III SA/Wa 371/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi Z. S.A. z siedzibą w R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz Z. S.A. z siedzibą w R. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z. S.A. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka") wnioskiem z [...] sierpnia 2007r. (data wpływu [...] sierpnia 2007r.) zwróciła się z pytaniami: 1. czy koszty usługi analizy dokonanej przez firmę doradczą mogą stanowić u Spółki koszty uzyskania przychodów? 2. czy koszty poniesione w celu uzyskania dotacji, np. koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, nawet gdy Spółka dotacji nie otrzyma lub z dotacji sfinansuje zakup środków trwałych? Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka zainteresowana jest uzyskaniem dotacji na rozwój działalności. W tym celu zawarła umowę z firmą doradczą, która ma przeprowadzić analizę dostępnego wsparcia ze źródeł wspólnotowych – dotacji z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007–2013. Spółka jest zobowiązana zapłacić firmie wynagrodzenie. Będzie ponosiła także wydatki związane z ubieganiem się o dotacje (np. na sporządzenie wniosku czy biznesplanu). W ocenie Spółki kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm., dalej: "u.p.d.p."). Kosztami takimi są również koszty ogólne związane z funkcjonowaniem firmy, niemające bezpośredniego powiązania z żadnymi konkretnymi przychodami, w tym koszty sporządzenia analizy przez firmę doradczą, które stanowić mogą koszt uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Zawarcie umowy z firmą doradczą było niezbędne, gdyż Spółka nie posiada wiedzy co do możliwości uzyskania dotacji. Pisemna analiza możliwości uzyskania wsparcia ze źródeł wspólnotowych obejmie dostępne dotacje oraz pozwoli na podjęcie działań w celu uzyskania dotacji, zaplanowanie i zorganizowanie procedur mających na celu ich uzyskanie. Dotacje będą wykorzystane na cele związane z działalnością Spółki. Dodatkowe środki pieniężne to dodatkowy kapitał inwestycyjny, a inwestycje to źródło zwiększenia przychodów. Koszt sporządzenia analizy nie jest wydatkiem związanym bezpośrednio z przychodem w postaci dotacji. Nie jest to wydatek poniesiony w celu uzyskania dotacji, lecz wydatek, który Spółka ponosi po to, by określić, z jakich preferencji może skorzystać. Wydatek ten więc nie tyle warunkuje uzyskanie przychodu w postaci dotacji, co pozwala na ustalenie właściwej strategii gospodarczej. Kosztami uzyskania przychodu będą również koszty poniesione w celu uzyskania dotacji (koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu, itp.). Także, gdy dotacja nie zostanie przyznana. O uznaniu wydatku za koszt uzyskania przychodów decyduje celowość kosztu w momencie jego poniesienia, a nie to, czy cel ten ostatecznie został osiągnięty. Nie ma też znaczenia, czy uzyskana dotacja skorzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie przepisów u.p.d.p. Dotacje otrzymane w 2007r. będą co do zasady podlegały zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 lub 48 u.p.d.p. Fakt zwolnienia dotacji z opodatkowania nie ma wpływu na możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Nie są one bowiem kosztami bezpośrednio związanymi z przychodem z dotacji, lecz pośrednio z przychodami osiąganymi przez Spółkę (koszt otrzymania dotacji pozwoli uzyskać środki pieniężne, które zostaną w odpowiedni sposób zainwestowane). Są to więc koszty związane z funkcjonowaniem Spółki. Dotyczy to także sytuacji, gdy z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty uzyskania dotacji nie są kosztami związanymi z zakupem tych środków w rozumieniu art. 16g ust. 3 u.p.d.p. Są nimi m. in. cena, koszt transportu, prowizji oraz inne koszty związane z jego zakupem, które można przypisać do czynności zakupu środka. Zakupu środka trwałego nie można powiązać z kosztami sporządzenia wniosku o przyznanie dotacji czy biznes planu, które stanowią ogólne koszty, wynikające z działalności gospodarczej. W momencie składania wniosku o dotację nie wiadomo, czy dotacja zostanie uzyskana, a więc nie może być mowy