I SA/Gl 1167/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Interpretacją indywidualną Nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, stwierdził iż stanowisko A w K. przedstawione we wniosku z dnia 28 maja 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie umorzenia należności z tytułu pobytu osób w izbie wytrzeźwień jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wydanej interpretacji organ podatkowy podniósł, iż w dniu 4 czerwca 2008 roku do Biura Krajowej Informacji Podatkowej wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie umorzenia należności z tytułu pobytu osób w izbie wytrzeźwień. W przedmiotowym wniosku, został przedstawiony stan faktyczny dotyczący zdarzenia przyszłego, według którego zgodnie z art. 42 ust. 5 i 5a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi za doprowadzenia i pobyt w izbie wytrzeźwień pobierane są opłaty w wysokości 250 złotych za pobyt. Należności te należą do wierzytelności administracyjno-prawnych, zaś ich egzekucja następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Do tychże należności ma zastosowanie również art. 42 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określił szczegółowe zasady i tryb umarzania wierzytelności jej jednostek organizacyjnych z tytułu należności pieniężnych, do której nie stosuje się przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W wyniku umorzenia postępowania egzekucyjnego przez urząd skarbowy ( Naczelnika Urzędu Skarbowego), Dyrektor jednostki organizacyjnej wydaje decyzje o umorzeniu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień. W związku z wyżej przytoczonym stanem faktycznym wnioskujący o wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego zadał następujące pytania: 1. Czy kwoty umorzonych należności z tytułu opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień dłużnikom będących osobami fizycznymi i nie prowadzącymi działalności gospodarczej są nieodpłatnymi świadczeniami o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 2. Czy w związku z powyższym po stronie wnioskodawcy powstaje obowiązek sporządzania i przekazania informacji PIT-8C zgodnie z art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 3. Jak należy postępować w przypadku gdy umorzenie dotyczy osób bezdomnych lub zmarłych? Jednocześnie wnioskodawca stanął na stanowisku, iż w wyniku umorzenia, należności z tytułu opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień w odniesieniu do dłużników będących osobami fizycznymi, nie prowadzącymi działalności gospodarczej nie są nieodpłatnymi świadczeniami, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym wnioskodawca nie ma obowiązku wystawiania i przekazywania deklaracji PIT-8 C. Stanowisko swoje wnioskodawca uzasadnił tym, że należności za pobyt w izbie wytrzeźwień są trudne do wyegzekwowania, osoby przebywające w izbie często są osobami bezrobotnymi, bezdomnymi i nie posiadającymi środków do życia. Utrudnione jest również ustalenie ich danych osobowych i adresów pobytu, zwłaszcza przez wzgląd na nieposiadanie przez nich dokumentów i podawanie nieprawdziwych danych. Wnioskodawca podniósł, iż ściągalność takich należności jest bardzo niska i kształtuje się na poziomie 20 %. Jak twierdzi wnioskodawca, Urzędy Skarbowe, które nie są w stanie wyegzekwować należnej wnioskodawcy opłaty, nie będą w stanie wyegzekwować również, należnego podatku wykazanego w deklaracji PIT-8C, a co za tym idzie – pomimo kosztów poniesionych na wystawienie deklaracji – dochody państwa nie ulegną zwiększeniu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. uzasadniając zajęte w wydanej interpretacji podatkowej stanowisko stwierdził, iż podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady wyrażonej w art. 9 tejże ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy oraz dochodów od których na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zaniechano poboru podatku. Wyrazem praktycznej realizacji wskazań zasady jest art. 11 ust. 1 ustawy, z którego treści wynika, iż przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Dotyczy to m.in. podatników osiągających przychody z innych źródeł. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9, w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności : kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 – 14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Zdaniem organu podatkowego sformułowanie "w szczególności" dowodzi, iż definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i tym samym cytowana ustawa w swoich założeniach daje podstawy prawne by do tej kategorii zaliczyć także inne przychody niż wymienione wprost w art. 20 ust. 1 tej ustawy. Tym samym kierując się przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych organ wydający interpretacje uznał, że korzyści jakie osiąga dłużnik z tytułu umorzenia zaległości wynikających z pobytu w izbie wytrzeźwień stanowią dla niego realne przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W efekcie zwolnienia dłużnika z całości lub części długu następuje u niego trwały przyrost majątku. Umorzenie zobowiązania oznacza zmniejszenie lub zlikwidowanie zobowiązania pieniężnego, skutkiem czego jest wystąpienie po stronie dłużnika określonej korzyści. Jak podkreślił organ podatkowy, ze świadczeniem mamy do czynienia przy tym w sytuacji gdy świadczeniodawca wyrazi pozytywną wolę świadczenia, tzn. chęć przekazania świadczenia na rzecz świadczeniobiorcy, a świadczeniobiorca to świadczenie przyjmie. Tym samym kwota umorzona przez dyrektora jednostki organizacyjnej z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień, stanowi dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ wydający interpretację stwierdził również, iż jednostka organizacyjna dokonująca umorzenia zaległości z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień, jest zobowiązana wypełnić obowiązek określony w art. 42 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem podmiot dokonujący m.in. świadczeń ( w tym przypadku umorzenia zaległych należności ) ma obowiązek sporządzenia informacji o wysokości przychodów z innych źródeł na druku PIT-8C dla każdej osoby, której umorzono wskazane zaległości, do końca miesiąca lutego następującego po roku podatkowym, w którym dokonano umorzenia i przekazać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Jednocześnie organ podkreślił, iż zgodnie z art. 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwoty przychodów wskazane w deklaracji PIT-8C, należy wykazać w zeznaniu rocznym. Organ podatkowy, odnosząc się do problemu sporządzania i doręczania deklaracji PIT-8C osobom w odniesieniu do których nie ma możliwości ustalenia danych osobowych lub sporządzania deklaracji i w stosunku do osób zmarłych stwierdził, iż nie ma w takich wypadkach obowiązku sporządzania ( i doręczania ) informacji na druku PIT-8C. Zdaniem organu obowiązek taki powstaje bowiem wyłącznie w odniesieniu do osób, dla których w danym przypadku będzie to realne przysporzenia majątkowe. W związku z doręczeniem wnioskodawcy powyższej interpretacji podatkowej, Dyrektor A w K. wezwał, pismem z dnia 15 września 2008 roku, organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wezwania podniesiono, iż wbrew twierdzeniom zawartym w interpretacji umorzenie opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień nie stanowi nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym. Jak uzasadniał wzywający do usunięcia naruszenia prawa, z treści interpretacji wynika, iż ze świadczeniem mamy do czynienia przy tym w sytuacji, gdy świadczeniodawca wyrazi pozytywną wolę świadczenia, tzn. chęć przekazania świadczenia na rzecz świadczeniobiorcy a świadczeniobiorca to świadczenie przyjmie. Tymczasem, zdaniem Dyrektora A w K., w opisanych we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji podatkowej realiach i przyczynach, z których dochodzi do umorzenia nieściągalnej należności, nie zachodzi sytuacja, gdy umorzenie wynika z " pozytywnej woli". Aby bowiem można było mówić o zaistnieniu takowej woli, świadczeniodawca musi chcieć przekazać dane świadczenie na rzecz świadczeniobiorcy i działanie takie nie może być bezwolne. Przeciwny pogląd prowadziłby, jego zdaniem do wniosku, iż każde, nie tylko przedawnione, ale również nieterminowe regulowanie zobowiązania podlega opodatkowaniu, jako nieodpłatne. Na poparcie powyższej tezy, przywołał również stanowisko wyrażone tożsamej sprawie przez Pierwszy [...] Urząd Skarbowy w W. z dnia [...] Nr [...]. Podniósł również, iż orzecznictwo NSA stoi na stanowisku, że z faktu niewywiązywania się przez dłużnika ze swojego zobowiązania nie wynika, że fakt ten stanowi równocześnie nieodpłatne świadczenia wierzyciela na rzecz dłużnika. Dlatego zdaniem Dyrektora A w K. kwoty umorzonych należności za pobyt w izbie wytrzeźwień nie stanowią nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym. Ustosunkowując się do wyżej wymienionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy podtrzymał swoją poprzednią interpretację przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił, iż ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji "nieodpłatnych świadczeń" dlatego każdy przypadek wymaga wnikliwej analizy pod kątem zaistnienia przesłanek pozwalających na ustalenie, że miało miejsce nieodpłatne przysporzenie w majątku danej osoby fizycznej. Świadczenia nieodpłatne to szczególnego rodzaju świadczenia, w których przypadku otrzymujący