I SA/Po 92/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2009r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości z 2008r. oddala skargę /-/R. Wiatrowski /-/S. Zapalska /-/W. Zygmont A ...S. A. - . z siedzibą w P. w deklaracji podatku od nieruchomości za 2008r. z dnia 10 stycznia 2008r. wykazała, że jest właścicielem gruntów położonych na terenie Gminy C., zgodnie z ewidencją gruntów i budynków o łącznej powierzchni ...m2, oraz, że z tymi gruntami związane są budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o łącznej powierzchni ... m2. Z deklaracji tej wynika, że na dzień 10 stycznia 2008r. A S. A. jest właścicielem budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości ...,- zł. Pismem z dnia ... Wójt Gminy C. wezwał podatnika do złożenia korekty deklaracji podatkowej za rok 2008 w części dotyczącej budowli, wskazując, że treść deklaracji znacznie różni się w tej części od deklaracji za 2007r., w której wykazano wartość budowli ...,-zł. Z kolei pismem z dnia ... A S.A. ..wyjaśniła, że zmiana wartości budowli zadeklarowanej za rok 2008 w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej za rok 2007 wynika z faktu, iż w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, zaś spółka błędnie deklarowała wartość linii kablowych do celów rozliczania podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są wyłącznie linie kablowe podziemne (ułożone bezpośrednio w ziemi), linie kablowe nadziemne, kanalizacja kablowa, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. W związku z powyższym Wójt Gminy C. postanowieniem z dnia ...wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec A S.A. celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. W dniu ... Wójt Gminy C. wydał decyzję, nr ..., mocą której na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej określił podatnikowi wysokość podatku od nieruchomości za 2008r. w kwocie ...,-zł,W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy nie podzielił stanowiska spółki i wyraził pogląd, że zgodnie z definicją art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121 poz. 844 z 2006r. z późn. zm.), budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, który zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego wynika zatem, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na taką budowlę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne, jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Organ stwierdził zatem jednoznacznie, że linie - sieci telekomunikacyjne położone w kanalizacjach kablowych są budowlami w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dlatego też podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu z dnia ... spółka zarzuciła, że decyzja narusza art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarzucono również, że zarówno postępowanie podatkowe, jak i decyzja organów obu instancji zostały prowadzone i wydane wobec A S.A. w P.. Tymczasem podatnikiem podatku od nieruchomości na terenie gminy C. nie jest wskazany powyżej podmiot, ale A S.A. z siedzibą w W., co wynika chociażby z Krajowego Rejestru Sądowego spółki. W ramach struktury spółki, w związku z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem w znacznych rozmiarach, wydzielone są odpowiednie piony administracji, które nie są jednak odrębnymi od spółki podmiotami, nie są też właścicielami, posiadaczami samoistnymi ani zależnymi kanalizacji kablowych ani linii kablowych na terenie gminy C.. Zarzucono zatem, że decyzja wydana wobec podmiotu nie będącego podatnikiem jest pozbawiona podstawy prawnej. Zdaniem spółki, organ I instancji nie podzielił stanowiska A S.A., tj. w zakresie, w jakim powinien ustalić, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ powinien również ustalić wartość tych linii. Postępowanie podatkowe - choć formalnie wszczęte i formalnie prowadzone- nie było prowadzone materialnie. Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania podatkowego, skoro nie przedstawił dowodów, na podstawie których ustalił okoliczności mające znaczenie dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Przede wszystkim - w stosunku do podatku za rok 2008 - organ podatkowy nie ustalił, czy należące do A S.A. linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , a także- nawet gdyby przyjąć, że są budowlami w rozumieniu tej ustawy- jaka jest wartość tych budowli. Na organie podatkowym ciążył obowiązek wykazania, że deklaracja jest nieprawidłowa. W tym celu organ powinien przedstawić dowody, którymi nie mogą być deklaracje złożone za 2007r., gdyż wskutek złożenia deklaracji za 2008r.- nie ma mocy wiążącej. Naruszono zatem w sposób rażący art. 122 , art. 180 i art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie nieobowiązującej już, bo dotyczącej poprzedniego roku podatkowego deklaracji podatkowej bez podjęcia czynności dowodowych na wskazane wyżej okoliczności skutkujące podatkowo na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nadto zarzucono, że Wójt Gminy C. nie odniósł się do argumentacji zawartej w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007r. i świadczy to o wadliwości uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, poprzez co naruszono art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W dalszej części odwołania strona wywiodła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem, nie stanowią zatem budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. decyzją z dnia ... w pkt 1 rozstrzygnięcia uchyliło zaskarżoną decyzję w części, w jakiej wskazuje ona jako stronę postępowania A S.A. P. A. R. Z. S. i Z.