II OSK 727/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1859/07 w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1859/07, oddalił skargę B. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r., znak WI.I-7144-PŁDW/6/D-165/06, w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora B. R., złożonego w dniu 18 listopada 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego z pracownią plastyczną na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w Warszawie. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z warunkami decyzji Burmistrza Gminy Warszawa - Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a nadto jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Organ wskazał, że inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz , że posiada zapewnienia dostaw energii, wody, gazu i odbioru ścieków, strony zostały prawidłowo powiadomione o toczącym się postępowaniu i uczestniczyły czynnie w postępowaniu. Decyzję tę zaskarżyli sąsiedzi inwestora E. O.-B., H. B. podnosząc, iż budynek objęty pozwoleniem na budowę nie spełnia wymogów budynku jednorodzinnego oraz ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, a przed organami nadzoru toczy się postępowanie o nakazanie inwestorowi rozbiórki samowoli budowlanej na działce nr [...]. Odwołanie złożyła również M. S., wskazując na toczące się postępowanie dotyczące rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto wskazała, iż zaskarżona decyzja została wydana w czasie, gdy postanowienie o podjęciu omawianego postępowania nie było ostateczne jak też , że projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z wymogami decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i wymaganiami ochrony środowiska. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Mazowieckiego wskazano, iż z części rysunkowej przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego nie wynika czy część budynku przeznaczona na lokal użytkowy (pracownię plastyczną) nie przekracza 30 % powierzchni całkowitej obiektu. Zdaniem organu odwoławczego jednoznacznego wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji wymagała również kwestia dotycząca rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego co do nakazania inwestorowi rozbiórki samowoli budowlanej na przedmiotowej działce. Nadto wyjaśnienia wymagała również kwestia dojazdu do omawianej nieruchomości tj. wytyczeniu dojazdu na planie zagospodarowania działki i doprowadzenia do zgodności inwestycji z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w zakresie dotyczącym uzyskania uzgodnień w zakresie infrastruktury technicznej. Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor B. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego nie ma prawnej różnicy pomiędzy pojęciem i definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt.4 Prawa budowlanego), a pojęciem pracowni plastycznej, przez co, zdaniem skarżącego, należy rozumieć, iż są one tożsame. Natomiast pracowni plastycznej nie można utożsamiać z pojęciem i funkcją lokalu użytkowego. Odnosząc się do kwestii drogi dojazdowej inwestor wskazał, że droga dojazdowa do działki nr [...] została poprowadzona przez jego inne dwie działki (20 i 19) a nie przez grunty należące do osób trzecich, nie wymaga zatem żadnych ustaleń i zezwoleń. Według inwestora, sprawa legalizacji tymczasowych obiektów kontenerowych i blaszanych magazynów tocząca się przed organem nadzoru budowlanego, nie ma wpływu i znaczenia dla sprawy zezwolenia na budowę docelowego domu mieszkalnego z pracownią plastyczną. Zgodnie z deklaracją skarżącego tymczasowe obiekty blaszane, mają zostać rozebrane po uprawomocnieniu się zezwolenia na budowę i zakończeniu budowy, gdyż służyć mają między innymi jako zaplecze dla planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi B. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r. uchylającą decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2004 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania - wyrokiem z dnia 7 października 2005 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1074/04 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że decyzja ta zapadła z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy a mając wątpliwości co do okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, mógł przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające (art. 136 k.p.a.) Organ odwoławczy dysponował projektem technicznym, który mógł ocenić a w ramach przepisu art. 136 k.p.a. mógł wezwać organ pierwszej instancji do uzupełnienia dowodów i materiałów a następnie zająć merytoryczne stanowisko w sprawie. Po wyroku Sądu, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego z pracownią plastyczną na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w Warszawie. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda stwierdził, że czynnikiem decydującym o dopuszczalności wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę jest zgodność zamiaru inwestycyjnego wraz z projektem budowlanym - z decyzją Burmistrza Gminy Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Analizując przedłożony przez inwestora projekt budowlany i odnosząc go do decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu gdzie określono przedmiotowy budynek jako mieszkalny, jednorodzinny z pracownią plastyczną dla potrzeb własnych, Wojewoda stwierdził, że omawiany projekt budynku nie spełnia kryteriów budynku jednorodzinnego a w związku z tym jest sprzeczny z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda wskazał, że art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zawiera ustawową definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przez który należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zdaniem Wojewody z części rysunkowej przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego wynika jednoznacznie, że część budynku przeznaczona na lokal użytkowy przekracza 30% powierzchni całkowitej. Dodatkowo Wojewoda zauważył, że przedłożony projekt architektoniczno-budowlany narusza również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przepis § 8 ust. 3 pkt 2 w/w rozporządzenia stanowi, iż część rysunkowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona na mapie zgodnie z § 7 powinna określać granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary. Natomiast w przedmiotowym projekcie brak jest właściwego oznaczenia dojazdu do omawianej nieruchomości tj. wytyczenia dojazdu na planie zagospodarowania działki. Zdaniem Wojewody, przedłożony projekt budowlany , w tym określenie rzutów i przekrojów budynku jest nieczytelne, gdyż część rysunkowa projektu zawiera szereg skreśleń , uzupełnień i zmian dokonywanych odręcznie, co czyni go nie spełniającym wymogów cytowanego rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wojewody, zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, która nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor B. R. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego decyzja organu odwoławczego odnosi się do pozwolenia na budowę na działce nr [...] co wynika wprost z sentencji tej decyzji. Tymczasem sprawa dotycząca inwestycji na tej działce została już ostatecznie zakończona decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2006 r. o Nr [...]. Poza tym organ wadliwie i bez znajomości prawa, sprzecznie ze stanowiskiem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz stanowiskiem Ministra Budownictwa utożsamia pojęcie i funkcję pracowni artystycznej z lokalem użytkowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 270 ze zm.) oddalił tak wniesioną skargę. Sąd przede wszystkim wskazał, że określenie w sentencji zaskarżonej decyzji, iż organ odmawia wydania pozwolenia na budowę w stosunku do działki nr [...] stanowi oczywista omyłkę pisarską co jest ewidentne jeśli zważyć, iż uzasadnienie decyzji dotyczy działki [...] a uchylona decyzja organu pierwszej instancji również dotyczyła zamiaru inwestycyjnego jaki skarżący miał realizować na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. [...] w Warszawie. Błąd ten może i powinien być sprostowany przez organ w sposób określony w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji za słuszne uznał stanowisko Wojewody Mazowieckiego, że czynnikiem decydującym o możliwości wydania pozwolenia na budowę inwestycji określonej w przedłożonym projekcie budowlanym jest zgodność zamiaru budowlanego z decyzją Burmistrza Gminy Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego było zatem sprawdzenie tej zgodności. W tym kontekście Sąd podkreślił, że w decyzji Burmistrza Gminy Wawer ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określono przedmiotowy budynek jako mieszkalny, jednorodzinny z pracownią plastyczną dla potrzeb własnych. Sąd podzielił pogląd Wojewody, że omawiany projekt budynku nie spełnia kryteriów budynku jednorodzinnego a w związku z tym jest sprzeczny w tym zakresie z decyzją Burmistrza Gminy Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Budynek jednorodzinny to zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W przedłożonym projekcie budowlanym podstawowym z 1991 r. zaktualizowanym w 2003 r. zawarte jest stwierdzenie, że przedmiotem opracowania jest projekt budynku mieszkalnego z pracownią rzeźbiarską i wzornictwa przemysłowego, obiekt określa się jako dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym całkowicie podpiwniczony z dachem dwuspadowym, który posiada dwie klatki schodowe stanowiące w podziemiach łącznik z dwoma podziemnymi magazynami (str. 8 projekt budowlany podstawowy - konstrukcja). Poza tym określono następujący program użytkowy budynku: poddasze - pokoje gościnne (hotel), piętro - biura i pracownie projektowe, parter - modelarnia ciężka, piwnice magazyn materiałów, narzędzi i maszyn, kotłownia i