II SA/Ol 151/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2009 r. sprawy ze skargi T. B. i Z. A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przybudówki - oddala skargę. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że na skutek przeprowadzonej w terenie kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił pismem z 7 i 13 marca 2007r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie przybudówki do stodoły usytuowanej na działce nr "[...]" dobudowanej do stodoły zlokalizowanej na działkach nr "[...]" i "[...]" w miejscowości Popioły gmina B. Organ w dniach 21 marca 2007r. i 25 lipca 2007r. przeprowadził wizje lokalne na wskazanych nieruchomościach ustalając, że na działce nr "[...]" zlokalizowana jest przybudówka o konstrukcji drewnianej, o wymiarach 7,05 x 8,05 m, dobudowana do stodoły drewnianej usytuowanej na działkach nr "[...]" oraz nr "[...]". Obiekt ten stanowi własność J. i K.M. i jest użytkowana jako budynek gospodarczy z przeznaczeniem do składowania narzędzi i sprzętu. Przybudówka nie posiada trwałego połączenia z gruntem, podwaliny drewniane oparte są na poduszkach betonowych wykonanych na "mokro" lub z ustawionych na sobie trylinek betonowych, bez trwałego połączenia z elementami betonowymi. W sprawie na wniosek K.M. dopuszczono dowód z zeznań świadków: K.M. - ojca, K.B., B.A. i J.F., którą to czynność potwierdzają sporządzone w dniu 19 października 2007r. protokoły z przesłuchań świadków. Z ich zeznań wynikało, że przybudówka została wybudowana w latach 50-tych ub. wieku (zeznanie K.M.), istniała już w latach osiemdziesiątych ub. wieku (zeznanie B.A. i J.F.), natomiast wyremontowana została w 1992r. (zeznanie B.A., K.B.). Przesłuchani świadkowie podali, że przybudówka nie zmieniła wówczas swoich wymiarów zewnętrznych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...], powołując się na art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, umorzył postępowanie administracyjne w spawie przybudówki. Na skutek wniesionego odwołania przez T.B., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB) decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał na fakt, iż regulacje prawne zawarte w ustawie Prawo budowlane z 1974r. umożliwiają organom nadzoru budowlanego zarówno orzekanie o rozbiórce samowoli budowlanej, jak również na legalizację popełnionej samowoli budowlanej poprzez wyeliminowanie skutków jej popełnienia bez orzekania o samowoli. W ramach czynności związanych z ponownym rozpatrywaniem sprawy PINB postanowieniem z [...], powołując się na art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, nałożył na J. i K. M. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną przybudówki będącej przedmiotem postępowania w terminie do dnia 31 lipca 2008r. W dniu 28 lipca 2008r. Państwo M. przedłożyli wymaganą inwentaryzację wraz z oceną techniczną. Organ I instancji pismem z 29 lipca 2008r. zawiadomił o tym pozostałe strony postępowania umożliwiając im zapoznania się z dokumentacją sprawy. Mając na uwadze informacje wynikające z przedłożonej ekspertyzy organ I instancji decyzją z dnia [...] nakazał J. i K. M. wykonanie w przybudówce elementów wzmacniających konstrukcję w terminie do dnia 31 października 2008r. Jako podstawę prawną wskazano art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Pismem z 28 października 2008r. inwestorzy poinformowali o wykonaniu obowiązków nałożonych powyższą decyzją, zaś w dniu 17 listopada 2008r. organ dokonał oględzin robót wykonanych w przybudówce, na którą to okoliczność sporządzono protokół. Pismem z dnia 18 listopada 2008r. organ I instancji ponownie zawiadomił pozostałe strony postępowania o dokonaniu kontroli oraz poinformował o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. Decyzją z dnia "[...]" nr PINB "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 42 ust. 1 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane, art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 104 Kpa, udzielił J. i K. M. pozwolenia na użytkowanie przybudówki na działce nr ew. "[...]", dostawionej do stodoły usytuowanej na działkach nr. ewid. "[...]" i "[...]" obręb P., gmina B. W uzasadnieniu podano, że wyniki oględzin z 17 listopada 2008r. potwierdziły wykonanie robót wzmacniających konstrukcję przybudówki w sposób określony w przedstawionym opracowaniu K.P. Zaznaczono, że w oględzinach uczestniczyli wnioskodawcy, zaś pozostałe osoby, uznane za stronę postępowania, pomimo prawidłowego powiadomienia nie wzięły w nich udziału. Odwołanie od decyzji złożyły Z.A. oraz T.B. Podniosły, iż przybudówka została rozbudowana w latach 2002-2003r. niezgodnie z prawem, które uzależnia budowę i rozbudowę obiektu tymczasowego od posiadania stosownego zezwolenia. W ich ocenie spowodowało to pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, gdyż po rozbudowie mają utrudniony dojazd do stodoły. Ponadto lokalizując przybudówkę nie zachowano odległości od granicy z działką nr "[...]". Odwołujące się uznały za nierzetelne przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, gdyż odbywało się ono w ten sposób, że jedna osoba zeznawała stojąc w grupie, zaś pozostali podpowiadali co ma mówić. