II GSK 646/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 539/08 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 539/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę M.C. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych oraz nałożenia sankcji. Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR we W. wniosek o przyznanie płatności na 2007 r. do stanowiących jej własność gruntów rolnych o łącznej powierzchni 13,03 ha, położonych na 16 działkach ewidencyjnych o nr [...] w województwie w., w powiecie o., gmina S., obręb B. W wyniku kontroli krzyżowej stwierdzono, że z wnioskiem o przyznanie płatności na 2007 r. do tych samych działek rolnych wystąpił także S. D. W odpowiedzi na wezwania organu skierowane do stron konfliktu do złożenia wyjaśnień skarżąca oświadczyła, że jest właścicielem działek objętych wnioskiem - jej nazwisko jest wpisane w księgach wieczystych oraz w ewidencji gruntów i budynków oraz uiszcza należności podatkowe, a producent rolny ubiegający się o płatności do jej gospodarstwa korzysta z niego bez tytułu prawnego - nie jest jego posiadaczem i przedstawiła wyroki sądowe z jej powództwa przeciwko J. D. i S. D. w sprawach o wydanie nieruchomości i zapłatę. W dniu 29 października 2007 r. S. D. oświadczył, że od trzynastu lat jest samoistnym posiadaczem i rolniczo użytkuje ww. działki ewidencyjne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), zwanej dalej: ustawą z dnia 26 stycznia 2007 r., art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz.U.UE.L.2004.345.1 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem Nr 1973/2004 oraz art. 104 k.p.a. odmówił skarżącej przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył na nią sankcję w wysokości 3.929,07 zł. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżąca nie była posiadaczem spornych działek, a przedstawione przez nią dokumenty poświadczają jedynie jej prawa rzeczowe do wskazanych działek ewidencyjnych, których użytkownikiem była druga strona konfliktu krzyżowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca nie spełniła wymagań dotyczących posiadania i rolniczego użytkowania gruntów, co do działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności, grunty te były rolniczo użytkowane przez innego rolnika, oraz że płatności do gruntów nie są przewidziane dla właścicieli, którzy dysponując jedynie tytułem własności nie zajmują się produkcją rolną. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 51 i art. 64 Konstytucji, art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 75-80 i art. 83 k.p.a., art. 140, art. 245 i art. 336 Kodeksu cywilnego, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10 poz. 76 ze zm.), zwanej dalej: ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r., art. 21 ust. 1 i art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), art. 3 i art. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., art. 18 ust. 1, art. 20 i art. 21 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 oraz przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. W jej uzasadnieniu stwierdziła, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego. Na rozprawie przed Sądem I instancji złożyła protokół z 16 października 2008 r. dotyczący wydania gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ruchomości związanych z tym gospodarstwem. Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odniósł się do jej zarzutów, przedstawił przesłanki przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i stwierdził, że nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować i utrzymywać w dobrej kulturze rolnej, oraz że tytuł prawny do gruntu nie przesądza o przyznaniu płatności. Sąd I instancji oddalając skargę podzielił stanowisko organów i stwierdził, że skarżąca nie spełniła wymogów niezbędnych do uzyskania wnioskowanej płatności bezpośredniej, określonych w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), zwanej dalej: ustawą o płatnościach bezpośrednich, w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. Z uwagi na to, że uprawę tych samych działek, co skarżąca zadeklarował także S. D., w postępowaniu przed organem I instancji, w myśl art. 23 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia Komisji Europejskiej Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2004.141.18), zwanego dalej: rozporządzeniem Nr 796/2004, przeprowadzono kontrole, które doprowadziły do wykrycia nieprawidłowości. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że okoliczności faktyczne będące podstawą wydania decyzji zostały udowodnione oraz zagwarantowały skarżącej czynny udział w postępowaniu. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał za bezzasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, art. 75 - 80 i art. 83 k.p.a. W postępowaniu dowodowym ustalono bezspornie, że skarżąca nie uprawiała w roku 2007 żadnej z zadeklarowanych działek, podnosiła jedynie, że jest ich właścicielem i że są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Za dowód świadczący o tym, że skarżąca nie uprawiała zadeklarowanych działek Sąd uznał złożony na rozprawie protokół z dnia 16 października 2008 r. wydania gruntów rolnych wchodzących w skład przedmiotowego gospodarstwa rolnego oraz ruchomości związanych z tym gospodarstwem, z którego wynika, że skarżąca odzyskała posiadanie tych działek dopiero w dniu 16 października 2008 r. W sytuacji, gdy żadna z zadeklarowanych działek nie była użytkowana rolniczo przez skarżącą, czyli zadeklarowała nieprawidłową powierzchnię (różnica przekraczała 50 %), organ zasadnie nałożył na skarżącą sankcję pieniężną w kwocie 3.929,07 zł. Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty skargi naruszenia przez organy art. 51 Konstytucji gwarantującego ochronę danych osobowych skarżącej, gdyż ich gromadzenie i przetwarzanie odbywało się zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz art. 64 Konstytucji, a także przepisów Kodeksu cywilnego, gwarantujących ochronę prawa własności. Organy nie kwestionowały, że skarżąca jest właścicielem zadeklarowanych działek, a jedynie stwierdziły, że prawo własności gruntów rolnych nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania skarżącej wnioskowanych płatności. W skardze kasacyjnej M.C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, a w szczególności, co do zaakceptowania nałożenia sankcji pieniężnej decyzjami ARiMR we W. w kwocie 3.929,07 zł. domagając się jego uchylenia, ewentualnie uchylenia i umorzenia postępowania w części dotyczącej nałożenia sankcji. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 140 Kodeksu cywilnego, art. 336 Kodeksu cywilnego przez uznanie S. D. za posiadacza jej gospodarstwa, mimo iż nie figurował on w ewidencji gruntów i budynków oraz płatników podatku rolnego i rolników obowiązkowo opłacających spółkę wodną. Zarzuciła też niezastosowanie art. 345 Kodeksu cywilnego i brak uzasadnienia takiego stanowiska w zaskarżonym wyroku, a nadto naruszenie art. 5 § 2, art. 8, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r., art. 24 ust. 4 i 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 51 Konstytucji RP, które polegało na pominięciu, iż S. D. nie był umocowany do wpisania się w krajowym systemie ewidencji producentów, gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności co do jej gospodarstwa rolnego, skoro nie figurował w ewidencji gruntów i budynków w zakresie danych dotyczących skarżącej i jej działek. Uzasadniając te zarzuty stwierdziła, że instrukcja do wniosku o przyznanie płatności nie zawierała informacji o możliwości ubiegania się o płatności przez posiadacza samoistnego. W odpowiedzi na powiadomienie przez organ o tym, że o płatności do działek, które są jej własnością ubiega się też inny producent rolny oświadczyła, że korzysta on z jej gospodarstwa bezprawnie. Co do pojęcia posiadania samoistnego powołała się na pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z 18 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 35/97. Organy i Sąd I instancji w tej sprawie, wbrew orzecznictwu Sądu Najwyższego stwierdziły jedynie w tym zakresie, że istotne jest, kto użytkuje działki. Pozbawienie skarżącej prawa do płatności przy braku innego posiadacza gruntów narusza treść art. 140 Kodeksu cywilnego. Ponadto organ nie był władny rozstrzygać w zakresie wykładni przepisów Kodeksu cywilnego. Co do naruszenia przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz Konstytucji stwierdziła, że organy w sposób bezprawny gromadziły i przetwarzały jej dane osobowe. Prawo dostępu ARiMR do bazy danych ewidencji gruntów i budynków nie upoważnia do zmiany ich treści na wniosek osób trzecich, a zatem organ bezprawnie przyjął wniosek S. D. o płatności i udostępnił mu dane i mapy dotyczące gruntów skarżącej. Skarżąca zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania polegające na błędnej wykładni, niewłaściwym zastosowaniu, bądź nieuwzględnieniu art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 75-80 k.p.a. Organy pominęły jej argumenty dotyczące wykładni przepisów o posiadaniu i ewidencjonowaniu oraz związane z tym dokumenty urzędowe, a także okoliczności faktyczne mające wpływ na wynik postępowania, wprowadziły ją w błąd przy wypełnianiu wniosku o płatności, nie informowały jej o zebranych dowodach, nie zawiadomiły o miejscu i terminie przeprowadzania dowodów, a tym samym pozbawiły prawa do udziału w ich przeprowadzaniu. Zarzuciła także naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., polegające na braku wskazania w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 75-80 k.p.a. i nieustosunkowanie się do zarzutu naruszenia art. 345 Kodeksu cywilnego, mimo iż skarżąca przedłożyła dokument dotyczący wydania jej gospodarstwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. Skarżąca podniosła w niej zarówno zarzuty prawa materialnego, jak i procesowego. Wszystkie one koncentrują się wokół stanowiska skarżącej, zgodnie z którym spełniła ona przesłanki przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007. Skarżąca w toku postępowania przed organami ARiMR, Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym wywodziła spełnienie tych przesłanek z faktu, że jest właścicielem działek, co do których wnioskowała o płatności, powołując się na wpis w ewidencji gruntów i budynków oraz opłacanie należności związanych z tymi gruntami, między innymi podatku rolnego. Przesłanki przyznania wnioskowanych płatności w tej sprawie, co trafnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, zostały określone w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zgodnie z ich treścią osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska (ust. 1). Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (ust. 2). Odmowa przyznania skarżącej płatności do gruntów rolnych w rozpoznawanej sprawie nastąpiła w związku z niespełnieniem przesłanek posiadania gospodarstwa rolnego i utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Zgodnie z powoływanym w skardze kasacyjnej art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego był już rozstrzygany problem, stanowiący istotę sporu w rozpoznawanej sprawie, gdy o płatności do tych samych działek występowali jednocześnie ich właściciel i użytkownik. Za ugruntowany w tych sprawach należy uznać pogląd, zgodnie z którym o prawie do płatności przesądza posiadanie, nie zaś sam tytuł własności działek. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane dopiero po uprzednim ustaleniu, że producent rolny jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku, w rozumieniu art. 336 - 352 Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2007 r. sygn. II GSK 342/06). W wyroku z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II GSK 260/07 Sąd ten stwierdził, że idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych, a postępowanie dowodowe w sprawach dotyczących płatności obszarowych winno być ukierunkowane na ustalenie podmiotu, który faktycznie zajmuje się użytkowaniem określonych działek rolnych. Wnioskujący o płatności powinien wykazać fakt władania gruntem rolnym, nie musi natomiast udowodnić, że czyni to jako osoba uprawniona. Ustawowa przesłanka posiadania działki rolnej nie może być rozumiana jako ustalenie tytułu prawnego, z którego wynika posiadanie. Posiadaczem samoistnym lub zależnym może być bowiem również osoba, która samowolnie zawładnęła cudzą nieruchomością. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów i oświadczeń należy wnioskować, że skarżąca w tej sprawie udowodniła, iż nie władała gruntem ubiegając się o płatności do niego. Składając na rozprawie przed Sądem I instancji protokół z dnia 16 października 2008 r. wydania gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz ruchomości związanych z tym gospodarstwem wykazała, że dopiero w tym dniu odzyskała posiadanie działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności na 2007 rok. Powyższą okoliczność potwierdzają również oświadczenia składane w toku postępowania administracyjnego - po wezwaniu przez organ w sytuacji ubiegania się przez innego producenta rolnego o płatności do tych samych działek - przywołane również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że S. D. korzysta w sposób bezprawny z gospodarstwa skarżącej. W tym sensie nie mogło wpłynąć na podjęcie decyzji o przyznaniu skarżącej płatności na 2007 rok powoływanie się na spór ze S. D. toczący się przed sądem powszechnym i twierdzenie, że użytkował on grunty objęte wnioskiem i będące jej własnością bez tytułu prawnego, skoro to nie skarżąca utrzymywała grunty w dobrej kulturze rolnej. S. D. oświadczył nadto w postępowaniu administracyjnym, że od trzynastu lat jest samoistnym posiadaczem i rolniczo użytkuje sporne grunty. Bezzasadne jest powoływanie się w skardze kasacyjnej na art. 345 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym posiadanie przywrócone poczytuje się za nie przerwane. Przepis ten wprowadza fikcję prawną, która ma znaczenie dla instytucji zasiedzenia. Przesłanką zasiedzenia jest bowiem nieprzerwane (ciągłe) posiadanie rzeczy w ustalonym przez ustawodawcę okresie czasu (por. komentarz do tego przepisu E. Gniewka w: Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze 2001). Wyrażona w tym przepisie fikcja prawna ciągłości posiadania nie znajduje zastosowania do skarżącej, która w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego była właścicielem spornych gruntów, co nie było w sprawie kwestionowane ani przez organy ARiMR, ani przez Sąd I instancji. Odzyskanie ich posiadania już po wydaniu decyzji odmawiających przyznania płatności świadczy, że skarżąca nie była ich posiadaczem, gdy składała wniosek o przyznanie płatności, ani też w dacie ich wydawania. Z tej przyczyny nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut nieustosunkowania się przez Sąd I instancji do naruszenia tego przepisu, tym bardziej, że Sąd uznał protokół z dnia 16 października 2008 r. za dowód świadczący o tym, iż skarżąca nie spełniła wymogów do uzyskania wnioskowanej płatności, określonych w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Nie można też czynić Sądowi I instancji skutecznie zarzutu naruszenia art. 5 § 2, art. 8, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. W art. 8 tej ustawy wskazano, że ewidencja gospodarstw rolnych zawiera numer identyfikacyjny, dane dotyczące powierzchni gospodarstwa rolnego oraz dane umożliwiające identyfikację działek rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Z treści jej art. 12 wynika, że jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny, a art. 13 określa, kiedy organ ARiMR odmawia wpisu do ewidencji producentów, oraz że wydaje podmiotom wpisanym do ewidencji producentów zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym niezwłocznie po dokonaniu wpisu do ewidencji producentów, którym to numerem producenci obowiązani są posługiwać się w kontaktach z Agencją. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został wyrażony pogląd, zgodnie z którym wpis do rejestru producentów dokonywany w oparciu o ustawę z dnia 18 grudnia 2003 r. nie ma znaczenia konstytutywnego. Nie dlatego rolnik jest producentem rolnym, że został wpisany do rejestru lecz dlatego, że spełnia warunki określone w przepisach prawa materialnego. Istnienie wpisu uznać można co najwyżej jako przyczynę powstania wzruszalnego za pomocą innych dowodów domniemania zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym, takiego jakie odnosi się do dokumentów urzędowych (por. wyrok z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 788/08). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie spełniła warunków otrzymania płatności określonych w przepisach prawa materialnego, to wpis do rejestru producentów, na który się powoływała, nie mógł mieć znaczenia dla przyznania wnioskowanych płatności. Bezzasadnie skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r., zgodnie z którym do prowadzenia systemu wykorzystuje się w szczególności dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Naruszenia art. 24 ust. 4 i 5 tej ostatniej ustawy oraz art. 51 Konstytucji RP skarżąca upatrywała w bezprawnym przyjęciu wniosku S. D. o płatności do tych samych działek, do których ubiegała się o płatności oraz w udostępnieniu mu danych dotyczących jej gruntów. Konstytucja RP w art. 51 wyraża gwarancję prawa do prywatności stanowiąc jednocześnie w ust. 5, że zasady i tryb gromadzenia oraz udostępniania informacji określają przepisy ustaw. I tak zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 Prawa geodezyjnego i kartograficznego starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków, bez prawa ich udostępniania osobom trzecim (...) ARiMR - w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. ARiMR może, stosownie do ust. 5 tego przepisu przetwarzać oraz nieodpłatnie udostępniać producentom rolnym, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, dane, o których mowa w ust. 4, dotyczące tych producentów na cele szkoleniowe związane z utworzeniem lub prowadzeniem ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Skarżąca zarzucając naruszenie tych przepisów zupełnie pominęła jego pierwsze trzy ustępy, z których wynika, iż informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, a wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt oraz innych podmiotów określonych w tym przepisie. Poza tym, że opisane informacje są jawne i mogą być w określonych w tej ustawie sytuacjach udostępniane, z akt sprawy nie wynika, aby organy ARiMR udostępniły dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące skarżącej osobie trzeciej, czy też przetwarzały lub udostępniały jej dane na cele szkoleniowe. W tym zakresie również należało podzielić pogląd Sądu I instancji, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy dotyczące ochrony danych skarżącej. Za bezzasadny należy też uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd ocenił zasadność zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 75-80 k.p.a. Znalazło to wyraz w stwierdzeniu, że organy prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy i oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, że okoliczności faktyczne będące podstawą wydania decyzji zostały udowodnione oraz zagwarantowały skarżącej czynny udział w postępowaniu. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca była informowana o poczynionych w sprawie ustaleniach oraz wzywana do złożenia wyjaśnień w związku z wynikami kontroli krzyżowej i wyjaśnienia takie składała w kilku pismach. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych został przez Sąd I instancji prawidłowo omówiony i oceniony. Odmienna ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prezentowana przez skarżącą, a wynikająca z przyjęcia błędnego założenia, że płatności do gospodarstwa przysługują jej jako właścicielowi gruntów rolnych, nie mogła uczynić zasadnymi zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzut zaakceptowania nałożenia na skarżącą sankcji pieniężnej wydanymi w sprawie decyzjami ARiMR nie mógł zostać oceniony, gdyż skarga kasacyjna w tym zakresie nie spełniła wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a., to jest nie wskazała przepisów, jakie zostały przy wydaniu tego rozstrzygnięcia naruszone i nie wyjaśniła, na czym to naruszenie miało polegać. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.