I SA/Wa 431/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. M. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną nr hip.[...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu [...] czerwca 1987 r. A. Z. dawna właścicielka nieruchomości, położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] złożyła w Urzędzie Dzielnicy W. wniosek o przyznanie odszkodowania za powyższą nieruchomość, przejętą przez Państwo na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.). Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. decyzją z dnia [...] września 1988 r., nr [...] orzekł o odmowie przyznania wnioskodawczyni odszkodowania. Prezydent W., po rozpatrzeniu odwołania A. Z., decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. ponownie orzekł o odmowie przyznania J. M., H. B., A. D., B. C., K. P. i A. M. odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), ponieważ A. Z. utraciła możliwość faktycznego władania przedmiotowym gruntem przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Od powyższej decyzji J. M. wniósł odwołanie, podnosząc zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 7 - 10, art. 12, art. 35 § 1 – 3, art. 36, art. 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez załatwienie sprawy z pominięciem szeregu dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, istotnych dla oceny okoliczności związanych przede wszystkim z prowadzoną na gruncie przy ul. [...] inwestycją budowlaną, zasiedlaniem nieruchomości przez lokatorów i utratą możliwości faktycznego władania gruntem przez A. Z. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. Na skutek skargi J. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 424/08 stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., ponieważ odwołanie z dnia 19 stycznia 2007 r. nie zawierało podpisu wnoszącego podanie - adw. J. P. reprezentującego J. M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu organ podał, że nieruchomość [...] przy ul. [...] została przejęta na rzecz Skarbu Państwa w trybie przepisów dekretu z dn. 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Organ zauważył, że w sprawach odszkodowań za niektóre kategorie nieruchomości objętych działaniem dekretu ma zastosowanie przepis art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: ugn), który w ust. 2 przewiduje, że przepisy ustawy dotyczące odszkodowań za wywłaszczane nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość mogła być przed dniem 21 listopada 1945 r. przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną. Ogólny plan zabudowania W., opracowany i zatwierdzony zgodnie z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli (Dz. U RP Nr 23, poz. 202) przewidywał bowiem dla przedmiotowej nieruchomości zabudowę luźną lub grupową o dwóch kondygnacjach i 20% powierzchni zabudowania. Z parametrów tego planu, określanych dla danej strefy zabudowy terenu, na której była położona sporna nieruchomość takich jak liczba kondygnacji (2), powierzchnia zabudowy (20%) rodzaj zabudowy (luźny lub grupowy) wynika, że przedmiotowa nieruchomość mogła być przeznaczana pod budownictwo jednorodzinne. Spełniona została więc jedna z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 ugn. Wojewoda zauważył, że drugą przesłanką, która musi być spełniona łącznie z wymienioną wyżej jest pozbawienie poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. W ocenie organu, użyte w art. 215 ust. 2 ugn sformułowanie "pozbawieni faktycznej możliwości władania" odnosi się da stanu faktycznego działki. Chodzi zatem o taką sytuację, w której poprzedni właściciele zostają definitywnie pozbawieni możliwości korzystania z działki, co następowało zazwyczaj w chwili jej rzeczywistego zajęcia w związku z realizacją inwestycji państwowych. Przesłanka wskazana w art. 215 ugn może być ustalana jedynie na podstawie dowodów potwierdzających fakt i datę zajęcia gruntu pod inwestycję. Organ wskazał, że była właścicielka A. Z. utraciła faktyczną możliwość władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. o czym świadczą zaświadczenie lokalizacyjne nr [...] z dnia [...] grudnia 1953 r. Prezydium Rady Narodowej w W., na podstawie którego teren przy ul. [...] przeznaczono pod budowę [...] domów dwurodzinnych dla Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...] i protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] września 1954 r., nr [...], na podstawie którego grunt objęty decyzją lokalizacyjną został przekazany w zarząd i użytkowanie inwestorowi Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...]