I SA/Wa 178/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. G. o ponowne rozpoznanie sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na dokonanie przez P. S.A. czynności prawnej polegającej na wydzierżawieniu gruntu położonego w W, przy ulicach: [...] i [...], oraz [...], stanowiącego części działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], będącego własnością Skarbu Państwa we władaniu P. S.A. stanowiącego część terenu Dworca [...] w W., firmie [...], utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji opisanej wyżej. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan faktyczny: W dniu 4 czerwca 2007 r. do Ministerstwa Transportu wpłynął wniosek P. S.A. ([...]) w sprawie wydzierżawienia gruntu położonego w W. przy ulicach: [...] oraz [...], stanowiącego część terenu Dworca [...] w W., obecnie wyłączonego z ruchu kolejowego. W dniu [...] października 2007 r. Minister Transportu wydał decyzję nr [...], w której na podstawie art. 18 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.) nie wyraził zgody na dokonanie przez P. S.A. wyżej wymienionej czynności prawnej. W dniu 14 grudnia 2007 r. J. G. zwrócił się do Ministra Transportu o zmianę, na podstawie przepisów art. 154 § 1 kpa ww. decyzji. W odpowiedzi otrzymał pismo z dnia 15 stycznia 2008 r. nr [...] odmawiające zmiany wydanej decyzji z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Na powyższe pismo J. G. reprezentowany przez radcę prawnego D. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu 20 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie (sygn. akt I SA/Wa 287/08) odrzucające powyższą skargę. W dniu 14 lipca 2008 r. J. K., będąca pełnomocnikiem J. G., złożyła do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Minister Infrastruktury w dniu [...] września 2008 r. wydał decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. W dniu 30 września 2008 r. J. K., pełnomocnik J. G., złożyła do Ministra Infrastruktury wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę Minister Infrastruktury uznał, że J. G. (prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...]) nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed ministrem właściwym do spraw transportu, dotyczącym zgody na dokonanie czynności prawnej w zakresie rozporządzania składnikami aktywów trwałych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, a zaliczanymi do wartości niematerialnych i prawnych, rzeczowych aktywów trwałych lub inwestycji długoterminowych, w tym oddania tych składników do korzystania innym podmiotom na podstawie umów prawa cywilnego lub ich wniesienia jako wkładu do spółki, jeżeli wartość rynkowa przedmiotu rozporządzenia przekracza równowartość w złotych 50.000 euro, obliczoną na podstawie średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, według stanu z dnia wystąpienia o zgodę (art. 18 ust 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"). Organ powołał się na treść art. 28 k.p.a., z którego wynika, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przedmiotowe postępowanie ma, zdaniem organu, wyłącznie charakter nadzoru administracyjnego. Nadzór nad Spółką P. S.A. sprawuje minister właściwy do spraw transportu na podstawie przepisów zawartych w ustawie dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Z powyższej ustawy wynika, że nadzór administracyjny nad działalnością gospodarczą P. S.A. w kwocie przewyższającą 50.000 euro sprawuje minister właściwy do spraw transportu (art. 18 ust 2). Stosunek nadzoru nawiązany jest w celu zapobiegania zagrożeniom mogącym powstać w wyniku prowadzenia przez przedsiębiorcę (P. S.A.) działalności gospodarczej. Organ ten może po przeprowadzeniu weryfikacji przedłożonego przez P. S.A. wniosku władczo ingerować w prowadzoną działalność gospodarczą, w celu zapobieżenia wystąpieniu zagrożenia, przeciwdziałania zagrożeniom lub usunięcia ich skutków. Podmiot, na rzecz którego miało nastąpić rozporządzenie składnikami aktywów trwałych będących mieniem P. ma, zdaniem organu, jedynie interes faktyczny w rozstrzygnięciu tej sprawy. Organ podnosi, iż o interesie faktycznym mowa jest w sytuacji, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, ale brak jest przepisu prawa powszechnie obowiązującego mogącego stanowić podstawę żądania stosownych czynności organu i przytacza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2003 r. sygn. akt: I SAB 81/03 dotyczący podobnej sprawy, w której Spółka wygrywająca przetarg zorganizowany przez P. S.A. skarżyła ministra właściwego do spraw transportu o bezczynność oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 974/06, z którego cyt. "O tym czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki. Istotną cechą strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest bowiem to, że jest ona podmiotem własnych praw lub obowiązków, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym, a wynikają z przepisu prawa materialnego, który stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku''. Na podstawie wyżej wskazanej wykładni art. 28 k.p.a. organ uznał, iż postępowanie w sprawie wyrażenia zgody przez ministra właściwego do spraw transportu na rozporządzenie składnikami aktywów trwałych nie dotyczy bezpośrednio praw lub obowiązków skarżącego. Zdaniem organu, uprawnienie J. G. działającego pod firmą [...] wynikające z prawa cywilnego do żądania zawarcia umowy przeniesienia praw do nieruchomości powstać może