III SA/Wa 223/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi E. G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. G. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2008 r. E. G. "Skarżący" w rozpoznawanej sprawie, zwrócił się do Ministra Finansów, w imieniu którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że 3 czerwca 1997 r. aktem notarialnym rep. A [...] Skarżący nabył wraz z żoną nieruchomość we wsi B. (o łącznym obszarze 4ha 40ar 88 m2) składającą się z 19 działek oznaczonych nr od [...] do [...]. W dniu zakupu ziemi od osoby fizycznej działki miały status działek budowlanych, ale całość nieruchomości wchodziła w skład gospodarstwa. Nabycia dokonano do majątku wspólnego współmałżonków. Nieruchomość użytkowano rolniczo. W związku z tym, że w 2004 z mocy prawa wygasł obowiązujący dla tego obszaru plan przestrzennego zagospodarowania, w roku 2007 Gmina uchwaliła nowy plan nadając działkom status budowlanych. W 2008 r. geodeta dokonuje nowego podziału nieruchomości dostosowując podział do planu Gminy P. w wyniku czego powstanie około 25 działek budowlanych oraz drogi gminne i własne. Skarżący z żoną zamierza część działek sprzedawać teraz i w kolejnych latach oraz kilka (4) podarować, zbyć dzieciom. Skarżący (wraz z żoną) jest płatnikiem podatku VAT z tytułu działalności z wynajmu oraz posiada spółkę cywilną. Przedmiotowe działki Skarżący posiada 11 lat i nie wchodzą one w skład majątku spółki oraz nie są wynajmowane. Działki te były i są użytkowane rolniczo jako majątek osób fizycznych, wchodzą w skład gospodarstwa rolnego i nie są przedmiotem profesjonalnego obrotu. W związku z powyższym Skarżący zadał następujące pytanie: czy sprzedając w różnych odstępach czasu kolejne działki budowlane z majątku własnego (Wnioskodawcy i żony) sprzedaż (zbycie) będzie opodatkowane podatkiem VAT? Zdaniem Skarżącego, sprzedaż (zbycie) wymienionych działek nie jest opodatkowane podatkiem VAT gdyż jest jego (i żony) majątkiem osobistym (od 11 lat) i zbycie nie jest obrotem profesjonalnym (sprzedaż lub darowizna). W interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2008 r. organ uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, po przytoczeniu art.15 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm. dalej u.p.t.u.) organ uznał, że uzasadnionym wydaje się twierdzenie, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów. Przy czym na komercyjny charakter dokonywanych czynności wskazuje też podział geodezyjny nieruchomości na 25 działek oraz wydzielenie nieruchomości na drogi gminne i własne. W niniejszej sprawie Skarżący zamierza sprzedać lub/i darować kilka działek spośród gruntów użytkowanych rolniczo. Organ uznał, że Skarżący sprzedając niezabudowane działki będzie podatnikiem podatku od towarów i usług od tej czynności, ponieważ prowadzi gospodarstwo rolne. Biorąc pod uwagę definicję działalności gospodarczej - art. 15 ust. 2 u.p.t.u. – organ uznał, iż zamierzona transakcja sprzedaży gruntu będzie miała związek z działalnością gospodarczą. Bowiem rolnik ryczałtowy, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, posiada status podatnika prowadzącego działalność gospodarczą (działalność rolniczą). Jednakże na mocy art. 43 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u, korzysta tylko ze zwolnienia od podatku w zakresie dostaw produktów rolnych pochodzących z własnej działalności oraz w zakresie świadczenia usług rolniczych. Jeśli więc osoba taka wykonuje inne czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług, brak jest podstaw prawnych do uznania, iż nie podlegają one opodatkowaniu. Jednocześnie organ podatkowy zaznaczył, że rolnik ryczałtowy, co do zasady jest zwolniony z podatku VAT, a sprzedaż gruntów nie wchodzi w zakres zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u. Reasumując organ stwierdził, że Skarżący w przedmiotowej sprawie będzie zobowiązany do naliczenia kupującemu i odprowadzenia do urzędu skarbowego podatku od towarów i usług z tytułu zbycia niezabudowanej działki (działek) budowlanej. Dostawa terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę, zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżący zarzucił organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 15 ust 1 i 2 u.p.t.u. poprzez uznanie, że w zakresie sprzedaży działki, w wykonaniu czynności niezwiązanej z działalnością gospodarczą, Strona działa jako podatnik VAT. Skarżący stwierdził, iż organ podatkowy wydając interpretację indywidualną nieprawidłowo dokonał subsumcji art. 15 ustawy o VAT i przedstawionego stanu faktycznego. Zgodnie z powołanym przepisem podatnikiem podatku VAT