wentylatornia. Z analizy całego projektu technicznego oraz jego opisu wynika, że projektu tego nie można uznać za projekt domu jednorodzinnego z pracownią plastyczną dla potrzeb własnych. Opis i dane techniczne wskazują, że podstawową funkcją obiektu będzie dużych gabarytów pracownia rzeźby i wzornictwa przemysłowego wraz z zapleczem magazynowym i częścią mieszkalną spełniającą funkcję hotelową. W ocenie Sądu, inwestor zamierzał zrealizować zupełnie inny obiekt niż wynikało to decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy uzasadniała uchylenie przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...] z dnia [...] lutego 2003r. i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku przewidzianego wyżej opisanym projektem budowlanym. W projekcie zagospodarowania terenu stanowiącym załącznik nr 76 do wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano, że przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalny, murowany, podpiwniczony, z trzema kondygnacjami naziemnymi. Sąd podzielił twierdzenia organu, iż projekt architektoniczno - budowlany po poprawkach i zmianach jest nieczytelny, niespójny przez co narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ). Wojewoda w ocenie Sądu zasadnie wskazał na nieczytelne rzuty i przekroje budynku, szereg skreśleń, uzupełnień i zmian dokonywanych odręcznie, brak wytyczenia dojazdu na planie zagospodarowania działki. Przy czym organ mógł wydać z tej przyczyny decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę tylko wtedy gdyby postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia a inwestor tego nie uczynił. Jednocześnie w kontekście sprzeczności zamiaru inwestycyjnego z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mają znaczenia argumenty podnoszone przez skarżącego, że w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych pracownie twórców i plastyczne, są traktowane na równi z lokalami mieszkalnymi, a więc nie można stosować do nich określeń jak dla lokali użytkowych -w rozumieniu działalności rzemieślniczej i drobnej wytwórczości. W ocenie Sądu pracownia rzeźby i wzornictwa przemysłowego wraz z zapleczem magazynowym stanowi lokal użytkowy, którego funkcja w obiekcie jest dominująca tak powierzchniowo jak i koncepcyjnie i nie ma na celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych inwestora. Wprawdzie zdaniem skarżącego przedmiotem inwestycji jest jednorodzinny z elementami pracowni twórczej i plastycznej będącej częścią składową domu jednorodzinnego jednak przedłożony projekt budowlany wskazuje, iż funkcja mieszkaniowa ma być funkcją wtórną Nie zmienia tego twierdzenia fakt, iż projektant dopisał na projekcie, że powierzchnia części mieszkalnej wynosi 77 % powierzchni użytkowej a pracowni 23 % powierzchni użytkowej. Poza tym projektant raz określa powierzchnię pracowni na 4[...], 6 m² a innym razem wskazuje 455 m² ( str. 3 załącznika nr 76). B. R. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r., ( Dz. U. Nr 120 poz. 1133 ) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że Sąd orzekający oddalił skargę mimo, że istniały podstawy do jej uwzględnienia, albowiem projekt architektoniczno-budowlany skarżącego odpowiadał wymogom § 8 ust. 3 pkt 2 w/w rozporządzenia; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. 2003 r. Nr 119 poz. 1116 ) oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd, że pracownia plastyczna stanowi lokal użytkowy, co poskutkowało oddaleniem skargi; 3. Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia w sprawie naruszeń prawa procesowego, a mianowicie art. 7 i 77 kpa oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż niedostrzeżenie przez Sąd orzekający konsekwencji uchybień procesowych, jakich dopuścił się organ, poskutkowało oddaleniem skargi; 4. Naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia wyroku, dlaczego zdaniem Sądu nie znajdują zastosowania przepisy art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż w ocenie skarżącego projekt architektoniczno - budowlany odpowiadał wszelkim wymogom przewidzianym w § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia. Skarżący złożył do akt sprawy odpowiedź architekta sporządzającego projekt, w którym szczegółowo odniósł się on do wszystkich zarzutów zawartych w decyzji Wojewody Mazowieckiego. Skarżący podkreślał, iż zgodnie z brzmieniem powołanego przepisu - część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego zawierała granice działki, usytuowanie, obrys i układ projektowanych i istniejących obiektów, usytuowanie i obrys urządzeń budowlanych związanych z budynkiem, oznaczenie wejść i wjazdów do określenie wzajemnych odległości obiektów i urządzeń, ich przeznaczenie, odległości od granic terenu oraz oznaczenie projektowanych rzędnych i oznaczenie układu komunikacji wewnętrznej, dróg i chodników. W powołanym projekcie nie oznaczono zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania, bocznic