dopiero po udzieleniu przez ministra właściwego do spraw transportu zgody P. S.A. na dokonanie czynności prawej w postaci przeniesienia praw do przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywcy wyłonionego w przetargu. Do tego momentu sfera uprawnień potencjalnego nabywcy nie jest, zdaniem organu, powiązana z prowadzonym postępowaniem dotyczącym zgody ministra właściwego do spraw transportu. Potencjalny nabywca nieruchomości "nie ma roszczenia do organu o wszczęcie postępowania w sprawie ( ), ani nie jest uprawniony do uczestniczenia w tym postępowaniu, bowiem nie dotyczy ono jego własnego interesu prawnego. Interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym musi być własny i nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdyby związki te miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny"(por. J. Zimmermann glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997/4/83). Nabywca ma jedynie interes faktyczny w udzieleniu zezwolenia przez organ, ale nie ma interesu prawnego uzasadniającego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. (orzeczenie WSA z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 974/06). W sprawach dotyczących zgody wynikającej z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", stosunek administracyjno-prawny powstaje, zdaniem organu, wyłącznie między P. S.A. a organem nadzoru - ministrem właściwym do spraw transportu. Nie jest natomiast możliwe, aby powstał taki stosunek między ministrem właściwym do spraw transportu, a J. G. prowadzącym działalność pod firmą [...]. Dlatego też J. G. nie może być stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Stroną w rozumieniu art. 18 ust 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" jest tylko adresat decyzji, zaś owym adresatem jest ten, kto wniosek określony w art. 18 ust 2c ustawy przedstawia do rozpatrzenia przed właściwym organem. Oznacza to, zdaniem organu, że podmiot ten nie posiada prawa do składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. gdyż postępowanie to może być wszczęte jedynie na żądanie strony (w przedmiotowym przypadku - P. S.A.) lub z urzędu (przez Ministra Infrastruktury). Organ jednocześnie stwierdził, iż zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym wymienione przez skarżącego: art. 7, 8, 11, 75 i 90 § 3 k.p.a. są chybione lub niezgodne z prawdą. To organ jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunki jego prowadzenia. Rządzące postępowaniem administracyjnym zasady wymagają, by w toku postępowania organy aktywnie podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy - a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zdaniem organu, wnikliwie rozpatrzył on wszystkie przesłanki dotyczące stanu faktycznego oraz racjonalnego rozporządzenia składnikami aktywów trwałych. Cały materiał dowodowy w sprawie, interes skarżącego jak i interes publiczny był przedmiotem badania w przeprowadzonym postępowaniu. Organ ocenił wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania oraz według swojej wiedzy i doświadczenia, na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału. Na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. G. za pośrednictwem swojego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa procesowego polegające na kolizji z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c. w zw. art. 18 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 84 poz. 948 z późn. zm.), interes prawny skarżącego wynikał bowiem, jego zdaniem, z powyżej cytowanych artykułów kodeksu cywilnego. - naruszenie prawa procesowego polegające na kolizji z art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; - naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c. w zw. z art. 18 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 84 poz. 948 z późn. zm.) - organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to działanie w oparciu o obowiązująca normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych; - naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 84 poz. 948 z późn. zm.) poprzez stwierdzenie, iż "uprawnienie J. G. działającego pod firmą [...] wynikające z prawa cywilnego do żądania zawarcia umowy przeniesienia praw do nieruchomości powstać może dopiero po udzieleniu przez ministra właściwego do spraw transportu zgody P. S.A. na dokonanie czynności oraz, że przedmiotowe postępowanie ma wyłącznie charakter nadzoru administracyjnego; - naruszenie przepisów art. 157 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Transportu pomimo, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r., nr [...] i o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w oparciu o uchwałę Zarządu P. S.A. w W., P. S.A. Oddział [...] w W. ogłosił przetarg na dzierżawę nieruchomości położonej w W. przy ul. [...],[...] oraz [...], stanowiącej część działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami [...], jednostka ewidencyjna [...], będącej własnością Skarbu Państwa, we władaniu P. S.A. Skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] był uczestnikiem tegoż przetargu, składając kompletną i najkorzystniejszą ofertę spełniającą wszystkie rygorystyczne wymagania określone w Specyfikacji Istotnych Warunków Przetargu. Pismem z dnia 23 maja 2007 r. nr [...], P. S.A. Oddział [...] w W. powiadomił wnioskodawcę, iż jego oferta złożona w postępowaniu przetargowym na wyłonienie dzierżawcy terenów spełniła warunki określone w dokumentacji przetargowej i jest ofertą najkorzystniejszą złożoną w postępowaniu przetargowym. Jednocześnie organizator przetargu poinformował, iż uzyskał już zgodę Zarządu P. S.A. na zawarcie umowy dzierżawy, lecz konieczne jest jeszcze uzyskanie zgody właściwego ministra. Kolejnym pismem z dnia 5 czerwca 2007 r., skierowanym do wnioskodawcy, P. S.A. Oddział [...], potwierdził fakt uzyskania zgody Zarządu P. S.A. na zawarcie umowy dzierżawy ze skarżącym oraz zwrócił się z prośbą o przesunięciu terminu związania umową do 10 lipca 2007 r. Organizator przetargu poinformował przy tym, że w Ministerstwie Transportu został złożony komplet dokumentów w celu uzyskania zgody Ministra tego resortu na zawarcie umowy dzierżawy z firmą [...]