I OSK 1447/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 165/09 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności 1/ uchyla zaskarżony wyrok; 2/ uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Siedlec z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] w części odmawiającej przyznania A. S. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc sierpień 2007r. UZASADNIENIE. Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 165/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach, z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawniości. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Siedlec Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Siedlcach przyznał A. S. zasiłek pielęgnacyjny z tytułu niepełnosprawności, od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2009 r., w wysokości 153 zł miesięcznie. Powołał się na przepisy art. 16 ust.1 i 3 oraz art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz.992 ze zm.), rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. Nr 130, poz.903) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz.881 ze zm.). Kierownik wskazał, że sprawa jest ponownie rozpatrywana. Poprzednia decyzja, z dnia [...] września 2007 r., została uchylona. Przyznawała ona stronie prawo do zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 1 września 2007 r. Wnioskodawczyni podniosła w odwołaniu, że składała wniosek w lipcu, lecz nie został on przyjęty, bo był niekompletny. Stwierdziła także, iż nie uzyskała informacji o konieczności złożenia zaświadczenia z Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Kontynuując uzasadnienie Kierownik podał, że na tablicy ogłoszeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie wywieszona była informacja o konieczności składania wniosków o kontynuację świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności wraz z zaświadczeniem o ubieganiu się o wydanie ponownego orzeczenia o niepełnosprawności, najpóźniej w miesiącu następującym po miesiącu, w którym orzeczenie poprzednie utraciło ważność. Organ ustalił, że w dniu [...] września 2007 r. A. S. złożyła wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Siedlcach. Z orzeczenia wynika, że A. S. jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a niepełnosprawność powstała przed 16 rokiem życia. Poprzednio wydane orzeczenie o niepełnosprawności utraciło moc z dniem 31 lipca 2007 r. Ponowne orzeczenie zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2007 r., na podstawie wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. W tej sytuacji, na mocy art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń ustala się od miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak, niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Wniosek A. S. został złożony we wrześniu i dlatego zasiłek pielęgnacyjny przyznano od tego miesiąca. W rejestrze nie odnotowano złożenia wniosku w lipcu 2007 r. oraz w sierpniu 2007 r. W odwołaniu A. S. podtrzymała twierdzenie o odmowie przyjęcia jej wniosku z powodu braku orzeczenia o niepełnosprawności. Nie informowano jej, ani nie żądano od niej zaświadczenia z Powiatowego Zespołu. Nie było żadnych informacji na tablicy ogłoszeń. Nie ma jej w rejestrze wniosków bo pracownica MOPR nie przyjęła wniosku. Orzeczenie wydano [...] sierpnia 2007 r., co stanowi ciągłość, i to uprawnia do przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium powołało się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 16 ust.1-3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz.992 ze zm.). Przypomniał ustalenia faktyczne wynikające z akt sprawy. Stwierdził, ze wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego został złożony w dniu [...] września 2007 r. Do wniosku dołączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] sierpnia 2007 r., wydane na okres do dnia 30 sierpnia 2009 r. Poprzednie orzeczenie utraciło ważność w lipcu 2007 r. Wniosek o wydanie nowego orzeczenia został przez A. S. złożony w dniu [...] lipca 2007 r. Z uwagi na złożenie wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w dniu [...] września 2007 r., organ pierwszej instancji ustalił prawo do wnioskowanego świadczenia zgodnie z art. 24 ust. 3a ustawy o świadczeniach rodzinnych od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego, tj. od miesiąca września. Z tych względów, zdaniem Kolegium, nie można było przyznać zasiłku pielęgnacyjnego za okres wcześniejszy, niż przed złożeniem wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. S. powołała się na zarzuty podniesione w odwołaniu. Podkreśliła, że MOPR odmówił przyjęcia wniosku o zasiłek pielęgnacyjny z uwagi na brak orzeczenia. Nie poinformował jej o złożeniu zaświadczenia z Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Podniosła, że w miesiącu sierpniu 2007 r. wstrzymano płatność zasiłku. Nie wydano natomiast decyzji w tym zakresie. Domagała się pomocy w uzyskaniu zaległego zasiłku pielęgnacyjnego za sierpień 2007 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi. Powtórzyło wywody i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po ponownym przeanalizowaniu odwołania, wszystkich zebranych w sprawie materiałów dowodowych, treści decyzji oraz skargi, nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia swojej decyzji. Skargę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Według Sądu pierwszej instancji, stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Jako materialną podstawę rozstrzygnięcia Sąd podał przepis art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz.2255 ze zm.). Wskazał, że zgodnie z art. 24 ust.2 i 3a, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego; w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenił, że z uwagi na złożenie wniosku w dniu [...] września 2007 r., nie jest zasadne domaganie się przez skarżącą przyznania zasiłku od 1 sierpnia 2007 r. Nie może być uwzględniony zarzut, że argumentacja skarżącej jest zbieżna z kierunkiem nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych. Stosownie do zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, mają obowiązek stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji. Sąd podzielił zarzut skargi, iż skutki prawne udzielenia nieprawidłowej informacji nie powinny obciążać strony, jednak z akt administracyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wniosek został złożony we wrześniu 2007 r., a nie w sierpniu 2007 r., co zgodnie z art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, uniemożliwiło przyznanie świadczenia od 1 sierpnia 2007 r. Skargę kasacyjną złożyła A. S. reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych w związku z art. 8 i art. 69 Konstytucji RP, polegające na sprowadzeniu zagadnienia, od jakiej daty należy przyznać prawo do świadczenia rodzinnego uzależnionego od niepełnosprawności do literalnego odczytania treści art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, - w trybie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz w związku z art. 26 ust.6 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez oddalenie skargi na decyzję SKO pomimo, że z akt sprawy wynika, że organ administracji orzekł w sprawie wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku bez ustalenia stanu faktycznego sprawy. Naruszenie polega na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracji oddalił skargę w sytuacji, gdy skarżona decyzja została wydana w oparciu o domniemany, lecz nieustalony stan faktyczny sprawy, pomimo ze zebrany przez SKO materiał dowodowy w sprawie okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości. Sąd nie dostrzegł, ze materiał dowodowy mógł zostać uzupełniony o przesłuchanie świadka – pracownika MOPR w Siedlcach – na okoliczność stawienia się skarżącej w lipcu 2007 r. w siedzibie organu z niekompletnym wnioskiem w celu jego złożenia, na okoliczność odmowy przyjęcia niekompletnego wniosku skarżącej o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, jak również na okoliczność udzielenia przez pracownika organu skarżącej niepełnych lub niewłaściwych informacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca zauważyła, że według orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2007 r., niepełnosprawność istnieje od [...] czerwca 2000 r. Wolą skarżącej było aby organ przyznał jej świadczenie na kolejny okres następujący bezpośrednio po dacie końcowej okresu, na który uprzednio zostało przyznane świadczenie, to jest ustalił prawo do tego świadczenia począwszy od 1 sierpnia 2007 r. Nawiązując do literalnego brzmienia art. 34 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, skarżąca stwierdziła, że zagadnienia kontynuacji prawa do zasiłku z tytułu niepełnosprawności nie należy postrzegać wąsko, z uwagi na cel przepisu, którym jest regularne częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Przytaczając obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 382/08, skarżąca podkreśliła, że rozumienie przepisu w sposób wskazany w zaskarżonym wyroku ogranicza prawo do świadczenia tworząc przerwy czasowe w jego pobieraniu tylko dlatego, że uprawniony nie mógł złożyć wniosku o ustalenie prawa z uwagi na brak orzeczenia stwierdzającego kontynuację niepełnosprawności. Uzasadnienie zarzutu proceduralnego zawierało powtórzenie tezy sformułowanej w podstawie procesowej skargi kasacyjnej o braku stosownych ustaleń faktycznych. Nadto skarżąca stwierdziła, iż art. 26 ust.6 ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi rozwinięcie zasady wyrażonej w art. 9 K.p.a. Zaakcentowała szczególne obowiązki organów w zakresie udzielania informacji w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Odnotowała pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 840/08,, według którego obowiązek przewidziany w art. 26 ust.6 powinien przybrać formę pisemnego pouczenia kierowanego do strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. Należało podzielić zarzut błędnej wykładni art. 24 ust.3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz.992 ze zm.) w zakresie daty, od której przysługuje zasiłek pielęgnacyjny w razie utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności i uzyskania ponownie orzeczenia o niepełnosprawności, stanowiącego kontynuację poprzedniego orzeczenia. W dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten stanowił, że w przypadku utraty ważności orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, jeżeli osoba niepełnosprawna uzyska ponownie orzeczenie o niepełnosprawności lub odpowiednim stopniu niepełnosprawności stanowiące kontynuację poprzedniego orzeczenia, prawo do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności ustala się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym upłynął termin ważności poprzedniego orzeczenia, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym osoba złożyła wniosek o kontynuację świadczenia rodzinnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie utożsamia się z poglądem, według którego zagadnienia, od jakiej daty należy przyznać prawo do świadczenia rodzinnego uzależnionego od niepełnosprawności w przypadku kontynuacji orzeczenia o niepełnosprawności, nie można sprowadzić do literalnego odczytania treści przytoczonego przepisu art. 24 ust.3a (patrz: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 382/08, niepublikowanego, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 518344). Przede wszystkim nie należy odczytywać przepisu w ten sposób, że prawo do kontynuacji świadczenia rodzinnego uzależnionego od niepełnosprawności jest ustalane wyłącznie