II SA/Ke 107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję- rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Komendanta Miejskiego Policji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz J. W. kwotę 257 ( dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rozkazem personalnym z dnia [...]Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania J. W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] dotyczącą odwołania z dniem 18 marca 2007 r. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III i przeniesienia z dniem 19 marca 2007 r. do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji, p.o. eksperta Zespołu ds. Inspekcji J. W., z zachowaniem jego prawa do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem, zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy ustalił, że Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], z dniem 18 marca 2007 roku odwołał J. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III i z dniem 19 marca 2007 r. przeniósł go do swojej dyspozycji. Wydanie decyzji zostało poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii w sprawie odwołania ze stanowiska od Prezydenta Miasta, stosownie do treści art. 6d ust. 1 ustawy o Policji. Organ II instancji podał, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Miejski Policji wskazał, iż odwołanie J. W. z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienie do jego dyspozycji podyktowane jest potrzebami służby oraz planowanym powołaniem na to stanowisko innego policjanta. Organ odwoławczy ustalił, że w dniu 14 lutego 2008 r. skarżący zwrócił się z prośbą do Komendanta Miejskiego Policji o wydanie odpisu rozkazu personalnego o odwołaniu go ze stanowiska, co uczyniono w tym samym dniu. J. W. uznając datę udostępnienia kserokopii rozkazu - 14 lutego 2008 roku za datę doręczenia decyzji, w dniu 28 lutego 2008r. (data stempla pocztowego) wniósł, za pośrednictwem organu I instancji, odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji, zwracając się z prośbą o uchylenie wydanego rozkazu w całości oraz pozbawienie go rygoru natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący zarzucił m.in. obrazę art. 32 ust. 2 ustawy o Policji oraz art. 10 Kpa, art. 39 Kpa i następnych, polegającą na nie zapewnieniu mu czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Według skarżącego niedoręczenie decyzji o odwołaniu ze stanowiska uniemożliwiło mu jej zaskarżenie w ustawowym terminie, co spowodowało, że kolejne rozkazy personalne będące konsekwencją wprowadzenia w życie zaskarżonej decyzji, stały się dla niego niekorzystne przede wszystkim w zakresie zastosowania mnożnika kwoty bazowej oraz skutkowały złożeniem raportu o zwolnienie ze służby w warunkach uniemożliwiających swobodne podjęcie decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że podjęto czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem terminu, a następnie postanowieniem z dnia [...] organ uznał za datę doręczenia decyzji termin 16 marca 2007 r. i stwierdził, że odwołanie skarżącego wniesione zostało z uchybieniem terminu. Na skutek skargi J. W. na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił je wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 298/08 uznając, że doręczenie orzeczenia w dniu 16 marca 2007 r. było nieskuteczne. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 30 września 2008 r. Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że rozkaz personalny o odwołaniu J. W. ze stanowiska komendanta Policji i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego na skutek odwołania wniesionego w dniu 28 lutego 2008 r. stał się przedmiotem postępowania odwoławczego. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego uznać należy, że stosunki prawne funkcjonariuszy Policji nie są stosunkami pracy, lecz administracyjno -prawnymi. Charakteryzują się one dyspozycyjnością, wyrażającą się jednostronnym podporządkowaniem woli przełożonych co do praw i obowiązków podwładnych, których zakres określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. W niniejszej sprawie decyzja, o odwołaniu ze stanowiska komendanta Policji i przeniesieniu do dyspozycji przełożonego jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego i dlatego też podlega kontroli w ograniczonym zakresie. W takim przypadku należy zbadać jedynie prawidłowość przeprowadzonego postępowania pod względem proceduralnym, nie można natomiast kontrolować ocen wartościujących i kwestionować celowości, czy też słuszności dokonanego przez organ wyboru (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2003. sygn. Akt IISA/Kr 2535/02). Organ odwoławczy podkreślił, że J. W. nie spełnił pokładanych przez przełożonych nadziei na realizację powierzonych mu w drodze powołania obowiązków służbowych. Podjął obowiązki