. W piśmie tym podano, iż po wstępnych uzgodnieniach, zakończenie niezbędnych czynności i uprawomocnienie decyzji Ministra nastąpi po dniu 10 lipca 2007 r. Następnie P. S.A Centrala Biuro Nieruchomości, pismem z dnia 26 lipca 2007 r. nr [...], przekazanym do wiadomości firmie [...], poinformowała Oddział [...] w W., iż wniosek P. S.A. w sprawie zgody właściwego Ministra na zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości obejmującej tereny stacji [...] jest nadal rozpatrywany. W treści pisma podano, iż Departament Kolei i Transportu Kolejowego Ministerstwa Transportu poinformował, iż termin wydania decyzji w przedmiotowej sprawie został przedłużony do 14 sierpnia 2007 r. Ostatecznie, pismem z dnia 22 listopada 2007 r., P. S.A. Oddział [...] w W., zawiadomił firmę [...], iż decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Minister Transportu nie wyraził zgody na oddanie przez P. S.A. firmie [...] w dzierżawę przedmiotowego terenu. Według informacji zawartej w powołanym wyżej piśmie Oddziału [...], podstawę decyzji stanowią bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 18, ust. 2 ust. 4 ustawy z dnia 8 września 2000 r., o komercjalizacji restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.). Po zapoznaniu się z treścią wskazanej wyżej decyzji Ministra Transportu, a w szczególności z jej uzasadnieniem oraz "materiałem dowodowym" w oparciu, o który naczelny organ administracji publicznej czynił ustalenia stanowiące podstawę odmowy wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy z firmą [...] skarżący J. G. stwierdził, iż decyzja ta w sposób rażący narusza prawo i na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wnosił o stwierdzenie jej nieważności z poniższych przyczyn. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2007 r. nr [...], jako przyczynę odmowy wyrażenia zgody na zawarcie przez P. S.A. umowy dzierżawy przedmiotowych terenów z firmą [...] Minister Transportu podał wysokie prawdopodobieństwo, że firma ta nie będzie w sposób rzetelny wykonywała umowy, do której doszłoby w wyniku dokonanego rozporządzenia. Powyższe stanowisko Minister Transportu oparł na tym, że na podstawie umów zawartych przez P. S.A. w 1999 r., firma [...] dzierżawiła do dnia 31 grudnia 2006 r., większą część terenu będącego przedmiotem przetargu z dnia 27 lutego 2007 r. Następnie teren ten nadal wykorzystywany jest przez firmę [...] bezumownie i z tego tytułu firma ta płaci czynsz. Dalej Minister Transportu stwierdza, iż zawarcie umów dzierżawy w 1999 roku, nastąpiło na skutek działań pozaprawnych firmy [...], bowiem podpisanie umowy dzierżawy zostało wymuszone przez [...], która zagroziła, że w razie nie zawarcia z nią kontraktu nie opuści dobrowolnie terenu. Minister Transportu zarzucił także firmie [...] podejmowania w trakcie dzierżawienia przedmiotowego terenu działań niezgodnych z wolą P. S.A., polegających na ustawieniu w 2001 r., bez zgody zarządzającego terenem, na dzierżawionym przez nią obszarze Dworca [...] ogrodzenia naruszającego normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego i zagrażające bezpieczeństwu obiektu. Stwierdzając powyższe Minister Transportu powołuje się na pismo firmy "[...]", zarządzającej dworcem, z dnia 28 marca 2001 r., iż zleciła ona firmie zewnętrznej demontaż płotu, jednakże mając na względzie dotychczasowe działanie firmy [...] istnieje domniemanie, iż może ona podjąć siłowe próby udaremnienia tej czynności. Wskazane wyżej ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Transportu, przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] poczynione zostały, zdaniem skarżącego, z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a., który stanowi, iż w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie środki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący podnosił, iż ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r., są niezgodne z rzeczywistością i oparte zostały na dokumentach prywatnych uzyskanych od podmiotu, który nie był uczestnikiem postępowania w sprawie ani nawet podmiotem, którego w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mógł dotyczyć wynik postępowania prowadzonego w sprawie z wniosku P. S.A. o wyrażenie zgody na zawarcie z firmą [...] umowy dzierżawy terenu objętego przetargiem z dnia 27 lutego 2007 r. Dokumenty te mianowicie były przekazywane Ministrowi Transportu wybiórczo przez spółkę "[...]" zarządzaną przez A. K., która aktualnie wykorzystuje bezumownie część zadaszonych peronów Dworca [...], który to teren był przedmiotem przetargu z dnia 27 lutego 2007 r. Spółka "[...]" nie była uczestnikiem przetargu, a zawarcie przez P. S.A. umowy dzierżawy z firmą [...] z