I OSK 1234/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jolanta Rajewska sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 988/08 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/GL 988/08 oddalił skargę M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2008 r. nr [...]w przedmiocie przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną. Komendant Miejski Policji w C. Rozkazem Organizacyjnym Nr [...]z dnia [...] października 2007 r. wprowadził w podległej sobie jednostce zmiany organizacyjno-etatowe, w wyniku których z dniem wejścia w życie przedmiotowego rozkazu organizacyjnego, tj. [...] listopada 2007 r., likwidacji uległo m.in. zajmowane przez nadkomisarza M. W. stanowisko kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego, ze stopniem etatowym "nadkomisarz". Następnie Rozkazem Personalnym Nr [...]z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Miejski Policji w C. zwolnił nadkomisarza M. W. ze stanowiska kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w C. z dniem 30 listopada 2007 r. i przeniósł ww. do swojej dyspozycji z dniem 1 grudnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...]stwierdził nieważność ostatecznego rozstrzygnięcia, jako dotkniętego wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wobec powyższego, w związku z zaistniałą potrzebą określenia na nowo stosunku służbowego nadkomisarza M. W. oraz wobec braku możliwości mianowania policjantki na stanowisko równorzędne, Komendant Miejski Policji w C. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie jej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo- Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C., zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego, o czym M. W. została zawiadomiona w dniu 7 lipca 2008 r., z jednoczesnym pouczeniem o uprawnieniach przysługujących jej jako stronie postępowania administracyjnego, wynikających z art. 10 K.p.a. Pismem z dnia 25 sierpnia 2008 r. stronę poinformowano także o treści art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, tj. o możliwości zwolnienia ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe oraz o treści art. 103 ustawy o Policji, w myśl którego policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki wg stanowiska służbowego. W dniu [...] sierpnia 2008 r. wydany został rozkaz personalny Nr [...], mocą którego Komendant Miejski Policji w C. zwolnił nadkomisarza M. W. ze stanowiska kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia z dniem 15 września 2008 r. oraz z dniem 16 września 2008 r. przeniósł na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 2.460 zł miesięcznie; z zachowaniem na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji prawa do stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku, tj. mnożnika 1,70 kwoty bazowej i uposażenia zasadniczego w kwocie 2.540 zł. Tym samym rozkazem personalnym przyznano w/w dodatek służbowy na czas nieokreślony w kwocie 600 zł miesięcznie. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. Komendant Wojewódzki Policji w K., decyzją z dnia[...]października 2008 r. nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz terminu przyznania dodatku służbowego i określił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień 31 października 2008 r. i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe na dzień 1 listopada 2008 r. oraz datę przyznania dodatku służbowego na dzień 1 listopada 2008 r. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji w K. wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydana została na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Zauważył, że zgodnie z tym przepisem do przeniesienia w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Stanowisko zajmowane przez stronę uległo likwidacji. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy właściwie Komendant Miejski Policji w C. zastosował przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, w sytuacji, kiedy w dacie wydania rozkazu personalnego o przeniesieniu M. W. na niższe stanowisko służbowe, dysponował stanowiskiem równorzędnym. Organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie administracyjne skutkujące przeniesieniem policjantki na niższe od dotychczas zajmowanego stanowisko wszczął w rezultacie braku możliwości mianowania jej na inne równorzędne stanowisko służbowe, albowiem w tym okresie nie występowały w Komendzie Miejskiej Policji w C. wolne stanowiska równorzędne. W decyzji pierwszoinstancyjnej zaznaczono, że z dniem 21 lipca 2008 r. powstał wakat na stanowisku równorzędnym z dotychczas zajmowanym przez nadkomisarza M. W. W dniu 18 lipca 2008 r. Komendant Miejski Policji w C. zwrócił się do strony z pisemną propozycją mianowania jej na stanowisko kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. w 7 grupie uposażenia zasadniczego. W odpowiedzi z dnia 21 lipca 2008 r. M. W. określiła jako "nieetyczną'' propozycję organu mianowania na ww. stanowisko służbowe, a w dniu 25 sierpnia 2008 r. oświadczyła, że "chce pracować w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C.", co zostało uznane za brak zgody strony na mianowanie na proponowane stanowisko. W tym stanie rzeczy Komendant Miejski Policji w C. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. przeniósł M. W. na niższe stanowisko-specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą, zgodnie z wolą strony pełnienia służby w ww. komórce organizacyjnej komendy. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma żadnych wątpliwości, iż Komendant Miejski Policji w C. wydał rozstrzygnięcie w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami K.p.a., które zobowiązują do przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego, ale i wysłuchania strony w toku prowadzonego postępowania. Rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendanta Miejskiego Policji w C. uwzględnia interes społeczny (w tym wypadku interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem strony. Interes Policji wymaga, aby strona pełniła służbę na stanowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, co umożliwi szybkie wdrożenie w nowe obowiązki służbowe. Rozstrzygnięcie ponadto nie godzi w słuszny interes policjantki, albowiem uwzględnia jej wolę pełnienia służby w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. Organ prawidłowo również zastosował konstrukcję z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego zachował M. W. stawkę uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednim stanowisku służbowym. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżonym rozkazem personalnym nie obniżono stronie dotychczas posiadanego dodatku, ale przyznano na stałe dodatek służbowy w kwocie 600 zł miesięcznie. Zdaniem organu odwoławczego Komendant Miejski Policji w C. prawidłowo określił rodzaj przyznanego stronie dodatku - służbowy, gdyż w myśl art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatku służbowego określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Stanowiąca załącznik nr 3 do rozporządzenia Tabela stanowisk służbowych policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego nie wymienia stanowiska specjalisty, na które nadkomisarz M. W. została przeniesiona, jako stanowiska samodzielnego lub kierowniczego, na którym przysługiwałby dodatek funkcyjny. Jest to w świetle obowiązujących przepisów rozporządzenia stanowisko wykonawcze, uprawniające do dodatku służbowego. Organ podkreślił, że dodatek służbowy jest świadczeniem o charakterze uznaniowym, którego przyznanie pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych i opiera się na normatywnych kryteriach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Przyczyną przyznania dodatku w ww. kwocie jest przeniesienie M.W. na stanowisko o charakterze wykonawczym, a więc zasadnicza zmiana zarówno zakresu i charakteru realizowanych obowiązków służbowych, jak i ponoszonej odpowiedzialności. Nadto wskazano w tej mierze, że wzięto pod uwagę wysokość dodatków służbowych posiadanych przez funkcjonariuszy zajmujących równorzędne lub bezpośrednio niższe stanowiska, a z materiałów sprawy wynika, że średnia kwota dodatku służbowego na stanowisku specjalisty w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wynosi 354 zł, przy tym specjalista Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego otrzymuje dodatek w kwocie 300 zł miesięcznie. Porównując dalej organ wskazał, że funkcjonariuszom zajmującym bezpośrednio niższe stanowiska służbowe asystentów Zespołu Dochodzeniowo - Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą przysługuje dodatek służbowy w średniej kwocie 448 zł. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, podjęte przez Komendanta Miejskiego Policji w C. w omawianym zakresie rozstrzygnięcie jest uzasadnione i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Organ zaakcentował, że u podstaw tego rozstrzygnięcia leżała wyłącznie zmiana zakresu i charakteru powierzonych obowiązków, a określona kwota dodatku służbowego ustalona została z uwzględnieniem uśrednionej wysokości dodatków służbowych posiadanych przez funkcjonariuszy zajmujących równorzędne i zbliżone stanowiska służbowe. Mając na uwadze fakt niewykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego w terminie w nim określonym organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. W. zarzuciła organowi orzekającemu, że zaskarżona decyzja stanowi prawne usankcjonowanie nieuprawnionej – w jej ocenie – polityki kadrowej realizowanej wobec niej przez przełożonego w sprawach osobowych w latach 2003-2008. Pod adresem Komendanta Miejskiego Policji w C. podniosła zarzuty wdrożenia w w/w okresie szeregu działań ukierunkowanych na