jest podmiot wykonujący czynności związane z obrotem profesjonalnym i tylko w zakresie majątku związanego z tymi czynnościami. Zdaniem Skarżącego w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma do czynienia, z sytuacją w której podatnik VAT zamierza dokonać zbycia działek, które są związane z działalnością gospodarczą. Również fakt, że przedmiotowe działki wchodzą w skład gospodarstwa rolnego nie ma tutaj znaczenia. Zbywanie działek wchodzących w skład gospodarstwa, nie jest oczywiście działalnością rolniczą ale również jeżeli takie zbycie nie jest wykonywane z zamiarem dokonywania czynności handlowych, to nie może być traktowane, jako jedna z czynności wykonywanych w ramach działalności rolniczej. Nie można tym samym przyjąć, że rolnik jest zwolniony przy dostawie produktów rolnych, ale nie będzie zwolniony jeżeli sprzeda swoją nieruchomość. W zakresie zbycia nieruchomości (przy założeniu, że nie wykonuje jednocześnie czynności handlowych w odniesieniu do nieruchomości) mamy do czynienia jedynie z wyprzedażą prywatnego majątku. Zdaniem Skarżącego trudno jest zgodzić się również z organem, że: "na komercyjny charakter dokonywanych czynności wskazuje też podział geodezyjny". Sprzedaż bowiem tak dużej nieruchomości jednorazowo jest faktycznie trudna, a w zasadzie niemożliwa. Informacje zaczerpnięte od pośredników nieruchomości wskazują również, że sprzedaż jednorazowa jest ekonomicznie nieopłacalna. Nieruchomości przeznaczone na cele jednorodzinnego budownictwa mieszkaniowego opłacalnie można sprzedawać głównie podzielone na działki gruntu wystarczające pod budowę domu, a nie o powierzchni ponad 4 ha. Działania w zakresie sprzedaży działek nie noszą charakteru stałego powtarzającego z zamiarem wykonywania czynności sprzedaży nieokreśloną ilość razy, a jedynie zmierzają do zbycia ograniczonej ilości działek. W odpowiedzi na zarzuty organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącego, gdyż nieruchomość gruntowa będąca przedmiotem dostawy była wykorzystywana do celów prowadzonej rolniczej działalności gospodarczej, co w zaistniałym przypadku decyduje między innymi o opodatkowaniu jego dostawy. Reasumując, zarówno art. 4(3) VI Dyrektywy, art. 12(1) Dyrektywy 2006/112 obowiązującej od 1 stycznia 2007r, jak i z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że sporadyczne, okazjonalne czynności, względnie jednorazowe ich wykonywanie, tworzy z danej osoby podatnika wyłącznie w przypadku gdy te czynności wykonywane są w związku z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym również podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalnością osób wykonujących wolne zawody. Z opisu we wniosku wynika, iż przedmiotowe działki Skarżącego były i są użytkowane rolniczo. Skarżący sprzedając działki będzie podatnikiem podatku od towarów i usług od tej czynności, ponieważ prowadzi gospodarstwo rolne. Ustosunkowując się do podnoszonej przez Stronę kwestii, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż powołane przez Skarżącego orzeczenia sądu (wyrok WSA z dnia 15.01.2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3885/06, wyroku WSA z dn. 04.10.2000 r., sygn. akt III SA/Wa 1901/99) są rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawęża, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Z natury rzeczy w polskim systemie prawa wyrok wydany w danej sprawie, wiąże tylko w tej konkretnie sprawie. Orzeczenia sądów stanowią jedynie jedno z nieformalnych źródeł prawa i jako takie nie mogą stanowić formalnej podstawy konkretnych rozstrzygnięć organów podatkowych - mogą wyłącznie wpływać na proces decyzyjny organów administracji poprzez oddziaływanie na poglądy, motywacje działań i zachowania pracowników administracji. W skardze na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, Skarżący podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego powstałego w postępowaniu podatkowym, a to poprzez: * naruszenie art. 121 i 124 Ordynacji Podatkowej (zasada "zaufania", oraz "racjonalności") - poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej opodatkowanie VAT na czynność która nie jest wykonywana w ramach prowadzonej działalności rolniczej, * naruszenie art. 15 ust 1 i u.p.t.u. - poprzez uznanie, że w zakresie sprzedaży działki, w wykonaniu czynności niezwiązanej z działalnością gospodarczą Strona działa jako podatnik VAT. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz przytoczył brzmienie istotnych dla sprawy przepisów ustawy Vat oraz VI Dyrektywy. Ponadto wskazał, że przystępując do Unii państwo polskie zobligowało się się do ujednolicenia przepisów w zakresie podatków pośrednich i stosowania zasad opodatkowania zgodnych z wymogami przewidzianymi w dyrektywach. Skarżący wskazał, że zgodnie z przepisem ust. 3 art. 4 VI dyrektywy "Państwa Członkowskie mogą uznać za podatnika każdą osobę, która przeprowadza sporadyczne transakcje związane z działalnością gospodarczą. " Za taką działalność uznaje się również dostawę gruntu budowlanego, za który uważa się wszelkie grunty niezabudowane lub zabudowane zdefiniowane jako takie przez Państwa Członkowskie. Zgodnie jednak z przepisami unijnymi, opodatkowanie transakcji sporadycznych jest możliwe tylko w przypadku, gdy ustawodawca krajowy wprowadził takie opodatkowanie do wewnętrznego systemu prawnego. Wskazanie na konieczność wprowadzenia regulacji umożliwiającej opodatkowanie transakcji sporadycznych zawiera akapit szósty Preambuły do VI Dyrektywy, który stanowi, iż: " W celu podkreślenia niedyskryminacyjnej natury podatku, termin "podatnik" powinien być określony w taki sposób, aby umożliwić Państwom Członkowskim objecie tym, terminem osób, które przeprowadzają pewne transakcje sporadyczne." Zapis w Preambule wskazuje na cel zamieszczenia tego przepisu, którym jest zachowanie zasady neutralności podatku VAT oraz uniknięcia naruszenia zasad konkurencji. W projekcie VI dyrektywy pewne czynności wykonywane sporadycznie miały skutkować obowiązkowym traktowaniem podmiotu jako podatnika. Dotyczyło to m.in. sporadycznych transakcji polegających na przekazaniu budynków i gruntu budowlanego. W przyjętym tekście VI dyrektywy wprowadzono jedynie możliwość traktowania przez Państwa Członkowskie powyższych transakcji jako opodatkowanych. W przeciwieństwie do projektu, dyrektywa nie zawiera katalogu transakcji, które przeprowadzane sporadycznie mogą podlegać opodatkowaniu. Przedstawione zostały jedynie przykłady takich transakcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie kwestią sporną jest opodatkowanie podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek budowlanych powstałych w wyniku uchwalania nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Problematyka sprzedaży działek budowlanych i jej konsekwencje na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług były już przedmiotem orzekania przez sądy administracyjne. Należy przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (w składzie 7 sędziów NSA) z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 (publ. ONSAiWSA 2008/1/8) zawarł następujące tezy: "1. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług." W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że "jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego". W przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Okolicznością przesądzającą nie może tu być fakt podziału gruntu na odrębne działki. Zdaniem Sądu argumentem przemawiającym za uznaniem zawsze za podatnika podatku od towarów i usług osoby, która nabyła do majątku prywatnego grunty rolne sprzedawane następnie jako działki budowlane, nie może być okoliczność, że w świetle definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy i w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność rolnika jest działalnością gospodarczą. Trzeba bowiem uwzględnić, że grunty takie nie zawsze służyć muszą dostawom produktów rolnych, lecz prywatnym potrzebom rolnika i członków jego rodziny. Niezależnie od tego nie wydaje się możliwa do obrony teza, że działający rozumnie i logicznie ustawodawca, decydując się na przyjęcie opcji określonej w art. 25 VI Dyrektywy, przewidującej maksymalne uproszczenia w odniesieniu do rolników ryczałtowych (brak obowiązku rejestracji, wystawiania faktur, prowadzenia ewidencji, składania deklaracji, zwolnienie od podatku dostaw produktów rolnych i świadczenia usług rolniczych), objął jednak te podmioty wszystkimi obowiązkami podatnika, w sytuacji gdy z różnych przyczyn (np. choroba, kalectwo, starość, upadek sił) decydują się one na sprzedaż nie tylko gruntów, ale i maszyn, urządzeń, pojazdów nabytych w celu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd powyżej zaprezentowany w pełni podziela. Jak wynika z powyższego, istotnym jest w każdym indywidualnym przypadku ustalenie, czy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w rozumieniu ustawy o VAT, np. działalność rolniczą, dokonuje sprzedaży części majątku służącego prowadzonej działalności, czy też majątku osobistego. Trzeba mieć też na względzie, że z uwagi na specyfikę gospodarstw rolnych na terenie Polski sam fakt bycia rolnikiem i posiadania gospodarstwa rolnego nie zawsze będzie oznaczać, iż podmiot taki wykonuje działalność rolniczą w rozumieniu ustawy o VAT. Często bowiem ze względu