o związku kosztów uzyskania dotacji z kosztami zakupu środka trwałego. Minister Finansów w interpretacji z [...] listopada 2007r. (data doręczenia [...] listopada 2007r.) uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu winien być uznany za koszt uzyskania przychodu, chyba że został wymieniony w katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu – art. 16 u.p.d.p. W myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników prowadzących działalność przez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład (w art. 3 ust. 2) uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład. Przepisy art. 17 ust. 1 pkt 47 i 48 u.p.d.p. wprowadzone od 1 stycznia 2007r. stanowią nowe zwolnienia, obejmujące m. in. dotacje z budżetu państwa. Wydatki sfinansowane środkami pochodzącymi z dotacji nie stanowią jednak kosztów uzyskania przychodów – art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.p. Środki pomocowe pochodzące z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej oraz współfinansowane ze środków krajowych przeznaczonych na realizację programów operacyjnych będące wydatkami budżetu państwa należy traktować, jako dotacje rozwojowe. Dotacje takie podlegać będą zwolnieniu – art. 17 ust. 1 pkt 47 i 48 u.p.d.p. Wydatków bezpośrednio nimi sfinansowanych nie zalicza się więc do kosztów uzyskania przychodów – art. 16 ust. 1 pkt 58 ww. ustawy. Stąd też także wydatki związane z ubieganiem się o dotacje (np.: koszty analizy dokonanej przez firmę doradczą, koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu), zarówno w sytuacji uzyskania dotacji, jak i jej nie przyznania, nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów. W przypadku przeznaczenia pomocy na inwestycje otrzymane środki (jako zwrot tych wydatków w formie refundacji ze środków funduszy strukturalnych oraz współfinansujących krajowych środków publicznych) nie będą przychodami podatkowymi w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.p., ani kosztami podatkowymi. Odpisy amortyzacyjne od części wartości inwestycji, która została zrefundowana, nie będą stanowiły kosztów podatkowych – art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.p. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, zarzuciła Ministrowi naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 u.p.d.p. przez jego niezastosowanie;2) art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. przez jego niezasadne zastosowanie oraz 3) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."). Wniosła o usunięcie naruszeń przez wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jej stanowiskiem. Wskazała, że uzyskanie przez Spółkę analizy przyniesie jej korzyści w postaci informacji o możliwościach pozyskania dotacji na rozwój swojej działalności, które pozwolą jej zaplanować ścieżki rozwoju gospodarczego. Ewentualne dotacje zostaną wykorzystane na działalność Spółki i będą miały wpływ na wysokość osiąganych przychodów. Dodatkowe środki pieniężne to dodatkowy kapitał inwestycyjny, czyli potencjalne źródło zwiększenia przychodów. Minister nieprawidłowo powiązał koszty analizy dotyczącej możliwości uzyskania dotacji z przyszłymi przychodami zwolnionymi od opodatkowania. Zwłaszcza nieprawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. Nie można bowiem powiązać kosztu analizy z otrzymaną ewentualnie dotacją. Informacje zawarte w analizie pozwolą Spółce podjąć działania mające na celu wybór ścieżki rozwoju gospodarczego. Koszt analizy to koszt poniesiony na usługę doradczą (konsultingową), a więc koszt pośrednio związany z przychodami stanowiący koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia. Art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. nie można zastosować także dlatego, że koszty poniesione na sporządzenie wniosku i biznes planu nie są kosztami bezpośrednio związanym z przychodem z dotacji. Koszty te mają na celu nie tyle uzyskanie samej dotacji, ale uzyskaniu możliwości rozwoju działalności gospodarczej. Celem ponoszenia kosztów jest unowocześnienie produkcji, zwiększenie wydajności, itp. Cel ten spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Jednocześnie nie należy ich wiązać z przychodem zwolnionym od opodatkowania (dotacją), ale z przychodami, które Spółka uzyska lub może uzyskać na skutek wprowadzenie w życie planu rozwoju działalności realizowanego dzięki dotacjom. Koszt na moment poniesienia jest kosztem w celu uzyskania przychodów także, gdy dotacja nie zostanie przyznana. Dotyczy to także sytuacji, z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty sporządzenia wniosku o dotacje lub biznesplan nie są związane z zakupem środka trwałego. Nie będą więc zwiększać wartości początkowej środka trwałego. Powinny zatem być potrącone w momencie ich poniesienia. Koszty ogólnej analizy dotyczącej możliwości uzyskania jakichkolwiek dotacji oraz koszty związane z sporządzeniem wniosku o uzyskanie dotacji oraz biznesplanu spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Jednocześnie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ze względu na: błędną wykładnię art. 15 ust. 1 oraz art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. Do kosztów uzyskania przychodów można włączyć nie tylko wydatki niezbędne, ale także potrzebne, przydatne w działalności gospodarczej, a nawet takie, które pozwalają na uzyskanie oszczędności, uniknięcie ciężarów, zachowanie ciągłości funkcjonowania lub płynności finansowej, zapobieżenie stratom (wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Wa 1447/2006; uchwala składu 7 sędziów NSA z 18 czerwca 2007r., sygn. akt II FPS 8/2006; wyrok NSA we Wrocławiu z 20 maja 2003r., I SA/Wr 2854/2000). Do kosztów uzyskania przychodów można więc zaliczyć wydatki poniesione na sporządzenie analiz. O tym co jest celowe w prowadzonej działalności gospodarczej i może mieć wpływ na uzyskanie przychodu decyduje prowadzący na własne ryzyko i rachunek działalność gospodarczą. Organ podatkowy pomijając przy ustalaniu podstawy opodatkowania ewidentnie poniesione wydatki i arbitralnie ustalając, że dany wydatek nie jest kosztem uzyskania przychodu działa niezgodnie z prawem, jeśli podatnik przedstawia obszerną argumentacje wskazującą na potrzebę (a nie niezbędność) dokonania wydatku (wyrok NSA z 21 marca 1997r., sygn. akt I SA/Gd 3280/95). Nie ma przy tym znaczenia, czy dotacja korzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie przepisów u.p.d.p. Fakt zwolnienia dotacji z opodatkowania nie ma wpływu na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup usługi doradczej, kosztów sporządzenia wniosku o dotację oraz biznesplanu. Nie są to bowiem koszty bezpośrednio związane z przychodem w postaci dotacji, lecz pośrednio z przychodami osiąganymi przez Spółkę. Nie jest to wydatek służący uzyskaniu przychodu z dotacji. Jest to wydatek, który Spółka ponosi po to, by określić, z jakich preferencji może skorzystać. Wydatek ten więc pozwala Spółce na ustalenie właściwej strategii gospodarczej, są to koszty związane z jej funkcjonowaniem. Skorzystanie z usług doradczych należy uznać za działanie racjonalne, gdyż zapobiega błędnym decyzjom mogącym wpłynąć na finanse Spółki. Są to koszty służące funkcjonowaniu podmiotu. Nie znajdzie zatem zastosowania art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. (nawet przy założeniu, że dotacja byłaby przychodem podlegającym zwolnieniu z opodatkowania) Dotyczy to także sytuacji, gdy z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty uzyskania dotacji nie są kosztami związanymi z zakupem środków trwałych w rozumieniu art. 16g ust. 3 u.p.d.p. Dlatego też zakupu środka trwałego nie można powiązać z kosztami sporządzenia wniosku o przyznanie dotacji czy biznes planu. Koszty te są kosztami ogólnymi, wynikającymi z działalności gospodarczej. W momencie składania wniosku niewiadomo, czy dotacja zostanie uzyskana, a więc nie może być mowy o związku kosztów uzyskania dotacji z kosztami zakupu środka trwałego. Koszt sporządzenia analizy nie jest równocześnie wydatkiem związanym bezpośrednio z przychodem w postaci dotacji. Koszty sporządzenia analizy stanowią koszty usług doradczych będące kosztami uzyskania przychodów, a z uwagi na pośredni związek z uzyskiwanymi przychodami powinny być potrącalne w dacie poniesienia. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontroli Sądu poddano interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Ocena merytorycznej zasadności stanowisk stron poprzedzona jednakże być musi ustaleniem, czy zachowano szczególne wymogi procesowe związane z wydawaniem tego rodzaju rozstrzygnięć. Sąd rozważył przede wszystkim kwestię zachowania przez organ udzielający interpretacji – Ministra Finansów – terminu określonego w art. 14d O.p. oraz wpływu uchybienia temu terminowi na możliwość wydania interpretacji. Zdaniem Sądu termin ten nie został naruszony. Zgodnie z ww. przepisem art. 14d O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007r.) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu termin, o którym mowa w art. 14d O.p. może być uznany za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Prawidłowość tego stanowiska znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2008r. sygn. akt I FPS 2/08, o treści następującej: "w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. – Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu". Wyżej przywołaną uchwałę podjęto na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2007r., a zatem poprzedzającego stan prawny właściwy dla wydania zaskarżonej interpretacji. Niemniej jednak w uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p. do zachowania określonego w nim terminu konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pod rządem obowiązujących obecnie unormowań prawnych, zwrot "wydać interpretację" (art. 14b i 14j O.p.) jest zatem ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji" (art. 14a § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007r.). Zmiana brzmienia przepisów Ordynacji podatkowej nie stwarza więc podstaw do innego rozumienia pojęcia "nie wydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej O.p.). Skład orzekający w niniejszej sprawie poglądy powyższe podziela. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że Spółka wniosek o wydanie interpretacji złożyła 24 sierpnia 2007r. Ostatni dzień terminu, w którym możliwe było doręczenie zaskarżonej interpretacji przypadał na sobotę – 24 listopada 2007r. Tym samym Minister Finansów miał prawo doręczyć zaskarżoną interpretację, stosownie do dyspozycji art. 12 § 5 O.p., w poniedziałek. Jeśli bowiem ostatni dzień terminu przypada na przykład na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zaskarżoną interpretację doręczono stronie skarżącej w poniedziałek, tj. 26 listopada 2007r. – w ostatni dzień terminu, w którym możliwe było jej doręczenie. Tym samym nie doszło do naruszenia przez Ministra Finansów art. 14d O.p. w związku z art. 14o O.p. i art. 12 § 5 O.p. Sąd przechodząc do meritum sprawy wyjaśnia, że zaskarżona interpretacja nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Jakkolwiek rację ma organ podatkowy wydający zaskarżoną interpretację, że w przypadku przeznaczenia pomocy z dotacji na inwestycje (także w środki trwałe) - zwrot tych wydatków w formie refundacji ze środków funduszy strukturalnych oraz współfinansujących krajowych środków publicznych - nie będzie stanowił przychodów podatkowych w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.p., ani kosztów podatkowych, a także odpisy amortyzacyjne od części wartości inwestycji, która została zrefundowana, nie będą stanowiły kosztów podatkowych – art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.p., niemniej jednak uwagi te nie dotyczą w pełni stanu faktycznego opisanego we wniosku o zaskarżoną interpretację. Skarżąca Spółka opisując stan faktyczny nie podnosiła bowiem, że koszty opinii zostaną sfinansowane z przyznanych dotacji. Wyjaśniła jedynie, że zwróci się o opinię do firmy doradczej, a pisemna analiza dotyczącą możliwości otrzymania przez Spółkę wsparcia ze źródeł wspólnotowych – funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007-2013 pozwoli jej podjąć działania w celu uzyskania dotacji na rozwoju, poczynić plany i zorganizować procedury mające na celu uzyskanie dotacji. Koszt sporządzenia analizy nie jest wydatkiem bezpośrednio związanym z przychodem z dotacji. Spółka uznała tym samym, że są to wydatki pośrednie, które mogą być potrącone w momencie ich poniesienia. Stanowisko organu w ramach tak przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska Spółki należy uznać za nieprawidłowe. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym nie kwestionowano, że wydatki poniesione na konsultacje prawne, sporządzanie opinii prawnych mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów (por. np. wyrok NSA z 23 maja 1998r. sygn. akt SA/Rz 137/97, LEX nr 32954; wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1700/08). Przedmiotowe wydatki odnoszą się do nieokreślonego przychodu, tak co do wysokości, jak i czasu jego uzyskania. Dlatego koszty poniesione na ten cel nie są bezpośrednio związane z ewentualnym otrzymanym konkretnym przychodem z ewentualnie otrzymanymi dotacjami. W takim przypadku oczywistym jest, że koszty te mogą być zaliczone do pośrednich kosztów uzyskania przychodów, takich, co do których nie zachodzi bezpośrednia relacja z konkretnym przychodem. W tym przypadku ważne jest jednak wykazanie przez podatnika, że poniesienie kosztów opinii – analizy było niezbędne do realizacji celów opisanych w art. 15 ust. 1 u.p.d.f., a koszty te nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. We wniosku o interpretację Spółka wskazała, że koszty opinii są jej niezbędne, bowiem nie posiada wiedzy na temat możliwości otrzymania wsparcia ze źródeł wspólnotowych – funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007-2013. Analiza doradcza pozwoli jej również podjąć działania w celu uzyskania dotacji na rozwoju, poczynić plany i zorganizować procedury mające na celu uzyskanie dotacji. Zdaniem Sądu w sposób nienależyty została również uzasadniona przez Ministra Finansów kwestia braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Spółki na sporządzenie wniosku o dotacje i biznesplan. W tym zakresie Spółka nie podnosiła także, że zamierza pokryć wydatki z powyższych tytułów ze środków uzyskanych z dotacji. Tymczasem organ podatkowy powołuje się na treść art. 16 ust. 1 pkt 58 p.d.p., który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47 i 48 lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873, z zm.). W tym kontekście Sądu uznaje, że uzasadnienie wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest błędne. Sąd stwierdza przy tym, że skoro w uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka wskazała, że działania podejmowane w celu otrzymania dotacji są działaniami podejmowanymi w celu uzyskania przez Spółkę nowych środków finansowych, należy je uznać za działania podejmowane w celu ogólnego rozwoju Spółki jako podmiotu gospodarczego, stanowiące jednocześnie działanie w celu zabezpieczenia działalności Spółki, jako źródła jej przychodów. Sąd w tym miejscu zauważa, że czym innym jest zbadanie przez organ w postępowaniu podatkowym konkretnych okoliczności faktycznych i wyciągnięcie na ich podstawie odpowiednich wniosków z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, a czym innym zajęcie stanowiska w sprawie o interpretację, w której podatnik przedstawił stan faktyczny i płynące z niego w jego ocenie konsekwencje prawno-podatkowe. Z obowiązujących przepisów nie wynika, że organ podatkowy ma możliwości kwestionowania, bądź przeinaczania stanu faktycznego wskazanego przez podatnika. Może jedynie wzywać podatnika o jego uzupełnienie, w sytuacji, gdy stan faktyczny, bądź zdarzenie przyszłe nie zostały przedstawione w sposób wyczerpujący (art. 14b § 3 O.p. w związku z art. 14h O.p.). Tym samym Minister Finansów udzielając interpretacji przepisów prawa podatkowego winien działać w ramach stanu faktycznego nakreślonego przez podatnika. Skoro w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów w wyżej opisanym zakresie działał wbrew wyżej wskazanym przepisom, zaskarżoną interpretację należało wyeliminować z obrotu prawnego na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a.