- Z. w P., w pkt 2 zmieniło zaskarżoną decyzję w części objętej uchyleniem poprzez wskazanie, że stroną postępowania jest A S.A. w W. oraz w pkt 3 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu, że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie jest stroną w sprawie. Stwierdzono, że nie ulega wątpliwości, iż P. A. jest wewnętrzną jednostką organizacyjną osoby prawnej A S.A. w Warszawie. Wskazano, że w aktach sprawy znajduje się wcześniejsza korespondencja odnosząca się do A S.A. w W., z której wynika, że korespondencja ta winna być doręczana na adres Pionu. Stwierdzono również, że podatnik nie był pozbawiony możliwości uczestnictwa w czynnościach postępowania i należytej reprezentacji, korespondencja docierała zawsze do jego pełnomocnika. Wadliwość zaskarżonej decyzji polegająca na nieprawidłowym oznaczeniu strony jest niewątpliwa, jednakże wada ta nie wpłynęła w jakikolwiek sposób na treść decyzji i można ją usunąć poprzez odpowiednią zmianę zaskarżonej decyzji. Stwierdzono, że linie kablowe położone w kanałach kablowych stanowią całość techniczno-użytkową, a zatem są budowlami w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych. Taka kwalifikacja linii kablowych położonych w kanałach kablowych zawarta jest w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007r. Stwierdzono jednakże, że wyłączenie kabli sieci technicznych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości następuje tylko w sytuacji, gdy nie składają się one na całość techniczno-użytkową budowli (w tym przypadku kanału kablowego). A zatem skoro linie kablowe w kanałach technicznych (kablowych) stanowią całość techniczno-użytkową, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Trafnie też organ pierwszej instancji przyjął w zaskarżonej decyzji, że wartość opodatkowanych budowli jest równa tej, która wskazana została przez podatnika w deklaracji wcześniejszej. Podatnik nie przedstawił bowiem na żądanie organu jakichkolwiek dokumentów, ani dowodów, które podważałyby powyższą podstawę. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia ... A S. A. zarzuciła naruszenie przepisów: 1. Art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 127 oraz w zw. z art. 208 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji zawierającej rozstrzygnięcie, które nie zostało wskazane w tym przepisie, do którego uprawniony jest organ odwoławczy. 2. Art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby, "'że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 3. Art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania* podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej w roku 2006, 4. Art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz ąrt. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także niewyjaśnienie, z jakich powodów uznano za nieprawidłową deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2007, 5. Art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który jest podstawą do utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia, tymczasem organ odwoławczy powołując się na powyższą podstawę uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części. Nadto podkreśla, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w stosunku do podmiotu, który nie jest podatnikiem, ani też stroną postępowania. Stwierdzając nieprawidłowość w oznaczeniu strony organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzje i umorzyć postępowanie w sprawie. Dalej zaś skarżąca kwestionując uzasadnienie zaskarżonej decyzji, szczegółowo przedstawia swoje argumenty i twierdzi, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kwestionując opodatkowanie podatkiem od nieruchomości telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej, skarżąca spółka wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C., zwrot kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego i wstrzymanie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie znajduje podstaw do zmiany swojej decyzji i wnosi o oddalenie skargi oraz podnosi, że wbrew temu, co zarzuca skarżąca, organy podatkowe właśnie na podstawie przepisów prawa budowlanego wywiodły, że kablowe linie telekomunikacyjne wraz z kanałami, jako całość techniczno-użytkowa stanowią budowlę zarówno w rozumieniu prawa budowlanego, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego powołanych w skardze. Po pierwsze należy podkreślić, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana wobec podatnika, tj. podmiotu – A S.A., którą dodatkowo opatrzono wewnętrznym oznaczeniem strukturalnym strony jako P. A. Decyzję tę doręczono skutecznie pełnomocnikowi strony na adres kancelarii. Organ odwoławczy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w części oznaczenia strony i zmienił decyzję w powyższym zakresie, wskazując, że stroną postępowania jest A S.A. w W.. Artykuł 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1) albo uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie (pkt 2 lit. a). Natomiast art. 145 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), nakazuje, by Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie zbadał w pierwszej kolejności, czy stwierdzone naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania oraz, czy Inne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero pozytywna odpowiedź na choćby jedno z powyższych pytań daje podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, prawidłowa merytorycznie decyzja organu pierwszej instancji została opatrzona nazwą pionu administracyjnego strony postępowania, co nie miało wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Decyzja organu odwoławczego zmieniła de facto A SA na .... SA. Ta zamiana pozostaje bez wpływu na treść i wynik rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że tylko ze względów organizacyjnych zostały utworzone oddziały, również oddział zachodni co wynika z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym w rubryce 3 (k. 21 