III SA/Łd 36/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Katarzyna Żychlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...]. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku III SA/Łd 36/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwany dalej Kpa., art. 92 ust. 1 , art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 42 poz. 277 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przyznania T. P. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. T. P. złożył w dniu 25 lipca 2008 r. oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Komendant Miejski Policji w Ł. analizując przedłożone oświadczenie ustalił, iż funkcjonariusz wraz z żoną i synem zamieszkuje w lokalu położonym w W. G. przy ul. P. nr [...], do którego tytuł prawny posiadają rodzice wnioskodawcy. Nadto organ I instancji stwierdził, iż decyzją Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...], nr [...] odmówiono T. P. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkaniowego z uwagi na fakt, że żona funkcjonariusza była od dnia 31 grudnia 2003 roku najemcą zakładowego lokalu mieszkalnego, położonego w Ł. przy ul. R. nr [...]. Mając powyższe na uwadze Komendant Miejski Policji w Ł. wystąpił do właściciela lokalu - Gminnej Spółdzielni "B" w A. z zapytaniem, czy K. S. – P. nadal jest najemcą lokalu przy R. nr [...]. W odpowiedzi organ uzyskał informację, iż umowa najmu została rozwiązana z dniem 1 kwietnia 2008 r., na wniosek najemcy. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. odmówił przyznania T. P. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powołując się na treść § 1 pkt 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100 poz. 918 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem MSWiA, wskazał, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do dotychczas zajmowanego lokalu mieszkalnego lub domu. Natomiast przepis art. 680 1§ 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm.) stanowi, iż małżonkowie bezwzględnie na istniejące pomiędzy nimi stosunki majątkowe są najemcami lokalu, jeżeli nawiązanie najmu lokalu mającego służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych założonej przez nich rodziny nastąpiło w trakcie trwania małżeństwa. Z ustaleń organu wynika, że K. S. – P. zawarła umowę najmu z dnia 31 grudnia 2003 r. w trakcie trwania małżeństwa. Zatem funkcjonariusza należy również traktować jako najemcę lokalu przy ul. R. Natomiast rozwiązanie umowy najmu, na wniosek najemcy, które nastąpiło z dniem 1 kwietnia 2008 r. jest, w ocenie organu, jednoznaczne z utratą przez funkcjonariusza i jego żonę prawa do dotychczas zajmowanego lokalu. W związku z powyższym Komendant Miejski Policji w Ł. uznał, że T. P. nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania wnioskowanego równoważnika. W odwołaniu od powyższej decyzji T. P. podniósł, iż umowa najmu lokalu przy ul. R. zawarta była przez jego żonę w dniu 2 sierpnia 1999 r., a związek małżeński zawarł w dniu 28 sierpnia 1999 r. Tym samym nie można go traktować jako najemcę lokalu mieszkalnego na podstawie art. 6801 § 1 Kodeksu cywilnego. Natomiast podana przez organ data, jest datą wydania jednego z kilku aneksów do zawartej w 1999 roku umowy najmu. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Warunkiem koniecznym do uzyskania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest spełnienie przesłanek do przydzielenia lokalu na zasadach określonych w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji (tj. nieposiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej) Uprawnienie to jest jednak ograniczone dyspozycją art. 95 ust. 1 powołanej ustawy oraz § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia MSWiA. W świetle tych przepisów prawo do równoważnika pieniężnego nie przysługuje między innymi, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej policjant w służbie stałej lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, utracił lub zrzekł się prawa między innymi do lokalu zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że umowa najmu lokalu przy ul. R. z dnia [...] zawarta została w trakcie trwania małżeństwa funkcjonariusza. Co prawda § 1 umowy najmu zawiera zapis, że lokal przy ul. R. został przyznany decyzją Zarządu Spółdzielni Gminnej " B" w A. z dnia [...], jednakże z pisma tej Spółdzielni z dnia 4 sierpnia 2008 roku wynika, iż umowa zawarta została w dniu 31 grudnia 2003 roku. Powyższe, w ocenie organu odwoławczego uzasadniało zastosowanie art. 6801 § 1 Kodeksu cywilnego. Natomiast rozwiązanie umowy najmu przedmiotowego lokalu niewątpliwie wyczerpuje przesłanki odmowy przyznania równoważnika pieniężnego, określone w § 1 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia MSWiA. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. P. powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto podniósł, iż nie zgadza się z zakwalifikowaniem przedmiotowego lokalu, jako lokalu stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego. Lokal ten jest bowiem własnością Gminnej Spółdzielni "B" w A., która jest firmą prowadzącą działalność gospodarczą i nie jest spółdzielnią mieszkaniową. Z uwagi na brak chętnych do zamieszkania w tym lokalu spośród pracowników Spółdzielni, został on wynajęty osobie spoza Spółdzielni. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik organu przyznał również, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] błędnie powołał § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA. Lokal przy ul. R. w Ł. stanowi bowiem własność Gminnej Spółdzielni "B" w A., gdyż prawidłową podstawą odmowy przyznania wnioskowanego równoważnika jest w niniejszej sprawie przepis § 1 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Ponadto wskazał, iż fakt zawarcia umowy najmu przez żonę skarżącego przed zawarciem związku małżeńskiego, nie ma wpływu na uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Przepisy rozporządzenia nie nakładają bowiem na organy obowiązku zbadania, czy uprawnienie do zajmowanego lokalu powstało w trakcie, czy też przed zawarciem związku małżeńskiego. Wystarczającym warunkiem jest "nieposiadanie" przez funkcjonariusza lub przez członka jego rodziny, określonego przez ustawę, jakiegokolwiek lokalu, o którym mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA. Natomiast wystarczającym warunkiem dla utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu jest utrata lub zrzeczenie się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.). Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe sposoby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności przydział lokalu mieszkalnego (art. 88 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 i art. 97 ust. 5), prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust.1) oraz prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 94 ust. 1). Powyższe wskazuje, iż realizacja prawa do lokalu mieszkalnego dla funkcjonariusza Policji może nastąpić dwojako. Przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego albo przez przyznanie świadczeń określonych ustawą. Przy czym uprawnienie to winno być realizowane przede wszystkim przez przydzielenie funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego, a dopiero gdy takiego przydziału nie dokonano i policjant takiego lokalu nie posiada przysługuje pomoc finansowa (podobnie uchwała składu 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. , sygn. akt I OPS 3/08, LEX 364569). Nie można też pominąć faktu, iż podstawę prawną przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego stanowi przepis art. 92 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Powyższe twierdzenie jest uzasadnione tym, że prawo do równoważnika pieniężnego, o jakim mowa w art. 92 ust. 1 ustawy, jest formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 88 ustawy. Inaczej mówiąc funkcjonariuszowi Policji nie przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkaniowego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy, z uwagi na występowanie którejś z przesłanek określonych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1320/05, LEX 281349). W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił przyznania T. P. równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, powołując się na regulację art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 2 pkt 1 w związku z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA, którego delegację ustawową stanowi przepis art. 92 ust. 2 ustawy o Policji. Natomiast organ II instancji wskazał jako podstawę odmowy przyznania równoważnika pieniężnego § 1 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia MSWiA. W odpowiedzi na skargę organ II instancji stwierdził, że prawidłową podstawę odmowy przyznania funkcjonariuszowi przedmiotowego równoważnika stanowi, wskazany przez organ I instancji, § 1 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Stosownie do treści art. 92 ust. 1 powołanej ustawy policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji nie posiadają: 1) lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej, 2) spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, 3) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego, lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych albo pozostającego w zasobach towarzystw budownictwa społecznego, 4) lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu innego niż wymieniony w pkt 3, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę - dotyczy to również mieszkań o powierzchni użytkowej przekraczającej 80 m2, 5) domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, będącego przedmiotem własności lub współwłasności policjanta lub członków jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, 6) tymczasowej kwatery. W myśl zaś § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1. W niniejszej sprawie organy administracji przyjęły, że T. P. nie przysługuje wnioskowany równoważnik, bowiem małżonka funkcjonariusza rozwiązała z dniem 1 kwietnia 2008 roku umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł., przy ul. R. nr [...], stanowiącego własność Gminnej Spółdzielni "B" w A. Powyższe w ocenie organów wypełnia przesłankę określoną w cytowanym wcześniej § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Takie rozumowanie nie znajduje potwierdzenia w przytoczonych wyżej przepisach regulujących omawiane kwestie. Jak wcześniej wskazano podstawę prawną przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego stanowi przepis art. 92 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Konsekwencją powyższego jest niemożność przyznania funkcjonariuszowi Policji równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkaniowego, jeżeli nie ma on prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego, z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 95 ust. 1 ustawy. W myśl art. 95 ust. 1 ustawy lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. W konsekwencji, wobec powyższych rozważań, gdy chodzi o negatywną przesłankę przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, a co za tym idzie negatywną przesłankę uzyskania prawa do równoważnika pieniężnego, o której mowa w art. 95 ust. 1 pkt 4 oraz w § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia, należy mieć także na myśli zbycie lokalu wskazanego w tych przepisach, odpowiadającego przysługującym normom powierzchniowym. W takim bowiem przypadku można uznać, że funkcjonariusz mając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe sam się ich pozbył. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracji publicznej błędnie powołały, jako podstawę prawną wydanych decyzji, § 1 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA. § 1 ust.1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA stanowi, iż równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego oraz spółdzielczego lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie umowy najmu. Zdaniem Sądu, organy administracji bezpodstawnie przyjęły, iż Gminna Spółdzielnia "B" w A. jest spółdzielnią mieszkaniową dysponującą lokalami mieszkalnymi, o których mowa w powołanym powyżej § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Gminna Spółdzielnia "B" w A. jest spółdzielnią produkcyjno – handlowo - usługową, posiadającą dane składniki majątkowe, którymi może rozporządzać według swojego uznania, w granicach określonych prawem. Skoro Gminna Spółdzielnia "B" w A. nie jest spółdzielnią mieszkaniową, to lokal wynajmowany od tej spółdzielni przez małżonkę funkcjonariusza, do którego prawa zrzekła się poprzez rozwiązanie umowy najmu, nie był lokalem w rozumieniu § 1 ust. 1 pkt 2 ani § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a także w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organy administracji błędnie więc uznały, iż przez sam fakt rozwiązania przez małżonkę funkcjonariusza umowy najmu lokalu, stanowiącego własność Gminnej Spółdzielni "B" w A., zachodzi podstawa do odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu, a podstawę tej odmowy stanowi § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Sąd stwierdził zatem, iż przyjęta przez organy orzekające wykładania art. 92 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia jest nieprawidłowa. Powyższe naruszenie przepisów prawa materialnego miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Ponadto podkreślenia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy skarżący, ani jego małżonek w dacie składania wniosku nie posiadali lokalu mieszkalnego lub domu. Kwestią sporną jest zaś ustalenie, czy skarżący zbył, utracił lub zrzekł się prawa do lokalu w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Zauważyć należy, iż organy administracji nie wyjaśniły dokładnie kwestii dotyczącej daty zawarcia przez żonę wnioskodawcy umowy najmu lokalu przy ul. Rokicińskiej. W aktach sprawy znajduje się bowiem przedłożona przez skarżącego kserokopia umowy najmu zawarta przez żonę funkcjonariusza w dniu 2 sierpnia 1999 r. Treść § 4 tej umowy stanowi, iż zawarta została na czas nieokreślony z mocą od dnia 2 sierpnia 1999 r. Organy administracji powołują się natomiast na umowę najmu zawartą w dniu 31 grudnia 2003 roku o mocy obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 roku, której kserokopia została załączona do akt administracyjnych sprawy. Nie wyjaśniono zatem dokładnie, czy umowa zawarta w 2003 r. była jak twierdzi skarżący jednym z aneksów do umowy z zawartej w 1999 r., czy też nową umową. Tym bardziej, że zarówno z treści umowy zawartej w roku 2003, jak również z akt sprawy nie wynika, aby umowa zawarta w 1999 r. została rozwiązana. Powyższe jest istotne dla ustalenia, czy skarżący utracił prawo do zajmowanego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1 § 1 rozporządzenia . To zaś nie zostało przez organy w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione. Organy nie wyjaśniły też, czy mieszkanie przy ul. R., którego najemcą była żona funkcjonariusza nie odpowiadało innemu lokalowi mieszkalnemu zajmowanemu na podstawie umowy najmu, dla którego stawka czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu nie jest wyższa od stawki ustalonej przez gminę bądź mieszkaniu o powierzchni przekraczającej 80 m2, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Zauważyć ponadto należy, iż zgodnie z powyższej powołanymi przepisami jedną z negatywnych przesłanek przydziału lokalu stanowi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego o powierzchni odpowiadającej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Jeżeli natomiast policjant lub jego małżonek posiadają lokal mieszkalny o powierzchni mniejszej niż przysługująca norma powierzchni, to policjant może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. To zaś oznacza, iż w takim przypadku może otrzymać w myśl art. 92 ustawy równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej. Przesłanki prawa do lokalu wyznaczają wyżej powołane przepisy ustawy o Policji oraz wydane z mocy delegacji ustawowej (art. 97 ust. 1) przepisy wykonawcze ustalające normy powierzchni mieszkaniowej przysługującej funkcjonariuszowi, przy uwzględnieniu jego stanu rodziny, stopnia służbowego lub zajmowanego stanowiska. Organy administracji zobowiązane były zatem przed wydaniem decyzji ustalić, czy powierzchnia lokalu przy ul. R. odpowiadała przysługującym policjantowi oraz członkom jego rodziny normom zaludnienia przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów ( Dz.U. 2005. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, ustalony przez organy administracji publicznej stan faktyczny sprawy, nie był wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 92 ust. 1, art. 95 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 Kpa., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji publicznej winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku oraz prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy oraz dokonać jego prawidłowej oceny, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dopiero zatem po ustaleniu, czy lokal mieszkalny, położony w Ł. przy ul. R. nr [...], stanowił lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów powołanej ustawy o Policji oraz powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 roku, czy skarżący posiadał tytuł prawny do tego lokalu, a następnie go zbył, oraz czy powierzchnia przedmiotowego lokalu odpowiadała co najmniej przysługującej funkcjonariuszowi oraz jego rodzinie powierzchni mieszkaniowej, o której mowa w powołanym wcześniej rozporządzeniu z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, będzie możliwe prawidłowe załatwienie sprawy w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 lit. a/ i lit. c/ i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego w Ł. z dnia [...]. A. B.