oczywistych względów nie leżało w interesie tej spółki. Przy tym spółka "[...]" nie była adresatem dokumentów przekazywanych Ministrowi Transportu i tym samym nie była uprawniona do ich posiadania. Zgodnie z zasadami procedury administracyjnej dokumenty te nie mogły zostać zaliczone w poczet dowodów w sprawie ani też służyć za podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym wszczętym przez Ministra Transportu na podstawie przepisów art. 18 ust. 2 ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Przyjęcie tych "dokumentów" w poczet dowodów stanowi rażące naruszenie przepisów art. 75 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny powinien być wyjaśniony na tyle, na ile wymaga rozstrzygnięcie sprawy i rzeczowa potrzeba. Przepisy ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w art. 18 ust. 2c oraz 2d, szczegółowo określają, jaka ma być zawartość merytoryczna wniosku P. S.A. do Ministra Transportu o wyrażenie zgody na rozporządzenie składnikami majątku oraz jakie dokumenty mają być do wniosku załączone. Przedmiotem postępowania wszczętego przez Ministra Transportu na wniosek P. S.A. było wyrażenie zgody na oddanie konkretnego terenu do korzystania firmie [...], na podstawie umowy dzierżawy na warunkach ściśle określonych w projekcie umowy dzierżawy załączonej do wniosku P. S.A., za kwotę czynszu dzierżawnego określoną przez rzeczoznawcę majątkowego. Zatem granice dokładnego wyjaśnienia przez Ministra Transportu stanu faktycznego, w ramach nadzoru administracyjnego powinny sprowadzać się do oceny stopnia zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa w świetle postanowień przyszłej umowy dzierżawy, oraz stawki czynszu dzierżawnego uzyskanej w przetargu, jaki miał miejsce w dniu 27 lutego 2007 r. Innymi słowy, zdaniem skarżącego, ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia w sprawie powinny być czynione w oparciu o dokumenty i dane wymienione we wniosku P. S.A. do Ministra Transportu o zezwolenie na oddanie terenu w dzierżawę firmie [...]. Natomiast rzetelność i wiarygodność firmy [...] jako przyszłego dzierżawcy została potwierdzona w pełni dokumentami załączonymi do oferty na dzierżawę nieruchomości, takimi jak zaświadczenie o braku zobowiązań wobec budżetu (ZUS i Urząd Skarbowy), zaświadczeniem o niekaralności, faktem braku zobowiązań wobec P. S.A., długoletnią działalnością firmy, itd. Umowy dzierżawy terenów przy ul. [...] zawarte przez firmę [...] z P. S.A. Zakład Nieruchomości w W., pierwotnie na czas określony, były następnie kilkakrotnie przedłużane, na podstawie aneksów do tych umów. Renegocjowana była przy tym stawka czynszu dzierżawnego, która każdorazowo była podwyższana przez P. S.A. W tych okolicznościach zarzut podnoszony w decyzji Ministra Transportu, iż zawarcie umów dzierżawy w 1999 r., nastąpiło na skutek działań pozaprawnych firmy [...] oraz, że zawarcie tych umów zostało wymuszone przez firmę [...], która zagroziła, że w razie nie zawarcia z nią kontraktu nie opuści dobrowolnie terenu, uznać należy za wręcz absurdalny. Nieprawdziwe i pozbawione jakichkolwiek podstaw jest twierdzenie zawarte w decyzji Ministra Transportu dotyczące wybudowania przez firmę [...] w 2001 r., na dzierżawionym przez nią obszarze Dworca [...] ogrodzenia rzekomo naruszającego normy bezpieczeństwa pożarowego i zagrażającego bezpieczeństwu obiektu. Przy tym Minister Transportu nie wskazuje żadnych dowodów takiego ustalenia, a w tym zakresie przytacza jedynie treść pisma firmy "[...]" zarządzającej wówczas peronami Dworca [...], które sąsiadują bezpośrednio z terenami dzierżawionymi od P. S.A przez firmę [...]. Skarżący zwraca uwagę, iż w wyniku zawarcia umowy dzierżawy z firmą [...] problem ogrodzenia, do którego tak ogromną wagę przywiązuje Minister Transportu w swojej decyzji zostałby rozwiązany w sposób naturalny. Bowiem przedmiotem przetargu z dnia 27 lutego 2007 r., w wyniku którego dokonano wyboru oferty firmy [...] był także teren obejmujący zadaszone perony Dworca [...], wykorzystywany obecnie bezumownie przez "[...]" sp. z o.o. Skarżący podnosi, iż celem ogłoszenia przetargu na dzierżawę terenów byłego Dworca [...], jak to wyraźnie stwierdził Dyrektor Zarządu Nieruchomościami P. S.A. w piśmie z dnia 28 lutego 2007 r., było uporządkowanie od strony formalnej komercyjnego ich zagospodarowania, poprzez wyłonienie dzierżawcy i podpisanie z nim umowy, w trybie przetargu nieograniczonego, zgodnie z obowiązującymi procedurami oraz zastąpienie wielu umów jedną umową, która będzie stanowiła logiczną całość zagospodarowania terenu przydworcowego. Jak stwierdził przy tym Dyrektor Zarządu P. S.A., zawarcie wielu mów doprowadziło do konfliktu interesu poszczególnych dzierżawców, dzieląc sztucznie teren i stwarzając trudności w korzystaniu z dróg komunikacyjnych. Na podstawie wniosku skarżącego J. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2007 r. (nr [...]) zostało przeprowadzone postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 2008 r. na podstawie, której Minister Infrastruktury postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie. Uzasadniając swoją decyzję Minister wskazał, iż nie można uznać J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], jako strony postępowania, co oznacza, że podmiot ten nie posiada prawa do składania wniosku o stwierdzenie nieważności od w/w decyzji na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., gdyż postępowanie to może być jedynie wszczęte na żądanie strony. Odnosząc się zaś do zarzutów opartych o art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 oraz art. 90 § 3 k.p.a. Minister w uzasadnieniu podnosił, iż wnikliwie rozpatrzył wszystkie przesłanki dotyczące stanu faktycznego oraz racjonalnego rozporządzenia składnikami aktywów trwałych. Natomiast cały materiał dowodowy w sprawie, interes skarżącego, jak i interes "ogółu" był przedmiotem badania w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie skarżącego J. G. postępowanie zakończone w I instancji wydaniem decyzji odmownej, jak i postępowanie w II instancji ze względu na ich faktyczną tożsamą treść dotknięte są następującymi uchybieniami: naruszeniem art. 28 k.p.a., polegające na błędnej jego wykładni, co skutkowało odmówieniem skarżącemu prawa strony w toczących się postępowaniach, jako osoby wyłonionej w przeprowadzonej procedurze przetargowej zorganizowanej przez P. S.A. mającej interes prawny wynikający z art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c., albowiem "Jeżeli ważność umowy zależy od spełnienia szczególnych wymagań przewidzianych w ustawie, zarówno organizator aukcji, jak i jej uczestnik, którego oferta została przyjęta, mogą dochodzić zawarcia umowy". Biorąc pod uwagę, iż przepis art. 70 [2] § 3 stosuje się odpowiednio do warunków przetargu art. 70 [3] § 3 zdanie drugie wynika stąd, iż podmiot, na rzecz którego nastąpi rozporządzenie mieniem P. S.A. posiada interes, wbrew twierdzeniom organu, wyznaczony normami prawa materialnego w uzyskaniu decyzji zezwalającej na dokonanie czynności prawnej. Szczególne wymagania, o których mowa w art. 70 [2] § 3 k.c., to zgoda ministra właściwego do spraw transportu na dokonanie czynności prawnej mającej za przedmiot aktywa majątku P. S.A. Skarżący podnosi, iż podmiot ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje realne, rzeczywiste powiązanie, czyniąc go zainteresowanym tym postępowaniem (orzeczenie NSA II GSK 163/06 LEX nr 274855). Przy założeniu (akceptowanym w doktrynie i orzecznictwie), iż źródłem interesu, o którym mowa w art. 28 k.p.a. mogą być normy prawa cywilnego w/w decyzje prowadzą do błędnej wykładni art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c. w zw. z art. 18 ust 2 w zw. z ust. 4 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Natomiast umieszczenie w punkcie 18 ust. 2 Specyfikacji Istotnych Warunków Przetargu w brzmieniu zawarcie umowy następuje z chwilą jej podpisania przez Organizatora Przetargu i Oferenta w sposób wskazany przez Organizatora Przetargu po uzyskaniu zgody Zarządu Organizatora Przetargu oraz zgody ministra właściwego do spraw transportu" przesądza również, w ocenie skarżącego, o prawnym charakterze interesu podmiotu, który złożył najkorzystniejszą ofertę, w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zgody na zasadnie art. 18 ust. 2 ustawy o komercjalizacji [...] "Polskie Koleje Państwowe". W świetle prezentowanej powyżej argumentacji skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu podnoszonym w uzasadnieniu wydanej decyzji, iż "uprawnienie J. G. [...] wynikające z prawa cywilnego do żądania zawarcia umowy przeniesienia praw do nieruchomości powstać może dopiero po udzieleniu przez ministra właściwego do spraw transportu zgody P. S.A. na dokonanie czynności prawnej w postaci przeniesienia praw do przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywcy wyłonionego w przetargu. W niniejszej sprawie do ważności umowy dzierżawy konieczna był tylko zgoda właściwego ministra do spraw transportu. Nielogiczne zatem wydaje się twierdzenie Ministra Infrastruktury, iż do momentu wyrażenia zgody "sfera uprawnień potencjalnego nabywcy nie jest powiązana z prowadzonym postępowaniem dotyczącym zgody ministra właściwego do spraw transportu" w sytuacji kiedy zgoda na dokonanie czynności powoduje zawarcie umowy, co spowodowałoby, to że już podpisana umowa przez podmioty wymienione w punkcie 18 ust. 2 Specyfikacji Istotnych Warunków Przetargu ukonstytuowałaby się jako doniosła prawnie." Odnosząc się do prawa strony w postępowaniu administracyjnym skarżący wskazuje na art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności na znaczenie tejże zasady konstytucyjnej w kontekście ukształtowania praw jednostki wobec administracji publicznej, a tym samym jej wpływ na kształt i wykładnię przepisów prawa. Odnośnie zaś rozumienia art. 28 k.p.a. skarżący stwierdza, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, iż stroną w rozumieniu w/w artykułu, będzie osoba fizyczna lub prawna lub też inna jednostka organizacyjna, która na podstawie prawa obowiązującego może czy powinna uzyskać konkretne korzyści, w tym konkretnym przypadku było to prawo do zawarcia umowy dzierżawy. Odwołując się do już wcześniej postawionej tezy odnośnie uprawnienia wynikającego z art. 70 [2] §3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c. sytuującego skarżącego J. G., jako strony postępowania przed Ministrem oraz kwestionując stanowisko organu wyrażone w skarżonych decyzjach, skarżący przytacza uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2003 r. III CZP 95/02, w której Sąd Najwyższy uznał, że w razie unieważnienia przetargu przez wojewodę sąd jest uprawniony do badania w procesie o zobowiązanie do zawarcia umowy zgodności z prawem ogłoszenia, organizacji i przeprowadzenia przetargu na zbycie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy. Roszczenie