II OSK 2048/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. WSA Ewa Ibrom (spr.) Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 933/09 w sprawie ze skargi PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 2048/09 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 października 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 933/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi PKP Polskie Linie Kolejowe Spółka Akcyjna w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz "PKP Polskie Linie Kolejowe" są w Warszawie kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania PKP PLK SA Zakład Linii Kolejowych w Szczecinie, utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], nakazującą PKP PLK SA Zakład Linii Kolejowych w Szczecinie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym mostu kolejowego zlokalizowanego nad rzeką Regą w miejscowości Płoty w linii kolejowej nr 420 Worowo-Wysoka Kamieńska, w km 30+139, w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez wykonanie określonych w sentencji tej decyzji robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji ustalił, że ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu okresowej kontroli pięcioletniej oraz protokołu z oględzin dokonanych przez pracowników organu pierwszej instancji, dotyczących oceny stanu technicznego omawianego wiaduktu wynika, że obiekt ten jest w nieodpowiednim stanie technicznym oraz zagraża bezpieczeństwu mienia, zdrowiu i życiu osób. Dowody te wskazują też, jakie roboty budowlane należy wykonać celem usunięcia tych nieprawidłowości. W tej sytuacji nakazanie robót w trybie art. 66 ust 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane jest zgodne z prawem. Zdaniem organu drugiej instancji obowiązki PKP PLK SA w zakresie zarządzania obiektem wynikają z przepisów ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", gdyż w świetle tych przepisów PKP PLK SA zarządza liniami kolejowymi oraz pozostałą infrastrukturą kolejową, przez którą rozumie się nie tylko linie kolejowe, lecz także inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Organ odwoławczy wyjaśnił, że likwidacja linii kolejowej nie oznacza, że dotychczasowy zarządca przestaje być automatycznie zarządcą obiektów usytuowanych na danym obszarze. Podkreślił ponadto, że nakaz z art. 66 ustawy - Prawo budowlane może być nałożony zarówno na właściciela, jak i zarządcę obiektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła PKP Polskie Linie Kolejowe Spółka Akcyjna w Warszawie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w części decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej w skrócie: k.p.a., a także art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 61 i art. 3 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż podjęto kroki w celu zwrócenia mostu PKP SA w Warszawie. Podniosła również, iż dawna budowla kolejowa nie spełnia już warunków uznania jej za obiekt, o którym mowa w art. 61 i art. 66 ustawy - Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji dopuścił się rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez to, iż rozstrzygnięcie oparł właśnie na tej podstawie prawnej, podczas gdy decyzja wydana w pierwszej instancji oraz odwołanie od niej takie rozstrzygnięcie wykluczały. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd wskazał, iż organ pierwszej instancji nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości związanych z niewłaściwym stanem technicznym mostu kolejowego i nieprawidłowości te opisał w pięciu punktach. Z treści odwołania skarżącej od decyzji określającej te nieprawidłowości wynika, że skarżąca kwestionuje je jedynie w części, bowiem odwołanie odnosi się tylko do czynności opisanych w punktach 1,2 i 3 decyzji. W ocenie Sądu, skoro skarżąca zgodziła się z częścią decyzji organu pierwszej instancji (z nakazami opisanymi w punktach 4 i 5) i w tym zakresie jej nie kwestionowała, to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do wydania orzeczenia utrzymującego tę decyzję w mocy w całości, ponieważ nie była ona w całości podważana. Sąd stwierdził, że obowiązkiem organu drugiej instancji było wypowiedzenie się jedynie co do części rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Odnoszenie się do zarzutów skargi na obecnym etapie postępowania Sąd uznał za przedwczesne. Uchylając decyzję organu drugiej instancji Sąd wskazał, że obowiązkiem organu drugiej instancji będzie ponowne rozpoznanie odwołania skarżącej spółki oraz ocena orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, ale tylko w kwestionowanej przez skarżącą części. Jako podstawę rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok w całości. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającym na utrzymaniu w mocy w całości decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy strona nie podważała tej decyzji w całości, co skutkuje przyjęciem, że organ odwoławczy jest związany zarzutami zawartymi w odwołaniu i może rozpatrzeć odwołanie jedynie w granicach odwołania wydając decyzję częściową, która nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć zawartych w tym przepisie. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi PKP Polskie Linie Kolejowe SA w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył brzmienie art. 138 § 1 i 2 k.p.a., określającego rodzaje decyzji wydawanych przez organ odwoławczy i podkreślił, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, co oznacza że organ odwoławczy nie może podjąć innego rozstrzygnięcia niż wskazane w powołanym przepisie. Z tych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu zawartym w zaskarżonym wyroku, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do wydania orzeczenia utrzymującego decyzję organu pierwszej instancji w mocy w całości, bowiem nie była ona w całości podważana. Skarżący zwrócił również uwagę, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak też weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji. Złożenie odwołania powoduje, iż organ odwoławczy uzyskuje możliwość ponownego rozstrzygania sprawy, w której wcześniej zapadła decyzja organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie jest związany zarzutami podniesionymi w odwołaniu. Zatem postępowanie odwoławcze polega na powtórnym merytorycznym rozpoznaniu sprawy. W związku z tym nawet wówczas, gdy strona zaskarżyła jedynie część decyzji organu pierwszej instancji, nie oznacza to, iż w pozostałej niezaskarżonej części decyzja staje się ostateczna. Organ odwoławczy nie jest związany podstawami odwołania, co oznacza, że może, a nawet powinien rozpatrzyć sprawę w granicach nieobjętych zakresem odwołania. Skarżący podkreślił, że powyższe stanowisko jest zgodne z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych i odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1862/06 oraz do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 24 stycznia 2003 r. sygn. akt II SAlŁd 18887/99, w których podzielono pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. sygn. akt III RN 7/99. W skardze kasacyjnej przytoczono fragment uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego, zawierający rozważania na temat przyjętej przez k.p.a. konstrukcji odwołania i zakresu kompetencji organu odwoławczego. Sąd Najwyższy stwierdził, że nawet wówczas, gdy strona zaskarżyła jedynie część decyzji organu pierwszej instancji, to nie oznacza, iż w pozostałej niezaskarżonej części decyzja ta staje się ostateczna. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęty jest bowiem powszechnie pogląd o niezwiązaniu organu odwoławczego wniesionym przez stronę odwołaniem. Sąd Najwyższy podkreślił, że organ odwoławczy nie jest w szczególności związany podstawami odwołania, co oznacza, że może, a nawet powinien rozpatrzyć sprawę w granicach nie objętych zakresem odwołania, jeżeli jest to niezbędne dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że decyzja organu drugiej instancji wydana została z naruszeniem przepisu art.138 § 1 k.p.a. polegającym na utrzymaniu decyzji organu pierwszej instancji w mocy w całości, w sytuacji gdy strona nie podważała decyzji w całości. Trafnie podnosi wnoszący skargę kasacyjną, że organowi odwoławczemu nie można zarzucić naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Wydany na podstawie powołanego przepisu nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, dotyczyć może jednej lub wielu nieprawidłowości, w zależności od dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. W konsekwencji decyzja rozstrzygająca sprawę może zawierać nakaz usunięcia tylko jednej określonej nieprawidłowości, może też zawierać nakaz usunięcia większej liczby nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nakazał PKP PLK SA Zakład Linii Kolejowych w Szczecinie usunięcie nieprawidłowości dotyczących niewłaściwego stanu technicznego mostu kolejowego zlokalizowanego na obszarze kolejowym, wymieniając w pięciu punktach prace i roboty budowlane, jakie należy wykonać w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W odwołaniu od tej decyzji PKP PLK SA Zakład Linii Kolejowych w Szczecinie, do którego nakaz usunięcia nieprawidłowości został skierowany, zakwestionował rozstrzygnięcie co do punktów 1, 2 i 3, domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w tej części. Odwołujący zarzucił naruszenie przepisu art. 7 k.p.a. przez zaniechanie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności pominięcie faktu, że obiekt objęty decyzją utracił swoje przeznaczenie i nie stanowi już obiektu kolejowego z uwagi na likwidację