Komendanta KP III od dnia 1 grudnia 2006r., w dniach 5-9 lutego 2007r. przełożony na prośbę policjanta udzielił mu zwolnienia od zajęć służbowych, w związku z wypadkiem ojca R. W., następnie od dnia 18 lutego 2007 roku do dnia odwołania przebywał na ciągłym zwolnieniu lekarskim. Z zaświadczeń lekarskich wynika, że w tym czasie policjant przebywał w szpitalu łącznie 4 dni. Nieobecność w służbie pozostawała dla jej szkody i powodowała, że jednostka działała w wyraźnym osłabieniu kadrowym, w związku z nieobecnością osoby powołanej do jej kierowania. Potwierdzeniem powyższego stanowiska było poinformowanie w dniu 6 marca 2007r. Komendanta Miejskiego Policji nadkom. A. R. przez Prokuratora Rejonowego P. G., o rażących nieprawidłowościach w funkcjonowaniu Komisariatu Policji III, zwłaszcza w aspekcie poprawności zarządzania i organizacji pracy dochodzeniowo – śledczej, a także fakt, że wielokrotnie, w trakcie cotygodniowych odpraw służbowych kierownictwa Komendy Miejskiej Policji, Komendant Miejski Policji, nadkom. A. R. oraz jego zastępcy kierowali do Komendanta KP III polecenia służbowe w zakresie m. in. zwiększenia efektywności pracy wykrywczej kierowanej jednostki. Organ II instancji podniósł, że utrata zaufania organu powołującego, o ile wykazane zostaną okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku, stanowi samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie. "Utrata zaufania" jest pojęciem subiektywnym, zależnym od oceny organu powołującego. Ponadto należy zauważyć, że Komisariat Policji jest jednostką szczególną, obsługującą w swoim zasięgu terytorialnym centrum miasta wojewódzkiego. Na jego obszarze znajdują się kluczowe dla funkcjonowania miasta i województwa świętokrzyskiego obiekty i instytucje użyteczności publicznej m. in. urzędy administracji rządowej i samorządowej, wyższe uczelnie, szkoły, dworce PKS, PKP. Z tych względów właściwe funkcjonowanie tej jednostki ma szczególne znaczenie dla skutecznej realizacji zadań przez Komendę Miejską Policji, przedłużająca się nieobecność J.W. Komendanta Komisariatu III Policji była przesłanką negatywnego funkcjonowanie jednostki. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że brak znaczących wyników w zakresie wykrywalności przestępstw uprawniał organ powołujący do uznania tych wyników za niezadowalające, zwłaszcza, że kształtowanie priorytetów i wymiaru zadań do realizacji, jak również ocena skuteczności wykonywania wcześniej podjętych założeń, należy do organu nadrzędnego. Organ II instancji podniósł, że działanie przełożonych służbowych wobec J. W., w związku z jego odwołaniem z zajmowanego stanowiska, zostało poddane ocenie przez prokuraturę, w wyniku złożonego przez skarżącego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z art. 231 § 1 kk przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji. Z informacji uzyskanej z Prokuratury Rejonowej, prowadzącej niniejsze postępowanie wynika, że śledztwo w sprawie o sygn. akt 4Ds 307/07 zostało w dniu 30 czerwca 2008 roku prawomocnie umorzone na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 kpk, wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie Komendant Miejski Policji, prawidłowo nadając rozkazowi personalnemu z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności wykazał, że jest to niezbędne z uwagi na ważny interes społeczny polegający na zabezpieczeniu prawidłowego funkcjonowania KP III, poprzez umożliwienie powołania innego policjanta na stanowisko dotychczas piastowane przez skarżącego. Interes społeczny tożsamy z interesem służby w przedmiotowej sprawie wyraża się koniecznością zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania wskazanej jednostki - KP III. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż interes społeczny, w tym tożsamy z interesem służby, wymagał aby obowiązki na stanowisku komendanta Komisariatu III Policji powierzyć policjantowi, który niezwłocznie podejmie wykonawstwo zadań służbowych oraz będzie gwarantem ich prawidłowej i systematycznej realizacji. Organ II instancji wyjaśnił, że nie można zgodzić się również z zarzutami skarżącego, iż odwołanie ze stanowiska nastąpiło w sytuacji choroby skarżącego, po jego zabiegu operacyjnym, co powinno wykluczyć jego udział w czynnościach. Ustawa o Policji w odróżnieniu od przepisów kodeksu pracy reguluje w sposób wyczerpujący stosunek służbowy funkcjonariusza i nie odsyła do innych uregulowań dotyczących stosunku pracy, który to uzależnia skuteczność doręczenia oświadczenia woli o rozwiązaniu stosunku pracy od stanu zdrowia pracownika. Przepisy kodeksu pracy regulują bowiem stosunki pracownicze, a nie dotyczą stosunku służbowego funkcjonariusza Policji. Ich odmienna konstrukcja wynika ze specyfiki stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego. Wskazana zatem sytuacja rodzinna i osobista skarżącego spowodowana chorobą i hospitalizacją oraz wypadek ojca skarżącego, nie pozostają w związku z przedmiotową sprawą. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu I instancji. Skarżący zarzucił: - obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6c, art. 6e ust. 1 i 3, art. 32 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 99, art. 121 ustawy o Policji poprzez przyjęcie, że skarżący przebywał ciągle na zwolnieniu lekarskim, nie zapewniał prawidłowego zarządzania i funkcjonowania Komisariatu III Policji oraz nie osiągał zadowalających wyników wykrywalności przestępstw za rok 2006, co skutkowało utratą zaufania do jego osoby jako Komendanta i przeniesieniem go do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji oraz powierzeniem mu z dniem 19 marca 2007 r. niższego stanowiska eksperta Zespołu ds. Inspekcji, - obrazę art. 9 kpa i 10 kpa poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych przy wydawaniu rozstrzygnięcia, oparcie go na nieracjonalnych, nieobiektywnych przesłankach, niezapewnienie stronie czynnego udziału w stadiach postępowania poprzedzających przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko. W uzasadnieniu skargi J. W. podkreślił, że w okresie od 5 lutego 2007 r. do 9 lutego 2007 r. poprosił o dni wolne od zajęć służbowych, co było podyktowane wypadkiem ojca, a następnie w okresie od 18 lutego 2007 r. przebywał na zwolnieniu z uwagi na sytuację rodzinną oraz planowaną operacją onkologiczną. Skarżący podniósł, że organy obu instancji dla oceny jego pracy powołują się na wystąpienie Prokuratora Rejonowego P. G. z dnia 6 marca 2007 r., które dotyczy zupełnie innego okresu sprawozdawczego, tj. 2006 roku. Przy ocenie pracy J. W. należało w przekonaniu skarżącego uwzględnić jego pracę w Komendzie Powiatowej Policji, gdyż do grudnia 2006 r. odpowiadał on za stan bezpieczeństwa w pionie dochodzeniowo- śledczym, kryminalnym i prewencji. Pismo Prokuratora dotyczyło de facto pracy poprzedniego Komendanta –T. Ś., który do końca listopada 2006 r. kierował Komisariatem Policji III. Autor skargi wskazał, że organ celowo pominął rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] o podniesieniu skarżącemu dodatku służbowego do kwoty 1300 zł, w uzasadnieniu którego wskazano, że kwota dodatku funkcyjnego została podwyższona na podstawie oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych z uwzględnieniem rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności i poziomu posiadanych kwalifikacji zawodowych", a więc pozwala to na przyjęcie stanowiska, że do dnia 19 lutego 2007 r. Komendant Miejski Policji A.R. był zadowolony z wyników i sposobu pracy J. W. Skarżący wskazał ponadto, że odwołanie go ze stanowiska nie było konsultowane ze związkami zawodowymi. J. W. poddał w wątpliwość, czy zaskarżony rozkaz personalny mógł być w stosunku do niego wydany skoro przestał być policjantem, co w jego przekonaniu narusza § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjanta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie zaś o oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że przedmiotowy rozkaz personalny został doręczony skarżącemu w dniu 21 grudnia 2008 r., natomiast przesłano go również radcy prawnemu J. W., (który odebrał przesyłkę w dniu 31 grudnia 2008 r.) tylko w celach informacyjnych, ponieważ złożył on poprzednią skargę do WSA w Kielcach na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ II instancji podkreślił, że skarga do Sądu została nadana przez radcę prawnego J.W. w dniu 30 stycznia 2009 r., pomimo iż nie dysponował on pełnomocnictwem od skarżącego. W przekonaniu organu należy zatem uznać, że skarżący uchybił terminowi do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn, które w niej wskazano. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy bądź stanowił podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie podnieść należy, że na podstawie art. 153 p.p.s.a., wydając zaskarżoną decyzję Komendant Wojewódzki Policji związany był oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 sierpnia 2008r., sygn. akt II SA/Ke 298/08. Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza, że nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22 marca 1999 r. IV SA 527/97 LEX Nr 47275). W świetle powyższego przepisu, pogląd prawny przedstawiony w tej sprawie wiąże także Wojewódzki Sąd Administracyjny przy obecnie dokonywanej kontroli zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że zadaniem organu II instancji było przede wszystkim ustalenie na podstawie wszelkich dostępnych dowodów, w jakiej dacie został doręczony J. W. