II SAB/Wa 44/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia : 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie, 2. zasądzić od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącej M. M. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W dniu 11 października 2007 r., M. M. skierowała do Urzędu Miasta P. wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował udostępnienie wszystkich dokumentów, protokołów, notatek służbowych i innych dotyczących "zagospodarowania Skarpy Wiślanej (...) wraz z budową Amfiteatru", w tym także kopii notatek oraz informacji przekazywanych prasie i mediom za okres od 1 lipca 2006 r. do 10 października 2007 r. Wniosek ten wpłynął do organu dnia 15 października 2007 r. Pismem z dnia 29 października 2007 r. Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich w Urzędzie Miasta P., poinformował M. M. o wydłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej do dwóch miesięcy, od dnia złożenia wniosku. Przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej organ uzasadnił brakiem możliwości skompletowania wszystkich dokumentów w terminie 14 dni, wynikającym z faktu toczącego się śledztwa w sprawie sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach mające postać zawalenia się obiektów wzmacniających Skarpę Wiślaną w P., prowadzonego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w B., pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w P. Organ podał, że żądane dokumenty zostaną przekazane niezwłocznie, po ustaniu przyczyn uniemożliwiających ich przekazanie. Dodał również, że nastąpi to nie później niż w ciągu 2 miesięcy od złożenia wniosku. Kolejnym pismem z dnia 14 grudnia 2007 r., które M. M. otrzymała 17 grudnia 2007 r. Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich w Urzędzie Miasta P. poinformował M. M., że kopie wnioskowanych przez nią dokumentów zostaną jej udostępnione w żądanej formie, po dokonaniu wpłaty należności w wysokości 192,00 zł. Organ podał, że kwota ta stanowi opłatę za wytworzenie kserokopii 450 jednostronnych kartek formatu A4 oraz 95 dwustronnych kartek formatu A4. Organ wyjaśnił, że kwotę tę naliczono zgodnie z cennikiem za wytworzenie kopii dokumentów urzędowych w Urzędzie Miasta. W dniu 20 grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego) M. M. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. "w przedmiocie spełnienia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej". W uzasadnieniu skargi wskazała, że do czasu jej złożenia nie uzyskała całości żądanych dokumentów. Zarzuciła ponadto, że ani Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich ani Kierownik Oddziału Organizacyjnego w Urzędzie Miasta P. nie są organami obowiązanymi, na mocy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) do udostępniania informacji publicznej. Zdaniem skarżącej działali oni bez pełnomocnictwa do podejmowania jakichkolwiek czynności w imieniu podmiotów obowiązanych do jej udzielenia. W ocenie skarżącej działanie pracownika bez upoważnienia organu ma cechy rażącego naruszenia prawa powodującego nieważność danej czynności prawnej. Skarżąca powołała się przy tym na orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o ustalenie obowiązku udzielenia informacji publicznej i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej pismem z dnia 19 maja 2009 r. organ wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania oraz wyczerpująco odniósł się do zarzutów w niej podniesionych. Pismem z dnia 27 grudnia 2007 r., które M. M. otrzymała 3 stycznia 2008 r. Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta P. przesłał skarżącej żądane materiały. W uzasadnieniu tego pisma podał, że uczynił to po otrzymaniu faksu potwierdzającego zapłatę za żądane materiały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2008 r., o sygnaturze akt II SAB/Wa 140/07 oddalił skargę M. M. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu 15 października 2007 r. wpłynął do Urzędu Miasta P. wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie oświadczeń majątkowych za ostatnie 4 lata, M. S. - Wydział Inwestycji Miejskich oraz T. C. - Wydział Zamówień Publicznych w formie kserokopii. Następnie w dniu [...] listopada 2007 r. Prezydent Miasta P. decyzją nr [...], odmówił M. M. udostępnienia informacji publicznej w zakresie określonym w jej wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że organowi nie można zarzucić stanu bezczynności bowiem skarżąca wniosek o udzielenie informacji publicznej złożyła w dniu 11 października 2007 r. a odpowiedzi na ten wniosek udzielono skarżącej w formie pisemnej odpowiedzi, w której wskazano, że wymienione przez skarżącą we wniosku osoby nie są zobowiązane do składania oświadczeń majątkowych. Ponadto Prezydent Miasta P. wydał również decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w żądanym przez skarżącą zakresie. Jak wynika z akt