II SAB/Bk 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia F.Z. w B. na bezczynność Zarządu Województwa P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę 1 U Z A S A D N I E N I E W dniu 9 stycznia 2009 r. Stowarzyszenie F.Z. w B. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Zarządu Województwa P. w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej w zakresie stanu sprawy postępowania konkursowego o dofinansowanie projektów na rozwój infrastruktury z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa historycznego i kulturowego, prowadzonego przez ww. organ jako Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007 – 2013. Skarga została złożona bezpośrednio do sądu, z pominięciem Zarządu Województwa P., wobec czego sąd administracyjny przesłał jej odpis właściwemu organowi. Ponadto skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS, statut, pełnomocnictwo) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Niniejsze wezwanie skarżące Stowarzyszenie otrzymało w dniu 13 marca 2009r. (podpis R.K. - k. 16) i do dnia dzisiejszego nie wpłynęła opłata od skargi, ani też nie uzupełniono pozostałych braków formalnych. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa P. wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej bez wyczerpania toku instancyjnego (art. 37 kpa), oraz z tej przyczyny, że brak było wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił, iż o wniosku o udzielenie informacji publicznej dowiedział się dopiero z nadesłanej przez sąd skargi. Wobec niemożliwości wcześniejszego ustosunkowania się do tego wniosku, skarga w ocenie organu jest niedopuszczalna i jako taka winna zostać odrzucona. Ponadto skarga nie jest zasadna, albowiem informacja, jakiej żąda skarżący znajduje się na stronie internetowej organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny rozpatruje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Dotyczy to więc takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd może rozpatrywać skargi na bezczynność organów wtedy, gdy skarga dotyczy sprawy o charakterze administracyjnym. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), stanowią, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidzianych przez ustawę formach jest uzależniona od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: 1. przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, 2. adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej, mogą być władze publiczne oraz inne podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy, 3. wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być skierowany do podmiotu będącego w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 tej ustawy). Tylko ze spełnienia powyższych przesłanek można wywieść właściwość sądu administracyjnego. Zatem skarga na bezczynność niedotycząca sprawy mającej charakter informacji publicznej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (vide: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., II SAB/Ka 144/03; Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, "Dostęp do informacji publicznej", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, str. 137). Na wstępie należy podnieść, że tutejszy Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez NSA, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Gdyby ustawodawca uzależniał zaskarżenie bezczynności od wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 p.p.s.a.) to przewidziałby to w sposób wyraźny w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 16 ust. 1 i 2 zawiera odesłanie do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji lub umorzenia postępowania (vide: wyrok NSA z 14 marca 2006 r., I OSK 243/06, niepublikowany; wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, niepublikowany; wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2006 r., II SAB/Wa 40/06, niepublikowany). Stanowisko organu w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania toku postępowania było zatem bezzasadne. W przedmiotowej sprawie istotne jest po pierwsze spełnienie przesłanek formalnych, po zaistnieniu których sąd może przejść do rozpoznania merytorycznego sprawy. Otóż – jak wskazał pełnomocnik organu – wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu dopiero po przesłaniu przez sąd odpisu skargi, tj. z dniem 26 stycznia 2009 r. (k. 5). Termin 14 – dniowy, określony przepisem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r., o dostępie do informacji publicznej upływał w dniu 9 lutego 2009 r. Tymczasem skarga na bezczynność Zarządu Województwa P. została przez stronę złożona do sądu już w dniu 9 stycznia 2009 r., (data nadania), zatem wówczas, kiedy organ nie pozostawał jeszcze w bezczynności. Zdaniem Sądu, termin do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji w sprawie udzielenia informacji publicznej otwiera się z momentem upływu 14 dni od dnia złożenia wniosku o informację. Innymi słowy, skargę na bezczynność organu polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej można wnieść nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej). Już z tych względów skargę – jako nie spełniającą wymogów formalnych należało odrzucić. Także orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdza, iż skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy (vide: wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2006 r., II SAB/Wa 86/06 LEX nr 303135). Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (vide: wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2007 r. I SAB/Wa 194/06, LEX nr 318035). Skargi nie można było poddać ocenie merytorycznej, albowiem zarzuca ona bezczynność organu w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej, podczas gdy wcześniej nie było w ogóle takiego żądania od strony. Jak wynika z akt sprawy, Zarząd Województwa P. o wniosku w przedmiocie udzielenia informacji o stanie sprawy z postępowania konkursowego o dofinansowanie projektów, dowiedział się dopiero z chwilą otrzymania odpisu skargi nadesłanego przez sąd administracyjny. W wyniku otrzymania takiego pisma organ od razu przystąpił do odpowiedzi dla strony, informując skarżącego o wszelkich kwestiach związanych z przeprowadzonym wcześniej konkursem. Organ odesłał zainteresowanego do strony internetowej, na której dostępne są wszelkie informacje związane ze sprawą dofinansowania projektów na rozwój infrastruktury z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa historycznego i kulturowego. Skoro zatem organ o wniosku o udzielenie informacji publicznej dowiedział się dopiero ze skargi, to tym samym nie był w stanie udzielić skarżącemu wcześniej żądanych informacji. W tej sytuacji organ na dzień wniesienia skargi nie był jeszcze zobowiązany do udzielenia informacji, a wobec tego skarga była niedopuszczalna. Przypomnieć należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W sytuacji, gdy nie było wniosku, niemożliwym też było udzielenie informacji stronie, przez co nie może być mowy o bezczynności w tym zakresie. Na marginesie wskazać należy, iż skarga podlegała odrzuceniu także z innych przyczyn, a mianowicie z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz nieuiszczenia wpisu sądowego (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Skarżący prawidłowo wezwany od usunięcia powyższych braków nie uzupełnił ich we wskazanym przez sąd terminie, przez co skarga z tychże przyczyn musiała ulec odrzuceniu. Ze wskazanych powyżej przyczyn skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało odrzucić.