II SA/Kr 563/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T.S. i W.S. na decyzję Wojewody [....] z dnia 29 czerwca 2006 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego T.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta C. decyzją z [...] kwietnia 2006r., znak: [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi M.S. na budowę budynku garażowego wolnostojącego na dwa stanowiska, do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, na działce nr 1 położonej na os. P. w miejscowości B. Organ I instancji w uzasadnieniu podał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, że w dniu 8 sierpnia 2005r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę zamierzenia inwestycyjnego w terminie ważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy. Na dzień orzekania przez organ administracyjny na terenie tym nie obowiązywał ważny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany był kompletny, posiadał wymagane opinie i pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, a także był zgodny z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt wykonały osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W.S. i T.S. odwołujący się podnieśli, że funkcja tego obiektu i jego gabaryty oraz plan techniczny rodzą obawy, iż będzie tam wybudowany faktycznie warsztat mechaniki pojazdowej i będzie on uciążliwy dla otoczenia. Natomiast T.S. podniósł, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 10 kpa ponieważ, jako stronie nie dane mu było zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia. Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2006r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1, w związku z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt. 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż zatwierdzony projekt budowlany dotyczy budowy budynku garażowego i brak jest podstaw prawnych, aby kwestionować rozwiązania przyjęte w tym projekcie, np. ilość stanowisk dla samochodów, wysokość pomieszczeń albo zaplecze sanitarne. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia. Wojewoda wskazał, że usytuowanie projektowanego budynku garażowego w odległości 4 m od granicy działki nie narusza przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690, ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury). Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ uznał go za bezpodstawny, bowiem z akt sprawy wynikało, iż pismem z dnia 10 stycznia 2006r. zawiadomiono strony o toczącym się postępowaniu i o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o możliwości wniesienia ewentualnych uwag lub zastrzeżeń. Zdaniem Wojewody błędy wskazane w uzasadnieniu uprzedniej decyzji kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2005r. zostały przez organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy usunięte. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli W.S. i T.S. , zarzucając jej sprzeczność z prawem, wskazując na naruszenie art. 10 k.p.a. Skarżący domagali się stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów wg norm przepisanych. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Kr 1001/06, po rozpoznaniu skargi T.S. i W.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2006r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż organy obu instancji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podniósł, że z akt sprawy wynika, iż organ I pierwszej instancji w dniu 10 stycznia 2006r. zawiadomił strony, że mogą się zapoznać z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora, niemniej jednak nie wiadomo komu i kiedy doręczono to zawiadomienie. Zaniechano tym samym zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji w dniu [...] kwietnia 2006r. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2005r. uchylił poprzednią decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zalecając organowi I instancji, aby umożliwił czynny udział stronie tj. skarżącym w postępowaniu administracyjnym, czego Starosta C. zaniechał. Tym samym w ocenie Sądu organ I instancji nie zrealizował w toczącym się ponownie postępowaniu zaleceń organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że w niniejszej sprawie Wójt Gminy B decyzją z [...] czerwca 2004r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku garażowego wolnostojącego na dwa stanowiska do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, na działce niezabudowanej nr 1 obręb B. osiedle P. , zobowiązując jednocześnie inwestora, do tego aby planowana inwestycja była zgodna z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany dla planowanej inwestycji, przy czym jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowy garaż miał mieć dwie kondygnacje. W § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wymieniono trzy rodzaje garażów dla samochodów osobowych, mianowicie garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany, a w § 105 garaż podziemny i garaż wielopoziomowy nadziemny. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji Wójt Gminy B. w swojej decyzji z [...] czerwca 2004r. nie ustalił warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie garażu wielopoziomowego nadziemnego. Organy administracji udzieliły bowiem inwestorowi pozwolenia na budowę garażu o powierzchni całkowitej 160 m2 i dwóch kondygnacjach, czyli budynku dwukondygnacyjnego. Tymczasem projektowany budynek garażowy zgodnie z decyzją ustalającą warunki zabudowy miał być jedynie uzupełnieniem zabudowy siedliskowej na działce 2 z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury. Zdaniem Sądu wydanie takiej decyzji przez organy administracji naruszyło tym samym art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zatwierdzony projekt budowlany winien był spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a na podstawie art. 152 wskazanej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 marca 2009r., sygn. akt II OSK 416/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna M.S. została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W uzasadnieniu wyroku za chybiony uznano zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do punktu II -go tj. określenia, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Należy stwierdzić, iż zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Sąd II instancji wskazał, iż rozstrzygnięcie to jest obligatoryjnym elementem orzeczenia sądowego zamieszczanym w jego sentencji w przypadku uwzględnienia skargi. Konieczność zawarcia tego rozstrzygnięcia w wyroku Sądu jest konsekwencją dwuinstancyjnego charakteru sądownictwa administracyjnego, bowiem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest nieprawomocny i nie wywiera jeszcze skutku prawnego w postaci eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny za trafny uznał natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. Sąd II instancji stwierdził bowiem, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykazano, że organ administracji naruszył dyspozycję art. 10 k.p.a. w taki sposób, aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc aby zaistniała dyspozycja zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., t.j. normie prawnej będącej podstawą prawną zaskarżonego wyroku. W szczególności wskazano, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ I instancji pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. zawiadomił o możliwości zapoznania się z "materiałami dowodowymi oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora w Wydziale Architektury i Gospodarki Nieruchomościami (...)" M.S. , M.S. , T.S. i W.S. Ponadto w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia, że ww. osoby otrzymały wskazane zawiadomienia. Sąd II instancji za zasadny uznał też zarzut naruszenie art. 34 ust. 1 prawa budowlanego w zw. z § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690, ze zm., dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury) poprzez jego niezastosowanie oraz § 105 w/w rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano co stało się podstawą przyjęcia, że zamierzenie budowlane jest w ocenie Sądu pierwszej instancji garażem wielopoziomowym naziemnym. Zdaniem NSA okoliczność, iż inwestycja ma posiadać dwie kondygnacje nie świadczy jeszcze o tym, że przedmiotowy obiekt stanowi garaż wielopoziomowy, naziemny, a zatem Sąd I instancji wadliwie przyjął, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie § 105 opisanego rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Ponownie rozpoznając sprawę wojewódzki sąd administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. "sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Po ponownej analizie projektu budowlanego Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona. Decyzje organów l i II instancji nie są zgodne z prawem. Sąd administracyjny dokonał tych ustaleń mając na uwadze stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 34 ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że projekt budowlany powinien spełnić wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli taka została wydana dla danej inwestycji. W związku z powyższym, decyzja o warunkach zabudowy z mocy ustawy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy architektoniczno-budowlane nie dokonały prawidłowej analizy i kwalifikacji przedłożonego projektu budowlanego pod tym kątem. W niniejszej sprawie, wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dotyczyło budowy budynku garażowego wolnostojącego na dwa stanowiska do przechowywanie i bieżącej niezawodowej obsługi samochodów osobowych na działce nr 1 ob. B. , osiedle P. Zamieszczona w aktach sprawy decyzja Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2004r., Nr [...] Wójta Gminy B. również ustala warunki dla inwestycji p.n. budynek garażowy wolnostojący na dwa stanowiska do przechowywanie i bieżącej niezawodowej obsługi samochodów osobowych na działce nr 1 ob. B. , osiedle P. Określając rodzaj inwestycji, wskazano, iż działka nr 1 położona jest w obszarze istniejącej zabudowy osiedla mieszkaniowego P. (...), projektowany budynek garażowy będzie uzupełnieniem zabudowy siedliskowej na działce nr 2 . Jak wynika z projektu budowlanego (zwłaszcza z jego części graficznej), w/w zamierzenie inwestycyjne składa się nie tylko z pomieszczenia garażowego na dwa stanowiska dla samochodów ale i z innych pomieszczeń (znajdujących się na dwóch kondygnacjach) o powierzchni całkowitej 160 m2 (a 125,37 m2 