sprawy, decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, gdyż skarżąca nie złożyła od niej odwołania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skoro przed wniesieniem skargi, co nastąpiło w dniu 20 grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego), żądane przez skarżącą informacje publiczne zostały jej udostępnione, to tym samym organ nie pozostawał bezczynny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutów skarżącej odnośnie braku pełnomocnictwa przez Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich oraz Kierownika Oddziału Organizacyjnego w Urzędzie Miasta P. do udostępniania informacji publicznej, w ramach powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zauważył, że użyte w powołanej ustawie określenie, zgodnie z którym informację publiczną udostępnia lub odmawia udostępnienia organ, nie oznacza, że organ nie może tego uczynić poprzez pracownika podległego mu urzędu. Sąd stwierdził, że żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakłada na organ obowiązku udzielenia upoważnienia, o którym mowa w art.268 a Kpa, do przekazania wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Oczywistym jest, że upoważnienie takie byłoby niezbędne w przypadku, gdyby organ wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy też inne rozstrzygnięcie, dla którego niezbędne byłoby posiadanie wymaganego prawem upoważnienia. Powyższe orzeczenie M. M. zaskarżyła w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 marca 2009 r. o sygnaturze akt I OSK 1068/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA uchylając zaskarżony wyrok wskazał, że wyrokiem tym naruszony został przepis art. 141 § 4 ppsa, albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odnosi się do zupełnie innej sprawy rozstrzyganej przed Sądem, a nie tej którą prawidłowo określono w komparycji zaskarżonego orzeczenia. Przedmiotem sprawy o sygnaturze akt II SAB/Wa 140/97 była bowiem kwestia bezczynności Prezydenta Miasta P. w przedmiocie żądania skarżącej, zawartego we wniosku z dnia 11 października 2007 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszystkich dokumentów, protokołów, notatek służbowych i innych, w tym informacji przekazywanych prasie i innym mediom, dotyczących określonego we wniosku zadania, tj. Zagospodarowania Skarpy Wiślanej (...) wraz z budową Amfiteatru. Wynika to z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 28 grudnia 2007 r. o rozdzieleniu skarg wniesionych w jednym piśmie, korespondencji kierowanej do stron, protokołu rozprawy z dnia 7 kwietnia 2008 r. i przede wszystkim z oznaczenia przedmiotu sprawy w sentencji zaskarżonego wyroku. Tymczasem uzasadnienie tego wyroku odnosi się do innej sprawy ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie żądania skarżącej zawartego we wniosku (również z dnia 11 października 2007 r.) o udostępnienie informacji publicznej w postaci oświadczeń majątkowych za ostatnie cztery lata M. S. - Wydział Inwestycji Miejskich oraz T. C. -Wydział Zamówień Publicznych. NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji mimo zupełnie innego określenia przedmiotu rozpoznawanej sprawy w sentencji zaskarżonego wyroku, w jego uzasadnieniu przedstawił stan innej sprawy i rozważania do niej się odnoszące, lecz pozostające w całkowitej sprzeczności z wcześniej oznaczonym przedmiotem rozstrzyganej sprawy. NSA wskazał również, że naruszony został również art. 134 § 1 ppsa bowiem Sąd I instancji naruszył granice rozpoznawanej sprawy, którymi był związany oraz przepis art. 133 § 1 ppsa bowiem wydając zaskarżony wyrok nie orzekał na podstawie akt sprawy. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sytuacji wykroczenia przez Sąd I instancji poza granice rozpoznawanej sprawy i przedstawienia w uzasadnieniu rozważań dotyczących innej sprawy niż ta, określona w sentencji zaskarżonego wyroku, iż w takiej sytuacji nie można skutecznie odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę wskazać należy, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podać należy, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność Prezydenta miasta P. zawierała ona usprawiedliwione podstawy, które odpadły jednak w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Okoliczność tę sąd - orzekając w granicach sprawy i nie będąc związany w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - miał obowiązek uwzględnić z urzędu, co prowadziło do umorzenia postępowania w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie było istnienie lub brak zaistnienia po stronie Prezydenta miasta P. stanu bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 15 października 2007 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej udostępnienia wszystkich dokumentów, protokołów, notatek służbowych i innych dotyczących "zagospodarowania Skarpy Wiślanej (...) wraz z budową Amfiteatru", w tym także kopii notatek oraz informacji przekazywanych prasie i mediom za okres od 1 lipca 2006 r. do 10 października 2007 r. Zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności zachodzi on, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 86). Dla stwierdzenia stanu bezczynności potrzebne jest zatem ustalenie, iż przekroczono termin w załatwieniu sprawy (dokonaniu stosownej czynności). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przewiduje, iż udostępnienie informacji publicznej powinno się odbyć bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku, a jeśli nie jest to możliwe - należy powiadomić stronę w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 3 ust. 2 i art. 13 ust. 1 i 2). Ponadto wskazać należy, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (vide wyroki NSA z dnia 24 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt I OSK 601/05, Lex nr 236545 oraz WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 1/06, Lex nr 197599). Udostępnienie informacji publicznej ma formę czynności materialno - technicznej. W przypadku, gdy organ dysponuje żądaną informacją, jednak ze względów szczególnych (np. ochrona informacji niejawnych czy tajemnic ustawowo chronionych - art. 5) udostępnić jej nie może, wydaje decyzję odmowną, a gdy nie może jej udostępnić w określony wnioskiem sposób - umarza postępowanie (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej) przy zachowaniu procedury przewidzianej w ostatnio powołanym przepisie. Obowiązek załatwienia wniosku w jeden ze wskazanych wyżej sposobów dotyczy, w myśl art. 4 ust. 3 ustawy, tylko tych podmiotów, które dysponują informacją publiczną objętą żądaniem. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 15 października 2007 r. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich w Urzędzie Miasta P. pismem z dnia 29 października 2007 r., poinformował M. M. o wydłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej do dwóch miesięcy, od dnia złożenia wniosku. Przedłużenie terminu udostępnienia informacji publicznej organ uzasadnił brakiem możliwości skompletowania wszystkich dokumentów w terminie 14 dni, wynikającym z faktu toczącego się śledztwa w sprawie sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach mające postać zawalenia się obiektów wzmacniających Skarpę Wiślaną w P., prowadzonego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatura w B., pod nadzorem Prokuratury Okręgowej w P.. Organ podał, że żądane dokumenty zostaną przekazane niezwłocznie, po ustaniu przyczyn uniemożliwiających ich przekazanie. Dodał również, że nastąpi to nie później niż w ciągu 2 miesięcy od złożenia wniosku. Kolejnym pismem z dnia 14 grudnia 2007 r., które M. M. otrzymała 17 grudnia 2007 r. Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich w Urzędzie Miasta P. poinformował M. M., że kopie wnioskowanych przez nią dokumentów zostaną jej udostępnione w żądanej formie, po dokonaniu wpłaty należności w wysokości 192,00 zł. Organ podał, że kwota ta stanowi opłatę za wytworzenie kserokopii 450 jednostronnych kartek formatu A4 oraz 95 dwustronnych kartek formatu A4. Organ wyjaśnił, że kwotę tę naliczono zgodnie z cennikiem za wytworzenie kopii dokumentów urzędowych w Urzędzie Miasta. Następnie pismem z dnia 27 grudnia 2007 r., które M. M. otrzymała 3 stycznia 2008 r. Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta P. przesłał skarżącej żądane materiały. W uzasadnieniu tego pisma podał, że uczynił to po otrzymaniu faksu potwierdzającego zapłatę za żądane materiały. Ustalenie, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodził stan bezczynności wymagało jednak oceny, czy ustosunkowanie się do wniosku nastąpiło niezwłocznie, jak tego wymagają przepisy art. 3 ust. 2 i art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie wskazanego terminu w sprawie niniejszej nie dochowano, albowiem M. M. skierowała w dniu 20 grudnia 2007 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. "w przedmiocie spełnienia obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej", a pismo Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich Urzędu Miasta P., którym przesłano skarżącej żądane materiały z dnia 27 grudnia 2007 r., otrzymała ona 3 stycznia 2008 r. Prezydent miasta P., pozostawał zatem niewątpliwie w bezczynności do dnia 27 grudnia 2007 r. Dla przyjęcia stanu bezczynności organu bez znaczenia pozostają powody, dla których nie udzielono skarżącej odpowiedzi na wniosek w terminie określonym w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, w szczególności czy opieszałość organu była zawiniona czy też nie. Skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem służącym dyscyplinowaniu organów do terminowego załatwiania sprawy, ale służy również zapewnieniu prawidłowej wykładni i stosowania przepisów prawa administracyjnego, a osiągnięcie tego celu możliwe jest tylko wówczas, gdy ocena działań organów oderwana