istniejącej linii kolejowej. Ponadto zarzucił rażące naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 przez bezpodstawne uznanie, że po likwidacji linii kolejowej dawna budowla kolejowa stanowi nadal obiekt budowlany, z którym wiążą się takie same obowiązków właściciela, jak w czasie jego eksploatacji. Odwołujący podniósł, że nie może nadal utrzymywać mostu w sposób właściwy dla obiektów czynnych, gdyż stanowiłoby to przejaw niegospodarności, gotów jest jednak – dla poprawy wyglądu mostu – wykonać pkt 4 i 5 decyzji. W świetle powołanego przepisu art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane nie ma podstaw do uznania, że decyzja zawierająca nakaz usunięcia kilku nieprawidłowości obiektu budowlanego zawiera w istocie kilka odrębnych rozstrzygnięć, podlegających odrębnemu zaskarżeniu. Niezależnie od liczby stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości, wymagających wydania nakazu na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, rozstrzygnięcie organu administracji dotyczy jednej sprawy administracyjnej, załatwianej jedną decyzją administracyjną. Od decyzji tej jako całości przysługuje odwołanie (art. 127 § 1 k.p.a.), które zgodnie z art. 128 k.p.a. nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, ani sprecyzowania zarzutów co do poszczególnych elementów rozstrzygnięcia. Treść odwołania wskazuje ponadto, że odwołujący kwestionuje samą podstawę nałożenia na niego określonych w decyzji obowiązków, a zarzuty ogranicza do punktów 1, 2 i 3 decyzji, ponieważ zgadza się w istocie z twierdzeniem organu o konieczności wykonania prac określonych w punktach 4 i 5 decyzji. Organowi odwoławczemu nie można w tej sytuacji postawić zarzutu rozpoznania sprawy w części nieobjętej odwołaniem. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Podkreśla się, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji (por. B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i 487 - 488). Utrwalony jest także pogląd o niezwiązaniu organu odwoławczego zarzutami i podstawami odwołania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. III RN 7/99, opubl. w OSNP 2000/9/338, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 24 stycznia 2003 r., II SA/Łd 1887/99, niepubl., oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 stycznia 2008 r. I OSK 1862/06, z dnia 11 października 2007 r. I OSK 1419/06, z dnia 27 kwietnia 2006 r. I OSK 772/05, z dnia 11 marca 2008 r. II GSK 458/07, z dnia 27 kwietnia 2010 r. II GSK 1005/08 oraz z dnia 14 października 2010 r. II GSK 846/09, niepubl.). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 4 stycznia 2008 r. I OSK 1862/06, jedyne ograniczenie, które wprowadza ustawodawca dla rozstrzygnięcia organu odwoławczego zawarte jest w art. 139 k.p.a., określającym zakaz reformationis in peius. W świetle przedstawionych unormowań oraz stanowiska orzecznictwa, organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów i tylko do nich odnieść się w swojej decyzji. Organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był w tej sytuacji uprawniony do rozstrzygnięcia ponownie sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, a nie - jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - tylko w kwestionowanej przez skarżącego części. Rodzaje decyzji wydawanych przez organ odwoławczy określa art. 138 k.p.a. Jednym z rozstrzygnięć organu odwoławczego jest utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie naruszył tego przepisu przez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy w całości. Okoliczność, że odwołujący nie kwestionował w odwołaniu obowiązków określonych w pkt 4 i 5 decyzji, nie dawała organowi odwoławczemu podstawy do nierozpoznania sprawy także w zakresie pkt 4 i 5 decyzji, a w konsekwencji do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji tylko w części. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszny jest zatem zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia przepisów postępowania przez organ odwoławczy Sąd nie wykazał. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. jest zarzutem naruszenia przepisów postępowania. Zarzut ten może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeśli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ odwoławczy rażąco naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. spowodowało uchylenie przez ten Sąd decyzji organu odwoławczego z tej tylko przyczyny, bez dokonania pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2, § 14 ust. 2 pkt 2 litera b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 z późn. zm.). Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględni zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentację oraz ocenę prawną i dokona ponownej, pełnej kontroli zaskarżonej decyzji.