VI SA/Wa 638/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2008 r. o nałożeniu na G. W. (skarżący) kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł ; 1. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 30.000 złotych i na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym i nałożył karę pieniężną w wysokości 30.000 złotych, za stwierdzone naruszenia: a) wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 2.000 złotych, b) nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 1.000 złotych, c) nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego - wykresówka zapisywana była za długo, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 1.000 złotych, d) nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego - oznaczenie czasowe na wykresówce nie było zgodne z urzędowym czasem kraju rejestracji pojazdu, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 100 złotych, e) używania nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek - zastosowany typ wykresówki nie był zatwierdzony i przeznaczony do danego typu urządzenia rejestrującego, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 2.000 złotych, f) nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 103.000 złotych, g) okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierają przepisowych wpisów, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 550 złotych. 2. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w zakresie stwierdzonych naruszeń: a) wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 24.000 złotych, b) skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 5.700 złotych, c) przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, przy wykonywaniu transportu drogowego, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 3.700 złotych, d) przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia przy wykonywaniu przewozu drogowego, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 9.250 złotych, e) nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych(selektorem), z tytułu którego kara pieniężna wynosi 800 złotych, f) okazania do kontroli wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 8.500 złotych, g) wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, z tytułu którego kara pieniężna wynosi 500 złotych; Jako podstawę prawną organ wskazał na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., art. 6, art. 7, art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 5, art. 39a, art. 39k, art. 39l, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.2, lp. 10.2, lp.10.3, lp. 10.4, lp. 1.8. ust. 1, lp. 11.1 ust. 1 lit b, lp. 11.2 ust. 1, lp. 11.2 ust. 2, lp. 11.2 ust. 3, lp. 11.2 ust. 4, lp. 11.3 ust. 1, lp. 11.4 ust. 1, lp. 11.4 ust. 2, 11.4 ust. 7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 14, art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia dokonane podczas kontroli przedsiębiorstwa. Kontrolą objęto dokumenty związane z wykonywaniem działalności transportowej w okresie od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2008 r. Wyniki kontroli zostały opisane w protokole kontroli z dnia [...] marca 2008 r. W odwołaniu skarżący podnosił, iż charakter pracy kierowców nie pozwala na wyliczenie co do minuty jego odpoczynku. Wyjaśnia, że ustalenia kontroli pozwolą skarżącemu na usprawnienie pracy kierowców i dostosowanie jej do obowiązujących wymogów. Zdaniem strony nie można przy pierwszym ustaleniu uchybień stosować tak rygorystycznych środków, a każda kontrola powinna zmierzać do poprawy jego pracy. Odnośnie używania nieprawidłowych wykresówek skarżący stwierdza, że nie powinien ponosić za to odpowiedzialności bowiem zostały one dopuszczone do stosowania przez odpowiedni urząd. Odnośnie braku wykresówek wyjaśnia, że ktoś z domowników mógł wyrzucić wykresówki, bo siedziba przedsiębiorcy znajduje się w mieszkaniu. Odnośnie nieprawidłowości przy rejestracji pojazdów strona stwierdza, iż pracownik starostwa nie poinformował jak należy postępować w takim przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zmniejszenie kwoty kary do maksimum 10.000 złotych. Organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu decyzji, ustosunkowując się do poszczególnych naruszeń uznał, że argumenty strony przedstawione w odwołaniu nie stanowią wystarczającej podstawy do uwzględnienia odwołania w części nie uchylonej. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do sądu administracyjnego, w której wniosła o uchylenie decyzji w pkt. 1 Zdaniem strony skarżącej tego rodzaju decyzja dzieląca jedno zdarzenie, będące przedmiotem rozpoznania na dwie różne części jest pozbawiona podstaw prawnych z uwagi na to, że nie można jednocześnie uchylać karę pieniężną i taką samą karę nakładać na wykonującego transport drogowy za te same przewinienia. Ponadto strona zarzuca, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkował się w ogóle do kwestii, iż skarżący prowadził biuro w swoim mieszkaniu i duża część wykresówek zaginęła nie z jego winy. Dodatkowo, w ocenie skarżącego, dopuszczenie do stosowania przez odpowiedni urząd wykresówek, które okazały się nieodpowiednie nie może obciążać osoby, która te wykresówki stosuje. Podobnie odnośnie nieprawidłowości przy rejestracji pojazdów, pracownik Starostwa powinien poinformować skarżącego jakie powinien wykonać czynności, by pojazdy zostały zgłoszone do licencji. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Przede wszystkim należy podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a. W myśl art.138 § 1 k.p.a.organ odwoławczy wydaje decyzję, w której; 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Stosownie do § 2 cyt. przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Analiza treści omawianego przepisu prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nie mieszczącą się w katalogu określonym w art. 138 k.p.a. bowiem uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z powołanego przepisu art. 138 k.p.a. wynika zaś, że organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania jedynie w całości. Nie może natomiast jednocześnie orzec w części o utrzymaniu w mocy decyzji, a w części o jej uchyleniu. Pogląd taki został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1590/06 i podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 29/08. Dodatkowo należy podkreślić, że w uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) uznał, iż w trakcie jednej kontroli jest nakładana zawsze jedna kara pieniężna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów będzie to jedna sprawa administracyjna załatwiana jedną decyzją administracyjną określającą karę pieniężną, na którą składają się kary za poszczególne naruszenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z unormowania art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, iż przedmiotem sprawy administracyjnej jest nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. Wolą ustawodawcy było zatem takie ukształtowanie postępowania by nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia stanowiły przedmiot jednej sprawy administracyjnej. W konsekwencji swoich wywodów NSA stwierdził, że przepis art. 138 § 1 i 2 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć i dlatego nadanie mu treści innej, niż wynikająca z powołanego przepisu, stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę powyższy pogląd podziela w całości. W tej sytuacji ocena zarzutów skargi pod względem naruszenia prawa materialnego była bezprzedmiotowa. Powyższe okoliczności powodują konieczność uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Na zasadzie art.152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.