I FSK 1368/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Jarosław Wiśniewski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1266/08 w sprawie ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz I. M. kwotę 530 (słownie: pięćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 1266/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 sierpnia 2008 r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej prezesa zarządu za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. decyzją z dnia 28 kwietnia 2008 r. orzekł o odpowiedzialności I. M. - członka zarządu spółki z o. o. "I. L." w P. - za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. i 2004 r. wraz z odsetkami, na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że spółka "I. L." w złożonych za poszczególne miesiące 2003 i 2004 r. deklaracjach VAT - 7 wykazała podatek należny do zapłaty, który nie został uregulowany, skutkiem czego organ podatkowy wystawił tytuły wykonawcze. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto składniki majątkowe, których ewentualna sprzedaż nie była w stanie pokryć zaległości podatkowej. Egzekucję uznano więc za bezskuteczną. Prezesem Zarządu Spółki w roku 2003 i następnych (do 21 grudnia 2006 r.) była I. M., wobec czego, skoro nie wykazała ona, że jej odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki ulega wyłączeniu wobec zaistnienia okoliczności określonych w art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej "O.p."), odpowiada ona za te zaległości. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji błędną interpretację art. 116 § 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji stwierdził, że skarżąca jako prezes zarządu spółki miała wiedzę co do tego, że spółka ta na przestrzeni lat miała trudności finansowe. Na koniec 2004 r. wartość niespłaconych zobowiązań wyniosła 1.478.604,85 zł w sytuacji, gdy wartość jej majątku wynosiła 1.393.057,65 zł, za 2005 r. niespłaciła zobowiązań na kwotę 3.007.459,35 zł przy wartości majątku 2.310.839,55 zł. Jedynie w 2003 r. spółka osiągnęła zysk w wysokości 170.000,00 zł, a mimo to nie uregulowała należności z tytułu podatku od towarów i usług w wysokości 141.484,00 zł. Od 2004 r. spółka ponosiła straty przy czym wykazała za 2004 r. ujemną wartość kapitału własnego – co wynikało z bilansów spółki. Ponadto z bilansów tych wynika jednoznacznie brak płynności finansowej spółki. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników "I. L." 30 czerwca 2005 r. i 30 czerwca 2006 r. zobowiązało I. M. do wdrożenia programu naprawczego, co jednak nie nastąpiło. Zdaniem organu, z tego wynika, że skarżąca winna w okresie pełnienia funkcji prezesa złożyć też wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, wobec czego nie może powoływać się na to, że po sprzedaży spółki tj. po 21 grudnia 2006 r. wniosku tego złożyć już nie mogła. Decyzję tę I. M. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi skarżąca uznała, że nie uważa się za winną niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ani niewszczęcia postępowania naprawczego skoro 21 grudnia 2006 r. cały majątek spółki i jej zobowiązania przejął inny podmiot. Podniosła też, że nie otrzymała zawiadomienia o umorzeniu postępowania wobec bezskuteczności egzekucji. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2008 r., ustanowiony przez skarżącą pełnomocnik podniósł, że wobec niespełnienia jakiegokolwiek z warunków, o których mowa w art. 116 § 1 O.p. brak jest podstaw do przeniesienia na skarżącą odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Podważył też istnienie w sprawie przesłanek co do bezskuteczności egzekucji np. wobec braku wezwania spółki do wyjawienia majątku, brak dowodów na to, czy organ egzekucyjny zlecił np. wykonanie czynności egzekucyjnych organowi rekwizycyjnemu. Nadto pełnomocnik skarżącej uznał, że postępowanie egzekucyjne winno po 21 grudnia 2006 r. zostać przekazane według właściwości organowi egzekucyjnemu w K. właściwemu miejscowo dla nabywcy spółki. Zdaniem strony, zachodzi prawdopodobieństwo przedwczesnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, skoro w sprawie zajęto majątek spółki o wartości około 700.000,00 zł. Autor pisma zakwestionował też stanowisko organu odwoławczego w kwestii postępowania skarżącej zapobiegającego upadłości, a także uznał, że wskazała ona mienie, z którego możliwa jest egzekucja i to bez względu na to, jak skuteczna okazała się ta czynność. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie uwzględnił skargi. Za nieuzasadnione Sąd I instancji uznał stanowisko strony skarżącej, dotyczące wniosku w sprawie upadłości lub postępowania układowego po sprzedaży spółki tj. po 21 grudnia 2006 r. skoro zobligowana była do podjęcia tych czynności już w 2005 r. (poprzez wdrożenie programu naprawczego), a w zasadzie znacznie wcześniej bowiem znana jej była jako prezesowi zła sytuacja finansowa spółki. Następnie Sąd ten przeanalizował treść art. 116 § 1 O.p. i uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności pozwalające uznać, że I. M. nie odpowiada za zaległości spółki "I. L.". Zdaniem Sądu, prowadzona przeciwko spółce egzekucja nie dała spodziewanego rezultatu, wobec nie uzyskania kwot pozwalających pokryć zaległości podatkowe, wobec czego została uznana za bezskuteczną. W tej sytuacji mając na względzie fakt, że skarżąca nie może skutecznie się powołać, o czym wyżej wspomniano, na podjęcie czynności zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego bądź naprawczego, a także, że nie wskazała mienia, z którego możliwe było zaspokojenie zaległości podatkowych uzasadnione było przeniesienia na nią jako na członka zarządu odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 § 1 O.p. Odnosząc się do argumentów skargi uzupełnionych w piśmie procesowym, Sąd stwierdził, że uznania postępowania egzekucyjnego za bezskuteczne nie można uważać za przedwczesne. Okoliczność ta nie rzutuje więc na wyłączenie odpowiedzialności podatkowej skarżącej bowiem stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08, uzależnione jest od oceny konkretnej sytuacji faktycznej w danej sprawie. Może też o niej przesądzać odniesienie do kwestii kosztów postępowania egzekucyjnego. Jak zauważono w tej uchwale stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego dopuszczalnego dowodu. W związku z tym dokonanie zabezpieczenia licencji na produkcję określonych produktów, która jednak nie mogła znaleźć nabywcy nie może przesądzać o przedwczesności uznania bezskuteczności egzekucji. Ponadto Sąd zauważył, że nie było nawet możliwe dalsze prowadzenie egzekucji przez organ właściwy według nowej siedziby nabywcy spółki. Jak ustalił Urząd Skarbowy w K., który obecnie prowadzi egzekucję przeciw spółce "D. – P." P. K. nie istnieje ona pod wskazanym adresem. Jej jedyny udziałowiec P. K. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem i nie zgłosił Urzędowi faktu prowadzenia przez spółkę działalności gospodarczej. Powyższy wyrok w całości strona zaskarżyła skargą kasacyjną. W środku odwoławczym zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania to jest: - art. 132 i art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy w zakresie poszczególnych miesięcy za lata 2005 i 2006, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy w części niezgodnie ze stanem rzeczywistym a także brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w odniesieniu do wszystkich zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji, w szczególności odnośnie zarzutu zaniechania sporządzenia wniosku do sądu o wyjawienie majątku spółki, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, II. naruszenie przepisu prawa materialnego przez błędną wykładnie art. 116 § 1 in principio O.p. i przyjęcie na skutek tego, że w sprawie zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, a zatem istnieje podstawa do wszczęcia postępowania z art. 116 § 1 O.p. W uzasadnieniu kasator podkreślił, że w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2008 r. organ podatkowy II instancji przyznaje, że nie podjęto nawet próby sprzedaży licencji. Nieprawdziwym więc, zdaniem strony okazał się jedyny argument Sądu, przytoczony w uzasadnieniu wyroku, dotyczący niezasadności zarzutu przedwczesnego uznania egzekucji za bezskuteczną. Dalej autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu zaniechania w postępowaniu egzekucyjnym sporządzenia wniosku do sądu o wyjawienie majątku spółki na podstawie art. 71 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz.1954 ze zm.). Według pełnomocnika skarżącej, brak jest stanowiska Sądu w odniesieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08. Podobnie brak jest argumentacji dotyczącej zarzutu bezpodstawnego uznania w piśmie z dnia 7 września 2007 r. - przez organ egzekucyjny niewłaściwy