IV SAB/Gl 2/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. sprawy ze skargi S.G. na bezczynność Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. w przedmiocie uzupełnienia orzeczenia o zdolności do służby wojskowej w charakterze żołnierza zawodowego zobowiązuje Terenową Wojskową Komisję Lekarską w G. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] w terminie 30 dni. S. G. orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (TWKL) w O. nr [...], z dnia [...]r., wydanym na podstawie § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.), został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej z powodu schorzenia związanego ze służbą wojskową. Od tego orzeczenia S. G. nie odwołał się, przez co uzyskało ono przymiot ostateczności. W dniu [...]r. S. G. wystąpił do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (RWKL) we W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Uzasadniając wniosek podał, że orzeczenie wydane zostało bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie był leczony w szpitalu psychiatrycznym. W odpowiedzi na ten wniosek, Przewodniczący Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., pismem z dnia [...]r. wyjaśnił, że wymienione orzeczenie jest ostateczne, a Komisja nie jest właściwa w tej sprawie, w myśl zapisów § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594 z późn.zm.). W dniu [...]r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na bezczynność RWKL we W., która postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r. o sygnaturze akt IV SAB/Wr 6/06 została odrzucona z powodu niewyczerpania trybu określonego w art. 37 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W dniu [...]r. S. G. złożył skargę do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej (CWKL) w W. z prośbą o podjęcie kroków prawnych w celu stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. W odpowiedzi, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., pismem z dnia [...] r., poinformowała S. G., że zbadała całą sprawę w trybie nadzoru służbowego, zgodnie z § 35 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.) i stwierdziła, że brak jest przesłanek faktycznych i prawnych do uchylenia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. W dniu [...]r. S. G. ponownie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność RWKL we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 stycznia 2007 r. o sygnaturze akt IV SAB/Wr 39/06 zobowiązał RWKL we W. jako organ wyższego stopnia do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej Komisji akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku. Zawiadomieniem z dnia [...]r. Przewodniczący Wojskowej Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. powiadomił S. G. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O., z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], RWKL we W., działając w oparciu o art. 158 § 1 K.p.a. i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej (...), odmówiła stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., w przedmiocie zdolności S. G. do zawodowej służby wojskowej. Od powyższej decyzji S. G. odwołał się do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej (CWKL) w W., która decyzją z dnia [...]r., wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na brak przesłanek do stwierdzenia nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Decyzja CWKL w W. z dnia [...]r. stała się przedmiotem skargi S. G., złożonej w dniu [...]r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej i stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., a także zwrot kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę S. G. zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a., poprzez przewlekłość postępowania oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Naruszenie przez organ art. 10 K.p.a. polegało, zdaniem skarżącego, na złamaniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i zaniechaniu przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie miał możliwości zgłaszania w postępowaniu wniosków dowodowych. Nadto, przy rozpoznawaniu sprawy brał udział, co najmniej jeden pracownik organu administracji publicznej, który zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. podlegał wyłączeniu. Zarzucił też, że organem właściwym do rozpoznania jego wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. winna być CWKL w W. a nie RWKL we W. Podniósł również, że błędnie tej w sprawie zastosowano jako podstawę prawną § 67 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej (...), bowiem był leczony w szpitalu na oddziale chorób wewnętrznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1137/07, oddalił skargę S. G. na decyzję CWKL w W. z dnia [...]r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż postępowanie toczyło się z wniosku S. G. o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych, bowiem organ ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Tak, więc niezasadny jest zarzut skargi dotyczący nieprzeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego i pozbawienia S. G. możliwości wzięcia w nim udziału. Zdaniem Sądu, wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej podejmujące decyzje administracyjne w indywidualnych sprawach, w zakresie spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), są poddane mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z treścią jego art. 1 pkt 1. W zakresie zaś wynikającym z delegacji zawartych w szeregu ustaw dotyczących orzecznictwa lekarskiego w sprawach zdolności do czynnej służby wojskowej, postępowanie przed tymi komisjami jest ponadto regulowane przez przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej (...). Przepisy tego rozporządzenia, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawach jednak nieuregulowanych w powołanym rozporządzeniu przepisy tegoż Kodeksu znajdują zastosowanie w pełnym zakresie. Reasumując, Sąd wskazał, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia [...]r. prawidłowo zostało wydane w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej (...), w tym o jego przepis § 67 pkt 3 i zawierało rozpoznanie schorzenia powodującego niezdolność S. G. do służby wojskowej. Istotne dla sprawy jest również to, że skład komisji odpowiadał warunkom zawartym w § 21 powołanego rozporządzenia, bowiem komisja orzekała w składzie trzyosobowym, a wśród lekarzy biorących w niej udział był lekarz psychiatra. Orzeczenie podpisane zostało również przez pełny skład komisji, w tym przewodniczącego i dwóch jej członków oraz posiada bardzo obszerne i wyczerpujące uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie tym samym nie podzielił zarzutów skargi i uznał wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. za nieuzasadniony, gdyż to orzeczenie nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jego nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 K.p.a. Nadto, Sąd dodał, iż: "Jedynym mankamentem orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. jest brak informacji o terminie wniesienia odwołania od orzeczenia do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., jednakże wada ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość orzeczenia zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący tego zarzutu nie podnosił." (cytat). S. G. pismem z dnia [...]r. ponownie złożył odwołanie do RWKL we W. na orzeczenie TWKL w O. z dnia [...]r., domagając się uzupełnienia tego orzeczenia o pouczenie o terminie wniesienia odwołania, jak również rozpoznania złożonego przez niego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Następnie pismem z dnia [...]r., skierowanym do TWKL w G., jeszcze raz wniósł o uzupełnienie orzeczenia TWKL w O. we wskazanym zakresie uznając, iż organ ten jest w tej sprawie rzeczowo właściwy. W uzasadnieniu swojego stanowiska wywiódł, że nie zgadza się z tym, iż posiada schorzenie eliminujące go z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wyjaśnił, że odwołanie i wniosek o uzupełnienie orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., składa dopiero teraz, bowiem dopiero z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1137/0, z którym zapoznał się w dniu [...]r., dowiedział się o wadliwości powołanego orzeczenia i możliwości żądania jego uzupełnienia w trybie art. 111 K.p.a. Pismem z dnia [...]r., Nr [...], Przewodniczący TWKL w G. powiadomił S. G., że organ ten ma prawo orzekać na podstawie skierowania uprawnionego organu, którym jest Dyrektor Wojskowego Biura [...] w K. W zainicjowanej przez S. G. sprawie nie ma takiego skierowania, zatem zasadny jest zwrot całej przesłanej przez niego dokumentacji. Pismem z dnia [...]r., skierowanym do TWKL w G., S. G. wyjaśnił, iż nie ubiega się o "skomisjonowanie", ale domaga się dokończenia procesu orzeczniczego z roku 2002. Dodatkowo poinformował, iż w terminie 30 dni od daty wpływu do organu administracji jego wniosku organ powinien wszcząć postępowanie administracyjne bądź odmówić jego wszczęcia lub też wydać stosowną decyzję. Pismem z dnia [...]r., Nr [...], Przewodniczący TWKL w G. powiadomił S. G. o przesłaniu całości dokumentacji jego sprawy wraz z dokumentacją uzyskaną z RWKL we W. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (RWKL) w K., jako organu właściwego do jej rozpatrzenia. S. G. pismem z dnia [...]r., w oparciu o art. 37 K.p.a. złożył zażalenie do RWKL w K. z powodu nie załatwienia przez TWKL w G. jego sprawy w określonym terminie, czyli bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania oraz zarzucil temu ostatniemu organowi bezczynność. W odpowiedzi na pismo Przewodniczącego TWKL w G. z dnia [...]r., Nr [...], S. G. skierował do TWKL w G. pismo z dnia [...]r., przekazane do wiadomości również RWKL w K., w którym wywiódł, iż jego zdaniem, TWKL w G. powinna wszcząć postępowanie administracyjne wskazując jego zakres i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Sygnalizował, że organ wyższego szczebla nie ma prawa rozpoznawać odwołania ani wniosku o przywrócenie terminu, dopóki nie zostanie wydane postanowienie bądź decyzja w sprawie uzupełnienia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., co potwierdza treść art. 112 i art. 113 K.p.a. Zdaniem S. G., TWKL w G. nadal pozostaje zwłoce i to po wniesieniu przez niego zażalenia w trybie art. 37 K.p.a., w rezultacie takiego postępowania zmuszony będzie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność tego organu. Pismem z dnia [...]r. S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność TWKL w G. wskazując, iż organ ten nie rozpoznał jego wniosku z dnia [...]r., w którym domagał się uzupełnienia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., jak i rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesieni odwołania od tegoż orzeczenia. Postanowieniem z dnia 17 września 2008 r. o sygn. akt. III SAB/Kr 11/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił stwierdzić swą niewłaściwość i przekazał skargę S. G. na bezczynność TWKL w G. do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W jego uzasadnieniu zaznaczył, iż wobec likwidacji TWKL w O., zgodnie z § 4 ust. 