kolejowych oraz parkingów i placów, ponieważ te elementy nie występują w projekcje. Nie sposób bowiem zaznaczać czegoś, co nie istnieje. W świetle powyższego zdaniem strony projekt spełniał wymogi przewidziane rozporządzeniem, a zatem Sąd orzekający oddalając skargę mimo, że istniały podstawy do jej uwzględnienia, naruszył przepis § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i art. 2 ust. i pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, skarżący podkreślił, że przepis art. 3 ust. 2a Prawa budowlanego definiuje budynek mieszkalny jednorodzinny jako: budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie natomiast z powołanymi przepisami ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i o ochronie praw lokatorów - pracownie artystyczne, twórcze, plastyczne nie stanowią lokalu użytkowego w rozumieniu Prawa budowlanego, ale są lokalami mieszkalnymi. Dla przykładu art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych stanowi: "Lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy jest również pracownia twórcy przeznaczona do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki". Dodatkowo, skarżący na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie złożył do akt sprawy korespondencję otrzymaną z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz z Ministerstwa Budownictwa obejmującą stanowisko tych instytucji w przedmiocie statusu pracowni plastycznej. Obie instytucje odmawiają uznania pracowni za lokal użytkowy, wskazując, iż pracownie winny być traktowane na równi z lokalami mieszkalnymi. Twierdzenia Sądu - jakoby pracownia stanowiła lokal użytkowy (s. 8 uzasadnienia wyroku) są całkowicie bezprzedmiotowe. Tym samym próba ustalenia czy pracownia przekracza 30% powierzchni całkowitej czy też nie - jest całkowicie bezprzedmiotowa. A przedstawiony projekt architektoniczno-budowlany - wbrew stanowisku Sądu orzekającego - stanowi projekt domu jednorodzinnego z pracownią plastyczną. Podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazano, iż Sąd pierwszej instancji bezkrytycznie przyjął ustalenia organu, który wydał zaskarżoną decyzję, nie badając w ogóle prawidłowości dokonanych ustaleń. Znaczenie zasady prawdy obiektywnej było wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie sądowym. Przypomniano , że na gruncie art. 7, 77 i 107 kpa, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, iż "w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a., decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji." (wyrok 1998 r., II SA 420/98, LEX nr 41390). W ocenie strony skarżącej Sąd nie dokonał ustaleń odnośnie m.in. definicji pracowni plastycznej, ustosunkowania się do pism złożonych na rozprawie przed WSA oraz odnośnie prawidłowości wykonanego projektu architektoniczno-budowlanego. Dodatkowo, nawet gdyby przyjąć, że projekt zawiera pewne niejasności czy też jest niespójny, lub jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - organ winien zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a dopiero po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Słusznie zatem zauważa Sąd, iż "organ mógł wydać z tej przyczyny tj. niespójności i nieczytelności projektu decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę tylko wtedy, gdyby postanowieniem wydanym na podstawie art. 35 ust 3 nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia a inwestor tego nie uczynił" (s. 8 uzasadnienia wyroku). Podniesiono , że zadziwia jednak, iż Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia zacytowanego powyżej, nie sprawdzając czy w niniejszej sprawie organ nałożył na skarżącego obowiązek usunięcia nieprawidłowości rzekomo wykrytych w projekcie. Skarżący kategorycznie zaprzeczył jakoby kiedykolwiek doręczono mu postanowienie nakładające obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie. Powyższe rozumowanie Sądu jak podkreślono nie jest przekonywujące i dowodzi, iż Sąd nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 77 kpa, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego) przez organ orzekający. Podsumowując, zaznaczono, iż działanie organu w przedmiotowym postępowaniu doprowadziło do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego. Sąd powinien był dostrzec to naruszenie przepisów postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego i uchylić decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , czego nie uczynił. Zdaniem skarżącego, Sąd naruszył również art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem jak podniesiono w uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał, dlaczego zdaniem Sądu nie znajdują zastosowania przepisy art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Sąd ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "nie mają znaczenia argumenty podnoszone przez skarżącego, że w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych pracownie twórców i plastyczne, są traktowane na równi z lokalami mieszkalnymi, a więc nie można stosować do nich określeń jak dla lokali użytkowych w rozumieniu działalności rzemieślniczej i drobnej wytwórczości (s. 8 uzasadnienia wyroku). Sąd nie wyjaśnił jednak, dlaczego odmówił tym argumentom znaczenia w niniejszej sprawie. Tak ogólnikowe stanowisko Sądu uniemożliwia stronie oraz sądowi wyższej instancji skontrolowanie, czy WSA nie popełnił błędów w rozumowaniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania E. i H. B. jak i M. S. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. )- zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą procesową , Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów kasacji w pierwszej kolejności należy przedstawić rozważania dotyczące błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm. ) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych ( Dz. U. z 2003 r. Nr 119 , poz. 1116 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów ( Dz. U. Nr 31 z 2005 r. poz. 266 ze zm.) polegającego na przyjęciu przez ten Sąd , że pracownia plastyczna stanowi lokal użytkowy co jak zaznaczono poskutkowało oddaleniem skargi . Legalna definicja budynku mieszkalnego jednorodzinnego zamieszczona została w art. 3 pkt. 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm.) – zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą Prawo budowlane. Definicja ta odnosi się do wszystkich przepisów ustawy Prawo budowlane jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tejże ustawy . Jako budynki mieszkalne jednorodzinne traktuje się dwie kategorie budynku : budynki wolno stojące bądź w zabudowie bliźniaczej , szeregowej lub grupowej . Warunkiem uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny jest przede wszystkim to czy służy on do zaspakajania potrzeb mieszkaniowych i stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki służące zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowiące konstrukcyjną całość nie będą mogły być uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne , jeżeli zostaną w nich wydzielone więcej niż dwa lokale mieszkalne albo jeden lokal mieszkalny i użytkowy o powierzchni całkowitej przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przepis ten uniemożliwia i zapobiega realizacji innego budownictwa w celu ominięcia ograniczeń wynikających z przepisów zawartych w planach zagospodarowania przestrzennego ( prawa miejscowego). Poszukując prawnego znaczenia pojęcie "lokalu mieszkalnego" , czy też "lokalu użytkowego" należy odwołać się do ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( tj. Dz. U. Nr 80 z 2000 r. poz. 903 ze zm. ) jako aktu podstawowego regulującego sposób ustanawiania odrębnej własności lokali. Według art. 2 ust. 2 tej ustawy samodzielny lokal mieszkalny jest to , wydzielony trwale ścianami w obrębie budynku lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi , wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służącym zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się również odpowiednio do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem na inne cele niż mieszkalne . Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego , iż pracownia plastyczna – jako samodzielny lokal wykorzystywany w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na cele inne niż mieszkalne jest lokalem użytkowym w takim budynku. Dlatego też nie jest zasadne a i dopuszczalne odwoływanie się w niniejszej sprawie do definicji lokalu mieszkalnego zawartej w ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych ( tj. Dz. U. Nr 119 , poz. 1116 ze zm.) .To właśnie z tej ustawy skarżący wyprowadza pogląd , iż pracownia twórcy przeznaczona do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki jest również lokalem mieszkalnym. Pogląd ten na gruncie rozpoznawanej sprawy jest błędny. Ustalona bowiem w ustawie o spółdzielniach mieszkaniowych definicja lokalu mieszkalnego nie może być automatycznie przenoszona na grunt rozpoznawanej sprawy regulowanej przepisami ustawy Prawo budowlane. Wskazywany w skardze kasacyjnej przepis art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych odnosi się wyłącznie do systemu spółdzielczości mając zastosowanie jedynie na potrzeby tej ustawy a tym samym nie może być brany pod uwagę w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego regulowanego przepisami ustawy Prawo budowlane. Nie można również uznać, że w rozpoznawanej sprawie powinna mieć zastosowanie ustawa z dnia [...] czerwca 2001 r. w sprawie ochrony praw lokatorów , mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego ( Dz. U. Nr 31 z 2005 r. poz. 266 ze zm.) w tym wskazywany przez skarżącego art. 2 ust 1 pkt. 4 tej ustawy ustanawiający legalną definicję lokalu lecz co jest niesporne wyłącznie na potrzeby tej regulacji prawnej. Ustawa ta reguluje zasady i formy ochrony lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy. Natomiast