II FSK 1967/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak (sprawozdawca), Sędziowie NSA Tomasz Zborzyński, del. WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant Anna Dziosa, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. Kopalni [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. (obecnie G. K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 152/09 w sprawie ze skargi Z. Kopalni [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w C.(obecnie G. K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 8 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I. 1. Burmistrz Gminy i Miasta L. postanowieniem z dnia 26 maja 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia [...] Kopalniom [...] S.A. w C. wysokości podatku od nieruchomości za 2006 r., wobec wątpliwości co do rzetelności danych zawartych w deklaracji na ten podatek. Spółka deklarację podatkową skorygowała po raz pierwszy w dniu 20 lutego 2006 r., po raz drugi w dniu 29 czerwca 2006 r., a po raz trzeci w dniu16 listopada 2006 r. 2. Decyzją z dnia 29 października 2007 r. Burmistrz Gminy i Miasta L. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za wskazany wyżej rok. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 12 lutego 2008 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia rozstrzygnięcia było błędne przyjęcie do obliczeń podatkowych danych z ewidencji gruntów i budynków, dotyczących rekultywacji gruntów o powierzchni 77.1502 ha, zamiast 80,8753 ha. Powierzchnia zrekultywowanych gruntów została określona w decyzji Starosty L. z dnia 9 października 2002 r. w przedmiocie zakończenia rekultywacji gruntów w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych kopalni kruszywa R., znajdujących się pod lustrem wody realizowanego zbiornika retencyjnego "R. - Zbiornik" oraz brak uzasadnienia dokonanych korekt deklaracji podatkowych, niewyjaśnienie podstawy wyłączenia z opodatkowania budynków pozostałych o pow. 72 m2, a także brak wskazania w jaki sposób i w jakiej kwocie zostały opodatkowane budowle. 4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji w dniu 29 sierpnia 2008 r. wydał decyzję, w której określił spółce podatek od nieruchomości za 2006 r. w niższej kwocie. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy uznał, że dane wykazane przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2006 r., po uwzględnieniu korekt, nie oddają stanu faktycznego i są nierzetelne. Podał, że określając zobowiązanie podatkowe oparł się na danych wynikających z wypisów z ewidencji gruntów i budynków, przyjmując, że w 2006 r. spółka była właścicielem gruntów o łącznej powierzchni 440,0165 ha. Do opodatkowania podatkiem rolnym zadeklarowała 172,70 ha, po czym dokonała korekty tych gruntów do wysokości gruntów rolnych 179,05 ha. Natomiast powierzchnia 260,35 ha została zadeklarowana przez spółkę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z czego 80,8753 ha w pozycji grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne i elektrownię wodną. Organ podatkowy ustalił również, że spółka w deklaracjach na podatek rolny i podatek od nieruchomości wykazała powierzchnię o 0,6165 ha mniejszą niż ta, która wynika z ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym w uzasadnieniu decyzji podał, że przy określaniu spółce zobowiązania podatkowego wziął pod uwagę także tę powierzchnię przyjmując, że została ona pominięta w deklaracji, a w istocie była we władaniu spółki. Podał, że stan taki potwierdzają dane z ewidencji gruntów (stan w 2006 r.), a także dane wskazane w deklaracji na podatek rolny. 5. We wniesionym od tej decyzji odwołaniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 194 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając zarzuty spółka wskazała, że organ podatkowy pierwszej instancji, wbrew przepisom art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie uznał zadeklarowanych przez podatnika gruntów o powierzchni 80,8753 ha za grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne lub elektrownie wodne. Zdaniem spółki grunty o powierzchni 80,8753 ha, wpisane jako wody stojące, od 2002 r. należą do zbiornika wodnego objętego planem zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Już w latach wcześniejszych, to jest od 2002 r. podnosiła, że obszar zbiornika wynosił łącznie 148,16 ha, lecz błędnie został uznany za teren zrekultywowany w kierunku wodnym tylko w zakresie 80,8753 ha. W tej sprawie spółka domagała się wprowadzenia odpowiednich zmian w ewidencji gruntów i budynków. Za całkowicie sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym spółka uznała niezakwalifikowanie przez organ podatkowy pierwszej instancji wskazanego wyżej obszaru jako zbiornika wodnego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka podniosła, że takie stanowisko jest sprzeczne z materiałem dowodowym oraz przedstawioną przez nią opinią rzeczoznawców. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. decyzją z dnia 8 grudnia 2008 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ podatkowy pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, w oparciu o dane z ewidencji gruntów ustalił, że spółka w 2006 r. była właścicielem gruntów o ogólnej powierzchni 440,0165 ha. Natomiast ustalenie działek objętych podatkiem od nieruchomości zostało dokonane przez odjęcie działek objętych podatkiem rolnym. Skoro do opodatkowania podatkiem rolnym spółka zadeklarowała 179,0500 ha, to do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, pozostało 2.609.665 m2 powierzchni gruntów. Podkreślono przy tym, że spółka nie kwestionowała wielkości powierzchni gruntów przyjętej przez organ podatkowy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak i podatkiem rolnym, gdyż w istocie zastrzeżenia strony budzi kwalifikacja gruntów objętych podatkiem od nieruchomości do określonej kategorii stawki podatkowej. Jeśli zaś chodzi o decyzję Starosty L. z dnia 9 października 2002 r., w której orzeka się o zakończeniu rekultywacji w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych i jej wpływu na opodatkowanie 80,8753 ha, gruntów to organ odwoławczy wskazał, że z momentem kiedy decyzja o zakończeniu rekultywacji stała się ostateczna grunty straciły związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a tym samym przedmiotowe grunty w 2006 r. nie były związane z działalnością eksploatacyjną. Dalej organ wywodził, że z decyzji rekultywacyjnej wynika również, iż przedmiotowe grunty stanowią część lustra wody przyszłego zbiornika retencyjnego, a zakończone prace stanowią etap tej budowy, co z kolei prowadzi do wniosku, że na gruntach tych nie może być prowadzona także inna działalność gospodarcza ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), przez co opodatkowanie tych wód stawką właściwą dla gruntów pozostałych w zaskarżonej decyzji uznano za trafne. Organ odwoławczy odnosząc się do opodatkowania przez spółkę gruntów o pow. 80,8753 ha, jako gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne oraz do wskazanego w odwołaniu obszaru gruntów o powierzchni 148,16 ha, który jak podawała strona został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków z dniem 5 lutego 2008 r. symbolem Ws, spowodował, że obszar ten należało uwzględnić jako zbiornik wodny. Uznał wskazaną wyżej kwalifikację za błędną. Ustalenie powyższe oparto o stanowisko Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Inspektorat w Z. zajęte w piśmie z dnia 9 maja 2005 r. Wynikało z niego, że prowadzona przez skarżącą spółkę przy współudziale Elektrowni [...] budowa zbiornika R. [...] "nie odgrywa żadnej roli w ochronie przeciwpowodziowej przyległych terenów oraz położonych poniżej zbiornika" oraz w którym stwierdzono, że "budowy zbiornika nie rozpoczęto". Zdaniem organu odwoławczego brak jest jakichkolwiek dowodów, że zbiornik został wybudowany, a także, że stanowiłaby jedyną przesłankę do sklasyfikowania tego obszaru w 2006 r. jako zbiornika wodnego retencyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wskazało w uzasadnieniu decyzji, że budowa zbiornika retencyjnego jest inwestycją, której zakończenie stwierdza stosowny protokół odbioru, a takich dowodów spółka nie przedstawiła. 7. W skardze na powyższą decyzję spółka, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzuciła naruszenie art. 120, art. 122, art. 180, art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez przeprowadzenie postępowania z naruszeniem prawa i przy zaniechaniu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, a także braku wszechstronnej oceny materiału dowodowego, oraz częściowe jego pominięcie, oraz art. 210 § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; art. 81 Ordynacji podatkowej przez pominięcie deklaracji korygującej złożonej przez stronę, tak w zakresie gruntów jak i budynków; art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego pominięcie pomimo wykazania przez skarżąca spółkę stanowiska właściwego organu, to jest Starosty L. o zakwalifikowaniu gruntów o łącznej powierzchni 148 ha jako powierzchni zbiornika wodnego (Ws) według stanu istniejącego już w 2002 r.; art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego pominięcie i bezpodstawne przyjęcie, że w toku postępowania podatkowego skarżący przedłożył dane o sposobie użytkowania gruntów, w tym rolnych, dotyczące 2007 r., podczas gdy przedłożone zestawienie tych gruntów rolnych i związanych z działalnością gospodarczą odpowiadało wypisom z rejestru gruntów za 2006 r.; art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, przez ich pominięcie; art. 22 § 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 68 ust.4 oraz zał. nr 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przez ich pominięcie; art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że skoro na gruntach o powierzchni 80,8753 ha nie może być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych, to tym samym opodatkowanie tych wód podlega zasadom wskazanym w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, podczas gdy tereny te stanowią zbiornik wodny w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1lit. b tej ustawy. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zasadnym jest wskazanie, iż wbrew zarzutom skargi zakres sporu pomiędzy stronami sprowadza się w istocie do kwestii prawidłowego przyporządkowania pod względem podatkowym gruntów o powierzchni 80,8753 ha, względem których Starosta L. decyzją z dnia 9 października 2002 r. uznał za zakończona rekultywację w kierunku wodnym terenów poeksploatacyjnych. Skarżąca spółka w deklaracji i jej korektach za 2006 r. ujawniała tę część swoich gruntów jako "grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne", natomiast organy podatkowe stanęły na stanowisku, że spółka nie była uprawniona do takiej kwalifikacji przedmiotowych gruntów, gdyż powinny być one zaliczone do gruntów pozostałych. Zagadnieniem, które pojawiło się w sprawie, była kwestia treści i aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków w kontekście, zmian jakie na przestrzeni ostatnich lat zachodziły na wskazanym obszarze, na którym skarżąca spółka prowadziła działalność gospodarczą. Sąd wskazał, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych z datą złożenia wniosku), a zatem nie ma możliwości historycznego korygowania danych ujawnianych w tej ewidencji. W tej sytuacji wszelkie działania skarżącej spółki zmierzające do zmiany, uwidocznionych w ewidencji w 2006 r., danych, po upływie tego roku podatkowego, słusznie zostały potraktowane przez organy podatkowe jako nie mające wpływu na wynik przedmiotowego postępowania. Dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania w postaci wodnego zbiornika retencyjnego nie jest wystarczające ujęcie go w prowadzonej ewidencji gruntów i budowli pod symbolem "Ws", lecz koniecznym jest również posiadanie stosownego pozwolenia wodnoprawnego oraz odbioru technicznego, który świadczyłby o zakończeniu prac inwestycyjnych (budowlanych) i oddaniu tego zbiornika (obiektu) do użytkowania. W tym zakresie Sąd uznał za zasadnie stanowisko organów podatkowych, że budowa zbiornika retencyjnego w 2006 r. nie została zakończona, gdyż przedstawione przez spółkę pisma, decyzje, pozwolenia na budowę oraz prywatna opinia rzeczoznawców, nie są dowodami, które wskazują, że przed 2006 r., a najpóźniej w tym roku podatkowym, został wybudowany zbiornik retencyjny. Wobec niewykazania przez spółkę braku związku spornych gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą, Sąd stanął na stanowisku, że organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały sporne grunty o powierzchni 80,9753 ha jako grunty, na których po przeprowadzeniu rekultywacji nie może być prowadzona działalność gospodarcza ze względów technicznych, do kategorii gruntów pozostałych, natomiast powierzchnię 1.800.912,00 m2, obliczoną po odjęciu gruntów objętych podatkiem rolnym, jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie doszło także do naruszenia przywołanych przez spółkę pozostałych przepisów postępowania, w tym art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 194 § 3 i 4 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej. 9. Skargę kasacyjną wniosła spółka. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, to jest: - art.145 §1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dokonanie niewłaściwych ustaleń faktycznych i pominięcie wydania przez organy podatkowe zaskarżonej decyzji z obrazą: a/ art. 120 i 122 oraz art.191 Ordynacji podatkowej w tym przyjęcie, że zbiornik wodny retencyjny nie został wybudowany, pomimo odmiennej w tym zakresie opinii wydanej przez rzeczoznawców z Katedry Kształtowania i Ochrony Środowiska Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie z kwietnia 2008 r oraz decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2006 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych wodnych w tym jazu spustowego, usytuowanych na tym zbiorniku, oraz treści wpisów do ewidencji gruntów dokonanych na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268) oraz § 68 ust.4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (Dz. U. z 2001, Nr 38, poz. 454) a także definicji wskazanej w załączniku nr 6 do tego rozporządzenia. b/ art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że przedłożone przez skarżącego pisma Starosty Powiatowego z dnia 3 stycznia 2008 r. oraz z dnia 5 lutego 2008 r. oraz milcząca interpretacja tego organu z wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. nie stanowi przeciwdowodu w stosunku do treści wpisów w ewidencji gruntów i budynków istniejących w roku 2006 odnośnie gruntów o powierzchni 67,1847 ha pod zbiornikiem wodnym, pomimo, że dokumenty te wprost negowały zasadność wpisów, na treści których oparta została zaskarżona decyzja. c/ art. 81 i art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez pominięcie deklaracji korygującej złożonej przez skarżącą w toku postępowania w zakresie gruntów rolnych, a także przedłożonych wykazów bonitacji i rejestru gruntów wydawanych skarżącemu w dniu 9 listopada 2006 r. oraz w dniu 13 listopada 2006 r., jak również zaświadczenia Starosty Powiatowego z dnia 9 stycznia 2009 r. w którym organ ten poświadczył, że wpisy te aktualne były także w roku 2006. - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wadliwe i niepełne przedstawienie stanu faktycznego przez Sąd i błędne dokonanie oceny pod względem zgodności z prawem, z jednoczesnym brakiem wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia a także przyjęcia, że grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy z mocy prawa związane są z działalnością gospodarczą, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaniechanie kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w niej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w niniejszej sprawie, - art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nierozstrzygnięcie sprawy w granicach skargi oraz wydanie merytorycznego wyroku pomimo, że stan faktyczny ustalany przez organy obu instancji jest wzajemnie sprzeczny i zebrany został z naruszeniem przepisów wyżej wskazanych, a także budził poważne wątpliwości, - art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi pomimo nie wyjaśnienia jej treści, 2) prawa materialnego przez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, to jest: - art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę do przyjęcia definicji "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" oraz błędne w tym zakresie odwołanie się do art.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a także przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej, - art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, oraz art.1 pkt 4 tej ustawy - przez jego błędne zastosowanie, - § 68 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków - przez niewłaściwą wykładnie tego przepisu oraz załącznika nr 6 do rozporządzenia. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 10. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że treść znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, potwierdza zasadność stanowiska zajętego w zaskarżonym wyroku, że istotą sporu w sprawie jest legalność zaliczenia przez organy podatkowe do tzw. gruntów pozostałych, gruntów skarżącej spółki, uznanych za zrekultywowane przez Starostę L. decyzją z dnia 9 października 2002 r. Natomiast w toku postępowania nie budziła kontrowersji powierzchnia gruntów rolnych przyjęta przez organy podatkowe do opodatkowania podatkiem rolnym, gdyż przedmiotem postępowania był podatek od nieruchomości a nie podatek rolny, co wynika z treści zaskarżonej w sprawie decyzji organu odwoławczego. Z tego też względy nie może być uznany za trafny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 81 i art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do pozostałych zarzutów naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i Ordynacji podatkowej, a więc przepisów postępowania, stwierdzić trzeba, że również nie zasługują one na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się kserokopia pisma Biura Administracyjno – Prawnego Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 19 grudnia 2008 r. (k. 60 akt sądowych), złożonego przez skarżącą spółkę, z którego w sposób jednoznaczny wynika, że w wyniku "wybudowania jazu wpustowego R. nie powstał zbiornik retencyjny a jedynie stopień o stałej rzędnej normalnego piętrzenia (NPP). Stopień ten nie posiada rezerwy powodziowej i nie ma wpływu na warunki przepływu wód powodziowych". Adresatem powołanego pisma jest wprawdzie Zarząd Zlewni w J. lecz jego treść potwierdza informacje zawarte w piśmie z dnia 9 maja 2005 r. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Inspektorat w Z. Na pismo to powołał się organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organów podatkowych w tym zakresie nie było dowolne a oparte na treści znajdujących się w aktach sprawy dokumentach. Brak jest więc podstaw, aby zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej uznać za zasadne. Dodać przy tym należy, że w świetle brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustalony w sprawie stan faktyczny dawał podstawę do określenia skarżącej spółce od spornego areału gruntu podatku od nieruchomości za 2006 r. według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych, a nie dla gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy). W sposób analogiczny należało odnieść się do zarzutów wymienionych w pkt 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej. Wedle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków, a więc i podatku od nieruchomości. Takie brzmienie przepisu ustawy prowadzi do wniosku, że wskazanymi danymi związany jest organ podatkowy dokonujący wymiaru podatku. Podkreślić trzeba, że muszą być to dane aktualne w danym roku podatkowym. Trafnie więc wskazano w zaskarżonym wyroku, że wprowadzone dane do omawianej ewidencji nie mogą działać wstecz, a więc treść wpisów do ewidencji dokonanych w 2008 r. nie może oddziaływać na prawidłowość wpisów do ewidencji istniejących w 2006 r. W postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie są uprawnione do oceny zgodności ze stanem rzeczywistym wpisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. Nie oznacza to oczywiście, że treść tych wpisów nie może być kwestionowana. Może to jednak nastąpić tylko w odrębnym postępowaniu, przed organami właściwymi do prowadzenia stosownych ewidencji. Odmienne rozumienie norm zawartych w powołanym przepisie art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oznaczałoby przyzwolenie na istnienie niepewności w obrocie prawnym, to jest w zakresie faktycznej i prawnej sytuacji danego gruntu lub budynku. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone powołanym wyżej przepisem. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, skład orzekający nie znalazł podstaw do uznania, że stan faktyczny sprawy został w zaskarżonym wyroku przedstawiony wadliwie lub w sposób niepełny. Treść uzasadnienia wyroku wskazuje na to, że zostało ono sporządzone w oparciu o przedstawione Sądowi akta sprawy. Z kolei podkreślenia wymaga, że we wskazanym wyżej przepisie postępowania sądowoadministracyjnego, ustawodawca nakazał zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Niezrozumiałe są pozostałe zarzuty zawarte w pkt 2 petitum skargi. W świetle brzmienia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie może budzić wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r. gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej były grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Przywołany w skardze art. 2 ust. 2 wymienionej ustawy zawiera z jednej strony wykaz gruntów nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z drugiej zaś stanowi, że wyłączenie to nie ma zastosowania do gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zestawienie treści obu omówionych przepisów nie daje podstaw do przyjęcia zarzutu o ich wzajemnej sprzeczności, gdyż regulują on całkowicie różne zagadnienia. Jako niezasadny należy ocenić zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli wydanej w sprawie decyzji administracyjnej. Domaganie się kontroli poprawności merytorycznej zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia prowadziłoby do przekroczenia zakresu kontroli sądowej, określonego w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść motywów zaskarżonego wyroku przeczy wywodom skargi kasacyjnej w omawianym zakresie. Sąd postąpił bowiem zgodnie z normą prawną zawartą w powołanym przepisie, rozstrzygając sprawę w jej granicach. Wyznaczał je przedmiot rozstrzygnięcia poddanego kontroli sądowej, a mianowicie podatek od nieruchomości należny od skarżącej spółki za 2006 r. Natomiast dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena materiału dowodowego, odmienna od oczekiwanej przez skarżącą spółkę, nie może stanowić o naruszeniu wskazanego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego. Nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi konsekwencję oceny zasadności naruszenia pozostałych przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego w powiązaniu z przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzuty naruszenia prawa materialnego, zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługują na uwzględnienie. Treść norm prawnych zawartych w art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 została poprawnie zrozumiana przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, co stanowiło już przedmiot wcześniejszych rozważań w niniejszym uzasadnieniu. Natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego nie jest trafny, gdyż w skardze kasacyjnego nie zakwestionowano skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego przez organy podatkowe, który następnie w rezultacie dokonanej kontroli sądowej nie został podważony. Powołanie się w motywach zaskarżonego wyroku na art. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która nie miała istotnego wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.