zniesławienie jej osoby oraz degradację służbową i opisała okoliczności rozstrzygnięć umiejscawiających ją we wskazanym okresie w strukturze Komendy Miejskiej Policji w C. Skarżąca wskazała na liczne nieprawidłowości w toku poprzedzających te decyzje postępowań administracyjnych, świadczące – zdaniem skarżącej – o złej woli organu orzekającego oraz dokonującej się w organach Policji dyskryminacji jej osoby. Podniosła zarzut nieuprawnionego działania organu polegającego na jednoczesnym z przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe obniżeniem kwoty posiadanego dotychczas dodatku. Zarzuciła, że Komendant Wojewódzki Policji w K. w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. pominął okoliczności dotyczące jej sytuacji służbowej na przestrzeni lat 2003-2008. W rezultacie powyższego M. W. objęła zakresem skargi decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] października 2008 r. oraz wszystkie rozkazy personalne Komendanta Miejskiego Policji w C. określające jej stosunek służbowy wydane w następstwie zmian w strukturze etatowej jednostki wprowadzonych Rozkazem Organizacyjnym Nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] października 2007 r. Wniosła także o zweryfikowanie w trybie wznowienia postępowania ostatecznej decyzji – rozkazu personalnego nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] września 2003 r. w sprawie mianowania jej na niższe stanowisko służbowe Kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia, dotychczas zajmowanego przez nią samodzielnego stanowiska Głównego Księgowego KMP w C. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając powyższą skargę M.W. wskazał, że stosownie do art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał w wyroku z dnia 15 maja 2009 r., że zakres kontroli sądowej jest ograniczony zakresem rozstrzygnięcia rozpatrywanej konkretnej sprawy administracyjnej, w rozpoznawanym przypadku decyzji o zwolnieniu skarżącej ze stanowiska kierownika Referatu Finansów Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w C. i przeniesienia na stanowisko zaszeregowane w niższej grupie uposażenia zasadniczego specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. w związku z zaistnieniem przesłanki fakultatywnego przeniesienia policjantki na niższe stanowisko służbowe, o jakiej mowa wart. 38 ust. 2 pkt. 4 ustawy o Policji. Sąd nie jest więc władny oceniać w tym postępowaniu innych ostatecznych decyzji organów orzekających w sprawie, czy też "polityki" Komendanta Miejskiego Policji w C. wobec skarżącej. Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty skargi nie są zasadne, ponadto stwierdził, że skarga nie zasługuje również na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu. Organ – w ocenie Sądu – działał zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, w szczególności wyjaśnił sprawę w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Dokonał poprawnych ustaleń stanu faktycznego, poczynił prawidłowe rozważania faktyczne i prawne, trafnie rozstrzygając występujące w sprawie zagadnienie, a swe stanowisko przekonująco umotywował. Sąd podkreślił, że istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i stąd temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Konsekwencją tego jest, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, co do zasady, daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Zdaniem Sądu trafna była konstatacja organu odwoławczego na podstawie przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, że do przeniesienia funkcjonariusza w tym trybie niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. Z Rozkazu Organizacyjnego nr [...]Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych wynika, że zajmowane przez skarżącą stanowisko kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia zostało zlikwidowane poprzez jego wyłączenie ze struktury etatowej Komendy Miejskiej Policji w C. z dniem 1 listopada 2007 r. Zdaniem Sądu trafnie organ prowadzący postępowanie zinterpretował oświadczenia skarżącej – jako brak jej zgody na mianowanie na proponowane stanowisko w Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. – równorzędne z dotychczas zajmowanym, ponieważ jak wynikało z akt sprawy, skarżąca na powyższą propozycję nie wyraziła zgody (pisma skarżącej z dat 21 lipca 2008 r. i 25 sierpnia 2008 r.). Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie naruszyły art. 7 K.p.a., zapadłe rozstrzygnięcia wydano w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie, zgodne z przepisami K.p.a.. Rozkaz personalny nr [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. Komendanta Miejskiego Policji w C. uwzględnia interes społeczny (w tym wypadku interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącej. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że interes Policji wymaga, aby skarżąca pełniła służbę na stanowisku odpowiadającym jej kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, co umożliwi szybkie wdrożenie w nowe obowiązki służbowe. Rozstrzygnięcie nie godzi także w słuszny interes skarżącej, albowiem – co już wskazano wyżej – uwzględniono jej wolę pełnienia służby w Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C. wyrażoną w oświadczeniu z dnia 25 sierpnia 2008 r. Trafnie również zdaniem Sądu organy orzekające zastosowały przepis art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego skarżąca zachowała stawkę uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednim stanowisku służbowym. Skoro nastąpiło przeniesienie skarżącej ze stanowiska samodzielnego na stanowisko o charakterze wykonawczym, nie przysługiwał jej na nowym stanowisku dodatek funkcyjny, a jedynie mogła ona uzyskać nowy dodatek – dodatek służbowy (art. 104 ust. 2 ustawy o Policji). Stąd według Sądu nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącej, że obniżono jej kwotę otrzymywanego dodatku. Dodatek służbowy jest świadczeniem o charakterze uznaniowym, którego przyznanie pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych i opiera się na normatywnych kryteriach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie .szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wysokość tego dodatku została prawidłowo przez organy uzasadniona. Również prawidłowo, zważając na dyspozycje przepisu art. 130 § 2 K.p.a., organ odwoławczy wyznaczył nowy termin wykonania rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał w konsekwencji powyższego, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zw. dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Od powyższego wyroku M. W. wniosła skargę kasacyjną zarzucając: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a wynikający z naruszenia przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3, 144 § 1 P.p.s.a. oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., poprzez brak wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy, niezgromadzenie w sprawie wszelkich istotnych dowodów i przekroczenie zasady swobodnej ich oceny, w tym w szczególności brak ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że Komendant Miejskiej Policji w C. nie mógł zaproponować skarżącej innego równorzędnego stanowiska służbowego, oprócz zaproponowanego stanowiska kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji Ruchu Drogowego KMP w C. oraz że zaproponowane stanowisko jest w rzeczywistości stanowiskiem równorzędnym, do stanowiska dotychczas przez skarżącą zajmowanego; 2. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, to jest art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, przez jego bezpodstawne zastosowanie, podczas gdy poczynione w sprawie ustalenia faktyczne nie dawały do tego podstaw; 3. Na podstawie art. 174 § 2 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, to jest art. 103 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez uznanie, że Komendant Miejski Policji w C. oraz Komendant Wojewódzkiej Policji w K., nie mieli obowiązku przyznać skarżącej dodatku służbowego w wysokości maksymalnej. Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach i zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., wprowadziły do postępowania administracyjnego zasadę oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jednocześnie art. 7 K.p.a. wprowadza zasadę prawdy materialnej, a więc obowiązek skierowany do organów administracji dokonywania ustaleń faktycznych zgodnych z rzeczywistością, której urzeczywistnieniu służyć ma zasada swobodnej oceny dowodów. W ocenie skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił się od dokonania właściwej kontroli instancyjnej zaskarżonych decyzji. Sąd w zakresie ustaleń faktycznych oparł się na ustaleniach organów administracji opisanych w zaskarżonych decyzjach, podczas gdy winien czynić w sprawie własne ustalenia faktyczne, w oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, który w miarę potrzeby we właściwym zakresie winien zostać uzupełniony i ocenionym przy uwzględnieniu zasad swobodnej oceny dowodów. Kryteriów tych nie spełnia niewątpliwie powtórzenie w treści uzasadnienia ustaleń faktycznych organów administracji, które rzekomo uwzględniają treść art. 7 K.p.a. Obowiązek zwięzłego przedstawienia sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4, obejmuje bowiem nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1). W konsekwencji przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ administracyjny ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi naruszenie art. 141 § 4. Zdaniem skarżącej Sąd meriti ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego ograniczył do wskazania trafności oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ odwoławczy, przy czym sam