na wielkość posiadanego przez rolnika gospodarstwa rolnego lub inne okoliczności, wytwarza on produkty rolne jedynie na zaspokojenie potrzeb swoich i swojej rodziny. W takiej sytuacji można uznać, że grunty wchodzące w skład tego gospodarstwa stanowią jego majątek prywatny, jako służące zaspokojeniu potrzeb osobistych. Inaczej jednak jest w przypadku, gdy rolnik wytwarza produkty rolne celem ich dostawy w rozumieniu ustawy o VAT, czyniąc to na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Sprzedaż przez takiego rolnika gruntu rolnego jako składnika gospodarstwa rolnego jest czynnością dokonywaną w ramach prowadzonej przez rolnika działalności gospodarczej, chyba że grunty te zostały wycofane z działalności rolniczej, co może powodować również konieczność oceny z punktu widzenia art. 7 ust. 2 ustawy o VAT (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2008 r. I FSK 1249/07 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie organy podatkowe nie poczyniły ustaleń niezbędnych, dla stwierdzenia, czy Skarżący sprzedając działki budowlane, dokonał sprzedaży części majątku służącego prowadzonej działalności, czy też majątku osobistego. Przede wszystkim nie ustaliły, czy Skarżący wykonywał działalność rolniczą w rozumieniu ustawy o VAT, tzn. czy wytwarzał produkty rolne celem ich dostawy w rozumieniu ustawy o VAT, czyniąc to na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, czy też wytwarzał on produkty tylko na potrzeby własne i swojej rodziny. Skarżący oświadczył co prawda, że płaci podatek VAT z wynajmu i ze spółki cywilnej nie wiadomo więc czy ten VAT związany jest z działalnością rolną. W prawdzie nie jest to postępowanie podatkowe, w którym prowadzi się postępowanie dowodowe nie mniej organ w wypadku braków w stanie faktycznym koniecznych do wydania interpretacji winien w trybie art. 169 O.p. wezwać do uzupełnienia tego braku i dopiero po tym wydać interpretację . Według przepisów Ordynacji podatkowej (art. 14b § 1 - § 3, art. 14c § 1 i § 2 O.p.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wobec powyższego podkreślić należy, że udzielenie interpretacji podatkowej opiera się na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) nakreślonym we wniosku o jej wydanie. Wnioskodawca przedstawia własne stanowisko w sprawie oceny prawnej nakreślonego przez siebie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Oznacza to, że także dokonywana przez organ ocena tego stanowiska i jego prawna kwalifikacja musi opierać się na tożsamości stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Innymi słowy, do oceny prawnej przyjmuje się okoliczności wskazane we wniosku. Oczywistym bowiem jest, że zmiana tych okoliczności może skutkować zupełnie inną jego kwalifikacją prawną. Postępowanie interpretacyjne ma zaś na celu określenie prawnych następstw stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego przez wnioskodawcę. Organ poszerzył stan faktyczny przyjmując, że Skarżący jest rolnikiem ryczałtowym, co jest niedopuszczalne, gdyż interpretację wydaje się w oparciu o stan faktyczny przedstawiony przez strony, z którego wynikało jedynie, że Skarżący jest podatnikiem VAT. Jak wynika z akt sprawy działki będące przedmiotem niniejszej interpretacji zostały nabyte w 1997 r. jako działki budowlane, które Skarżący użytkował rolniczo. Działki nabył wraz z żoną do majątku wspólnego (osobistego). W roku 2004 wygasł plan zagospodarowania przestrzennego tego terenu. W roku 2007 Gmina uchwaliła nowy plan nadający działkom status budowlany. Z powyższego stanu faktycznego wskazanego przez Skarżącego nie wynika czy po zakupie doszło do zmiany statusu działek z budowlanych na rolne, co jest istotne przy ustalaniu ewentualnego zamiaru Skarżącego w chwili zakupu tych działek tzn. czy nie nabył ich w celu ewentualnej odsprzedaży czy też nabył je w celu powiększenia gospodarstwa rolnego. Pomimo braku tych ustaleń organ przyjął, że Skarżący sprzedał grunt stanowiący część gospodarstwa rolnego, który był wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej. W ocenie Sądu wobec niepoczynienia powyżej wskazanych ustaleń stanowisko takie jest nieuprawnione, zaś zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz narusza art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ podatkowy zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia wszystkich wskazanych przez Sąd okoliczności, które pozwolą na udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Skarżący dokonał sprzedaży majątku osobistego, czy służącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 w związku, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.