powierzchni użytkowej). Jak pisze pełnomocnik inwestora w skardze kasacyjnej "projektant wykorzystując jedynie możliwości wynikające z decyzji o warunkach zabudowy zaprojektował dodatkowe pomieszczenia gospodarcze, które w żaden sposób nie służby do parkowania, przechowywania samochodów." ([...]) Nie jest zadaniem Sądu, w tej sprawie sądowoadministracyjnej, ocena prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy i zawartych w niej ustaleń, nawet jeżeli są one wątpliwe. Wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną można wyłącznie w trybach nadzwyczajnych – czego dotychczas nie uczyniono. Podkreślić jednak należy, iż decyzja o warunkach zabudowy przesądza o funkcji i granicznych (maksymalnych) wielkościach dotyczących planowanej inwestycji (wysokości, szerokości elewacji frontowej itd.). Inwestor i projektant nie muszą więc planować inwestycji w maksymalnych granicach wyznaczonych przez decyzję o warunkach zabudowy, nie mogą tylko ich przekraczać. Sama funkcja obiektu została również jasno wyznaczona przez decyzję o warunkach zabudowy: budynek garażowy na dwa stanowiska do przechowywania i bieżącej niezawodowej obsługi samochodów osobowych. Projekt budowlany powinien umożliwiać przechowywanie i bieżącą obsługę wyłącznie dwóch samochodów osobowych. Tymczasem przedstawiony projekt umożliwia wjazd, przechowywanie i obsługę na jednym ze stanowisk nie tylko samochodów osobowych. Zatem przyjąć należy, iż przedmiotem projektu nie jest tylko budynek garażowy, lecz budynek garażowo-gospodarczy. W § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U. nr 75 poz. 690 z późn.zm.) zdefiniowano budynek gospodarczy, jako budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z rozdziału 10 tego rozporządzenia "Garaże dla samochodów osobowych", można wyprowadzić wniosek, że garażem jest samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu służąca do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych (§ 102 rozporządzenia). Z powyższego wniosek, że czym innym jest budynek garażowy, a czym innym jest budynek gospodarczy. Zatem w przedmiotowej sprawie zachodzi niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy z projektem budowlanym. Nie sposób, według Sądu, ocenić także zgodności przedłożonego projektu z ustaleniami określonymi w [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2004r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W załączonych do skargi aktach administracyjnych brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu przeprowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego na okoliczność zharmonizowania gabarytów i formy projektowanego obiektu z najbliższym otoczeniem. Należy wskazać, że wbrew wymogom z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie został należycie wyjaśniony stan faktyczny sprawy, a przede wszystkim istotna dla jej rozstrzygnięcia okoliczność tj. poprawne ustalenie przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi niezbędny element prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, tj. przepisu art. 35 prawa budowlanego. Stosownie do tej zasady na organach administracyjnych ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy winny więc określić z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne, a następnie zarządzić przeprowadzenie z urzędu wskazanych dowodów (wyrok NSA z 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). W toku ponownie prowadzonego postępowania organy administracji publicznej powinny więc ustalić, czy gabaryty i forma obiektu harmonizują z gabarytami i formą innych obiektów występujących na działkach sąsiednich. Ma to istotne znaczenia także z tego względu, iż jedną z naczelnych zasad prawa budowlanego wyrażoną w art. 4 ustawy prawo budowlane jest projektowanie obiektów budowlanych i związanych z nimi urządzeń w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Niezrozumiała dla Sądu jest próba przerzucenia przez Starostę C. w piśmie z dnia 27 lutego 2006r. obowiązków wynikających z art. 35 ustawy prawo budowlane na Wójta Gminy B. W piśmie tym zwrócono się do Wójta Gminy B. o opinię co do zgodności projektu budowlanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, czy forma architektoniczna obiektu i jego kubatura jest zgodna z zapisem wynikającym z w/w decyzji, czy takie rozwiązanie projektowe spełnia intencje urbanisty. Pośrednio to wskazuje, iż sam organ administracyjny miał wątpliwości co do zgodności przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami decyzją o warunkach zabudowy. Organ architektoniczno-budowlany, jeżeli miał wątpliwości co do ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu o funkcji garażu to miał prawo i obowiązek wystąpić do właściwych organów o rozważenie uruchomienia trybów nadzwyczajnych z k.p.a. Mając to na uwadze oraz w kontekście wyżej poczynionych ustaleń, tym większe zastrzeżenie budzi późniejsze, gołosłowne twierdzenie organu I instancji o zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa oraz decyzją o warunkach zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydanie z naruszeniem prawa materialnego, prawa procesowego, mającym wpływ na wynik sprawy i jako wadliwe powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w/w ustawy.