w tym postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego wolnostojącego wraz z pracownią plastyczną nie odnosimy swych rozważań do lokalu należącego do gminy , stąd też nie można stosować tych rozwiązań prawnych w niniejszej sprawie. Dodatkowo w skardze kasacyjnej podkreślono , że na rozprawie skarżący złożył do akt sprawy korespondencję otrzymaną z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Ministerstwa Budownictwa obejmującą stanowiska tych instytucji w przedmiocie statusu pracowni plastycznej sugerując , iż z pism tych wynika, że pracownie winny być traktowane na równi z lokalami mieszkaniowymi. Abstrahując od treści tych stanowisk, zauważyć należy, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. organy władzy państwowej działają na podstawie prawa i w granicach prawa a zasadę te powtórzono w przepisie art. 6 kpa stanowiącym , iż organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów . Stąd też różne interpretacje prawa często oderwane od realiów konkretnej sprawy zawarte w pismach są wyrazem poglądów ich autorów i nie mają decydującego znaczenia w ustaleniu podstaw prawnych decyzji. Dlatego też przy uwzględnieniu powyższych rozważań w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych ( Dz. U. 2003 r. Nr 119 poz. 1116 ) oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia [...] czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, (Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Niespornym pozostaje tym samym , iż zarówno przepisy wskazywanej wyżej ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych jaki i o ochronie praw lokatorów nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji , iż pracownia plastyczna stanowi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy lokal użytkowy a w konsekwencji i to , że przedstawiony przez stronę projekt budowlany budynku mieszkalnego z pracownią rzeźby i wzornictwa przemysłowego , nie spełnia kryteriów budynku mieszkalnego jednorodzinnego w związku z czym sprzeczny jest w tym zakresie z decyzją Burmistrza Gminy Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zamierza prowadzić działalność w zakresie rzeźby i wzornictwa przemysłowego , dlatego też trafny jest pogląd Sądu pierwszej instancji , że opis i dane techniczne przedstawionego do zatwierdzenia projektu na co powołano się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazują , iż podstawową funkcją będzie dużych gabarytów pracownia rzeźby i wzornictwa przemysłowego ( w poziomie 0,82 – 222 m² ) z zapleczem magazynowym ( projekt w poziomie 3,79 zawiera magazyn win i napojów - 43m², zaś w poziomie 2,64 magazyn piwa -5,50m² - przypomnienie Sądu ) i niewielką częścią mieszkalną spełniającą funkcję hotelową. Warunki zabudowy zaś dotyczyły budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z pracownią plastyczną na własne potrzeby , co niewątpliwie uzasadnia pogląd Sądu pierwszej instancji , że inwestor zamierza zrealizować zupełnie inny obiekt , niż wynika to z decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też trafnie przyjęto w zaskarżonym wyrok , iż sprzeczność przedmiotowego projektu z decyzją Burmistrza Gminy Wawer z dnia [...] listopada 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji określającą rodzaj planowanej inwestycji jako budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący z pracownią plastyczną ( dla własnych potrzeb ), uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia spornego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. To zaś przy uwzględnieniu charakteru spornego obiektu w przedstawionym projekcie budowlanym oraz jego gabarytów po wcześniejszym wezwaniu inwestora przez Prezydenta m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji, pozwalało w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na przyjęcie stanowiska , że należało wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia tego projektu i udzielaniu pozwolenia na budowę , bez kolejnego wzywania strony do usunięcia nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji technicznej. Skoro zatem w tej sprawie wystąpiła sprzeczność projektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu skutkująca wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, to traci na znaczeniu jako pozbawiony doniosłości prawnej kolejny zarzut kasacji naruszenia prawa materialnego a to § 8 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 120 , poz. 1133 ze zm.) odnoszący się do części rysunkowej projektu budowlanego. Ponadto zauważyć należy , iż zgłoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa procesowego także nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można w tej sprawie uznać , iż naruszono art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy procesowej wobec nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i naruszenia art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane , który stanowi , że w razie stwierdzenia naruszeń prawa w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości , określając termin ich usunięcia . Takie postanowienie co już wyżej zauważono wydał w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Prezydenta m. st. Warszawy. Zatem niespornym jest wbrew zarzutom kasacji , iż skarżący otrzymał na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane możliwość usunięcia uchybień stwierdzonych w przedłożonym projekcie budowlanym . To , że organ drugiej instancji nie wydał kolejnego takiego postanowienia nie może stanowić usprawiedliwionego zarzutu narusza prawa procesowego niewyjaśnieni wszystkich istotnych okoliczności , gdyż nie prowadzi on postępowania dowodowego a tylko uzupełniające w niezbędnym zakresie. Ponadto oceniając na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy nie widząc potrzeby uzupełnienia dowodów zgromadzonych w sprawie mógł dojść do odmiennych wniosków niż organ pierwszej instancji, tak jak to nastąpiło w tej sprawie i wydać na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego decyzję reformacyjną skoro posiada kompetencje merytoryczno-reformacyjne. Niewątpliwie do takiego procesowania w sprawie Wojewoda Mazowiecki zobowiązany został wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1074/04 , w którym uznano , że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie przed tym organem architektoniczno- budowlanym przepisu art. 138 § 2 kpa , a stosownie do treści art. 153 ustawy procesowej ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ , którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przypomnieć jedynie w tym miejscu należy , iż skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2005 r. została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 109/06. Dlatego też mając powyższe na uwadze nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji w szczególności jeżeli weźmie się pod uwagę przesłanki , którymi kierował się ten Sąd oddalając skargę w trybie art. 151 ustawy procesowej , iż nie dostrzegł naruszeń prawa w tym zakresie ( art. 7 i 77 kpa oraz art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane), skoro opierając się na przedłożonym przez skarżącego projekcie budowlanym spornej inwestycji nie można było dojść do innych wniosków , jak tylko ,że funkcja mieszkaniowa jest w projekcie wyłącznie funkcją wtórną co w sposób oczywisty prowadzi do sprzeczności z opisaną wyżej decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, mimo próby doprowadzenia tego projektu do pełnej zgodności z prawem. Nie można także przyjąć, że Sąd nie dokonał ustaleń co do definicji pracowni plastycznej skoro zasadnie uznał w okolicznościach tej sprawy , że jest to niewątpliwie lokal użytkowy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Nie można także przyjąć , iż doszło w tej spawie do naruszeniu art. 141 § 4 ustawy procesowej , który to przepis określa , że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron , podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie . Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji , uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia , dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter , sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia , że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i , że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie . Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny , czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiadam wymogom wyżej wskazanego art. 141 § 4 ustawy procesowej wyjaśniając przesłanki oddalenia wniesionej skargi. Natomiast naruszenie tego przepisu procesowego w ocenie skarżącego miało polegać na tym , że Sąd pierwszej instancji nie wskazał dlaczego nie znajdują w sprawie zastosowanie przepisy art. 2 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy o ochronie praw lokatora . Jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skoncentrował się na kwestiach mających znaczenie w sprawie natomiast w odniesieniu do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz ustawy o ochronie praw lokatora na stronie 8 uzasadnienia podniósł jedynie , że argumentacja skarżącego w tym zakresie nie ma znaczenia , choć powinien wyraźnie podkreślić , iż przepisy tych ustaw nie mają zastosowania w tej sprawie , lecz z powyższego powodu nie można kwestionować zaskarżonego wyroku i jego uzasadnienia skoro odpowiada ono prawu. . Mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów stąd też Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi T. P. z Kancelarii Adwokackiej przy ul [...] w Warszawie , wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną , należne od Skarbu Państwa ( art. 250 ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258-261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenia , o jakim mowa w tym przepisie . .