III SA/Gd 266/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na postanowienie Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 26 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji z operatu ewidencji gruntów i budynków o stanie posiadania nieruchomości oddala skargę. Pełnomocnik "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. – zwanej dalej spółką, wystąpił do Urzędu Miasta S. z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych dotyczących Ł. B. zamieszkałego w T. ul. [...]. Chodziło o dane w postaci: aktualnych i sprzedanych lub darowanych w ciągu ostatnich 5 lat nieruchomości stanowiących własność, współwłasność lub przedmiot użytkowania wieczystego wskazanej osoby, w szczególności położenia, numeru działek i numeru ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 17 lutego 2009 r. odmówił wydania wnioskowanych informacji. W podstawie prawnej wskazał art. 123 i art. 219 k.p.a. w związku z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 1027 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygnięcie podkreślił, że jako potrzebę posiadania określonych danych strona wskazywała prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi – Ł. B. Zdaniem organu wniosek świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia. Tymczasem konstrukcja norm Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne wymaga od wnioskodawcy wykazania się interesem prawnym. Wskazał jednocześnie, że w zakresie objętym wnioskiem właściwym jest komornik względnie sąd powszechny jako organ egzekucyjny. W zażaleniu spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji utrudnianie wykonania postanowień zawartych w nakazie zapłaty Sądu Rejonowego w T. z dnia 15 grudnia 2005 r. oraz naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 24 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz art. 217 § 2 k.p.a. Ponadto naruszenie zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu niższej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko i argumentację Prezydenta Miast dodając, że o interesie prawnym traktuje również art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), stwierdzający, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Natomiast zgodnie z art. 6 tej ustawy, numer księgi wieczystej nieruchomości także można zakwalifikować jako informację umożliwiającą identyfikację osoby fizycznej. Interes przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chroni art. 758-912 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Jeśli zaś wierzyciel nie zaspokoi istniejących wierzytelności organem stosownym do nakazani ujawnienia majątku dłużnika będzie sąd powszechny. Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. I OSK 560/06, gdzie stwierdził, że do ujawnienia majątku dłużnika nie są właściwe organy administracyjne lecz komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny. Takie stanowisko jest aprobowane przez sądy administracyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła powyższemu postanowieniu: 1) utrudniane wykonania postanowień zawartych w nakazie zapłaty Sądu Rejonowego w T. sygn. akt I NC 943/05 poprzez uniedostępnianie informacji koniecznych do jego realizacji; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 24 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 217 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwą interpretację pojęć "informacja o nieruchomości" oraz "interes prawny", a w konsekwencji brak udzielenia informacji będących podstawą wniosku skarżącej; 3) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, tj. art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez odmowę udostępnienia danych, mimo iż w sposób wiarygodny uzasadniła potrzebę uzyskania określonych danych; 4) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik postępowania tj. art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, iż wystąpiła o wydanie zaświadczenia urzędowego potwierdzenia określonych faktów, podczas gdy spółka wystąpiła z wnioskiem o udostępnienie danych osobowych; 5) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony w uzyskaniu zaświadczenia określonej treści; 6) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów Państwa. 7) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ administracji kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie spółki organ nie ocenił obiektywnie kwestii jej słusznego interesu, który jest interesem prawnym godnym ochrony; niestojącym w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Orzeczenie organu odwoławczego jest niewątpliwie sprzeczne z zasadą praworządności i demokratycznego państwa prawa wyrażoną również w art. 1 Konstytucji. Ustalenie posiadanych przez dłużnika nieruchomości zmierza bezpośrednio do realizacji uprawnień wierzyciela do dochodzenia jego roszczeń, czyli do zagwarantowanej przez konstytucję ochrony praw majątkowych (art. 64 Konstytucji). Skarżąca podkreśliła, że norma materialnoprawna, z której strona postępowania administracyjnego wywodzi interes prawny nie musi znajdować się w prawie administracyjnym, może mieć zaś swe źródło także w prawie cywilnym. Interes prawny może wynikać również z prawa podmiotowego, jakim jest wierzytelność. Potwierdzeniem istnienia interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności, ze wszystkimi, konsekwencjami wynikającymi z faktu jej nadania. Ponadto nieujawnianie majątku dłużnika, i to wbrew zaleceniom niezawisłego sądu oraz utrudnianie czynności skarżącej mających doprowadzić do sprawnego i skutecznego postępowania egzekucyjnego, nie jest działaniem, które pogłębiałoby zaufanie obywateli do organów Państwa. Dalej zauważyła, że nie żądała wypisów o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ale chciała uzyskać informację o gruntach, budynkach i lokalach. Zgodnie z art. 24 ust. 2 w/w ustawy informacje te są jawne. Dopiero w przypadku żądania danych w postaci wypisów z operatu ewidencyjnego, podmiot niebędący właścicielem bądź władającym nieruchomością musi wykazać swój interes prawny w tym zakresie. Pod pojęciem informacji należy rozumieć treść komunikatu, przekazywaną za pomocą danych. Wypis z operatu, ewidencyjnego będzie szczegółowym przekazem danych, o zakresie szerszym niż informacja udzielona na podstawie danych zawartych w tej ewidencji. Należy zatem przyjąć, że wykładnia przyjęta w sprawie przez organy administracyjne jest błędna, gdyż nie można utożsamiać uzyskania informacji o gruntach, budynkach i lokalach z uzyskaniem urzędowych wypisów z operatu ewidencyjnego lub też zaświadczeń potwierdzających urzędowo określone fakty. Wzajemna relacja przepisów art. 24 ust. 2 i ust. 3 ustawy, wskazuje, iż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, stanowią szczególną formę udzielenia informacji przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków. W tej formie informacje mogą być udzielane bowiem tylko właścicielom, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, a innym podmiotom poza organami administracji rządowej i samorządowej wówczas tylko, gdy wykażą interes prawny w tym zakresie tj. interes prawny w uzyskaniu informacji w formie wyrysu i wypisu z operatu ewidencyjnego. Udzielenie informacji w trybie art. 24 ust. 2 ustawy - a zatem w formie innej niż wvrvs czy wypis z operatu ewidencyjnego - nie może być warunkowane wykazaniem interesu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 626/08, zob. baza orzeczeń na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). W związku z tym należy uznać, że organy błędnie rozpoznały żądanie spółki, rozpatrując je w kontekście przesłanek wymaganych przepisem art. 24 ust. 3 ustawy do uzyskania wypisów z operatu ewidencji gruntów, nie zaś art. 24 ust. 2. Zdaniem skarżącej nie miała ona obowiązku podawania organowi administracyjnemu konkretnego przepisu jako podstawy swojego żądania, albowiem wystarczy, że podane przez nią okoliczności wskazują na posiadanie interesu w uzyskaniu żądanego dokumentu. Takie okoliczności zostały wskazane, o czym dobitnie świadczy przedstawienie wydanego przez sąd tytułu egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym to na wierzycielu ciąży obowiązek wskazania majątku dłużnika, do którego ma być skierowana egzekucja i dlatego również z art. 803 oraz 943 k.p.c. wynika interes prawny w uzyskaniu wszelkich możliwych informacji dotyczących majątku dłużnika. Interes prawny uzasadniający wydanie zaświadczenia winien być tylko uprawdopodobniony, a nie udowodniony. Zgodnie z art. 3 ust. 1 p. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Art. 1 ust. 2 tejże ustawy zawiera normę wskazującą, iż przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu, do informacji będących informacjami publicznymi. Jak słusznie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2006 r. II SA/Wa 2016/05 (Lex nr 219349) "Ustawa o ochronie danych osobowych w sytuacji, gdy w treści informacji publicznej są zawarte dane osobowe, jest lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej sformułowanie "nie naruszają" należy rozumieć, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą naruszać i winny uwzględniać ograniczenia przetwarzania danych wynikające z lex specialis - ustawy o ochronie danych osobowych." Z kolei z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, będącej lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynika, iż przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 p. 5). W art. 23 ust. 4 p. 2 tej ustawy ustawodawca stwierdził, iż "za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 p. 5, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej". Z