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, właściwym do rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o uzupełnienie orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] r. jest TWKL w G. W odpowiedzi na skargę TWKL w G. wniosła o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Organ wskazał, iż pismem Nr [...], z dnia [...]r., poinformował skarżącego o przekazaniu całości dokumentacji do RWKL w K., jako właściwej jednostki do wniesienia odwołania od orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Dodatkowo z uzyskanych przez organ informacji wynika, że RWKL w K. w dniu [...]r. wydała postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a S. G. złożył skargę do WSA w K. na powyższe postanowienie. Na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. skarżący oświadczył, że złożona przez niego skarga dotyczy bezczynności TWKL w G. polegającej na nie załatwieniu jego wniosku z dnia [...]r. Wyjaśnił również, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie złożył skargę na postanowienie RWKL w K. z dnia [...]r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] r. i ta sprawa toczy się pod sygn. akt III SA/Kr 714/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości orzeka między innymi w zakresie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej samej ustawy według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2004, s. 28; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1983 r., sygn. akt SA/Wr 6/83, GP 1983, Nr 24). Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 86). Podsumowując, dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Przede wszystkim należy podkreślić, iż zasada sformułowana w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 i 36 K.p.a. Obowiązek załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 8 K.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa. Bezspornym jest, iż w konsekwencji likwidacji TWKL w O. z dniem [...]r. terytorialny zasięg jej działania został podporządkowany TWKL w G., co wynika wprost z § 4 ust. 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594). Zatem przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest bezczynność TWKL w G. w zakresie uzupełnienia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. o pouczenie o terminie wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Postępowanie administracyjne toczyło się z wniosku skarżącego z dnia [...]r., następnie uzupełnionego pismem z dnia [...]r., w którym wyjaśnił on, iż wniosek o uzupełnienie orzeczenia i odwołanie złożył tak późno, ponieważ dopiero z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1137/0 dowiedział się o wadliwości powołanego orzeczenia poprzez brak w jego treści pouczenia o terminie wniesienia od niego odwołania i możliwości żądania jego uzupełnienia w trybie art. 111 K.p.a. Nadto, przed wniesieniem skargi skarżący, pismem z dnia [...]r. złożył zażalenie do RWKL w K., na nie załatwienie jego sprawy przez TWKL w G. w terminie jednego miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. W tym miejscu zauważyć przyjdzie, iż wojskowe komisje lekarskie, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., Nr 241, poz. 2416 z późn. zm.), orzekają o zdolności do czynnej służby wojskowej żołnierzy pełniących tą służbę. Sąd obecnie rozpoznający sprawę podziela pogląd, zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1137/07, iż wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej podejmujące akty administracyjne w indywidualnych sprawach poddane są mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl jego art. 1 pkt 1. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarga w istocie dotyczy nie zastosowania w niej art. 111 K.p.a. przez uprawniony organ. Stosownie do art. 111 § 1 K.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jeżeli zatem skarżący, na podstawie art. 111 K.p.a., złożył wniosek o uzupełnienie orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r., to obowiązkiem organu było rozważenie, czy zachodzą przesłanki do jego uzupełnienia w powyższym trybie. W takim zakresie organ wniosku nie rozpoznał i nie przedstawił swego stanowiska. Nadmienić trzeba, iż odpowiedzią organu mogłoby być również postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia, które nie ma bytu samodzielnego i zawsze pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domagał się skarżący. W dacie wydania orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. powołany przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 i Nr 40, poz. 174) stanowił, iż wojskowe komisje lekarskie są właściwe wobec żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową do orzekania o ich zdolności do tej służby, a na badania są oni kierowani przez dowódcę jednostki wojskowej. Wówczas też obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 z późn. zm.), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem. Rozporządzenie to, jako akt wykonawczy do art. 26 ust. 4 i art. 70 