tego stanowiska nie uzasadnił, nie mówiąc już o czynieniu w tym zakresie własnych ustaleń lub dokonywaniu w tym zakresie własnych przemyśleń. Sąd meriti tym samym przyjął a priori, że ustalenia dokonane przez organ odwoławczy i organ pierwszej instancji odpowiadają zasadzie prawdy materialnej, podczas gdy zdaniem skarżącej, ustalenia te uchybiają treści przepisów art. 7, 75 § 1,77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skarżąca wskazała, że w zebranym w sprawie materiale dowodowym, oprócz informacji Komendanta Miejskiego Policji (reprezentującego w sprawie stronę), brak jest dokumentów źródłowych, które wskazywałyby, iż w okresie od 30 listopada 2007 r., to jest od dnia zwolnienia skarżącej ze stanowiska kierownika Referatu Finansów i Zaopatrzenia Komendy Miejskiej Policji w C., do dnia 1 listopada 2008 r. , to jest do dnia przeniesienia skarżącej na niższe stanowisko służbowe, organ służbowy nie miał możliwości przeniesienia M. W. na stanowisko równorzędne, oprócz zaproponowanego jej stanowiska kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji i Ruchu Drogowego KMP w C.. Zasadnym było, by wobec powyższego działając w tym zakresie z urzędu, zażądać od Komendanta Miejskiego Policji stosownych dokumentów kadrowych i ustrojowo organizacyjnych, dla zweryfikowania podanej informacji. Nie zostało ponadto w sposób stanowczy ustalone, czy zaproponowane skarżącej stanowisko kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego Sekcji i Ruchu Drogowego KMP w C., jest stanowiskiem równorzędnym do poprzednio przez nią zajmowanego, podstawowym w tym zakresie argumentem nie może być fakt, że wymienione stanowiska odpowiadają tej samej stawce zaszeregowania. Uposażenie jest tylko jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowiska (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2000 r., sygn. akt II SA 220/00, LEX nr 56609). Mając powyższe na uwadze, zarówno organy administracyjne, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny, winne zdaniem skarżącej przeprowadzić w tym zakresie szczegółowe ustalenia faktyczne, przed czym się jednak uchyliły. W tym zakresie nie można abstrahować od doświadczenia zawodowego oraz wykształcenia osoby przenoszonej na inne stanowisko służbowe, co zostało przez skarżącą podniesione w skardze, a co zostało zupełnie przemilczane przez Sąd meriti. Skarżąca stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny również a priori przyjął, powielając ponownie w tym zakresie argumentację organów administracyjnych, że zaskarżona decyzja uwzględnia interes społeczny i słuszny interes skarżącej, dokonując jednocześnie dowolnej interpretacji oświadczenia M. W. z 25 sierpnia 2008 r. i wywodząc z niego, iż skarżąca wyraziła dobrowolnie zgodę na jej przeniesienie na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą KMP w C.. Skarżąca złożyła to oświadczenie pod groźbą zwolnienia ze służby zgodnie z art. 38 ust. 4, w atmosferze sugestii jej przejścia na emeryturę oraz mając na uwadze politykę kadrową, jaka była wobec niej stosowana od 2003 r. Dlatego też Sąd rozpoznając skargę nie mógł przyjąć, że oświadczenie to było wyrazem jej woli przy ocenie czy decyzja uwzględnia słuszny interes skarżącej. Zgodnie z art. 7 kodeksu wydając decyzję organ winien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy decyzjach opartych o uznanie administracyjne organ ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia z uwagi na celowość decyzji. Decyzja taka winna być jednak w pełni uzasadniona, aby strona miała jasność co do kryteriów, którymi kierował się organ administracyjny. Według skarżącej treść pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie pozostawia wątpliwości, że takiej konstatacji zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i organów administracji, za wyjątkiem powierzchownie zinterpretowanego oświadczenia skarżącej z 25 sierpnia 2008 r., brak. Zdaniem skarżącej jednak, zastosowana wobec niej polityka kadrowa, która znajduje swe odzwierciedlenie między innymi w decyzjach organów administracji o przeniesieniu jej na niższe stanowisko służbowe, jest niezgodna z przepisami art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji. Zaskarżone decyzje dyskryminują ją w zatrudnieniu, albowiem promują inne osoby, z krótszym stażem służbowym, doświadczeniem i wykształceniem. Mimo podanych przykładów takich decyzji kadrowych Sąd uchylił się od rozważenia istotnych zarzutów skargi. Wbrew twierdzeniom Sądu skarżąca kwestionuje również sam fakt przeniesienia. Sąd meriti bezzasadnie ograniczył zakres badania skargi, nie dokonując w pełnym zakresie kontroli zaskarżonej decyzji, naruszając co najmniej art. 3 § 1 P.p.s.a., mimo, że skarżąca zaskarżyła orzeczenie organu odwoławczego w całości. Te i inne uchybienia przepisom postępowania, wymienione na wstępie skargi, zdaniem skarżącej, stanowią