniej dzień 13.08.2008r ulegał przedłużeniu do dnia 4.09.2008 r. W związku z powyższym w/w interpretację wydano w terminie określonym w art.14d Ordynacji podatkowej. III.W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem , wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw okazała się niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny w orzekającym składzie podzielił w całości stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, że interpretacja indywidualna z dnia 2.09.2008 roku została wydana po terminie określonym w art.14d Ordynacji podatkowej to jest po dacie 13.08.2008 roku. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji ocenił, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący, to jest umożliwiający dokonanie przez organ oceny prawnej bez konieczności wezwania o uzupełnienie braków formalnych, a tym samym przedłużania terminu do wydania indywidualnej interpretacji na podstawie art.14d zdanie drugie Ordynacji podatkowej o przypadki wskazane w art.139§4Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał ,że informacje zawarte we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji były zupełnie wystarczające do jej wydania. Organ interpretacyjny, działając na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 22 lipca 2008 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku przez wskazanie, czy zaciągnięty przez podatniczkę kredyt miał związek z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Tymczasem – jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji - okoliczność ta pozostawała bez znaczenia dla wydania interpretacji indywidualnej. Stan faktyczny podany przez wnioskodawczynię we wniosku nie budził zastrzeżeń, co do jego kompletności, w stosunku do analizowanych, wskazanych we wniosku przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - art.11ust.1 u.p.d.o.f. Także zadane przez wnioskodawczynię pytanie: "czy umorzone w 2007 r. odsetki karne należy opodatkować podatkiem dochodowym"? dotyczyło wyłącznie potwierdzenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku podatkowego, a nie stawki opodatkowania (zastosowania stawki liniowej czy też ogólnych zasad opodatkowania). Również stanowisko wnioskodawczyni, uznane za błędne przez organ interpretacyjny (ze względów merytorycznych) nie zawierało braków formalnych. Stąd też trafna była ocena Sądu pierwszej instancji ,że wezwanie o usunięcie braków wniosku w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać za nieuzasadnione, a w konsekwencji organ winien był wydać interpretację w terminie trzech miesięcy od otrzymania wniosku, czego nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku ,że w przedstawionym w niniejszej sprawie stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji był uprawniony do zbadania, czy uzasadnione było przez organ interpretacyjny wezwanie o uzupełnienie braku formalnego wniosku. Jedyną bowiem dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) było uznanie go za niewyczerpujący, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej, co w świetle powyżej wskazanych okoliczności w powyższej sprawie nie miało miejsca. Uzupełnianie braków formalnych o elementy stanu faktycznego winno być traktowane wyjątkowo bowiem celem przepisów było usprawnienie obrotu gospodarczo-finansowego, a zasadą - pytanie z interpretacją - odpowiedź potwierdzająca lub przecząca (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt: III SA/Wa 4172/06 LEX nr 322253). Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w postępowaniu dotyczącym indywidualnych interpretacji organ dokonuje jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prawa żądania merytorycznej jego zmiany (okoliczności, treści, zakresu) jak i przedstawionej oceny prawnej. Zatem rola Sądu w swej istocie powinna polegać na ocenie, czy za podstawę udzielonej przez organ interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą we wniosku o interpretację podatkową, a jeśli tak to czy organ w sposób prawidłowy zinterpretował przepisy prawa.(por. wyrok WSA we Wrocławiu I SA/Wr1380/08 z dnia 27.04.2009r.Lexnr532479; J.Brolik"Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, LexisNexis, str.95).Podkreślić należy także, że zakres interpretacji zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez stronę stanem faktycznym jak i stanowiskiem prawnym strony. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji, przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. akt: III SA/Wa 20/08 LEX nr 458884 i LEX nr 409441). Zatem biorąc przedstawiony przez wnioskodawczynię stan faktyczny słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie było konieczności uszczegółowiania jego opisu. Reasumując należy stwierdzić, że przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy opisane w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy na podstawie art.184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art.209 w zw. z art.204 pkt1 i art.205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 18ust.1 pkt 1 lit.c i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.Nr 163,poz.1348 ze zm).