akt sądowych). Z tego rejestru wynika, że oddziały nazwane "p. z." nie mają podmiotowości prawnej, a tylko ze względów organizacyjnych je utworzono i świadczą o tym, że tworzą jedną całość z A SA. Składając deklarację na podatek od nieruchomości (patrz pismo z dnia ... k. ... akt adm.) A S.A. sama podaje, że pion administracji znajduje się w P. przy ul....i że podane podstawowe dane identyfikacji A SA p. a. r. z. s. i z. Z. jako płatnika podatku od nieruchomości pozostają bez zmian. To oświadczenie jak i Krajowy Rejestr Sądowniczy wskazuje na to, że A SA z P. A. w tym R. Z. S. Z. jest jedną instytucją. Strona prawidłowo była reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym który czynnie uczestniczył w każdym stadium postępowania i odbierał korespondencję kierowana na jego adres. Nie można zatem twierdzić, że strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Sąd nie dopatrzył się w zakresie powołanym przez skarżącą w skardze jakiegokolwiek uchybienia i dlatego skarga z tego powodu nie została uwzględniona. Na wstępie rozważań merytorycznych należy podkreślić, że w sprawie kwestią sporną jest, czy linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanałach kablowych stanowią budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007r. (Dz. U. 06.249.1828 ust. 1) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzaniem działalności gospodarczej. Z kolei budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9. Zgodnie z prawem budowlanym za budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak m. in. sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. "b" ustawodawca wyjaśnia, iż obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jednocześnie w świetle art. 3 pkt 9 pod pojęciem urządzenia technicznego należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (m. in. urządzenie instalacyjne). Kable i kanały połączone w całość techniczno - użytkową stanowią sieć i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego. Z wyżej przytoczonych przepisów i zawartych w nich definicji wynika, iż linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto brak uzasadnienia dla odwołania się przy wyjaśnieniu pojęcia budowli do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury jak i do słownikowego znaczenia tego pojęcia co skarżąca podnosiła w uzasadnieniu skargi. Jeśli chodzi o naruszenie przepisów postępowania taksatywnie wymienionych w skardze to zarzut w tym zakresie jest niezasadny. Organ podatkowy wyliczając wartość zobowiązania podatkowego oparł się na danych dotyczących wartości przedmiotu opodatkowania zawartych w deklaracji za 2007r. i stwierdził, że różnica w deklarowanej podstawie opodatkowania, jeśli chodzi o budowle za 2008 względem podstawy opodatkowania za rok 2007 wskazuje na to, że podatnik w sposób dowolny zadeklarował podstawę opodatkowania w kwocie niższej niż w deklaracji za 2007r. Dane zawarte w tej ostatniej deklaracji nie budziły wątpliwości organu I i II instancji. Także nie zostały zakwestionowane przez spółkę, skoro w skardze nie wskazała na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisem tym jest art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych - załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Sieci telekomunikacyjne - linie kablowe składnik budowli - to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Wobec tego, że postępowanie podatkowe nie wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego, to zarzut dokonania oględzin przedmiotu opodatkowania (linii kablowych) przy udziale biegłego, czy wydania przez niego opinii okazał się bezzasadny. Kończąc należy podkreślić, że wartość linii kablowej została ustalona w konsekwencji na podstawie danych wskazanych przez samą skarżącą spółkę. Jak z powyższego wynika stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny, a kwestia sporna dotyczyła jedynie interpretacji przepisów prawa. Stanowisko organów podatkowych zawarte w obu decyzjach znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie miedzy innymi w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/Sz 733/07; WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2008r. sygn. akt I SA/Łd 139/08; WSA w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008r. sygn. akt I SA/Bd 223/08 i w wyroku NSA z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt FSK 2316/04 oraz w doktrynie - L. Etel, Komentarz do art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ABC 2003r. Zbieżne stanowisko z powyższymi wyrokami wyraziło Ministerstwo Finansów Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych w piśmie z dnia 31 stycznia 2007r. PL-833/13/PP/07/183, co również Sąd pragnie podkreślić dla jednolitości poglądów i orzecznictwa. Rozpoznając tę sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, którym odmówił wiarygodności, albo uznał za nie mające znaczenia w sprawie. Uzasadnienie prawne natomiast powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawnych. Zaskarżona decyzja w ocenie Sądu zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Natomiast stan faktyczny został w pełni wyjaśniony i organ podatkowy w uzasadnieniu odniósł się do twierdzeń skarżącej spółki podnoszonych w toku postępowania podatkowego. Organ także wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił niektórych wniosków skarżącej spółki. Należy zaznaczyć, że rozbieżności pomiędzy organem podatkowym a skarżącą spółką sprowadzały się do odmiennej interpretacji przepisów prawa przytoczonych w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej organu I instancji. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego i procesowego oraz na podstawie art. 151 ust. 2 z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. /-/R. Wiatrowski /-/S. Zapalska /-/Wł. Zygmont