miejscowo - egzekucji z majątku spółki za w części bezskuteczną. Nadto Sąd I instancji nie odniósł się, zdaniem strony, do argumentacji zawartej w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2008 r. W odniesieniu do kolejnego zarzutu pełnomocnik skarżącej wskazał, że Sąd I instancji nie ocenił okoliczności wskazujących na zaniechanie dokładnego wyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego prowadzonej z majątku spółki egzekucji oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Uzasadniając zarzut błędnej wykładni przepisu art. 116 § 1 O.p. autor skargi kasacyjnej, powołując się na wskazaną wyżej uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraził pogląd, iż okoliczność stwierdzenia bezskuteczności egzekucji w całości lub w części i złożenie wniosku o wyjawienie majątku, jako dającego możliwość ustalenia majątku spółki możliwego do zaspokojenia wierzytelności, dawałoby podstawę do wszczęcia postępowania z art. 116 § 1 O.p. Zdaniem kasatora Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje w ten sposób na konieczność łącznego stosowania wymienionych przesłanek. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy ta koniunkcja nie jest prawdziwa, bowiem organ egzekucyjny nie zwrócił się do Sądu o wyjawienie majątku spółki na podstawie art. 71 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, a zatem odnosi zamierzony skutek w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Rozpoznawany środek odwoławczy został oparty na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Dlatego też w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 96). W ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 § 2 p.p.s.a. autor środka zaskarżenia podniósł szereg zarzutów, z których najdalej idącym jest zarzut naruszenia art. 132 i 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji naruszył wskazane normy prawne, albowiem zaniechał rozstrzygnięcia sprawy w zakresie poszczególnych miesięcy za lata 2005 i 2006. Analiza treści zaskarżonego wyroku oraz jego pisemnych motywów doprowadza do wniosku, że istotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się pewnych uchybień w tym zakresie. W uzasadnieniu wyroku, w części prezentującej przebieg postępowania na stronie 1 istotnie wspomniano jedynie o zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 i 2004 r. Nie wskazano, że przeniesiono również odpowiedzialność za zaległości w tym podatku za poszczególne miesiące 2005 i 2006. Także w sentencji wyroku, określając przedmiot sprawy nie wskazano za jakie okresy rozliczeniowe nastąpiło przeniesienie odpowiedzialności. Niewątpliwie sposób sformułowania uzasadnienia wyroku narusza w tym zakresie unormowania zawarte w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednakże ten zarzut skargi kasacyjnej nie może odnieść zamierzonego skutku albowiem uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem kontroli legalności, przeprowadzonej przez Sąd I instancji, była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 12 sierpnia 2008 r., nr [...]. Tenże akt administracyjny zaś bez wątpienia dotyczy przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003, 2004, 2005, 2006. Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał zgodność z prawem całej decyzji a nie jedynie jej części. Natomiast uzasadniony jest kolejny zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wnoszący skargę kasacyjną musi więc wskazać, jakich konkretnie elementów brak, lub który z nich nie został w sposób należyty zastosowany oraz wykazać, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej uchybienie temu przepisowi dopatruje się w przedstawieniu sprawy w części niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz braku uzasadnienia rozstrzygnięcia w odniesieniu do wszystkich zarzutów strony skarżącej, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka bezskuteczności egzekucji, w szczególności odnośnie zarzutu zaniechania sporządzenia wniosku do sądu o wyjawienie majątku spółki. Zarzut naruszenia przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. w podany przez skarżącego sposób jest trafny. Sąd bowiem nie zastosował się w pełni do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich elementów, jakie wskazuje ustawa. Należy się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji w pewnym zakresie przedstawił stan sprawy niezgodnie z rzeczywistością. W toku postępowania wielokrotnie skarżąca sygnalizowała, że w trakcie egzekucji administracyjnej nie przeprowadzono nawet próby sprzedaży zajętego prawa majątkowego. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym złożono pisemne oświadczenie dozorcy tego prawa majątkowego, z którego wynika, że organ egzekucyjny nie zwracał się do niego o wydanie dokumentacji licencji. W tym kontekście zdziwienie musi być sformułowanie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie ostatniej, że licencja na produkcję określonych produktów nie mogła znaleźć nabywców. Niewątpliwie okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a nawet stoi w sprzeczności ze zgromadzoną dokumentacją. Trafnie również autor skargi kasacyjnej zarzuca, że Sąd I instancji nie ustosunkował się w swym uzasadnieniu do szeregu zarzutów podniesionych przez podatnika w skardze, w tym w szczególności twierdzeń podniesionych w późniejszym piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2008 r. Skarżąca twierdziła, że przedwczesne było uznanie egzekucji za bezskuteczną, zwłaszcza w kontekście zajęcia prawa majątkowego wartego 700.000 zł. Pomimo tego, że jedną z podstawowych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu jest zgodnie z art. 116 § 1 O.p. bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki, Sąd I instancji nie ustosunkował się do tych twierdzeń. Jedynym argumentem za trafnością uznania egzekucji administracyjnej bezskuteczną były sformułowania o niemożliwości znalezienia nabywcy na wspomniana licencję. Uwzględniając wcześniejsze uwagi, odnoszące się do tej części uzasadnienia i braku zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie ustosunkował się do bardzo istotnych zarzutów skarżącej. Ponadto należy stwierdzić, że w swym uzasadnieniu Sąd I instancji nie zawarł jasnej i przejrzystej argumentacji odnoszącej się do zaistnienia przesłanki z art. 116 § 1 O.p., a mianowicie bezskuteczności całkowitej lub częściowej egzekucji z majątku spółki. W istocie Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie ustalić, w oparciu o pisemne motywy zaskarżonego wyroku, dlaczego Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko organu podatkowego o bezskuteczności egzekucji. Zważywszy na wysokość zaległości podatkowej oraz wartość zajętego prawa majątkowego, brak takiej argumentacji sprawia, że Sąd II instancji nie jest w stanie dokonać prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Należy bowiem podkreślić, że szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na ocenę przez strony postępowania i ewentualnie skontrolowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2009 r., II FSK 592/08). Zawarcie w pisemnych motywach wyroków wszystkich wymaganych przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów daje rękojmię, iż sąd administracyjny dołożył należytej staranności przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Umożliwia również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że uzasadnienie wyroku, w którym Sąd I instancji nie odniósł się do stanowiska i argumentacji pełnomocnika skarżącej, sprawia, że zaskarżone orzeczenie uchyla się spod kontroli instancyjnej. Nie znając bowiem wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest w stanie dokonać oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej w tym w szczególności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego. W związku z tym należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone uchybienie przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni bezprzedmiotowym zajmowanie się pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej. Nie sposób jest bowiem oceniać, czy doszło do zarzucanych w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów. Przedwczesne jest zatem odnoszenie się do ostatniego z zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie wskazanym w środku odwoławczym. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona oceny istnienia przesłanek odpowiedzialności za zaległości podatkowe członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, określonych w art. 116 § 1 O.p. w oparciu o rzeczywisty stan rzeczy, prawidłowo przedstawiony w uzasadnieniu. W szczególności Sąd ustosunkuje się do przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, zwłaszcza w kontekście zajętego prawa majątkowego w postaci licencji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.)