odnosi konkretną korzyść majątkową nie świadcząc nic w zamian. Jednocześnie nie został wskazany nawet przybliżony katalog tych świadczeń, zatem sądzić należy, iż katalog takich przychodów jest szeroki i otwarty. W rozpatrywanej sprawie pozytywną wolą świadczenia świadczeniodawcy był fakt podjęcia decyzji o umorzeniu należności za usługę, wykonaną na rzecz świadczeniobiorcy, który nie poniósł przez to żadnych kosztów, mimo iż były one wymagane ( koszty doprowadzenia i pobytu w ośrodku). W tym przypadku otrzymujący świadczenie otrzymał konkretną korzyść nie świadcząc nic w zamian. Wskazuje to jednoznacznie, że kwota umorzonej opłaty stanowi nieodpłatne świadczenie na rzecz klientów ośrodka. Tym samym organ podatkowy zarzuty wnioskodawcy uznał, w tym zakresie za bezzasadne. Organ podatkowy podtrzymał jednocześnie swoją argumentację w odniesieniu do kwestii wypełniania i przekazywania podatnikom i właściwym naczelnikom urzędów skarbowych druków deklaracji PIT-8C. Podniósł, iż w odniesieniu do powołanego postanowienia Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] Sygn. [...], postanowienie to zostało wydane w indywidualnej sprawie przez inny organ i nie może być podstawą, do zmiany stanowiska organu w przedmiotowej sprawie. Podobnie – w odniesieniu do powołanego orzecznictwa NSA – organ stwierdził, iż orzeczenia sądów nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Na powyższą interpretację, Dyrektor A w K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., wniósł skargę, zarzucając przedmiotowej interpretacji niezgodność z art. 20 i art. 42 a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz domagając się zmiany indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] i uznanie, iż stanowisko zaprezentowane przez skarżącego w złożonym przez niego wniosku z dnia 28 maja 2008 r. znajduje uzasadnienie prawne w obowiązujących przepisach. Skarżący w całości podtrzymał swoje twierdzenia, jakimi uzasadnił swój wniosek o interpretację jak również wywody przytoczone w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślił, że wnikliwa analiza przedstawionych przez niego w jego wniosku, jak i pozostałej korespondencji, okoliczności będących podstawą do wystąpienia o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej przemawia za uwzględnieniem wniosków skarżącego. Skarżący podniósł, iż stanowisko jakoby dłużnik nieposiadający majątku, zmuszony do skorzystania z odpłatnego świadczenia, odniósł poprzez umorzenie korzyść, od której należy się podatek dochodowy, jest nieprawidłowe. Zdaniem skarżącego umorzenie, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie powoduje u takiej osoby przyrostu majątku pod jakąkolwiek postacią. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podniesiono, iż interpretacja podatkowa z dnia [...] została doręczona wnioskodawcy w dniu 5 września 2008 r. Pismem z dnia 15 września 2008 r. ( data wpływu 22 września 2008 r.) zostało przez skarżącego wniesione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei pismem z dnia 20 października 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów udzielił odpowiedzi na wezwanie stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej ( data doręczenia 23.10.2008 r.) Pismem z dnia 19 listopada 2008 r. skarżący wniósł skargę na przedmiotową interpretację. Działając w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż zgodnie z art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa interpretacje indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 tej ustawy. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie w odpowiedzi na wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej, który wpłynął w dniu 4 czerwca 2008 r., wydano pismo z dnia [...] będące zaskarżoną interpretacją podatkową. Pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 5 września 2008 roku, czyli – w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 roku sygn. akt I FPS 2/08 – po upływie ustawowego trzymiesięcznego terminu do wydania interpretacji indywidualnej. Zgodnie bowiem z uchwałą, niewydanie interpretacji oznacza brak jej doręczenia w powyższym trzymiesięcznym terminie, liczonym od dnia wpłynięcia wniosku. W związku z powyższym Minister Finansów, reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej stwierdził, iż pismo z dnia [...] znak [...] zatytułowane "interpretacja podatkowa" nie może być uznane za indywidualną interpretację podatkową, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Ministra Finansów, na podstawie art. 14o § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w obrocie znajduje się tzw. "milcząca" interpretacja przepisów prawa podatkowego odpowiadająca stanowisku skarżącego. Wobec powyższego skarga dotyczy dokumentu, który nie wywołał skutków prawnych i jako taki nie może być przedmiotem zaskarżenia. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. pełnomocnik organu podatkowego, modyfikując zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ustawa p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wiosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedmiotem zaskarżenia w sprawie pisemnych interpretacji jest więc czynność uprawnionego organu wynikająca bezpośrednio z przepisów prawnych, dla której ustawodawca nie przewidział formy decyzji (lub postanowienia). Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 zd. 1 Ordynacji podatkowej), a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy – zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 (art. 14d Ordynacji podatkowej). Przepis art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że do terminów określonych w § 1 – 3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organów. W art. 139 § 1 – 3 Ordynacji podatkowej określono terminy załatwienia wymienionych tam spraw. Załatwienie sprawy w rozumieniu tego przepisu oznacza zaś wydanie decyzji albo rozstrzygnięcia w innej formie, określonej w ordynacji podatkowej, oraz podjęcie działań celem doręczenia orzeczenia adresatowi. Terminy załatwiania spraw określone w art. 139 Ordynacji podatkowej mają charakter procesowy przy czym upływ tych terminów nie pozbawia organów podatkowych zdolności do orzekania. Inaczej rzecz się ma z interpretacjami indywidualnymi. Zgodnie bowiem z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. interpretacja milcząca). Interpretacja indywidualna ("pisemna" lub "milcząca") rodzi, w warunkach przewidzianych w Rozdziale 1a Działu II ustawy Ordynacja podatkowa, określone skutki prawne (m.in. art. 14k, art. 14l, art. 14m Ordynacji podatkowej). Tym samym termin do wydania interpretacji z uwagi na skutki jego upływu ma charakter mieszany procesowy i materialny. Termin ten wyznacza maksymalny 3 miesięczny okres do wydania interpretacji a jednocześnie stanowi termin, z którego upływem właściwy organ traci zdolność do jej wydania. W trakcie biegu tego terminu strona ma prawo domagania się jej wydania wskazując na bezczynność organu (art. 14h Ordynacji podatkowej). O ile więc uprawniony organ wydał interpretację w ustawowym przewidzianym do tego terminie czynność ta rodzi skutki prawne, zaś jej wydanie po upływie wymienionego w art. 14d Ordynacji podatkowej terminu staje się bezskuteczna skoro w dniu następnym po tym dniu, obowiązuje interpretacja "milcząca", o której mowa w art. 14o Ordynacji podatkowej. Dlatego też należy stwierdzić, że dla istnienia (skuteczności) interpretacji pisemnej decydujące znaczenie ma zachowanie – przez organ uprawniony do jej wydania – terminu przewidzianego w art. 14d Ordynacji podatkowej. Termin ten ma charakter mieszany: procesowy (bezczynność) i materialny (bezskuteczność) o znaczeniu prekruzyjnym, powodującym wyłączenie możliwości wydania pisemnej interpretacji indywidualnej i zaistnienie interpretacji wnioskodawcy. Jest przy tym terminem ustawowym i zawitym nie podlegającym przywróceniu. Termin ten rozpoczyna bieg z chwilą otrzymania wniosku przez organ wyznaczony do interpretacji, Dyrektora właściwej Izby Skarbowej. Skoro zachowanie przedmiotowego terminu ma znaczenie dla możliwości wydania interpretacji to do jego obliczania konieczne jest stosowanie przepisu art. 12 Ordynacji podatkowej. Zaś w myśl art. 12 § 6 pkt 2 tej ustawy termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Przepis art. 12 Ordynacji dotyczy sposobu obliczania terminów. Termin jest zdarzeniem prawnym mającym znaczenie dla podjęcia skutecznej czynności prawnej przez organ podatkowy i innych uczestników postępowania. Wydanie interpretacji jest zarówno czynnością procesową jak i czynnością o znaczeniu prawnopodatkowym załatwiającą daną sprawę w momencie jej podjęcia. Wydanie interpretacji kończy proces podejmowania tej czynności co oznacza, że organ ją wydający zachowuje przewidziany do jej wydania termin w przypadku, gdy przed jego upływem nada pismo zawierające interpretację w polskiej placówce pocztowej. W tym przypadku – przy zastosowaniu wskazanego trybu doręczenia - doręczenie interpretacji po upływie terminu nie ma znaczenia dla jego zachowania. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ podatkowy nie uchybił terminowi z art. 14d Ordynacji podatkowej, gdyż przed jego upływem nadał przesyłkę zawierającą interpretację, zaś jej doręczenie po upływie tego terminu nie powodowało bezskuteczności tej czynności. Wydanie i doręczenie interpretacji indywidualnej to dwie różne czynności (procesowe). Wydanie lub brak wydania interpretacji rodzi skutki w postaci pisemnej lub "milczącej" interpretacji, a więc oceny stanowiska wnioskodawcy, natomiast doręczenie pisemnej interpretacji ma znaczenie dla oceny jej szeroko rozumianych skutków podatkowych. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy, a w razie jego negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy wydaje interpretację tylko wówczas, gdy uzna, iż spełnione zostały warunki opisane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (art. 14g Ordynacji podatkowej). Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja została wydana z zachowaniem przewidzianego prawem terminu ( data otrzymania wniosku – 4 czerwca 2008 r., data wydania – wysłania interpretacji – [...]) zaś wniosek strony spełniał wymogi ad. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy Sąd zauważa, że w złożonym wniosku wnioskodawca zawarł dwa jego przedmioty : zaistniały stan faktyczny dotyczący umorzenia należności z tytułu opłat za pobyt w izbie wytrzeźwień dłużnikom będącym osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej oraz zdarzenie przyszłe w postaci obowiązku sporządzenia i przekazania informacji PIT- 8C o tym umorzeniu, także wówczas, gdy umorzenie dotyczyło osób bezdomnych lub zmarłych. W przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym interpretacji podlegały przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej ustawa podatkowa, a w szczególności jej art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i art. 42 a. Powołując powyższe przepisy wnioskodawca twierdził, że w wyniku umorzenia wymienionych we wniosku należności, wskazanym tam osobom, nie dochodzi u nich do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, a tym samym nie ma obowiązku sporządzenia i przekazania informacji PIT – 8C. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że kwota tak umorzona stanowi przychód osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, z innych źródeł, a w związku z tym istnieje obowiązek wystawienia informacji PIT - 8C. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej źródłem przychodów są również inne – niż wymienione w pkt 1 – 8 tego ustępu - źródła. Zgodnie z art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności : (...) inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 – 14 i 17 (...). Stosownie do treści art. 42 a ustawy podatkowej osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów ( przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52 i art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu (...). Dokonując oceny prawidłowości stanowiska organu podatkowego co do zakresu stosowania przepisu art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej należy zgodzić się z przedstawioną w interpretacji tezą, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie " w szczególności" dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i tym samym ustawa podatkowa w swoich założeniach daje podstawy prawne, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w powołanym artykule. Nie oznacza to jednak, że pojęcie "przychodów z innych źródeł" ma nieograniczony zakres obejmujący wszelkie mogące wchodzić w rachubę i mające kontekst materialny relacje, jakie zachodzić mogą pomiędzy danymi podmiotami ( osobami lub jednostkami), w tym wszelkie formy rezygnacji z wierzytelności przysługujących jednemu z tych podmiotów wobec drugiego z nich – zwłaszcza w sytuacji, gdy chodzi o relacje osób fizycznych z podmiotem publicznoprawnym, jakim jest jednostka samorządu terytorialnego ( tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 2270/08). Należy przy tym zauważyć, że w niniejszej sprawie chodzi o umorzoną należność z tytułu opłaty za doprowadzenie i pobyt w izbie wytrzeźwień, przewidzianej w art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), której maksymalna wysokość ustalona została w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 4 lutego 2004 r. ( Dz. U. Nr 20, poz. 192 ze zm.) wydanym na podstawie art. 42 ust. 6 powołanej ustawy. Należność ta podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( art. 42 ust. 5 a cytowanej ustawy ). Opłata związana z pobytem osoby fizycznej w izbie wytrzeźwień należy do wierzytelności administracyjnoprawnych, będących dochodem należnym jednostki samorządu terytorialnego, do którego nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Należności takie podlegają umorzeniu na zasadach określonych przez organ stanowiący samorządu terytorialnego zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych ( Dz. U. Nr 249, poz. 210 ze zm.). Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że decyzję o umorzeniu opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień wydaje Dyrektor jednostki organizacyjnej ( jednostka budżetowa ). Umorzenie opłaty związanej z pobytem w izbie wytrzeźwień skutkuje wygaśnięciem tej należności pieniężnej, a w istocie zobowiązania do jej uiszczenia ( zapłaty ). Oznacza, że dany podmiot ( jednostka samorządu terytorialnego ) rezygnuje z przysługującej mu należnej wierzytelności. Rezygnacja z należności pieniężnej, wierzytelności o charakterze administracyjnoprawnym, następuje w formie jednostronnego aktu administracyjnego ( decyzji ). Decyzja o umorzeniu przedmiotowej opłaty stanowi realizację przewidzianych w ustawie uprawnień władczych organu ( podmiotu ) działającego w sferze administracji publicznej. Dla jej skuteczności czy ostateczności nie jest wymagane jakiekolwiek oświadczenie woli ze strony osoby zobowiązanej z tytułu tej opłaty. Ostateczna decyzja o umorzeniu opłaty związanej z pobytem w izbie wytrzeźwień likwiduje to zobowiązanie co nie oznacza, że jednocześnie tworzy po stronie osoby uprzednio zobowiązanej do jej uiszczenia "inne nieodpłatne świadczenie", o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej. Aby inne nieodpłatne świadczenia mogły być uznane za przychód konieczne jest ich otrzymanie ( art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej ). Warto również wskazać na pogląd zgodnie z którym, pojęcie "świadczenie" zakłada działanie aktywne po stronie podatnika, w wyniku którego podatnik uzyskuje określoną korzyść ( tak wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. akt II FSK 1578/06). Przepis art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej nie definiuje na użytek wymienionych tam "innych nieodpłatnych świadczeń" pojęcia przychodu. Pojęcie to należy więc rozumieć w sposób określony w art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej jako "otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Otrzymane to takie pieniędzy i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Natomiast "pozostawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik – wykazując określoną aktywność – ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji podatnika. Z kolei ze świadczeniem nieodpłatnym będziemy mieli do czynienia w przypadkach, w których otrzymujący odnosi konkretną korzyść pod tytułem darmym ( tak M.Podat. 2008/8/35). Brak ekwiwalentności świadczenia stanowi jedną z cech nieodpłatnego świadczenia ( tak wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt II FSK 1039/06 ). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że na skutek umorzenia przedmiotowej opłaty osoba, której to umorzenie dotyczy nie otrzymuje, ani nie są postawione do jej dyspozycji, pieniądze czy wartości pieniężne. Nie otrzymuje również świadczenia w naturze skoro chodzi o należność pieniężną, ani innego nieodpłatnego świadczenia skoro umorzona należność pieniężna nie jest świadczeniem otrzymanym nieodpłatnie, do którego stosuje się przepis art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2a ustawy podatkowej. Umorzona kwota pieniężna należna z tytułu pobytu w izbie wytrzeźwień od osoby fizycznej, nieprowadzącej działalności gospodarczej, z istoty rzeczy jako świadczenie pieniężne - nie jest usługą czy świadczeniem innej natury niż pieniężne. Jeżeli zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej przychód stanowią pieniądze ( wobec rezygnacji z ich dochodzenia ) to ich kwota nie może być traktowana jako inne nieodpłatne świadczenie. Otrzymanie nieodpłatnego świadczenia wiąże się bowiem z jego wykonaniem przez świadczeniodawcę. Rezygnacja z należności pieniężnej za dane świadczenie nie jest wykonaniem świadczenia pod tytułem darmym o ile nie wiąże się z chęcią jego przekazania świadczeniobiorcy w sposób nieodpłatny. Okoliczność, że na skutek umorzenia przedmiotowej opłaty osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej odnosi konkretną korzyść majątkową, nie jest wystarczająca dla uznania, że umorzona opłata stanowi nieodpłatne świadczenie, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychodem pieniężnym, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej jest kwota rzeczywiście przez podatnika osiągnięta, otrzymana lub pozostawiona do dyspozycji podatnika, w roku podatkowym (kalendarzowym ). Przychód tego rodzaju powstaje w chwili zaistnienia określonych zdarzeń. Natomiast umorzona należność pieniężna podlega opodatkowaniu jako "inne nieodpłatne świadczenie", stanowiące przychód z art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej tylko wówczas, gdy świadczenie to zostało przez podatnika otrzymane, a jednocześnie nie należy do przychodów wymienionych w art. 12 – 14 i 17 ustawy podatkowej. Dla stwierdzenia, że doszło do "innego nieodpłatnego świadczenia" w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej konieczne jest więc ustalenie, iż powstał przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 tej ustawy oraz, że nieodpłatne świadczenie nie należy do przychodów wymienionych w art. 12 – 14 i 17 omawianej ustawy. O ile więc inne nieodpłatne świadczenie zostało określone, we wskazanych artykułach jako przychód podlegający lub niepodlegający opodatkowaniu to nie można go uznać za przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej. Umorzona opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień stanowi, w realiach niniejszej sprawy, kwotę pieniężną ( świadczenie pieniężne ), a nie inne nieodpłatne świadczenie. W tym przypadku świadczeniem nieodpłatnym mogłaby być usługa w postaci pobytu w izbie wytrzeźwień. Skoro jednak za pobyt w izbie wytrzeźwień należna jest stosowna opłata to świadczenie takie nie jest nieodpłatne. Wymienione świadczenie nie staje się świadczeniem nieodpłatnym w momencie umorzenia należnej, za pobyt w izbie wytrzeźwień, opłaty, gdyż jego otrzymanie już nastąpiło i to odpłatnie, zaś umorzenie opłaty nie jest wykonaniem tego świadczenia. Innymi słowy pobyt w izbie wytrzeźwień stanowi dla korzystającego świadczenie odpłatne i nie przekształca się w świadczenie nieodpłatne w momencie umorzenia przewidzianej za to opłaty. Umorzenie opłaty nie ma wpływu na uzyskanie, otrzymanie świadczenia pobytu w takiej placówce nota bene o charakterze przymusowym. Dlatego też kwota umorzonej opłaty za pobyt w izbie wytrzeźwień nie jest przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej bowiem jej umorzenie nie powoduje otrzymania przez podatnika lub pozostawienia do jego dyspozycji pieniędzy lub świadczeń pieniężnych ani nie jest wartością otrzymanych świadczeń w naturze czy innych nieodpłatnych świadczeń. W tym miejscu należy przypomnieć, że przedmiotem podatku dochodowego od osób fizycznych jest dochód ( art. 1 ustawy podatkowej ). Pojęcie to należy rozumieć jako dochód podlegający opodatkowaniu, dochód podatkowy, a więc dochód o ściśle określonym w ustawie znaczeniu. Dochód podatkowy to pojęcie prawne, które nie można utożsamiać z dochodem w znaczeniu potocznym czy w sensie ekonomicznym. Oznacza to, że realny przyrost majątkowy bądź jego brak nie zawsze jest okolicznością decydującą o powstaniu lub nieistnieniu dochodu podatkowego. Istnieją również zdarzenia lub stany, do których nie stosuje się przepisów ustawy podatkowej ( art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej ) oraz przychody, które z mocy ustawy nie rodzą dochodu podatkowego. Za takie przychody ustawa podatkowa uznaje zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty stanowiące dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego nie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Ustawa podatkowa stanowi bowiem, że za przychody z innych źródeł uważa się inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12 – 14 i 17 tej ustawy. Jeżeli więc dane nieodpłatne świadczenie należy do tak określonych przychodów nie uważa się je za przychody z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej. W myśl art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy podatkowej do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 a więc przychodów z działalności gospodarczej, nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Oznacza to, że w przypadku, gdy tego rodzaju świadczenia nie stanowią kosztów uzyskania przychodów nie podlegają zaliczeniu do przychodów z działalności gospodarczej. Skoro zaś w myśl art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej przychodami są wymienione tam pieniądze i wartości pieniężne oraz wartości świadczeń, z zastrzeżeniem m.in. art. 14 ustawy podatkowej to należy uznać, że niezaliczone do przychodów z działalności gospodarczej świadczenie wymienione w art. 14 ust. 3 pkt 3 tej ustawy nie stanowią również przychodów, wymienionych w art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej. Nie można zatem uważać za przychód z art. 11 ust. 1 ustawy podatkowej zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 3 wymienionej ustawy. Pogląd, że zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty stanowiące dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów, stanowią dochód podatkowy pozostaje w sprzeczności z systemem podatków dochodowych. Zakłada bowiem opodatkowanie podatków i opłat zwróconych umorzonych lub zaniechanych w wyniku zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Dlatego też normę art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) w zakresie zwrotu "inne nieodpłatne świadczenia" należy odczytywać w ten sposób, że "innymi nieodpłatnymi świadczeniami" są wyłącznie te, które nie należą do