II SA/Kr 177/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 grudnia 2008 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) na wniosek A. J. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa [...] budynków mieszkalnych wraz ze sklepem [...] z przebudową i poszerzeniem istniejącej drogi dojazdowej z infrastrukturą techniczną, z wykorzystaniem istniejącego wjazdu z ulicy [...], na części działki nr 1 i działkach nr 2, 3 obr. [...] oraz na działkach nr 4, 5, 6 obr. [...], przy ul. [...] w K.". Integralną część decyzji stanowiły załącznik 1 -4. W uzasadnieniu wskazano, że teren wskazany we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W trakcie postępowania uzyskano: opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...] listopada 2005 r. w zakresie komunikacji, opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM z dnia [...] grudnia 2006 r. w zakresie ochrony środowiska, opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2005 r. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską, opinię Zarządu Komunalnego w K. z dnia [...] marca 2007 r. w zakresie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Organ uznał, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji tj. część działki nr 1 i 2 nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ze względu na powierzchnię zwartego obszaru projektowanego do zmiany przeznaczenia w klasie bonitacyjnej Rll - nie przekraczającą 0,5 ha, natomiast teren działek 4, 5, 6 stanowią grunty wyłączone z klasyfikacji - Ba-wył, a działka nr 3 była objęta zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. K. zatwierdzonego uchwałą Nr Vll/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 listopada 1994 r., który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co stwierdzono na podstawie wyrysu z ww. planu. Decyzja jest również zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji wniosła W. Z. spółka z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego: art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uzgodnienia zaskarżonej decyzji z organami współdziałającymi (uzgodnień dokonano odnośnie decyzji z dnia [...].07.2007 r., następnie uchylonej, uzgodnienia dokonał Miejski Konserwator Zabytków zamiast Wojewódzkiego), art. 40 § 1 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez nieinformowanie Spółki o przebiegu toczącego się postępowania i doręczanie pism na adres zakładu produkcyjnego Spółki zamiast do rąk ustanowionego pełnomocnika oraz prawa materialnego: § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez odstąpienie od wyznaczenia linii nowej zabudowy, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy poprzez wydanie decyzji mimo braku łącznego spełnienia przesłanek szczegółowo określonych w przepisach (żadna z działek sąsiednich nie jest zabudowana w sposób pozwalający na stwierdzenie kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, nie wykazano zawarcia umów gwarantujących wykonanie uzbrojenia), art. 5 ustawy prawo budowlane, a także naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, z szczególności art. 74. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzją z dnia 8 grudnia 2008 r. (znak: SKO. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi l instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ l instancji naruszył art. 10 i art. 40 kpa, gdyż niewłaściwie określił strony postępowania, błędnie podając nazwę W. Z. sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz adres spółki. Wskazał, że w aktach sprawy brak jest aktualnych wypisów z ewidencji gruntów uwzględniających zmiany dokonane na skutek podziałów. Zmiana zakresu przedmiotowego wniosku inwestora powinna skutkować sporządzeniem nowego projektu decyzji i ponownym przedłożeniem go do uzgodnienia lub zaopiniowania przez wymienione w przepisach organy. W ponownie prowadzonym postępowaniu jednoznacznego wyjaśnienia wymaga kwestia uzgodnienia projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych oraz spełniania przez planowaną inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko organu l instancji nie zostało dostatecznie umotywowane, zwłaszcza w kontekście uznaną przez Kolegium wykładnią pojęcia "zwartego obszaru projektowanego", zgodnie z którą jest to obszar całej działki, na której ma być planowana inwestycja, wyodrębniony ściśle oznaczonymi granicami. Nadto Kolegium podniosło, że organ l instancji nie podał parametrów dotyczących działek sąsiednich, co powoduje, że analiza w zakresie ustalenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu i jej wyniki są dowolne. Za niedopuszczalne uznał również "odstąpienie od wyznaczania linii zabudowy". Weryfikacji w ponownie