II OSK 1603/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska Protokolant Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 196/09 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 196/09 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] stycznia 2009 r., nr rep. [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy I. z [...] listopada 2008 r. nr [...] i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz Z. P. 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 31 lipca 2006 r. Z. P. wniosła o wydanie w trybie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) dalej Prawo wodne, decyzji nakazującej przywrócenie stosunków wodnych na działce nr [...] położonej w miejscowości [...]. Podała, że na skutek zmian dokonanych na wspomnianej działce przez jej właściciela J. S., naruszony został kierunek odpływu wody ze szkodą dla jej nieruchomości oznaczonej nr [...]. Wójt Gminy I. decyzją z [...] kwietnia 2007 r. odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego wód na działce nr [...]. Organ stwierdził na podstawie zgromadzonych dokumentów i po przeprowadzeniu oględzin w dniu 15 marca 2007 r., że prace ziemne wykonane na działce nr [...], które polegały na przebudowie zjazdu z drogi powiatowej i usypaniu ziemi na działce nie wpłynęły na kierunek naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych, a jedynie został zmieniony kierunek odpływu wód od wylotu przepustu drogowego w taki sposób, że woda nie wpływa bezpośrednio na tę działkę ani na działkę o nr [...], należącą do Z. P., lecz zgodnie z kierunkiem naturalnego spływu wód przepływa działką nr [...] stanowiącą własność Gminy. W związku z tym decyzją z [...] kwietnia 2007 r. organ odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego wód na działce nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Z. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. (sygn. akt II SA/Lu 880/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzję Wójta Gminy I. Sąd podkreślił, że sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] listopada 2008 r. Wójt Gminy I. odmówił wydania decyzji nakazującej przywrócenia stanu poprzedniego na działce nr. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że według opinii biegłego prace ziemne wykonane na tej działce, polegające na przebudowie zjazdu z drogi powiatowej i usypaniu ziemi na działce nie wpłynęły na kierunek naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych. Zmieniony został jedynie kierunek odpływu wód od wylotu przepustu drogowego w taki sposób, że woda nie wpływa bezpośrednio na działki nr [...], ale w sposób naturalny przepływa działką nr [...], stanowiącą własność Gminy I. Zdaniem organu wody opadowe i roztopowe zarówno obecnie jak i dawniej, przed wykonaniem prac na działce nr [...], przepływają przez część działki nr [...], która łączy się z łąkami i doliną rzeki W. Organ wyjaśnił, że jedynym skutecznym działaniem, które rozwiązałoby powstały problem, jest zlikwidowanie przez zarządcę drogi powiatowej przepustu pod drogą i odprowadzenie wód przydrożnym rowem w kierunku rowu melioracyjnego. Organ zapewnił, że gmina podejmie działania, aby takie rozwiązanie zostało ujęte w planie Zarządu Dróg Powiatowych w K. Organ podkreślił, że prace wykonane na działce nr [...] miały na celu jedynie ochronę posesji przed wpływem wód z istniejącego przepustu pod drogą powiatową i nie spowodowały szkód dla posesji znajdującej się na działce [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Z. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z [...] stycznia 2009 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie powołano biegłego, który dokonał obliczeń hydrologicznych, hydraulicznych, sprawdzenia przepustowości istniejącego przepustu na drodze powiatowej 3147L, obliczenia rzędnych zwierciadła wody w rowie odpływowym, oraz obliczenia rzędnych zwierciadła wody w koronie drogi gminnej. Wykonane przez biegłego obliczenia hydrauliczne i hydrologiczne oraz opis graficzny wykazały jednoznacznie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, aby wody zalewające posesję Z. P. mogły spowodować szkody w budynkach mieszkalnych i gospodarczych. Biegły nie stwierdził erozji gleb na działce nr [...]. Na jej granicy z działka nr [...] istnieje ogrodzenie na cokole o długości 30m, które zabezpiecza działkę nr [...] na tej długości przed wodami płynącymi drogą gminną (działka nr [...]). Długość drogi wynosi 60 m. Według organu odwoławczego zebrany materiał dowody nie wskazuje, że właściciel działki nr [...] naruszył naturalne stosunki wodne, a tym samym nie można mówić, że spowodował szkody na działce sąsiedniej. Według organu odwoławczego rozwiązanie potencjalnych zagrożeń polegać powinno na udrożnieniu istniejących rowów przydrożnych i przebudowie przepustu pod drogą, co leży w obowiązkach zarządcy drogi. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2009 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła Z. P. Zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 29 ustawy Prawo wodne oraz art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W ocenie skarżącej organy nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego i nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Nie odniesiono się zwłaszcza do uwag i zastrzeżeń zgłoszonych do sporządzonej opinii technicznej, która w ocenie skarżącej budzi wątpliwości. Opinia nie odnosi się do okoliczności, czy budowa zjazdu i usypanie działki na wysokość 1,5 m mieści się w granicach zwykłego korzystania i ulepszania stosunków wodnych na swoim gruncie, czy wykracza poza te granice. Skarżąca podkreśliła, że cokół ogrodzenia wspomniany w opinii znajduje się tylko wzdłuż części linii działki i kończy się przed odcinkiem, który stanowi główny spływ wody na jej działkę. Opinia ponadto pomija okoliczność, że przed wjazdem na nieruchomość nr [...] znajdowały się betonowe przepusty oraz nie odpowiada na pytanie, czy ich usunięcie spowodowało zmianę stosunków wodnych i zmianę kierunku spływu wód w stosunku do stanu faktycznego przed wykonaniem przebudowy zjazdu i usypaniem ziemi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za zasadną wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż przebudowa zjazdu na działkę nr [...] i podniesienie poziomu działki od zjazdu do granicy z działką nr [...] przez J. S. nie zmieniło stanu wody na gruncie, a tym samym nie ma powodu do nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Sąd I instancji zaznaczył jednak, że już w decyzji organu I instancji stwierdza się, że wykonanie opisanych wcześniej robót nie wpłynęło na kierunek naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych, ale został zmieniony kierunek odpływu wód od wylotu przepustu drogowego w taki sposób, że spływa ona na działkę nr [...]. J. S. w piśmie z [...] października 2006 r. wyjaśnił, że wobec corocznego zalewania dojazdu do posesji zmuszony był zlikwidować stary wjazd i wykonać nowy. Stwierdził, że woda z przepustu zostaje w rowie, a jej nadmiar skierował rogiem swojej działki, tak samo jak przebiegał stan poprzedni, czyli obok swojego ogrodzenia. Organy, w ocenie Sądu I instancji nie wyjaśniły powodów dla których zmianę kierunku odpływu wód nie uznano za zmianę stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 29 ust.1 Prawa wodnego, skoro przepis ten nie dokonuje żadnego rozróżnienia co do rodzaju zmiany stanu wody na gruncie. Chodzi tu jedynie o stan faktyczny, będący skutkiem wykonania określonych czynności przez właściciela nieruchomości. Wbrew przekonaniu organów, wniosku o braku podstaw do uznania, iż nie doszło do zmiany stanu wody na działce nr [...] nie sposób wywieść z wywołanej opinii technicznej. Poza tym, że jest ona nieczytelna i niejasna, to w żadnym miejscu nie przesądza, aby roboty wykonane przez J. S. nie spowodowały zmiany stanu wody na jego nieruchomości. W pkt 4.3 wyjaśnia natomiast, że wykonane obliczenia hydrologiczne i hydrauliczne oraz część graficzna wykazały jednoznacznie brak podstaw do stwierdzenia, że wody zalewające posesję skarżącej mogą spowodować szkody w budynkach mieszkalnych i gospodarczych. Nie wiadomo zatem, czy zawarta w opinii konkluzja o braku podstaw do wydania decyzji o przywróceniu stanu poprzedniego opiera się na braku przesłanki zmiany stanu wody na gruncie, czy braku szkodliwego wpływu dokonanej zmiany na grunt sąsiedni. Wątpliwości w tym zakresie potęguje pismo Wójta Gminy I. z [...] grudnia 2008 r., o braku podstaw do stwierdzenia, aby na skutek robót wykonanych przez J. S. nastąpiła taka zmiana stosunków wodnych na gruncie, która powoduje szkody na posesji Z. P. W ocenie Sądu I instancji mimo tych niejasności organ odwoławczy bezkrytycznie powtórzył powołany zapis opinii w zaskarżonej decyzji, podkreślając w ten sposób własną argumentację. Zdaniem Sądu I instancji słusznie więc skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do jej uwag co do sporządzonej opinii wyrażonych w piśmie z [...] sierpnia 2008 r., w którym zauważa, że opinia całkowicie pomija fakt wcześniejszego istnienia przepustów pod wjazdem na działkę J. S. i nie zawiera odpowiedzi na pytanie – czy działania uczestnika postępowania spowodowały zmianę stosunków wodnych i zmianę kierunku spływu wód w stosunku do stanu faktycznego przed wykonaniem przebudowy zjazdu i usypaniem ziemi. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają znaczenia okoliczności dotyczące utrzymywania w należytym stanie urządzeń wodnych takich jak rowy przydrożne i przepusty drogowe, co zdaje się sugerować zaskarżona decyzja. Normy zawarte w art. 29 ustawy – Prawo wodne adresowane są bowiem do właścicieli nieruchomości niezależnie od tego, czy na ich terenach znajdują się w ogóle urządzenia wodne w rozumieniu ustawy. Celem art. 29 ustawy – Prawo wodne jest zapewnienie niepogorszonego stanu stosunków wodnych na gruntach i zakaz ingerencji w faktyczny stan wód na gruntach, jeśli może to szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie, nie zaś nakaz utrzymania, konserwacji i przebudowy urządzeń wodnych, które to obowiązki podlegają dyspozycjom odrębnych przepisów. Sąd I instancji stwierdził, że ustalenie czy rów przebiegający wzdłuż drogi powiatowej jest drożny oraz jaki wpływ na spływ wody miałaby ewentualna przebudowa przepustu pod nią, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, nie może mieć żadnego wpływu na prawidłowość zastosowania w sprawie art. 29 ustawy – Prawo wodne. Sąd I instancji wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny wyjaśnić, czy wykonanie nowego zjazdu na działkę nr [...] oraz podniesienie jej poziomu do granicy z działką [...] spowodowało zmianę stanu wody na gruncie i czy ewentualna zmiana spowodowała szkody na nieruchomości skarżącej. Sąd I instancji zaznaczył, że w celu wyjaśnienia tej kwestii należy przesłuchać strony postępowania w trybie art. 86 k.p.a., a także ponownie dopuścić dowód z opinii biegłego. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. i zaskarżając wyrok w całości zarzuciło mu: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – obrazę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie poprzez uchylenie decyzji organu I i II instancji pomimo braku naruszenia przez te organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, – naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne uzasadnienie wyroku w części wskazującej podstawę prawną rozstrzygnięcia i dalszy tok postępowania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 1 Prawa wodnego przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie wyjaśniono czy nastąpiło pogorszenie stanu stosunków wodnych na gruntach ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Powołując się na powyższe zarzuty Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. zaskarżonego wyroku całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. W świetle art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc związany zarzutami skargi. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w aspekcie przesłanek art. 183 § 2 p.p.s.a., których wystąpienia w sprawie niniejszej nie stwierdzono. Rozpoznając zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej Sąd kasacyjny uznał, iż nie mają usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] stycznia 209 r., dotycząca stosunków wodnych na gruncie. Decyzja ta została wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy administracji, po wcześniejszym uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie decyzji organów obu instancji, wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. (sygn. akt II SA/Lu 880/07). W wyroku tym Sąd pierwszej instancji zalecił organom dokładne ustalenie czy dokonane przez J. S. roboty budowlane na jego działce nr [...], obejmujące przebudowę zjazdu z drogi powiatowej, spowodowały zmianę stanu wody na gruncie oraz czy powodują one wyrządzenie szkody na gruntach sąsiednich – w szczególności na działce nr [...] należącej do Z. P. Brak tych ustaleń w sprawie uniemożliwił jej merytoryczną ocenę przez Sąd w aspekcie przepisów art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Powodem kolejnego uchylenia decyzji organów obu instancji był brak uwzględnienia wskazówek zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (II SA/Lu 880/07) co do dalszego postępowania i nadal niezgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie niespornego stanu faktycznego w sprawie. Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparta została ponownie na obu podstawach art. 174 ust. 2 p.p.s.a. Za chybiony Sąd kasacyjny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie. Uzasadnienie tego zarzutu w ocenie Sądu kasacyjnego sprowadza się do polemiki z usprawiedliwionym stanowiskiem i ponowną słuszną oceną Sądu pierwszej instancji. W świetle materiałów sprawy należy podzielić stanowisko ocenne Sądu pierwszej instancji, iż organy, mimo dokładnych wskazówek, nadal nie wyjaśniły sprawy i nie dokonały żadnych ustaleń faktycznych. Przywołując treść art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, stanowiącego, że "właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, ze szkodą dla gruntów sąsiednich, ma obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie". Jeżeli spowodowane zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Sąd pierwszej instancji prawidłowo podnosi stwierdzoną sprzeczność wewnętrzną ustaleń organów, które z jednej strony ustalają, że przebudowa zjazdu na działce nr [...] J. S. i podniesienie poziomu działki o 1,5 m nie zmieniło stanu wody na gruncie działki sąsiedniej nr [...] należącej do Z. P. Nie ma więc powodów do nakazania przywrócenia stanu poprzedniego bądź wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Równocześnie ustala się, że choć nie zmienił się kierunek naturalnego spływu wód opadowych i roztopowych to został zmieniony kierunek odpływu wód od wylotu przepustu drogowego w taki sposób, że spływa na działkę gminną nr [...]. Jak zauważył Sąd pierwszej instancji organy nadal nie wyjaśniły z jakich powodów zmianę kierunku odpływu wód nie uznano za zmianę stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 29 ust. 1 prawa wodnego, skoro przepis ten nie dokonuje żadnego zróżnicowania co do rodzaju zmiany stanu wody na gruncie. Chodzi o stan faktyczny będący skutkiem wykonania określonych czynności przez właściciela nieruchomości. Ponadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z opinii technicznej wykonanej w sprawie nie można wywieźć, że nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie, tj. na działce nr [...] J. S. Opinia techniczna zdaniem Sądu jest nieczytelna i niejasna. To stanowisko ocenne Sądu pierwszoinstancyjnego należy w pełni podzielić. Sąd kasacyjny dodatkowo zauważa, iż nie wiadomo przez jakiej specjalizacji zawodowej osobę, została sporządzona powyższa opinia techniczna. Jej autor W. J. z przekroczeniem uprawnień biegłego sprecyzował rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, wnosząc o wydanie przez Wójta Gminy w I. decyzji odmawiającej przywrócenia stanu poprzedniego wody na działce J. S. (k. 9 opinii). Taka opinia musi budzić zastrzeżenia co do swej wartości dowodowej. Nie zauważa tego organ odwoławczy kontrolujący decyzję w ramach złożonego odwołania przez Z. P. Zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w sprawie brak jest własnych ustaleń stanu faktycznego, dokonanych przez organ zarówno pierwszej instancji jak i organ odwoławczy. Przytacza się opinię biegłego W. J., że obliczenia hydrologiczne i hydrouliczne jak i część graficzna wykazują brak podstaw do stwierdzenia, że wody zalewające posesję skarżącej P. mają spowodować szkody w jej zabudowaniach na nieruchomości. Brak jest jednoznacznego wyjaśnienia, czy to zalewanie działki nr [...] Z. P. istniało przed przebudową zjazdu na działce nr [...] J. S., czy zaistniało jako skutek tej przebudowy, jeśli nie, to z jakich konkretnie przyczyn działka [...] jest zalewana. Należy zauważyć, iż w uzasadnieniu swego wyroku Sąd pierwszej instancji ponownie uchylając zaskarżoną decyzję, precyzyjnie przytoczył przyczyny rozstrzygnięcia, wykazując wady i braki przeprowadzonego postępowania organów obu instancji. Do błędów podstawowych zaliczył brak ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz sprzeczności w stanowisku cennym co do przyczyn zalewania działki nr [...] Z. P. Sąd ten zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. ponownie zawarł wskazówki dla organów w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, co powinno pozwolić na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w aspekcie przepisów art. 29 prawa wodnego. W świetle powyższych rozważań, podzielając słuszność stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż sprawa, mimo przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego, nie została dostatecznie wyjaśniona dla stanowczego orzekania – Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przez ten Sąd pierwszoinstancyjny zarzuconego w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego art. 29 ust. 1 prawa wodnego. Sąd kasacyjny zauważa też, iż powyższy zarzut został nieprawidłowo sformułowany, bowiem naruszenie przepisu prawa materialnego może polegać na błędnej interpretacji bądź niewłaściwym zastosowaniu przepisu. Nie może polegać naruszenie prawa materialnego na zarzucie, że nie wyjaśniono stanu faktycznego. Taki zarzut odnosi się do naruszenia przepisów postępowania, o którym stanowi art. 174 ust. 2 p.p.s.a. W podsumowaniu rozważań powyższych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły skutecznie podważyć trafności wyroku Sądu pierwszej instancji. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Sąd kasacyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.