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji, od którego złożył on odwołanie. Okoliczność ta była bowiem niezbędną przesłanką ustalenia, czy J. W. zachował termin do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji. Jak wynika natomiast z akt administracyjnych niniejszej sprawy, a w szczególności z rozkazu personalnego z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji nie stosując się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie II SA/Ke 298/08, przystąpił do merytorycznego rozpoznania odwołania do rozkazu personalnego organu I instancji uznając błędnie, że kwestia zachowania terminu do złożenia odwołania została przesądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach we wskazanym wyżej wyroku. Taki pogląd nie znajduje oparcia w treści uzasadnienia tamtego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na postanowienie organu z dnia [...] wskazał na naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie na poczynione ustalenia faktyczne, od których zależy ocena, czy J. W. zachował termin do wniesienia odwołania i obligował Komendanta Wojewódzkiego Policji do podjęcia wszelkich działań mających na celu wyjaśnienie faktycznej daty doręczenia skarżącemu orzeczenia organu I instancji. Jak już wyżej wskazano sądy administracyjne dokonują jedynie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, same natomiast nie są władne do wydania orzeczenia w przedmiocie zachowania bądź uchybienia terminu, a zatem niemożliwe było przesądzenie kwestii zachowania przez skarżącego terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe należało podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołania J. W. od rozkazu personalnego z dnia [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III było przedwczesne. Powyższa kwestia może być rozpoznawana dopiero w przypadku uprzedniego ustalenia przez organ II instancji, że skarżący zachował termin do złożenia odwołania. Nadal aktualne zatem pozostają wytyczne zawarte w wyroku WSA w Kielcach z dnia 5 sierpnia 2008 r. w sprawie II SA/Ke 298/08. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. W szczególności przeprowadzi w rzetelny sposób postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie okoliczności będących podstawą do oceny zachowania przez skarżącego terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, że zmierzają one do podważenia zasadności odwołania J. W. ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji III. Wobec nierozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania kwestii zachowania terminu nie mogą być one przedmiotem merytorycznej kontroli. Jeżeli zaś chodzi o stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, dotyczące niezachowania przez skarżącego terminu do złożenia skargi do Sądu należy podnieść, że jest ono chybione. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy (k 42) znajduje się skarga sporządzona przez pełnomocnika skarżącego, radcę prawnego J. W. na postanowienie organu II instancji z dnia [...], z której wynika, iż załączono do niej dokument pełnomocnictwa. Dokument ten istotnie dołączony jest do tamtej skargi, wniesionej – zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. – za pośrednictwem organu II instancji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z treści tamtego pełnomocnictwa wynika, że J. W. w dniu 7 maja 2008 r. upoważnił radcę prawnego J. W. nie tylko do wniesienia skargi od postanowienia z dnia [...], nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji, ale i do reprezentowania go przed WSA w Kielcach w tej sprawie, jak też przed WKP w sprawie z odwołania J. W. od rozkazu personalnego nr [...] KMP z dnia [...] i do podejmowania w jego imieniu w tych sprawach wszelkich czynności procesowych przed sądami administracyjnymi oraz przed organami administracji rządowej i samorządowej. Doręczając zatem zaskarżoną decyzję, organ II instancji dysponował informacją, że J. W. reprezentowany jest przez fachowego pełnomocnika. Skoro zatem organ w toku prowadzonego postępowania nie uzyskał informacji o odwołaniu tego pełnomocnictwa powinien był kolejne rozstrzygnięcia wydane w sprawie doręczać pełnomocnikowi. Doręczanie ich samej stronie było bowiem nieskuteczne. W pełni skuteczne było zatem doręczenie rozkazu personalnego z dnia [...] dokonane na adres kancelarii radcy prawnego J. W. Natomiast doręczenie dokonane w dniu 23 grudnia 2008 r. samej stronie nie wywołało skutków prawnych w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. Mając zatem na uwadze, że pełnomocnik skarżącego odebrał przesyłkę w dniu 31 grudnia 2008 r., natomiast skarga do Sądu nadana została w Urzędzie Pocztowym, za pośrednictwem organu, w dniu 30 stycznia 2009 r., należało uznać, że zachowany został termin do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c). p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, do których zaliczono poniesione przez skarżącego koszty pomocy prawnej.