prowadzonym postępowaniu wymaga również kwestia spełniania przez planowaną inwestycję warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., gdyż w aktach sprawy brak jest aktualnych umów inwestora z odpowiednimi dysponentami sieci, bądź dokumentów potwierdzających zamiar wykonania brakującego uzbrojenia terenu planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, naruszona została także zasada zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu strony, poprzez brak powiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Odnośnie naruszenia przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku Kolegium wskazało, że kwestie związane z warunkami technicznymi, w tym parametrami technicznymi dojazdu będą rozpatrywane w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. J.. Domagała się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymania w mocy decyzji organu l instancji. Zarzuciła, że organ odwoławczy niezgodnie z prawdą przyjął, że organ l instancji nieprawidłowo określił stronę postępowania, skoro zarówno na stronie 2 decyzji Prezydenta Miasta, jak i w rozdzielniku do decyzji podane są właściwe dane. Nieprawdą jest również twierdzenie, że brak w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów stanowi naruszenie skutkujące uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy. W aktach znajduje się bowiem decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie podziału nieruchomości wraz z planem sytuacyjnym. Skarżąca zaprzeczyła, aby nastąpiła zmiana zakresu przedmiotowego wniosku, gdyż doszło jedynie do zmiany numeracji działek. Podniosła, że teren zamierzonej inwestycji obejmuje obszar w pow. 0,46 ha i w ostatnim planie zagospodarowania przestrzennego miał on przeznaczenie ZP - nie wymaga zatem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Skarżąca podniosła również, że analiza została sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia i nie podlega kwestionowaniu przez osoby nie będące urbanistami i architektami. Podała także, że w aktach znajdują się zapewnienia dostawców mediów o zaopatrzeniu w wodę, energię eklektyczną, ciepło i odbiór ścieków. Brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji w zakresie melioracji wodnych W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 17 marca 2009 r. W. Z. sp. z o. o. w W. wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że już samo nie uzgodnienie projektu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. z organami współdziałającymi skutkować winno uchyleniem decyzji organu l instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga podlega oddaleniu, gdyż mimo, że uzasadnienie decyzji kasacyjnej organu II instancji jest częściowo błędne, to jednak treść rozstrzygnięcia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ może też wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Powszechnie przyjmuje się, że instytucja kasacji może być stosowana wyjątkowo, wyłącznie w sytuacjach opisanych powyżej i niedopuszczalna jest w tym zakresie wykładnia rozszerzająca. Zasadą jest bowiem, że organ odwoławczy ponownie rozstrzyga daną sprawę merytorycznie, wydanie decyzji tego rodzaju może nastąpić tylko wtedy, gdy organ l instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zaś przeprowadzenie go w znacznej części konieczne jest wtedy, gdy organ l instancji nie przeprowadził przeważającej części postępowania wyjaśniającego. Dotyczyć będzie to także wypadków, gdy postępowanie wyjaśniające w całości lub znacznej części zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych. Do takich właśnie naruszeń zaliczyć należy uniemożliwienie stronom brania udziału w postępowaniu w pierwszej instancji. Wobec nie doręczenia decyzji l instancji wszystkim stronom postępowania jak również nie umożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, organowi odwoławczemu nie pozostało nic innego jak zastosować art. 138 § 2 kpa, albowiem z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określoną w art. 15 kpa, stwierdzonego uchybienia nie można usunąć w postępowaniu odwoławczym. W sytuacji gdyby organ odwoławczy wydał decyzję merytoryczną, na którą następnie zostałaby wniesiona skarga do sądu administracyjnego, sąd byłby zobowiązany, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnić skargę z uwagi na zaistnienie tzw. podstaw wznowieniowych. Zgodnie z powołanym przepisem Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uzasadniającą uchylenie decyzji przez Sąd Administracyjny bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Przy czym dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 kpa dla wznowienia postępowania z tej przyczyny wymagane jest żądanie strony (por. wyrok NSA W-wa z dnia 2 lutego 2006 r., II OSK 496/05). Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z rozdzielnika do sprawy znajdującego się przy decyzji organu l instancji z dnia 7.07.2008 r. i dowodu doręczenia tej decyzji jako strona postępowania wskazana została "A" Spółka z o.o., K., ul. [...]". Tymczasem stroną postępowania była "W. Z. sp. z o.o., ul. [...]". Nadto, w dniu 13.04.2007r spółka ta udzieliła pełnomocnictwa do jej reprezentowania we wszystkich sprawach administracyjnych radcy prawnemu D. S., składając również wyraźny wniosek o kierowanie wszelkiej korespondencji na adres kancelarii pełnomocnika (k.269 akt administracyjnych). Prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że znajdująca się w aktach analiza architektoniczno-urbanistyczna w zakresie ustalenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu i jej wyniki są dowolne. Analiza jest zbyt ogólnikowa a przyjęte w niej założenia nie są uzasadnione. Nie wiadomo, dlaczego przyjęto w niej, ze teren inwestycji położony jest w obszarze zabudowy podmiejskiej, głównie jednorodzinnej. Zważywszy na symbole oznaczeń gruntów w obszarze analizowanym znajdujące się na mapie stanowiącej część graficzną analizy (R, PS) ocena ta budzi wątpliwości. Nadto, analiza nie zawiera wyliczeń matematycznych dla obliczenia średnich. W punkcie e) i f) analizy nie podano numerów działek branych pod uwagę dla określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu. Z mapy stanowiącej część graficzną analizy wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się m.in. 8 działek ( 7 – 8 ) zabudowanych garażami. W punkcie dotyczącym szerokości elewacji frontowej wymieniono te działki podając, że szerokość elewacji wynosi 23 m. Prawdopodobnie wynik ten uzyskano po zsumowaniu szerokości garaży na wszystkich działkach, co nie było prawidłowe. W analizie nie podano również dlaczego ustalając poszczególne parametry porównywano działki o zupełnie innej zabudowie: produkcyjnej, mieszkaniowej, garażowej. Stwierdzić również należy, że brak jest podstaw prawnych do odstąpienia od określenia w analizie linii zabudowy projektowanej inwestycji. Podkreślenia przy tym wymaga, że (wbrew twierdzeniom skargi) organ administracji nie jest związany tą analizą i winien ją ocenić jak każdy inny dowód. W razie dostrzeżenia niejasności i braków winien zażądać uzupełnienia analizy. Powyższe stanowi już o konieczności przeprowadzenia przez organ l instancji postępowania w znacznej części. Zasadna jest również konstatacja organu odwoławczego, że jednoznacznego wyjaśnienia wymaga kwestia uzgodnień projektu decyzji. Nie ma jednakże racji organ odwoławczy twierdząc, że w rozpatrywanej sprawie doszło do zmiany zakresu przedmiotowego wniosku, a w związku z tym konieczne było sporządzenie nowego projektu decyzji i poddanie go uzgodnieniom. Zmiana treści wniosku związana była bowiem wyłącznie z podaniem nowej numeracji działek ewidencyjnych położonych w obszarze inwestycji. Dlatego też, zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą skargę, sama ta okoliczność nie wymagała powtórzenia procesu uzgodnieniowego. Jednakże zwrócić należy uwagę, że decyzja organu l instancji z dnia [...].07.2008r wydana została po sporządzeniu nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której przyjęto inne wskaźniki niż w uzgadnianym poprzednio projekcie decyzji (k.247 akt administracyjnych), l tak w projekcie tym wskaźnik powierzchni nowej zabudowy ustalono na 13%, a w decyzji z dnia [...].07.2008r na 16%. Wielkość powierzchni biologicznie czynnej w poprzednio sporządzonym projekcie decyzji ustalono na 50%, w decyzji z dnia [...].07.2008r na 40 %, szerokość elewacji frontowej w projekcie określono na 13 m , w decyzji z dnia [...].07.2008r - na 16 m. Dlatego też, skoro decyzja z dnia [...].07.2008r nie powiela treści poprzedniej, uchylonej przez SKO, decyzji, winien sporządzony być jej projekt a projekt ten poddany uzgodnieniom. Prawidłowe jest również stanowisko Kolegium, że wyjaśnienia wymagało spełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Należy zauważyć, iż przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze co do zasady dokonuje się w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego. Z istoty prac planistycznych wynika, iż obszar objęty planowaniem obejmuje większe terytorium. Nie oznacza to jednak, iż nie jest możliwe uchwalenie planu dla stosunkowo małego obszaru obejmującego np. kilka działek gruntu. Według ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w sytuacji, gdy dla terenu nie obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego. Decyzja taka zatem spełnia rolę planu i często nazywana jest "miniplanem". Z istoty swojej obejmuje ona nieruchomość stanowiącą jedną lub kilka działek ewidencyjnych o powierzchni mniejszej niż 1 ha. Dlatego też przyjąć należy, że kryterium obszarowe zawarte w cytowanym przepisie dotyczy nie tylko powierzchni działki, lecz całego zwartego kompleksu gruntów rolnych w skład którego wchodzi ta działka, na której planowana jest inwestycja, (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.05.2006 r, sygn. IV SA/Wa 1734/05, LEX nr 229971). W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że kryterium to dotyczy całej działki, której część jest przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargą podziela w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 10.01.2008r, iż "zwartym obszarem projektowanym do takiego przeznaczenia w rozumieniu przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r.r. jest obszar całej działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja. W przepisie tym jest mowa o "obszarze zwartym", przez co należy rozumieć teren jednej lub kilku działek wyodrębniony ściśle oznaczonymi granicami. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). W konsekwencji zatem na tym etapie nie rozstrzyga się, która część działki będzie przeznaczona na cele nierolnicze (nieleśne). Artykuł 7 ust. 2 pkt 1 u.g.r.r. wskazuje natomiast na "zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia", a zatem obszar określonymi granicami. Obszarem takim - w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest działka objęta wnioskiem inwestora" (II OSK 1826/06 LEX nr 466373). Zdaniem Sądu projekt decyzji winien być również uzgodniony z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ten winien odnieść się do kwestii merytorycznych dotyczących zasadności przeznaczenia gruntów do celów innych niż produkcja rolna, mając na względzie zasady ochrony gruntów rolnych wskazane ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych (patrz np. art. 6 ust. 1 ustawy). Jednak w sytuacjach szczególnych, np. gdy teren objęty był uprzednio zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które następnie utraciły moc (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) organ właściwy obowiązany jest wyrazić pozytywną opinię odnośnie przedsięwzięcia wiążącego się z wyłączeniem gruntów z produkcji, gdyż merytorycznie problematykę zasadności przeznaczenia gruntów na inne cele została już rozstrzygnięta (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.02.2006r, sygn. IV SA/Wa 2088/05, LEX nr 203705). Zasadne jest również stanowisko organu odwoławczego w kwestii spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. W myśl tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie wtedy, gdy m.in. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek, ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Materiał dowodowy sprawy nie wskazuje na ziszczenie się tego warunku. l tak, w piśmie do inwestora z dnia 22.04.2005r podano, że kanał opadowy nie jest w zarządzie ZGK, w związku z czym odprowadzenie wód opadowych należy uzgodnić z zarządcą kanału (k. 11), w piśmie z dnia 31.05.2005r poinformowano inwestora, że oświadczenie o zapewnieniu dostawy wody zostanie wydane po przedstawieniu dokumentacji projektowej rozbudowy sieci(k.14), a informacja ta ważna była do 1.06.2007r. Informacja dotycząca dostaw gazu była ważna do 16.06.2006r (k. 16). Z powyższego jednoznacznie wynika, że przedstawione przez inwestora dokumenty nie pozwalały na dokonanie ustalenia, że przesłanka zagwarantowania wykonania uzbrojenia terenu nie została spełniona. Zasadne jest także stwierdzenie organu odwoławczego, że organ l instancji nie umotywował dostatecznie swojego stanowiska co do niesprzeczności funkcji zabudowy projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej podkreślić należy, że organ ten ponownie rozpatrując wniosek o wydanie warunków zabudowy winien szczegółowo wyjaśnić czy planowana inwestycja spełnia warunek, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kontynuacja funkcji oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Przyjąć należy, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą funkcją. Zgodzić się należy natomiast ze skarżącą, że zarzut Kolegium o niezgromadzeniu przez organ l instancji aktualnych wypisów z ewidencji gruntów jest niezasadny. W aktach bowiem znajduje się decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie podziału nieruchomości wraz z planem sytuacyjnym, co było wystarczające dla rozstrzygnięcia wniosku. Powyższe wskazuje, że zaskarżona decyzja nie narusza art.138 § 2 kpa, co oznacza, że wydana została zgodnie z prawem. Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.