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach uzasadnienia powołując się na dowody z zeznań świadków oraz wyjaśnienia inwestorów stwierdzono, że obiekt będący przedmiotem postępowania w tej sprawie został wybudowany przed 1994 rokiem, wobec czego do sprawy tej mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974r. Powołując się na stanowisko Wójta Gminy wyrażone w piśmie z 8 lutego 2008r. wskazano, że usytuowanie obiektu nie było sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B., zatwierdzonym uchwałą Nr "[...]" z dnia 12 września 1985r. przez Gminną Radę Narodową w B. Plan ten obowiązywał do 1994r. czyli w okresie zlokalizowania przybudówki. Stwierdzono nadto, że sporny obiekt nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia, bowiem obowiązek wzmocnienia konstrukcji przybudówki został wykonany, co stwierdzono w protokole kontroli z dnia 17 listopada 2008r. Nie podzielono stanowiska odwołujących o utrudnionym dojeździe do stodoły z uwagi na położenie przybudówki, bowiem analiza rysunków technicznych obiektu oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy nie potwierdziły tego zarzutu. Natomiast w zakresie lokalizacji przybudówki bezpośrednio przy granicy z działką nr "[...]" wyjaśniono, że nie ma podstaw do zanegowania przyjętych ustaleń przez organ I instancji, skoro w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż obiekt w obecnym kształcie powstał pod rządami prawa budowlanego z 1974r., a wiec w okresie, w którym możliwe było sytuowanie budynków na granicy działek. Stwierdzono nadto, że w sprawie tej nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974r. Nie znaleziono podstaw do podważania rzetelności przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ I instancji, w tym dowodu z zeznań świadków, skoro odwołujące się nie uczestniczyły w toku przeprowadzonych dowodów z zeznań świadków, mimo prawidłowego zawiadomienia o takich dowodach i ich terminie, nie sposób uznać ich zarzutów. Na tę decyzję T.B. i Z.A. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wniosły o zlikwidowanie przybudówki z uwagi na jej lokalizację niezgodną z prawem - art. 44 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Powtórzyły argumentację podniesioną w odwołaniu. Wyjaśniły, że pogorszenie warunków użytkowych polega na utrudnionym dojeździe do stodoły przy zwózce pasz i konieczności manewrowania ciągnikiem z dwoma przyczepami, które zmuszone są odczepiać i pojedynczo cofać do wjazdu stodoły. Podkreśliły, że nie ma możliwości, aby podjechać blisko wjazdu do stodoły. Istnienie przybudówki wydłuża także drogę ze stodoły do obory, gdyż w celu przeniesienia paszy są zmuszone ją obchodzić. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 2 kwietnia 2009r. T.B. wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Obecny na rozprawie w dniu 6 maja 2009r. uczestnik postępowania K.M. wniósł o oddalenie skargi oświadczając, że przedmiotowa przybudówka została wzniesiona przez jego dziadka pod koniec lat pięćdziesiątych (w 1958r. lub 1959r.). Obiekt ten przejął jego ojciec, a następnie on sam w 1996r. bez żadnych zmian w kształcie i wielkości. Podał, że podwórze o powierzchni ok. 20 arów jest jednym z największych w miejscowości P. i oświadczył, że nie ma na nim problemów z manewrowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Wzruszenie decyzji następuje w przypadku, gdy kontrola wykaże, iż akt ten narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy ppsa). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Przy czym stosownie do art. 133 § 1 ustawy ppsa Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Kontrolując zaskarżoną decyzję we wskazanych wyżej zakresie Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, a zatem zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem skargi T.B. i Z.A. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z "[...]" o udzieleniu J. i K. M. pozwolenia na użytkowanie przybudówki na działce nr ew. "[...]", dostawionej do stodoły usytuowanej na działkach nr. ewid. "[...]" i "[...]" obręb P., gmina B. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż organy orzekające prawidłowo ustaliły stan prawny obowiązujący w tej sprawie w oparciu o zapisy ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Z dniem 1 stycznia 1995r. weszła wprawdzie w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994r. Nr 89 poz. 414 ze zm.), jednakże zgodnie z treścią jej art. 103 ust. 2, art. 48 (dotyczącego rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe co odnosi się również do postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Jak wynika z przekazanych akt sprawy przybudówka do stodoły istniała przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994r. Prace remontowe obiektu przeprowadzone zostały w 1992r. i dotyczyły wymiany pokrycia dachowego uszkodzonej dachówki cementowej na eternit falisty, a więc w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., co wynika z przeprowadzonego przed organem I instancji środka dowodowego w postaci przesłuchania świadków: K.B., B.A. i K.M. (protokoły z 19 października 2007r.), którzy potwierdzili fakt istnienia przybudówki przed 1995r. Należy w tym miejscu wyjaśnić skarżącym, że ustawa Prawo budowlane z 1974r. przewidywała możliwość uzyskania zezwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nawet w sytuacji budowy obiektu lub prowadzenia robót budowlanych wymagających pozwolenia budowlanego bez posiadania takiego pozwolenia. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 tej ustawy inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Stosownie zaś do art. 40 w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W rozpoznawanej sprawie PINB postanowieniem z [...], powołując się na art. 56 ustawy Prawo budowlane z 1974r., nałożył na J. i K. M. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną przybudówki, w terminie do dnia 31 lipca 2008r. Po przedłożeniu w dniu 28 lipca 2008r. wymaganej inwentaryzacji wraz z oceną techniczną organ I instancji decyzją z [...] nakazał inwestorom wykonanie w przybudówce elementów wzmacniających konstrukcję w terminie do 31 października 2008r. Jako podstawę organ wskazał art. 40 ww. ustawy. Inwestorzy wykonali nałożony na nich obowiązek, o czym poinformowali organ w dniu 28 października 2008r., co stanowiło przedmiot oględzin przedstawicieli PINB w dniu 17 listopada 2008r., w trakcie których stwierdzono, że obiekt nie stanowi niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Zatem zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, iż zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Dla przystąpienia do użytkowania obiektu wystarczającym było złożenie wymaganej inwentaryzacji wraz z oceną techniczną. W wyniku przeprowadzonego w ten sposób postępowania administracyjnego zapadło rozstrzygnięcie o pozwoleniu na użytkowanie przybudówki na działce nr ew. "[...]". Postępowanie organu należy zatem uznać za prawidłowe, wobec czego wydana w jego wyniku decyzja z "[...]" nie narusza prawa, podobnie jak zaskarżona następnie decyzja organu odwoławczego. Wyjaśnić pozostaje skarżącym, iż fakt dopuszczenia się samowoli budowlanej pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. nie rodził automatycznie sankcji - obowiązku organu do orzeczenia o rozbiórce wybudowanego w ramach tej samowoli obiektu. Takie konsekwencje mogły zaistnieć jedynie w przypadku ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 tej ustawy. W rzeczonej sprawie Sąd nie stwierdził, w oparciu o materiał zgromadzony w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego aby zaistniały przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, gdyż zlokalizowana przybudówka nie znajdowała się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W zakresie zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdził, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło okoliczności, iż przybudówka do stodoły uległa rozbudowie w latach 2002-2003, lub też w innym okresie. Z zeznań świadków wynika, że podczas remontów w latach 80-tych i 90-tych ub. wieku, jak też w innym czasie nie zmieniono wymiarów zewnętrznych obiektu (protokoły z 19 października 2007r. z zeznań: K.B., B.A. i K.M.). Brak jest podstaw, aby odmówić wiarygodności tym zeznaniom zwłaszcza, że skarżące nie zakwestionowały ich skutecznie w toku postępowania administracyjnego. Ich twierdzenia zaś, że dowód z przesłuchania świadków został przeprowadzony nieprawidłowo są gołosłowne, skoro nie uczestniczyły w ich przeprowadzeniu mimo prawidłowego pouczenia o terminie i miejscu ich przeprowadzenia. Wobec nieobecności podczas przeprowadzania tych dowodów w sprawie nie sposób podzielić zarzutu skarżących, iż