wystarczającą podstawę do jego uchylenia. W ocenie skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zastosował w niniejszej sprawie art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji. Organy administracji oparły bowiem zaskarżone decyzje na rozkazie organizacyjnym z [...] października 2007 r. Komendanta Miejskiego Policji w C. nr 3/07, który stanowił jedynie zabieg organizacyjny, który miał na celu zdyskredytowanie i ułatwienie zdegradowania skarżącej, a więc był decyzją pozorną, bowiem w miejsce stanowiska skarżącej ustanowiono stanowisko specjalisty. Rozkaz nr [...], jako pozorny i sprzeczny z zasadami współżycia społecznego oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji, nie wywołał więc skutków prawnych, a skoro tak, to zastosowanie w niniejszej sprawie art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, uznać należy za bezpodstawne. W ocenie skarżącej zastosowaniu art. 38 ust. 1 pkt 4 w niniejszej sprawie sprzeciwia się również fakt, że organy administracji dopuściły się w toku postępowania administracyjnego naruszenia procedury mającego wpływ na treść decyzji, co czyni również jego stosowanie przedwczesnym. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisu art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca niewątpliwie zagwarantował policjantowi przenoszonemu na niższe stanowisko służbowe stawkę uposażenia pobieraną na poprzednio zajmowanym stanowisku, nie świadczy to jednak o tym, iż takiemu policjantowi nie powinny przysługiwać równorzędne dodatki, które przecież stanowią znaczącą część wynagrodzenia służb mundurowych. Odmienna interpretacja sprzeczna by była z powołanym wcześniej art. 32 ust. i 2 Konstytucji, jak i słusznym interesem obywatela, na którego straży stoi art. 7 K.p.a. Skarżąca przyznała, że otrzymała dodatek w wysokości przekraczającej średnią wysokość dodatków przyznanych osobom zatrudnionym na podobnych stanowiskach, jednakże jej zdaniem przyznanie dodatku służbowego nie może zależeć od średnich arytmetycznych, lecz od zasad określony w § 9 ust. 1 i 2 powołanego na wstępie skargi rozporządzenia. W tym też zakresie należy również uwzględniać słuszny interes strony oraz zasady współżycia społecznego (art. 7 K.p.a,). Skoro tak, to zdaniem skarżącej powinien przysługiwać jej dodatek w wysokości maksymalnej, co odpowiadałoby jej doświadczeniu zawodowemu, stażowi służbowemu i rekompensowałoby straty finansowe, jakie odniosła z uwagi na jej przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny uchyliły się zdaniem skarżącej od wnikliwego rozważenia tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wobec tego, że skarga ta oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 P.p.s.a. w pierwszej kolejności ocenić należało zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy i które zdaniem skarżącej kasacyjnie wystąpiło jako błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wynikający z naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, art. 3, art. 144 § 1 (jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut dotyczył w istocie art. 141 § 4) oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Przepisy te zostały – zdaniem strony – naruszone poprzez brak wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności sprawy, niezgromadzenie w sprawie wszelkich istotnych dowodów i przekroczenie zasady swobodnej ich oceny, a w szczególności brak ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że Komendant Miejski Policji w C. nie mógł zaproponować skarżącej innego równorzędnego stanowiska służbowego oprócz zaproponowanego stanowiska kierownika Referatu Kontroli Ruchu Drogowego oraz, że stanowisko to jest w rzeczywistości równorzędnym do dotychczas przez skarżącą zajmowanego. Powyższego stanowiska nie można podzielić. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej, w myśl zaś § 2 art. 1 kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozpoznawanej sprawie Sąd władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a więc wymierzył sprawiedliwość. Sąd dokonał w zaskarżonym wyroku oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie naruszył więc również art. 1 § 2 ustawy. Natomiast to, czy ocena legalności decyzji administracyjnej była prawidłowa czy też – jak twierdzi strona skarżąca – błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 1 powołanej ustawy. Również nietrafny jest zarzut naruszenia art. 3 P.p.s.a., który jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej dotyczył art. 3 § 1, a który to przepis stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Podnieść należy, że aby skutecznie zakwestionować prawidłowość kontroli sprawowanej przez Sąd pierwszej instancji należy wskazać przepisy prawa, które naruszył w toku orzekania ten Sąd, a postawione Sądowi zarzuty powiązać z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, którym uchybiono w postępowaniu administracyjnym, przy czym w zakresie naruszenia prawa procesowego należy wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Twierdzenie strony skarżącej, że doszło w sprawie do naruszenia wskazanych wcześniej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które winno skutkować uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ zaskarżonej do Sądu decyzji jest nieuzasadnione. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy to jest akt zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem tej decyzji Sąd jedynie w ograniczonym zakresie wynikającym z art. 106 § 3 P.p.s.a. może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Warunkiem jest, by dowód pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu, przy czym podkreślić trzeba, że celem tego postępowania nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, do czego Sąd nie jest uprawniony. Postępowanie to służyć ma bowiem ocenie czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 45). Nieporozumieniem więc jest zarzucany Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej brak dokonania we własnym zakresie szczegółowych ustaleń faktycznych. Sąd ten zasadnie oparł się na ustaleniach dokonanych w postępowaniu administracyjnym, które słusznie uznał za prawidłowe i przekonująco umotywowane. Skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym, ani w tym postępowaniu, ani też wnosząc skargę nie zgłaszała konkretnych wniosków dowodowych i nie twierdziła, że istnieją niewyjaśnione, istotne dla niniejszego postępowania, dotyczącego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, kwestie. W skardze kasacyjnej nie zarzuciła naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 P.p.s.a. jeżeli jej zdaniem nie zostało przeprowadzone z urzędu niezbędne uzupełniające postępowanie dowodowe, powyższy zarzut więc jest nieskuteczny. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem obszerne motywy zaskarżonego wyroku sporządzone zostały zgodnie z wymogami wynikającymi z tego przepisu. Nie mogły być również uznane za uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, przy czym trzeba zauważyć, że zostały one omyłkowo postawione na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zamiast w oparciu o art. 174 pkt 1 tej ustawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, tymczasem art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w ogóle nie zawiera wskazanej jednostki redakcyjnej. Zapewne strona zamierzała zakwestionować zastosowanie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, zgodnie z którym policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadkach likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Przepis ten stanowił podstawę zaskarżonej decyzji i Sąd słusznie uznał, że dokonane w postępowaniu administracyjnym ustalenia faktyczne uprawniały do jego zastosowania. Nie jest także słuszny zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 ustawy o policji oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego poprzez uznanie, że Komendant Miejski Policji w C. oraz Komendant Wojewódzki Policji w K. nie mieli obowiązku przyznać skarżącej dodatku służbowego w wysokości maksymalnej. Sąd pierwszej instancji nie uchybił wskazanym przepisom uznając, że również w tym zakresie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Art. 103 ust. 1 ustawy stanowi, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego i zgodnie z tą regulacją w sprawie rozstrzygnięto. W myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Wysokość dodatku nie może przekraczać 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Ustęp 2 § 9 potwierdza, że przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Jak podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dodatek służbowy jest świadczeniem uznaniowym, którego przyznanie pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych, opiera się na normatywnych kryteriach określonych w powołanym rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001 r. W świetle argumentacji przedstawionej przez organy, zawarta w tym wyroku ocena, zgodnie z którą organy prawidłowo ustaliły i uzasadniły wysokość tego dodatku nie budzi wątpliwości co do słuszności takiego stanowiska. Zawarte w skardze kasacyjnej stwierdzenia, że dodatek ten powinien zostać ustalony w sprawie niniejszej w maksymalnej wysokości nie znajduje uzasadnienia w treści powołanego przepisu rozporządzenia żądanie takie nie ma też oparcia w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 7 k.p.a. Wyrażone przez skarżącą oczekiwanie, by wysokość dodatku rekompensowała straty finansowe, jakie odniosła z uwagi na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wykracza poza normatywne kryteria ustalone w rozporządzeniu. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.