VII SA/Wa 654/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. G. i S. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania R. i S. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]sierpnia 2007 r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] s.c. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe pozwolenia na budowę dziesięciu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z wewnętrznymi instalacjami, drogą wewnętrzną dojazdową do budynków, zjazdem publicznym z ulicy C., zlokalizowanego przy ul. C. w K. na działkach nr [...] z obrębu [...] – P., decyzją z dnia [...] lutego 2009 r znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2007 r, Nr [...] o pozwoleniu na budowę z przyczyn podmiotowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpili R. i S. G. właściciele działek nr [...] sąsiadujących z projektowaną inwestycją. Organ odwoławczy analizując projekt budowlany przedmiotowej inwestycji ustalił, iż zaprojektowane budynki, znajdujące się w odległości 15,77 m i 14,58 m od granicy działek stanowiących własność R. i S. G. zachowują wymagane przepisem § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r, Nr 75, poz 690 ze zm ) odległości względem nieruchomości wnioskodawców. W ocenie organu odwoławczego takie usytuowanie budynków w żaden sposób nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego z którego wynikałby ich interes prawny o którym mowa w art. 28 kpa uzasadniający zakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu odwoławczego skoro zakres planowanej inwestycji nie zakłóca możliwości korzystania z działek skarżących i ich zabudowy to skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli R. i S. G. Skarżący podnieśli, iż rozporządzenie w sprawie warunków technicznych nie jest właściwe do ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, który należy wyznaczyć zgodnie z art. 52 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Skarżący wskazali, iż byli stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dlatego powinni być również stroną pozwolenia na budowę. Skarżący swój interes prawny wywodzą z art. 6 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu, który wprowadza zasadę dobrego sąsiedztwa. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ zobligowany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj od osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. O tym czy jest się stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako " interes prawny". Interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego materialnego w konkretnej sytuacji zindywidualizowanego podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialno- prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać co następuje. Przedmiotem sprawy poddanej kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę z powodu uznania, iż wniosek o o stwierdzenie nieważności pozwolenia złożył podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną decyzją, który nie wykazał swego indywidualnego, własnego interesu prawnego. Skarżący są właścicielami działek nr [...] i [...]. Z projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że działki skarżących sąsiadują bezpośrednio z działkami inwestora. Jednakże samo położenie nieruchomości skarżących nie może oznaczać automatycznego przyznania skarżącym przymiotu strony w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący powinni wykazać swój interes prawny, a więc przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu ( wyrok NSA z dnia 12 września 2002r, I S.A./Lu 369/02, wyrok NSA z dnia 25 lutego 1999r, IV S.A. 345/97 ). W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie wskazali takiego przepisu prawa materialnego z którego wynikałby ich interes prawny o którym mowa w art. 28 kpa uzasadniający zakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie sądu organy w sposób prawidłowy dokonały analizy projektu zagospodarowania działki z którego wynika, że zaprojektowane budynki zachowują wymagane przepisem § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r, Nr 75, poz 690 ze zm ) odległości względem nieruchomości wnioskodawców. Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Przepisy te znajdują zastosowanie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Natomiast postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę toczy się według przepisów ustawy Prawo budowlane. Dlatego błędne jest stanowisko skarżących z którego wynika, iż powinni być stroną pozwolenia na budowę skoro byli stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. Skarżący nie byli stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy – Prawo budowlane ograniczony został do nieruchomości inwestora. Organy prawidłowo oceniły, że projektowana inwestycja nie powoduje negatywnych skutków dla właścicieli sąsiedniej nieruchomości ( skarżących ), a tym samym nie narusza ich interesu prawnego, który musi być konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie powinno znaleźć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 28 kpa ) - wyrok NSA z dnia 29 marca 2006r, II OSK 679/05, niepubl. Zaskarżona decyzja odmawiająca wszczęcia – na wniosek R.G. – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę jest zatem prawidłowa. Warto wskazać w tym miejscu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007r. sygn. akt II OSK 598/06, w którym Sąd ten wyraził pogląd, iż sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, lecz nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. "Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) skargę oddalił.