. Z akt sprawy wynika, iż w Archiwum Państwowym W. nie odnaleziono, oprócz zaświadczenia lokalizacyjnego nr [...], dokumentacji dotyczącej realizacji inwestycji na terenie ul. [...] (pismo z dnia 30 września 2004 r.). Jednak z pisma Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] Urzędu Miasta W. wynika, że na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane budynki mieszkalne, a pierwsi lokatorzy zostali zameldowani w budynku przy ul. [...] w dniu [...] października 1956 r. Zdaniem Wojewody, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości wybudowane zostały budynki mieszkalne, zasiedlone przed dniem 5 kwietnia 1958 r., co wiąże się z utratą faktycznej możliwości władania nieruchomością przed tą datą przez poprzednich jej właścicieli, skoro przed tą datą nieruchomość znajdowała się w użytkowaniu inwestora. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 12 kpa poprzez nie załatwienie sprawy w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi odwołania i naruszenie zasady wnikliwości i szybkości postępowania administracyjnego; 2) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nie usunięcie sprzeczności wynikających z zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji rozpoznanie sprawy z naruszeniem słusznego interesu stron; 3) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający elementarną zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej; 4) art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowanie, a w związku z tym nie przyznanie skarżącemu odszkodowania pomimo, iż spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki. W skardze J. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2006 r. i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia art. 35 § 3 kpa w zw. z art. 12 kpa, gdyż nie została ona załatwiona w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia organowi odwołania, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasady wnikliwości i szybkości postępowania administracyjnego, skoro postępowanie administracyjne toczy się nieprzerwanie od dnia 24 czerwca 1987 r. Skarżący wskazał, że Wojewoda [...] winien był zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy zebranego w sprawie przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przepisami kpa. Już z treści decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. wynikał obowiązek wyeliminowania wątpliwości wynikających z akt sprawy z powołaniem konkretnych dokumentów rodzących takie wątpliwości, a także usunięcia sprzeczności pomiędzy dokumentami dotyczącymi objęcia nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] decyzją lokalizacyjną. Skarżący zauważył, że w odwołaniu z dnia 15 stycznia 2007 r. wymienił szereg niejasności i sprzeczności, jakie powstają na tle analizy dokumentacji znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy. Wojewoda [...] nie wziął jednak pod uwagę podniesionych uchybień i nie wyjaśnił w żaden sposób istniejących sprzeczności i niejasności. Zdaniem skarżącego, w uzasadnieniu stanowiska organu brak konsekwencji. Organ odmawia bowiem przyznania odszkodowania, z uwagi na brak przesłanki z art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. brak możliwości faktycznego władania gruntem w związku z realizacją inwestycji państwowych. Z drugiej jednak strony organ wskazuje, iż nie odnaleziono, oprócz zaświadczenia lokalizacyjnego nr [...], dokumentacji dotyczącej realizacji inwestycji na terenie przy ul. [...]. Skarżący zauważył, że powołane zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1953 r. wyrażało jedynie zgodę na lokalizację [...] domów dwurodzinnych dla Spółdzielni - Mieszkaniowo Budowlanej. Organ nie zbadał jednak, jaka część ul. [...] w W. została objęta zaświadczeniem lokalizacyjnym nr [...], zaś z pisma Prezydium Rady Narodowej z września 1953 r. jasno wynika, iż w chwili jego sporządzania Przedsiębiorstwo Zaopatrzenia Sprzętu Budownictwa Przemysłowego nie poczyniło żadnych kroków zmierzających do realizacji odbudowy budynku. Istotne zdaniem skarżącego jest zatem to, że wydanie zaświadczenia Iokalizacyjnego nie było równoznaczne z przystąpieniem do jego realizacji. Z pisma Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] września 1953 r., nr [...] wynika bowiem jasno, iż rozpoczęcie robót budowlanych będzie mogło nastąpić dopiero po uzyskaniu przez Spółdzielnię przekazania przedmiotowych nieruchomości w zarząd i użytkowanie w trybie dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych {Dz. U. Nr 4 z 1952) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 r. (Dz. U. Nr 47, poz. 354). W ocenie skarżącego, bezspornym jest fakt, że dokumentu o takim przekazaniu w aktach niniejszej sprawy nie ma. Organ nie ustosunkował się w żaden sposób do treści pisma z dnia 23 czerwca 1988 r. będącego odpowiedzią na pismo Urzędu Dzielnicowego kierowanego do Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...], gdzie stwierdzono jednoznacznie że Spółdzielnia ta nigdy nie prowadziła działalności związanej z budową domów dwurodzinnych w rejonie ulicy [...] ze wskazaniem, iż prawdopodobnie działania takie prowadziła Spółdzielnia [...]