będzie od kryteriów winy (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Zatem należało przyjąć, że faktycznie żądanie nie było załatwione. Ustalenie przez sąd w niniejszej sprawie bezczynności organu trwającej od 15 października 2007 r. do 27 grudnia 2007 r. oznacza, iż istniała ona w dacie wniesienia skargi tj. 20 grudnia 2007 r., natomiast przestała istnieć w dacie wydania przez sąd wyroku tj. 2 czerwca 2009 r. Odpadnięcie głównej przesłanki rozstrzygnięcia (bezczynności organu) w okresie pomiędzy wpłynięciem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem uniemożliwiło sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu do podjęcia czynności udostępnienia informacji, która co prawda z przekroczeniem ustawowego terminu, ale została dokonana. Załatwienie zatem sprawy poprzez przesłanie skarżącej żądanych materiałów czyni bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność, co uzasadnia umorzenie tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, dotyczącego braku przez Dyrektora Wydziału Inwestycji Miejskich oraz Kierownika Oddziału Organizacyjnego w Urzędzie Miasta P. pełnomocnictwa do podejmowania jakichkolwiek czynności w imieniu podmiotów obowiązanych do jej udzielenia to Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie podziela go. Podkreślić należy, iż z przyczyn organizacyjnych niezbędne jest niejednokrotnie dopuszczenie możliwości udzielenia upoważnienia do wykonywania kompetencji organu administracji przez większą część osób ażeby nie hamować trybu wydawania aktów administracyjnych i podejmowania czynności materialno-technicznych. Upoważnienie do wykonywania kompetencji organu należy odróżnić od przypadków przeniesienia kompetencji. Stąd też w art. 268 a Kpa przyjęto, że organ administracji może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu. Udzielone na mocy tego przepisu upoważnienie pozwala podejmować decyzje w imieniu organu udzielającego upoważnienie. Pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu (co nazwane jest pełnomocnictwem administracyjnym), nie staje się przez to organem administracji, wykonuje tylko kompetencje organu, lecz ich nie posiada. Upoważnienie tego samego rodzaju co uregulowane w art. 268 a kpa mogą być również udzielane na podstawie innych ustaw samorządowych. W odniesieniu do Gminy P. możliwość takiej dekoncentracji wewnętrznej przewiduje art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Z ustawy tej wynika, że wójt (burmistrz, prezydent) dekoncentracji wewnętrznej może dokonać również w regulaminie wewnętrznym nadanym przez ten organ w drodze zarządzenia (porównaj art. 33 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym). Jak wynika z akt sprawy, taki regulamin organizacyjny został właśnie na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nadany Urzędowi Miasta P. zarządzeniem Nr [...] z dnia[...] października 2007 r. Prezydenta Miasta P. Z analizy tego regulaminu wynika wprost, że Dyrektor Wydziału Inwestycji Miejskiej, jako kierownik komórki organizacyjnej jest niewątpliwie upoważniony do podpisywania pism i dokumentów w sprawach należących do zakresu działania danej komórki ( §18 pkt. 4 ppkt e regulaminu). Upoważnienie zaś dla Kierownika Oddziału Organizacyjnego wynika z § 18 pkt 7 regulaminu. Wskazać ponadto należy, że pogląd taki wyrażony został przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygnaturze akt I OSK 1067/08 z dnia 12 marca 2009 r., którym oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 138/07 z dnia 7 kwietnia 2008 r. Wyrok ten wydany został wprawdzie w innej sprawie, jednakże pogląd w nim zawarty jest aktualny w niniejszej sprawie, a Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela zawarte w nim stanowisko. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sąd oparł na przepisach art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 ppsa. Zasadą jest, iż zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi - art. 200 ppsa. Na równi z sytuacją uwzględnienia skargi ustawodawca potraktował umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa z uwagi na jego bezprzedmiotowość wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji przez organ w trybie autokontroli - art. 54 § 3 ppsa. W ocenie sądu dokonanie przez organ - pomiędzy wniesieniem skargi na bezczynność a jej rozpoznaniem przez sąd - czynności, której niewydanie podniesiono w skardze na bezczynność, stanowi faktyczne "uwzględnienie" skargi przez organ ("przyznanie się" do uchybienia) i podobnie jak uchylenie decyzji w trybie autokontroli prowadzi do wyeliminowania popełnionego błędu z obrotu prawnego, a zatem uzasadnia zwrot skarżącemu kosztów postępowania w oparciu przepis art. 200 w zw. z art. 54 § 3 ppsa. Sąd nie uwzględnił ponadto wniosku organu o zwrot kosztów postępowania bowiem zgodnie z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie skrzącemu, nie zaś organowi.