przychodów określonych w art. 12 – 14 i 17 powołanej ustawy co oznacza, że wymienione tam przysporzenie majątkowe, z mocy prawa wyłączone z kategorii przychodów podatkowych nie uważa się za przychody z innych źródeł o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 cytowanej ustawy. Innymi nieodpłatnymi świadczeniami nie mogą być świadczenia pieniężne, rzeczone lub inne, które ustawa nie zalicza do przychodów, a tym samym dochodów podatkowych. Skoro zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty stanowiące dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego są przychodem podatkowym tylko, za źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej i wyłączenie wówczas, gdy zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, to tym samym nie stanowią przychodu z innych wymienionych w art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy źródeł. Dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ( art. 9 ust. 1 ustawy podatkowej ) to dochody (przychody ) pochodzące ze źródeł przychodów określonych w art. 10 ustawy podatkowej. Przychód majątkowy nie pochodzący z tych źródeł nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Wobec powyższego należy stwierdzić, że kwota umorzonej opłaty stanowiącej dochód budżetu samorządu terytorialnego, w tym opłata za pobyt w izbie wytrzeźwień osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, nie stanowi przychodu (dochodu) podatkowego, a przez to nie jest innym nieodpłatnym świadczeniem z art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej. Fakt, iż umorzenie wskazanej opłaty nie stanowi do należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy podatkowej powoduje brak obowiązku sporządzenia informacji przewidzianej w art. 42 a tej ustawy. Przyjęcie za słuszne stanowiska organu podatkowego, że korzyści jakie osiąga dłużnik z tytułu umorzenia przedmiotowej zaległości stanowią dla niego realne przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych prowadziłoby w istocie do uznania, że przychodem podlegającym opodatkowaniu u osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej są również zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty stanowiące dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Tym samym umorzona zaległość podatkowa lub zwrócony podatek takiej osobie podlegałby opodatkowaniu, a na organie podatkowym wydającym decyzję lub dokonującym tej czynności ciążyłby obowiązek z art. 42 a ustawy podatkowej. Prowadziłoby to do opodatkowania już raz opodatkowanych dochodów w istocie, do opodatkowania podatków ( opłat). Dlatego prawidłowy jest pogląd, że w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, umorzona opłata będąca dochodem budżetu gminy ( jednostki samorządu terytorialnego ) nie stanowi dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Na koniec warto zauważyć, ze przepis art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy wydania interpretacji indywidualnej w indywidualnej sprawie. Oznacza to, że interpretacja obejmuje tylko jedną sprawę. Ustawodawca nie przewidział możliwości wydania jednej interpretacji w kilku sprawach. Przedmiotem wniosku może być jeden lub kilka zaistniałych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych jednakże każdy taki stan lub zdarzenie należy traktować odrębnie ( art. 14 f § 2 Ordynacji podatkowej ). Odrębność ta powinna znaleźć wyraz w wydanej interpretacji. W niniejszej sprawie we wniosku przedstawiono jeden stan faktyczny i jedno zdarzenie przyszłe zaś interpretację wydano tylko w stosunku do przedstawionego stanu faktycznego ( art. 20 ust. 1 i 11 ust. 1 ustawy podatkowej ) uznające stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, natomiast w uzasadnieniu interpretacji dokonano również oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie zdarzenia przyszłego ( art. 42 a ustawy podatkowej ). Postępowanie to narusza przepisy regulujące tryb wydawania interpretacji, a tym samym ma wpływ na ocenę jej legalności, gdyż kontroli sądowoadministracyjnej poddana została w istocie tylko jedna z dwóch wnioskowanych interpretacji . Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja narusza wymienione wyżej przepisy prawa w sposób nakazujący jej uchylenie. Rozpoznając sprawę ponownie organ podatkowy rozważy celowość wydania dwóch odrębnych interpretacji ( co do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego ), których dotyczył wniosek, a następnie po raz wtóry dokona analizy stanowiska wnioskodawcy i mających zastosowanie w sprawie przepisów przy uwzględnieniu oceny prawnej Sądu wyrażonej w niniejszym orzeczeniu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 oraz art. 200 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.