ust. 1 w związku z art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 i Nr 40, poz. 174) było wydane na podstawie art. 6 ust. 3, art. 56 pkt 2 i art. 101 ust. 3 oraz w związku z art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 8, poz. 31), jak również na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. Nr 53, poz. 342, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) i nie zmienia ani nie znosi regulacji prawnej rangi ustawowej, zawartej w Kodeksu postępowania administracyjnego. Jedynie przepisy tego rozporządzenia, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w K.p.a. Tak więc, w rozdziale czwartym rozporządzenia "Orzekanie przez wojskowe komisje lekarskie i tryb zatwierdzania orzeczeń" wskazano, co powinna zawierać treść orzeczenia (§ 19), jaki ma być skład komisji orzekającej (§ 21), wzór formularza orzeczenia (§ 22) oraz tryb zawiadomienia o jego treści i stosowny jego formularz, stanowiący załącznik nr 11, który wręcza się zainteresowanej osobie lub przesyła listem poleconym (§ 23 ust. 1), jak również pouczenie o prawie odwołania się od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej (§ 23 ust. 2). Natomiast w § 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zawarto zapis, iż orzeczenia wojskowych komisji lekarskich ustalające trwałą lub czasową niezdolność do zawodowej służby wojskowej w stosunku do żołnierzy pełniących tę służbę oraz istnienie lub nieistnienie związku ich schorzeń lub ułomności ze służbą wojskową, podlegają zatwierdzeniu przez wojskową komisję lekarską wyższego szczebla w trybie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, ale po upływie terminu do wniesienia odwołań od tych orzeczeń, orzeczenia wydane przykładowo przez terenowe wojskowe komisje lekarskie w celu zatwierdzenia przesyła się do rejonowej wojskowej komisji lekarskiej (§ 24 ust. 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 pkt 2). Nie ulega wątpliwości, że zatwierdzone orzeczenie jest ostateczne (§ 24 ust. 4), a istotną treść orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, w szczególności ocenę zdolności do czynnej służby wojskowej oraz wymienienie stwierdzonych chorób i ułomności, wpisuje się do książki zdrowia żołnierza (emeryta, rencisty wojskowego), co wynika z treści § 25 rozporządzenia. W rozdziale szóstym tego rozporządzenia zawarte również zostały przepisy szczególne dotyczące rozpatrywania odwołań i sprzeciwów od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich (§ 32 i 33). Opisany powyżej tryb orzekania przez wojskowe komisje lekarskie i zatwierdzania orzeczeń dotyczył również orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Z akt administracyjnych nie wynika, w jaki sposób i kiedy skarżący został poinformowany o rozstrzygnięciu TWKL w O. z dnia [...]r., jak również czy został poinformowany o możliwości wniesienia od tego orzeczenia odwołania. W tym zakresie brak jest jakichkolwiek ustaleń. Z treści orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. wynika jedynie, iż to orzeczenie zostało zatwierdzone w dniu [...]r. przez RWKL we W., co wskazywałoby na nie złożenie przez skarżącego w terminie odwołania, w trybie określonym w § 24 ust. 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Samo rozporządzenie nie przewiduje jednak innych szczególnych uregulowań w zakresie uzupełnienia orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, dlatego co już wskazano wcześniej, zdaniem składu orzekającego, w tej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na etapie wymiany korespondencji z organem administracji sam skarżący sugerował, iż na jego rzecz powinno być wydane orzeczenie w trybie art. 111 K.p.a., zawierające stosowne pouczenie o trybie zaskarżenia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. Żądanie skarżącego jest zasadne, o ile organ nie dysponuje informacjami potwierdzającym okoliczność zapoznania skarżącego z pouczeniem o prawie, trybie i terminie wniesienia odwołania od orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. również poprzez zawiadomienie dokonane w trybie § 23 ust. 1 rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że określony w art. 111 § 1 K.p.a. termin uzupełnienia orzeczenia już minął, ale brak odpowiedniej reakcji organu uprawnionego do uzupełnienia orzeczenia, poprzez zastosowania tego przepisu w rozpatrywanej sprawie, musi skutkować uwzględnieniem skargi. Organ administracji może odmówić uzupełnienia orzeczenia jedynie wówczas, gdy brak jest ku temu przesłanek. Sama merytoryczna prawidłowość orzeczenia TWKL w O. z dnia [...]r. została już potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r. o sygn. akt II SA/Wa 1137/07, co nie stoi jednak na przeszkodzie rozpoznania wniosku skarżącego i wydania stosownego rozstrzygnięcia w formie postanowienia, na podstawie art. 123 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie przesądzając w jakikolwiek sposób o zasadności wniosku skarżącego z dnia [...]r. uznał, iż wskazane jest zobowiązanie TWKL w G. do jego rozpatrzenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia temu organowi akt administracyjnych, bowiem bezczynność tego organu jest oczywista. Obowiązkiem organu jest rozpoznanie tego wniosku zgodnie ze wskazanymi regułami procedury administracyjnej. W takim stanie sprawy, na podstawie art. 149 w związku z art. 286 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.