uwagi na powyższe regulacje, działania organów administracji w sprawie należy uznać za co najmniej niezrozumiałe. Dochodzenie roszczeń związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą spełnia wymogi istnienia interesu prawnego w uzyskaniu informacji i jest w świetle przepisów podstawą do uznania żądań skarżącej za zasadne. Co ważne postępowanie uregulowane w art. 913-920 k.p.c. przed sądem powszechnym nie jest obligatoryjne, ani tym bardziej nie stanowi jedynej możliwości poszukiwania majątku dłużnika. Ponadto nie ma wpływu na postępowanie administracyjne, którego wadliwość jest przedmiotem niniejszej skargi. Niezwykle rzadko zdarza się, aby dłużnik przedstawił cały swój majątek, tym bardziej że sankcje za niezastosowanie się do wezwania do wyjawienia majątku są często niewspółmiernie niskie w stosunku do wartości ukrytego majątku dłużnika. Praktycznie niemożliwe jest zobligowanie komornika do wysłania stosownych zapytań o nieruchomości dłużnika poza rejon (miejscowość, czasem powiat), w którym dłużnik zamieszkuje. Skarżąca, która ma podstawy przypuszczać, ze dłużnik może być właścicielem nieruchomości w innych, bardziej odległych regionach, chciałaby to sprawdzić we własnym zakresie, aby ewentualnie tam skierować postępowanie egzekucyjne. W ocenie skarżącej organ odwoławczy szczególny nacisk położył jedynie na oględne wyjaśnienie braku interesu prawnego, pomijając dogłębne wyjaśnienie przesłanek wydanego rozstrzygnięcia. Można powiedzieć, że dość ogólnikowo i schematycznie przedstawił jedyny jego zdaniem słuszny pogląd, nie uwzględniając, w uzasadnieniu, kwestii obejmujących słuszny interes skarżącej w uzyskaniu zaświadczenia określonej treści. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie. W rozpatrywanej sprawie żądanie skarżącej koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, to osoba, która nie jest właścicielem nieruchomości - ubiegająca się o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego (stanowiących formy udostępnienia znajdujących się w operacie danych) musi wykazać swój interes prawny, aby stosowne poświadczenie uzyskać. Wbrew twierdzeniom skarżącej, z faktu posiadania nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie można wywodzić, iż skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu stosownego zaświadczenia. Z wniosku skarżącej z dnia 4 lutego 2009 r. wynika wprost, ze wnosi ona o udostępnienie danych dotyczących aktualnych i sprzedanych lub darowanych w ciągu ostatnich 5 lat nieruchomości stanowiących własność, współwłasność lub przedmiot użytkowania wieczystego Ł. B., w szczególności położenia, numeru działek i numeru ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych nieruchomości. Celem uzyskania tak opisanych danych było udostępnienie ich następnie komornikowi sądowemu. Treść przedmiotowego dokumentu świadczy bezpośrednio, iż ma on służyć ustaleniu nieruchomości dłużnika, a tym samym ma być wykorzystany w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, tak skonstruowany i uzasadniony wniosek świadczy wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 k.p.a. Przyjmuje się powszechnie, iż treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Istotną jest również konstatacja, iż interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Norma, o którą tu chodzi, nie przyznaje podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, ale daje mu możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powoduje, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się np. wydania orzeczenia administracyjnego. Z kolei po jego wydaniu podmiot, którego sfery prawnej dana norma dotyczy ma uprawnienie do wniesienia wszystkich przewidzianych prawem środków zaskarżenia. Tym samym ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stąd też zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu (zob. J. Zimmermann: Konstrukcja interesu prawnego w sferze działań Naczelnego Sądu Administracyjnego [w:] Administracja, gospodarka, samorząd, H. Olszewski, B. Popowska (red.), Poznań 1997, s. 609 i n.). Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Powinna to być nadto norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm – norma, której treść można ustalić. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń skarżącej odnośnie pojęcia interesu prawnego i ostrożności w stosowaniu przepisów ogólnego postępowania administracyjnego w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń, to należy zauważyć, że w istocie postępowanie to powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego (w tym dotyczących postępowania dowodowego), co jest podyktowane uproszczonym charakterem postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma jednak charakter zbliżony do administracyjnego z uwagi na fakt uregulowania instytucji wydawania zaświadczeń w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak również ze względu na organy je prowadzące oraz prawne formy działania organów administracji w tym postępowaniu Nie można tym samym na użytek tego postępowania, jedynie z uwagi na jego uproszczony charakter, dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Nie jest też tak, a co wynika z argumentacji przedstawionej przez skarżącą, że interes prawny w szeroko pojętym procesie administracyjnym wywodzony jest tylko z przepisów prawa administracyjnego, często wynika on bowiem z przepisów materialnych należących do różnych gałęzi prawa, w tym zwłaszcza prawa cywilnego. Podkreślenia jednak wymaga, że źródło takiego interesu wypływać musi z przepisu prawa materialnego, nie zaś przepisów procesowych. W niniejszej zaś sprawie skarżąca wskazuje na przepisy postępowania cywilnego, jako dające prawo do żądania wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów. Należy też zauważyć, że badanie przez organ żądania wydania zaświadczenia z punktu widzenia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być, wbrew twierdzeniom skargi, traktowane jako równoznaczne z badaniem motywów działania podmiotu ubiegającego o wydanie zaświadczenia. W sytuacji bowiem, gdy strona składając wniosek powołuje się w nim na swój interes prawny, obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń, co niekiedy łączyć się będzie z koniecznością przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego ( art. 218 § 2 k.p.a.). W odniesieniu do powyższych rozważań warto zauważyć, iż w istocie przedmiotem żądania skarżącej nie jest uzyskanie zaświadczenia o konkretnej treści, lecz uzyskanie informacji zawartych w dokumencie stanowiącym podstawę poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika. Potwierdzeniem tego jest treść wniosku z dnia 4 lutego 2009 r., z którego wynika, że zamiarem skarżącej nie było uzyskanie urzędowego poświadczenia określonych faktów, jak o tym stanowi art. 217 k.p.a., lecz uzyskanie informacji z ewidencji gruntów. Organy słusznie uznały więc, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżąca może bowiem realizować swoje prawa poprzez inicjację stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w trybie przepisów k.p.c. Należy zauważyć, że przepisy prawa administracyjnego umożliwiają, w pewnych sytuacjach, gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych koniecznych dla dochodzenia roszczeń na przykład w postępowaniu sądowym, w tym także pozyskiwanie ich od administratorów danych. W przedmiotowej sprawie sytuacja jest jednakże odmienna, gdyż potencjalne dane mogą być uzyskane w toku innej, właściwej procedury. Dochodzenie do ich uzyskania w oparciu o przepisy materialnego prawa administracyjnego jak i procedurę administracyjną powoduje zaś usankcjonowanie stanu obchodzenia innych przepisów prawa procesowego o implikacjach cywilnoprawnych, mających w danym wypadku podstawowe znaczenie. Nadto Sąd stwierdza, że w pełni podziela i respektuje argumentację zawartą na tle analogicznej sprawy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 (nie publ.). Sąd stwierdził tam m.in., że na brak interesu prawnego uzasadniającego uzyskania zaświadczenia, poza brakiem istnienia normy prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania zaświadczenia, wskazuje nadto fakt, iż wnioskujący o jego wydanie może realizować swoje prawa jako wierzyciel w innym szczególnym trybie. Odnośnie żądania zawartego w pkt 3 wniosku stwierdzić należy, iż wychodzi ono poza granice związane z ewidencją gruntów. Dotyczy ono nie tylko informacji o nieruchomości wskazujących położenie, powierzchnię, księgę wieczystą określonej nieruchomości, ale także danych dotyczących obrotu tą nieruchomością oraz uregulowań prawnych związanych z władztwem Ł. B. nad przedmiotową nieruchomością, co wymaga wykazania interesu prawnego i winno być dochodzone w postępowaniu o wyjawienie majątku. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Jak zauważono wcześniej, a na co zwraca również uwagę skarżąca w skardze, przepisy postępowania administracyjnego są stosowane w postępowaniu w sprawach wydawania zaświadczeń odpowiednio, zaś przed wydaniem zaświadczenia organ z reguły nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Z kolei mając na uwadze treść art. 218 § 2 k.p.a. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność jego zastosowania. Uznanie, iż odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej, którego przedmiotem było udzielenie informacji o żądanej treści nie narusza prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy powoduje, iż skarga podlega oddaleniu. Stąd też Sąd orzekł jak w sentencji, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).