od miesiąca w którym osoba złożyła wniosek o wydanie decyzji przyznającej prawo do świadczenia rodzinnego. Tak rozumiany przepis jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji RP., o czym sąd rozpoznający sprawę jest władny orzec, w oparciu o art. 8 ust.2 Konstytucji RP, nie naruszając kompetencji Trybunału Konstytucyjnego. Zmiana aktu normatywnego nieusuwajaca kwestionowanej niezgodności aktu (przepisu) prawnego Konstytucją nie skutkuje zaistnieniem przesłanki rzeczy osądzonej przez Trybunał i nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania przed Trybunałem (por. pkt 4 uzasadnienia prawnego wyroku TK z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt K. 34/99, OTK 2000/5/142). W ocenie składu orzekającego, skutkiem orzeczenia kwestionującego konstytucyjność przepisu, jest nadto możliwość dokonania oceny konstytucyjności przez sąd administracyjny przepisu zmienionego, ale nieusuwajacego zakwestionowanej niezgodności Jest to przypadek oczywistej niekonstytucyjności (patrz: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1369/07, niepublikowanego, treść[w:] System Informacji Prawnej LEX nr 509708; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 471/08, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 478694). Sposób rozumienia przepisu art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika z wyroku TK z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt P 28/07 (OTK-A 2007/9/106). W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny ocenił, że zgodnie z przywołanymi jako wzorce konstytucyjne przepisami art. 2 oraz art. 69 Konstytucji RP, prawo osoby do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego nie powinno być ustalane w oderwaniu od całości regulacji dotyczącej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, zamieszczonej nie tylko w ustawie o świadczeniach rodzinnych, ale także w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Regulacja ta, łącznie w dwóch postępowaniach, ma prowadzić do uzyskania decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny. Od momentu wskazanego w orzeczeniu ustalającym istnienie niepełnosprawności osoba zainteresowana ma prawo uzyskać zasiłek pielęgnacyjny. Wyrok TK z dnia 23 października 2007 r. może być odnoszony do przepisu art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo ze przedmiotem kontroli konstytucyjnej był przepis art. 24 ust.2 tej ustawy. Nowy stan prawny, dotyczący daty od której przysługuje zasiłek pielęgnacyjny po kontynuacji orzeczenia o niepełnosprawności, wprowadzony dodaniem przepisu art. 24 ust.3a, nie usunął bowiem niezgodności z Konstytucją RP orzeczonej na tle przepisu art. 24 ust.2. Zauważyć można, że zarówno art. 188 Konstytucji RP, jak i przepisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.643 ze zm.) nie dają podstaw do badania zgodności między normami prawnymi tej samej rangi (patrz: wyrok TK z dnia 8 października 2002 r., sygn. akt K 36/00, OTK-A 2002/5/63). Podkreślić w związku z tym warto, że Trybunał zbadał zgodność art. 24 ust.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie tyle w odniesieniu do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, ile w stosunku do art. 2 w związku z art. 69 Konstytucji RP. Zakwestionowanie konstytucyjności literalnego brzmienia przepisu art. 24 ust.2 skutkowało koniecznością poszukiwania normy regulującej sporne zagadnienie procesowo-materialne, w taki sposób, aby dostrzeżony przez Trybunał konstytucyjny wymóg udzielania przez władze publiczne pomocy osobom niepełnosprawnym w zabezpieczaniu ich egzystencji oraz zachowania ciągłości prawa do zasiłku pielęgnacyjnego przy kontynuacji niepełnosprawności był osiągnięty. Tak samo jak w poprzednim stanie prawnym, badanym przez Trybunał w sprawie P 28/07, jak i w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, wymogi konstytucyjne odnośnie daty od której zasiłek przysługuje, spełnia odpowiedni przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych (w niniejszej sprawie art. 24 ust.3a) odczytywany łącznie z przepisami ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz art. 2 i art. 69 Konstytucji RP. Skoro osoba niepełnosprawna złożyła wniosek o wydanie nowego orzeczenia o niepełnosprawności w okresie ważności poprzedniego orzeczenia, uzyskała orzeczenie potwierdzające kontynuację niepełnosprawności i po uzyskaniu tego orzeczenia niezwłocznie złożyła wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego, to w świetle odczytanego z zastosowaniem reguł wykładni konstytucyjnej, celowościowej oraz systemowej przepisu art. 24 ust.3a ustawy o świadczeniach rodzinnych, osoba ta ma prawo do zasiłku pielęgnacyjnego za okres, w którym z powodu trwającego postępowania o wydanie orzeczenia nie była w stanie złożyć wniosku z wymaganymi dokumentami, a była w dalszym ciągu osobą niepełnosprawną. W tej sytuacji, jednocześnie przyjmując, że nie było naruszeń postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 134 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w części odmawiającej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc sierpień 2007 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżyła jedynie tę część decyzji w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, która odmawiała przyznania jej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego za sierpień 2007 r. W pozostałej części zaskarżona decyzja uprawomocniła się. Ponownego rozpatrzenia wymaga zatem, z uwzględnieniem wskazań co dalszego postępowania i oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, tylko wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego za miesiąc sierpień 2007 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Do wydania orzeczenia w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.