dowody te zostały przeprowadzone nierzetelnie. Skoro bowiem nie uczestniczyły w tych przesłuchaniach, to nie sposób ustalić skąd czerpały wiedzę na temat przeprowadzenia tych dowodów w sposób nieprawidłowy. Z protokołów przesłuchań wynika natomiast, że przed odebraniem zeznań organ administracji pierwszej instancji uprzedził świadków o treści art. 233 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, stosownie do art. 83 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanej dalej: Kpa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 79 - art. 81 Kpa. Stronom zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu, co gwarantuje art. 10 § 1 Kpa. Nadto wskazać pozostaje, iż oświadczenia skarżącej T.B. składane w toku postępowania tj. we wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie z dnia 5 lutego 2007r., w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 22 lutego 2007r. jak również późniejsze odwołania, wskazują zupełnie różne daty wybudowania spornej przybudówki, co niweczy ich wartość dowodową. Pierwotnie skarżąca podawała datę 2005r. jako datę wybudowania przybudówki, następnie w trakcie oględzin podała, że przybudówka wzniesiona została około siedmiu lat temu i rozszerzona na działkę nr "[...]" (oględziny miały miejsce w dniu 22 lutego 2007r.), natomiast podczas oględzin z dnia 21 marca 2007r. podała, iż w obecnych wymiarach przybudówka powstała ok. 4-5 lat temu, zaś wcześniej istniała o powierzchni mniejszej o połowę. Już tylko z tych zebranych jej wypowiedzi wynika, że skarżąca nie jest w stanie podać jednej daty powstania obiektu i ewentualnej jego rozbudowy. Z jej wyjaśnień wynikają bowiem kolejno daty powstania przybudówki w latach 2005, 2000 czy 2002 do 2003. Trudno takie wyjaśnienia uznać za wiarygodne skoro na przestrzeni zaledwie kilku miesięcy tj. od lutego do marca 2007r. skarżąca podaje tak różne daty wybudowania obiektu oraz wskazywała na okoliczność jego rozbudowy. Ponadto podnoszona przez skarżące okoliczność naruszenia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. dotyczącej pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, będzie spełniona jedynie wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Powyższe podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 911/05, niepublikowany, uznając, że organ administracji publicznej orzekający (...) na tej podstawie musi zbadać i wskazać, czy zabudowa sąsiedniej działki stała się rzeczywiście niemożliwa lub czy nastąpiło znaczne jej ograniczenie. Podnoszony w tej sprawie argument utrudnionego dojazdu do stodoły, przy której zlokalizowana jest przybudówka oraz konieczność manewrowania w celu dojazdu do jej wejścia zestawem obejmującym ciągnik wraz z dwoma przyczepami, nie stanowi przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Na podstawie tego przepisu obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Takie pogorszenie jednak nie występuje, co wyjaśnił już organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzez wykazanie, że z analizy rysunków technicznych obiektu oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, aby dojazd do stodoły był utrudniony w rozumieniu, o którym mowa w tym przepisie. Potwierdził to także uczestnik postępowania K.M. na rozprawie w dniu 6 maja 2009r. stwierdzając, iż podwórze zajmuje obszar ok. 20 arów co stanowi o możliwości swobodnego manewrowania. Na marginesie należy jedynie wyjaśnić skarżącym, że ich twierdzenie o znacznym utrudnieniu dla otoczenia lokalizacji przybudówki z uwagi na brak możliwości swobodnego manewrowania zestawem ciągnika wraz z dwoma przyczepami nie może być rozumiany w aspekcie przesłanki pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, gdyż żadna regulacja prawna nie przewiduje konieczności zapewnienia takiego swobodnego manewrowania dla tak dużego zestawu ciągnika wraz z przyczepami. Utrudnienie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby lokalizacja przybudówki uniemożliwiła dojazd do stodoły w ogóle, natomiast taki przypadek nie ma miejsca w tej sprawie na co wskazuje załączona do akt sprawy mapa oraz oświadczenie uczestnika postępowania. Nadto zwrócić pozostaje także uwagę na fakt, iż nieruchomość na której ma miejsce manewrowanie zestawem ciągnikowym skarżących nie stanowi ich wyłącznej własności lecz pozostaje we współwłasności skarżących oraz inwestorów - działka nr "[...]". Reasumując w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego, jak również prawidłowo przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania przewidziane w art. 107 § 1 i 3 Kpa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.