. Te rozbieżności nie zostały w żaden sposób przez organ zweryfikowane. Jego zdaniem nie można interpretować zaświadczenia lokalizacyjnego jako dowodu potwierdzającego zdarzenie polegające na definitywnym pozbawieniu właściciela faktycznego władania przedmiotową nieruchomością. Skarżący zarzucił też, że organ nie wziął pod uwagę adnotacji na mapie( k. 11), z której wynika, iż w maju 1954 r. wydano polecenie wstrzymania wszelkich działań na wyrysowanych w niej nieruchomościach. Nie ustalono w konsekwencji, czy polecenie to dotyczyło również nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Nie uwzględniono przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy także treści oświadczenia wnioskodawczyni, zawartego w piśmie do Urzędu Dzielnicy W. z czerwca 1987 r., z którego wynika, że po zakończeniu działań wojennych objęła ona działkę w posiadanie i celem wykluczenia ewentualnych nieporozumień, co do jej władztwa nad nieruchomością wystąpiła do Sądu Grodzkiego Oddziału I w W. o przywrócenie posiadania, które otrzymała (sprawa o sygn. akt [...]). Wnioskodawczyni oświadczyła nadto jednoznacznie, że posiadanie przez nią działki trwało do 1962 r., kiedy to Prezydium wystąpiło o przeniesienie jej na rzecz Skarbu Państwa. Zdaniem skarżącego, nie sposób także zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [...], który wywodzi brak ustawowej przesłanki do przyznania wnioskodawcy odszkodowania, w związku ze znajdującym się w aktach sprawy pismem Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy M. Urzędu Miasta W. z którego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane budynki mieszkalne, a pierwsi lokatorzy zostali zameldowani w budynku przy ul. [...] w dniu [...] października 1956. Skarżący zauważył, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się pismo o treści wprost przeciwnej tj. pismo Urzędu Miasta W. z dnia [...] listopada 2005 r. zgodnie z którym brak jest jakichkolwiek informacji o zameldowaniu osób w budynku przy ul. [...]. Nie sposób także oprzeć rzekomego niespełnienia ustawowej przesłanki do przyznania odszkodowania na istniejących w aktach protokołach zdawczo - odbiorczych, gdyż wskazane są w nich jedynie nazwy ulic bez szczegółowego podania ich numerów. Nie można zatem odmówić wnioskodawcy realizacji jego prawa w oparciu o domniemania. Skarżący zauważył, że w tej sytuacji należało uznać, że Wojewoda [...] nie rozważył wszechstronnie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jedynie bezzasadnie podtrzymał decyzję organu pierwszej instancji nie biorąc pod uwagę licznych uchybień i niejasności. Ponadto organ nie zweryfikował znacznej części dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Nie zważył też, że część z dokumentów w ogóle nie dotyczy nieruchomości położonej przy ul. [...] jak np. k 13, 17, 18 i inne. Jeśli natomiast organ nie posiadał, jak sam podnosi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokumentu, który wprost świadczyłby o definitywnym pozbawieniu faktycznego władztwa nad przedmiotową nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r., to nie powinien wydać decyzji odmawiającej przyznania stronie odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zgodzić należy się ze skarżącym, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji (art. 15 KPA). W ramach tego obowiązku na organie ciąży powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interes społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 KPA). Rozwinięciem tej zasady jest obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 i art. 80 KPA). Omówienie i podsumowanie przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego (dowodowego) musi znaleźć wyraz w uzasadnieniu wydanego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno więc zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 KPA). Wyżej wymienione rygory procesowe obowiązują również w postępowaniu odwoławczym (art. 140 KPA), co oznacza, że organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234). W przypadku braku realizacji przez organ odwoławczy wskazanych wyżej obowiązków procesowych dochodzi do wystąpienia naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które mogą oddziaływać na merytoryczny wynik sprawy. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wystąpił właśnie taki przypadek. W niniejszej sprawie kwestią sporną między organami administracji publicznej, a stroną było to, czy A. Z. (poprzednie nazwisko D.), dawna właścicielka gruntu [...] pn. [...] o pow. [....] m2, położonego przy ul. [...] spełniła drugą przesłankę wymienioną w art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a więc, czy uprawniona została pozbawiona faktycznej możliwości władania przedmiotowym gruntem po dniu 5 kwietnia 1958 r. W treści odwołania skarżący, odnosząc się do tego zagadnienia, zarzucił organowi pierwszej instancji brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy w jego całokształcie i wskazał na występujące – jego zdaniem – sprzeczności w dokumentacji sprawy. Skarżący wskazywał, że Prezydent W. przy ocenie przesłanki istnienia po stronie dawnego właściciela możliwości faktycznego władania gruntem po dniu 5 kwietnia 1958 r. pominął pismo Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] września 1953 r. o upoważnieniu Spółdzielni [...] do wejścia na przedmiotowy grunt celem dokonania prac wstępnych związanych z przygotowaniem terenu pod zabudowę, w którym uzależniono rozpoczęcie robót od uprzedniego uzyskania przez Spółdzielnię przekazania terenu w zarząd i użytkowanie w trybie dekretu z 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (pismo Nr [...]) i rozporządzenia wykonawczego do tego dekretu (którego to dokumentu w ocenie skarżącego w aktach brak), a także nie ustosunkował się do procedury przewidzianej tymi przepisami przy ocenie faktu rozpoczęcia robót budowlanych na spornej nieruchomości przez Spółdzielnię. Skarżący zarzucał też organowi, że: nie odniósł się do sprzeczności między znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami (pismo z dnia 14 września 1953 r. i pismo z dnia 19 listopada 1953 r.), nie ocenił znaczenia dla sprawy pisma z dnia 29 kwietnia 1954 r. kierowanego do Prezydium Rady Narodowej, nie wyjaśnił różnic między znajdującymi się w aktach sprawy protokołami zdawczo – odbiorczymi i czy na ich podstawie doszło do faktycznego odbioru nieruchomości, nie ustosunkował się do zaświadczenia Państwowego Biura Notarialnego i oświadczenia zawartego we wniosku A. Z. o odszkodowanie z dnia [...] czerwca 1987 r. (data złożenia w Urzędzie Dzielnicowym W.), z których wynika, że prawo własności Skarbu Państwa zostało ujawnione w księdze wieczystej dopiero w 1962 r. oraz że uprawniona utraciła faktyczne władztwo nad gruntem w 1962 r., nie wyjaśnił znaczenia dla sprawy pism z dnia 9 marca 1988 r., z dnia 23 czerwca 1988 r. i z dnia 30 lipca 1988 r., dotyczących działalności Spółdzielni [...] i jej wzajemnej relacji do Spółdzielni [...], nie wypowiedział się odnośnie pisma Urzędu Miasta W. z dnia [...] listopada 2005 r. o braku informacji o zameldowaniu osób w budynku przy ul. [...]. Z kolei Wojewoda [...] oparł swe, negatywne dla stron rozstrzygnięcie, jedynie na zaświadczeniu lokalizacyjnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1953 r. Prezydium Rady Narodowej w W., na podstawie którego teren przy ul. [...] przeznaczono pod budowę [...] domów dwurodzinnych dla Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej [...], protokole zdawczo - odbiorczym z dnia [...] września 1954 r., nr [...], na podstawie którego grunt objęty decyzją lokalizacyjną został przekazany w zarząd i użytkowanie inwestorowi Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...] w W. oraz na piśmie Delegatury Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy M. Urzędu Miasta W. z dnia [..] stycznia 2006 r., z którego wynika, że na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane budynki mieszkalne, a pierwsi lokatorzy zostali zameldowani w budynku przy ul. [...], w dniu [...] października 1956 r. W skardze dodatkowo postawiono zarzuty, że organ odwoławczy: nie zbadał, czy zaświadczenie lokalizacyjne Nr [...] dotyczyło gruntu przy ul. [...], nie wziął pod uwagę widniejącej na mapie lokalizacyjnej dokonanej w maju 1954 r. adnotacji o wstrzymaniu wszelkich robót na terenie inwestycji i czy zapis ten dotyczył spornego gruntu, oparł się na protokołach zdawczo – odbiorczych wskazujących jedynie nazwy ulic bez szczegółowego wskazania ich numerów, nie zauważył, iż cześć dokumentacji nie dotyczy nieruchomości przy ul. [...]. Rację ma zatem skarżący twierdząc, że organ odwoławczy załatwił sprawę z pominięciem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie odniósł się do zarzutów odwołania. Wobec powyższego należało uznać, że Wojewoda [...] naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 KPA oraz art. 138 § 1 pkt 1 KPA w związku z art. 215 ust. 2 ugn, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] oceni wszystkie zgromadzone w sprawie dowody na okoliczność pozbawienia A. Z. po dniu 5 kwietnia 1958 r. możliwości faktycznego władania nieruchomością pn. [...] o pow. [...] m2, położoną przy ul. [...] i odniesie się do zarzutów odwołania, a swym ustaleniom i ich ocenie da wyraz w uzasadnieniu decyzji. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych skarżącemu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). .