o zawarcie umowy może być dochodzone w drodze sądowej. Podstawą tej umowy jest stosunek umowny powstały w wyniku wybrania oferty, co stwierdza zazwyczaj protokół z przetargu. Jak bowiem wynika z przytoczonych rozważań, rezultat przetargu stwierdzony w protokole przetargu (wybranie oferty) na sprzedaż nieruchomości (użytkowania wieczystego), wskazujący osobę wyłonionego w przetargu przyszłego nabywcy, jest podstawą do zawarcia umowy w formie prawem przepisanej i powoduje powstanie roszczenia wskazanego nabywcy o zawarcie umowy. Sąd Najwyższy przyjął, że w wyniku zakończenia przetargu między wyłonionym nabywcą a organizatorem przetargu powstaje "swoiste wzajemne zobowiązanie zawarcia umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, do którego mają zastosowanie ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych oraz przepisy o skutkach niewykonania zobowiązań wzajemnych". Art 702 § 3, według którego w sytuacji, w której ważność umowy zależy od spełnienia szczególnych wymagań przewidzianych w ustawie organizator aukcji, a także jej uczestnik (licytant), którego oferta została przyjęta, mogą dochodzić zawarcia umowy. Przepis ten, zdaniem skarżącego, stosuje się odpowiednio do przetargu, w wyniku, którego nastąpił wybór najkorzystniejszej oferty. Prawomocne orzeczenie sądu, stwierdzające obowiązek złożenia oznaczonego oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie (art. 64). Obecnie, bowiem nie może już wywoływać zastrzeżeń pogląd, że z chwilą przybicia (wyboru oferty) powstaje między organizatorem przetargu a licytantem, który uzyskał przybicie, stosunek prawny stanowiący samodzielną podstawę prawną do zawarcia umowy będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w przetargu. Posłużenie się natomiast przez Ministra Infrastruktury zbitką pojęciową, że " cały materiał dowodowy w sprawie, interes skarżącego, jaki i interes publiczny był przedmiotem badania w przeprowadzonym postępowaniu, że organ ocenił wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania oraz według swojej wiedzy, doświadczenia, na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału nie czyniło zadość zasadzie wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Minister Infrastruktury powinien zbadać, czy skarżona decyzja została podjęta z zachowaniem reguł prowadzenia postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem analizy tego czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie określonej treści rozstrzygnięcia. Zbadanie prawidłowości zgodnie ze stawianymi zarzutami we wniosku o ponowne rozpoznanie, postępowania poprzedzającego wydanie decyzji wymagało wnikliwego rozważenia uzasadnienia skarżonej decyzji z dnia [...] października 2007 r. (nr [...]) z prześledzeniem poszczególnych etapów oceny zgromadzonych dowodów, co ewentualnie mogło prowadzić do uwzględnienia wniosku, czy też wszczęcia postępowania z urzędu. Zdaniem skarżącego, rolą organu orzekającego w korzystaniu z uznania administracyjnego jest wykazanie, że uznanie to nie jest skutkiem dowolności stosowania władztwa administracyjnego, lecz uzasadnione jest ochroną obiektywnie pojmowanego interesu społecznego w rozumieniu art. 7 k.p.a. (zob. LEX nr 3224255), co powinno być przedmiotem analizy zasadności rozstrzygnięcia w kontekście zachowania reguł prowadzenia postępowania administracyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem analizy, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia w takim kształcie, w konsekwencji czy decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Granice dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zostały zakreślone dla ministra właściwego do spraw transportu, przedmiotem wniosku z art. 18 ust. 2c i 2d ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.) oraz powinny sprowadzać się do oceny stopnia zabezpieczenia interesów Skarbu Państwa w świetle postanowień przyszłej umowy dzierżawy, a także stawki czynszu dzierżawnego uzyskanej w przetargu jaki miał miejsce w dniu 27 lutego 2007 r. Zatem wykraczanie poza merytoryczny zakres wniosku wyznaczony brzmieniem art. 18 ust. 2c i 2 d ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe oraz zbudowania podstawy rozstrzygnięcia w oparciu o ustalony stan faktyczny z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a. uzasadniał zastosowanie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2, z uwzględnieniem zarzutów stawianych decyzji z dnia [...] października 2007 r. Minister Transportu z naruszeniem wszelkich reguł gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny pod względem przydatności do rozstrzygnięcia kwestii będącej przedmiotem decyzji poczynił, zdaniem skarżącego, ustalenia na podstawie kserokopii dokumentów z prywatnych akt, przedkładanych przez A. K. - prezesa zarządu spółki "[...]" z siedzibą w W., która to spółka nie była uczestnikiem przetargu ogłoszonego przez P. S.A. na dzierżawę terenów ani też stroną postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na oddanie tych terenów w dzierżawę firmie [...]. Natomiast Minister Infrastruktury, zdaniem skarżącego, w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. oraz w decyzji z dnia [...] września 2008 r. ocenił wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania oraz według swojej wiedzy, doświadczenia, na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału. Oceniając wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych zgromadzonych w sprawie a także wpływ udowodnienia jednych okoliczności na inne okoliczności naruszył art. 7, 75, 77 k.p.a. wskazując na prawidłowość ustaleń czynionych na podstawie zebranych dowodów, a przede wszystkim uznając ich wiarygodność. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. art. 70 [2] § 3 w zw. z art. 70 [3] § 3 k.c., skarżący uważa, iż organ nieprawidłowo ustalił znaczenie normy dekodowanej z ww. przepisów, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem w toku postępowania administracyjnego, iż J. G., jako zwycięzcy zorganizowanego przetargu nie przysługuje interes prawny, a w konsekwencji prawa strony w toczący się postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy dzierżawy. Wbrew twierdzeniom Ministra Infrastruktury, zawartym z zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżącego, zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa przez Ministra Transportu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2007 r. nr [...], są w pełni uzasadnione oraz zgodne z prawdą. Do zarzutów naruszenia prawa podnoszonych przez skarżącego, organ administracji publicznej w ogóle nie odniósł się merytorycznie. Natomiast skarżący został pozbawiony w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji publicznej jakiejkolwiek możliwości obrony swojego interesu, czy też możliwości weryfikacji negatywnej decyzji. Przedstawiając w/w argumenty skarżący podtrzymuje, iż decyzja Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wydana została z rażącym naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 11, 75 i 90 § 3 k.p.a. i istnieją pełne podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł dodatkowo, że oceniając pozycję skarżącego w kontekście art. 28 k.p.a. należy wskazać, iż postępowanie w sprawie wyrażenia zgody przez ministra właściwego do spraw transportu na rozporządzenie składnikami aktywów trwałych nie dotyczy bezpośrednio praw lub obowiązków skarżącego. Uprawnienie J. G. działającego pod firmą [...] wynikające z prawa cywilnego do żądania zawarcia umowy przeniesienia praw do nieruchomości powstać może dopiero, zdaniem organu, po udzieleniu przez ministra właściwego do spraw transportu zgody P. S.A. na dokonanie czynności prawej w postaci przeniesienia praw do przedmiotowej nieruchomości na rzecz nabywcy wyłonionego w przetargu. Do tego momentu sfera uprawnień potencjalnego nabywcy nie jest powiązana z prowadzonym postępowaniem dotyczącym zgody ministra właściwego do spraw transportu. Potencjalny nabywca nieruchomości "nie ma roszczenia do organu o wszczęcie postępowania w sprawie (...), ani nie jest uprawniony do uczestniczenia w tym postępowaniu, bowiem nie dotyczy ono jego własnego interesu prawnego. Interes prawny uprawniający do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym musi być własny i nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i nawet gdyby związki te miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny" (por. J. Zimmermann glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997/4/83). Nie można być bowiem stroną postępowania administracyjnego tylko z powodu stosunków prawnych z innym podmiotem. Nabywca ma jedynie interes faktyczny w udzieleniu zezwolenia przez organ ale nie ma interesu prawnego uzasadniającego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (wyrok WSA z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 974/06). Zdaniem organu, w sprawach dotyczących zgody wynikającej z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", stosunek administracyjnoprawny powstaje wyłącznie między P. S.A. a organem nadzoru - ministrem właściwym. prowadzącym działalność pod firmą [...]. Zatem wyżej wymieniony podmiot nie może być stroną w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Stroną w rozumieniu art. 18 ust 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" jest tylko adresat decyzji, zaś owym adresatem jest ten, kto wniosek określony w art. 18 ust 2c ustawy przedstawia do rozpatrzenia przed właściwym organem. W związku z powyższym, skoro nie można uznać J. G. prowadzącego działalności pod firmą [...] jako strony postępowania, jest oczywistym, zdaniem organu, iż podmiot ten nie posiadał prawa do możliwości odwołania się od decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...]. Natomiast zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym wymienione przez skarżącego: art. 6, art. 7 i 77 k.p.a. są, zdaniem organu, chybione lub niezgodne z prawdą. To organ jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunki jego prowadzenia. Nie może on odgrywać jedynie roli biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie. Rządzące postępowaniem administracyjnym zasady wymagają, by w toku postępowania organy aktywnie podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy - a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Minister właściwy do spraw transportu wnikliwie rozpatrzył wszystkie przesłanki dotyczące stanu faktycznego oraz racjonalnego rozporządzenia składnikami aktywów trwałych. Cały materiał dowodowy w sprawie, interes skarżącego jak i interes publiczny był przedmiotem badania w przeprowadzonym postępowaniu. Organ ocenił wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania oraz według swojej wiedzy, doświadczenia, na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału. Ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych zgromadzonych w sprawie a także wzajemny wpływ jednych okoliczności na drugie. Organ podniósł, że w dniu 4 czerwca 2007 r. wpłynęło do niego pismo Prezydenta W., w którym wskazuje on na konieczność reaktywacji funkcji dworca dla Dworca [...], ze względu na przygotowania miasta do EURO 2012. Pismo to miało także znaczący wpływ na decyzję Ministra Infrastruktury dotyczącą odmowy wydania zezwolenia na dzierżawę tego terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, przy czym czyni to w oparciu o materiał dokumentacyjny znajdujący się w aktach sprawy. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami skargi ani jej wnioskami. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym zagadnieniem w przedmiotowej sprawie wymagającym rozstrzygnięcia jest ustalenie czy J. G. skarżący jest stroną tego postępowania, którego dotyczy skarga. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu administracyjnym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Pojęcie interesu prawnego określa art. 28 kpa, z którego wynika wprost, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki. Istotną cechą strony w rozumieniu tego przepisu jest to, że jest ona podmiotem własnych praw lub obowiązków, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym, a wynikają z przepisu prawa materialnego, który stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Oceniając w ten sposób pozycję J. G., Sąd nie podzielił poglądów skarżącego, że ma on interes prawny uzasadniający jego uczestnictwo w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie nie wyrażenia zgody na dokonanie przez P.S.A. czynności prawnej polegającej na wydzierżawieniu gruntu położonego w W. przy ulicach: [...],[...] oraz [...] i w tym zakresie podzielił stanowisko organu ponieważ to postępowanie nie dotyczy bezpośrednio jego praw lub obowiązków. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na żądanie P. S.A., który to podmiot wystąpił do Ministra Transportu z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) na wydzierżawienie wyżej opisanej nieruchomości J. G. prowadzącemu działalność pod firmą [...] (dotychczasowemu dzierżawcy). Przepis art. 18 ust. 2 powołanej ustawy, obowiązujący w dacie wystąpienia P. S.A. z wnioskiem brzmiał: "Na dokonanie czynności prawnych w zakresie rozporządzania składnikami majątku trwałego w rozumieniu przepisów o rachunkowości lub oddania tych składników do korzystania innym podmiotom na podstawie umów prawa cywilnego, których przedmiot przekracza wartość księgową netto 50.000 euro, przeliczoną według określonego przez Narodowy Bank Polski kursu średniego euro z dnia złożenia wniosku P. S.A. są obowiązane uzyskać zgodę ministra właściwego do spraw transportu". W świetle brzmienia tego przepisu nie budzi wątpliwości, że stroną w sprawie jest P. S.A. oraz właściwy organ. Kolejne nowelizacje ustawy - od dnia 15 stycznia 2003 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2055) i od dnia 25 maja 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 720) w zakresie obejmującym przepis art. 18 ust. 2 nie przyniosły zmiany uregulowań dotyczących stron postępowania. Zdaniem sądu, J. G., który wygrał przetarg ogłoszony w sprawie dzierżawy opisanej wyżej nieruchomości, był niewątpliwie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej wyrażenia zgody na tą czynność przez Ministra Transportu. Jednakże jego interes ma charakter faktyczny, a nie prawny, bowiem wydanie takiego zezwolenia przez Ministra na wniosek P. S.A. nie dotyczy bezpośrednio jego praw lub obowiązków. Stronami takiego postępowania są wyłącznie Minister i P. S.A. J. G. nie ma bowiem uprawnienia do wystąpienia do organu o wszczęcie postępowania w sprawie zezwolenia na dokonanie określonej czynności prawnej wynikającej z treści art. 18 ust. 2 powyższej ustawy. Prawo skarżącego do zawarcia umowy dzierżawy wynikające z wygrania przetargu może, zdaniem sądu, powstać dopiero po udzieleniu przez właściwy organ zgody uprawnionemu podmiotowi na dokonanie takiej czynności prawnej. Do tego momentu sfera prawna potencjalnego dzierżawcy nie jest powiązana z postępowaniem administracyjnym dotyczącym udzielenia zgody na dokonanie czynności prawnej, tj. w przedmiotowej sprawie zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. Zatem J. G. nie ma interesu prawnego uzasadniającego jego uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym o udzielenie zezwolenia, w charakterze strony. Sąd podziela stanowisko organu, że interes prawny uprawniający do uczestnictwa w określonym postępowaniu administracyjnym musi być własny i nie można go wywodzić wyłącznie z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki między nimi byłyby silne i gdyby nawet miały charakter nie tylko faktyczny, ale i prawny (J. Zimmermann glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r. IV SA 846/95, OSP 1997/4/83). Nie można bowiem być stroną postępowania administracyjnego tylko z powodu stosunków prawych z innym podmiotem. Roszczenia swoje związane z wynikami przetargu J. G. może realizować jedynie na drodze postępowania cywilnego. Skoro więc skarżący nie może być stroną postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia zgody przez Ministra na dokonanie czynności cywilno-prawnej przez P. S.A., tym samym nie był także uprawnionym do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności takiej decyzji oraz wniesienia skutecznej skargi w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.