II OSK 1690/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 833/09 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1455/07 oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 lipca 2009 r., VII SA/Wa 833/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA) oddalił skargę [...] Sp. z o. o. w Warszawie o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1455/07. W uzasadnieniu WSA wskazał, że wyrokiem wydanym w dniu 6 listopada 2007 r. w sprawie VII SA/Wa 1455/07 po rozpoznaniu skargi spółki z o. o. [...] z siedzibą w Warszawie na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta miasta stołecznego Warszawy (dalej jako: prezydent) z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] zawieszające postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki budynku położonego przy ul. [...] w Warszawie z uwagi na wszczęcie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 18 sierpnia 2006 r. orzekającej o niewpisaniu budynku, którego dotyczył wniosek o pozwolenie na jego rozbiórkę, do rejestru zabytków nieruchomych Województwa Mazowieckiego - skargę oddalił. Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem wniosła w dniu 3 września 2008 r. [...] sp. z o. o. WSA wskazał, że skarżąca jako podstawę wznowienia postępowania sądowego podała art. 270 w związku z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa). W ocenie spółki w niniejszej sprawie nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem Sądu, a okolicznościami tymi lub środkami dowodowymi był wyrok WSA z dnia 2 czerwca 2008 r. wydany po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r., II OSK 156/07 wyroku WSA oddalającego skargę spółki na postanowienie organu z dnia 3 marca 2006 r. zawieszające postępowanie. Skarżąca podniosła, że zarówno wyrok WSA z dnia 6 listopada 2007 r., którego dotyczy skarga o wznowienie, jak i wyrok z dnia 2 czerwca 2008 r. dotyczył prawidłowości zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę budynku położonego przy ul. [...] w Warszawie dokonanego z powołaniem się na art. 97 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako: kpa) a ze stwierdzonymi w wyroku z dnia 2 czerwca 2008 r. okolicznościami istniejącymi w marcu 2006 r. spółka wiąże zaistnienie określonej w art. 273 § 2 ppsa podstawy wznowienia postępowania, bowiem w wyroku tym WSA uznał jednoznacznie, iż w kontrolowanej sprawie nie istniało zagadnienie wstępne, od którego zależałoby wydanie orzeczenia merytorycznego, zaś inwestor wraz z wnioskiem o rozbiórkę złożył komplet dokumentów i zadaniem organu było dokonanie oceny, czy spełniają one wymogi określone w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem skarżącej spółki, gdyby prawomocny wyrok w sprawie zawieszenia postępowania o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku do czasu rozstrzygnięcia postępowania przed wojewódzkim konserwatorem zabytków w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków został wydany przed wyrokiem w sprawie drugiego zawieszenia postępowania (ze względu na wszczęcie postępowania nieważnościowego) Sąd rozpoznający drugą z wymienionych spraw musiałby wziąć pod uwagę jego treść, co wynika z art. 170 ppsa. Spółka podniosła, że wprawdzie wyrok WSA z dnia 2 czerwca 2008 r. został wydany po wyroku, którego dotyczy wniesiona skarga, jednakże zawiera wskazanie przez Sąd nowych okoliczności w sprawie zawieszenia postępowania, które istniały już w chwili wydania wyroku Sądu z dnia 6 listopada 2007 r. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009 r. wydanym w sprawie VII SA/Wa 1474/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego, bowiem zdaniem Sądu skarga nie miała uzasadnionych podstaw. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w dniu 13 maja 2009 r. w sprawie II OSK 723/09 i sprawa została przekazana do Sądu I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA stwierdził, iż wskazywany przez skarżącą spółkę wyrok WSA wydany w dniu 2 czerwca 2008 r. i ustalenia Sądu zawarte w jego uzasadnieniu nie stanowią ustawowej podstawy wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 ppsa, bowiem wyrok ten i ustalenia Sądu nie są ani nową okolicznością ani też nowym dowodem, który istniał w trakcie postępowania w sprawie VII SA/Wa 1455/07 i mógł mieć wpływ na jego wynik. WSA stwierdził, że wskazywany przez spółkę wyrok i ustalenia Sądu są oceną prawną dotyczącą konkretnego, objętego kontrolą Sądu rozstrzygnięcia organu administracyjnego, dokonaną w innej sprawie już po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie. Wnosząc skargę kasacyjną [...] sp. z o. o. zaskarżyła ww. wyrok WSA w całości, żądając jego uchylenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według przepisów obowiązujących. Wyrokowi WSA zarzucono: I) naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia przepisów: 1) "art. 182 § 2 ppsa w związku z art. 182 § 1 w związku z art. 173 § 2 ppsa" poprzez arbitralne oddalenie skargi o wznowienie postępowania pomimo braku jej merytorycznego rozpoznania; 2) art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia, które z uwagi na swą lakoniczność, ogólnikowość i abstrakcyjny charakter nieodnoszący się do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy i istoty skargi, uniemożliwia realną kontrolę kasacyjną skarżonego wyroku. "Z ostrożności procesowej" strona skarżąca zarzuciła WSA także naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie przepisu art. 273 § 2 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W obszernym uzasadnieniu - odnośnie zarzutu "naruszenia art. 282 § 2 w związku z art. 282 § 1 ppsa w związku z art. 273 § 2 ppsa" - wskazano, że WSA nie rozpoznał istoty skargi [...], bowiem błędnie przyjął, iż [...] uznaje sam wyrok WSA z dnia 2 czerwca 2008 r. i zawarte w nim ustalenia za nową okoliczność w sprawie. Ponieważ WSA zniekształcił istotę skargi [...], w konsekwencji nie rozpoznał tej skargi, przyjmując nieprawidłowe założenia co do twierdzeń strony. Tym samym nie wykonał prawidłowo obowiązku rozpoznania sprawy wynikającego w niniejszej sprawie z przepisów art. 282 § 1 w związku z art. 273 § 2 ppsa i w konsekwencji bezpodstawnie oddalił skargę [...]. Poza tym, zdaniem strony skarżącej, WSA nie zanalizował okoliczności podnoszonych przez [...] w kontekście ustaleń faktycznych będących podstawą wydania wyroku z dnia 6 listopada 2007 r. a w konsekwencji Sąd ten rozpoznał skargę [...] w oderwaniu od treści samego wyroku objętego skargą o wznowienie i - bez wniknięcia w istotę tegoż prawomocnego wyroku oraz ustaleń faktycznych, które legły u podstaw jego wydania - ocenił, iż nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy jego treścią, a okolicznościami, na które powołała się [...] w skardze o wznowienie. Strona skarżąca podkreśliła, że w rozpatrywanej sprawie powstała sytuacja, w której w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r. WSA stwierdził istnienie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę zagadnienia wstępnego, zaś w wyroku z dnia 2 czerwca WSA stwierdził, iż w tym samym postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę zagadnienie wstępne nie występuje oraz, że nie było go od początku postępowania, mimo że, w ocenie [...], nie powinno budzić wątpliwości, iż prawomocność wyroku WSA z 2 czerwca 2008 r. rozciąga się na ustalenie co do braku istnienia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę zagadnienia wstępnego, tak jak i prawomocność wcześniejszego wyroku w sprawie drugiego zawieszenia rozciąga się na ustalenie co do istnienia w postępowaniu rozbiórkowym zagadnienia wstępnego, a więc ustalenia te się wzajemnie wykluczają, co oznacza, że tylko jeden z tych wyroków może być wykonany, a wykonanie każdego z nich równoznaczne jest z naruszeniem prawomocności i niewykonaniem drugiego. Podsumowując tę część skargi kasacyjnej strona skarżąca stwierdziła, że zniekształcenie istoty twierdzeń strony w skardze o wznowienie, a tym samym jej istoty, skutkowało nierozpoznaniem sprawy w jej granicach. W konsekwencji wyrok zapadły w sprawie uznać należy za arbitralny, co mogło mieć zasadniczy, istotny wpływ na jej wynik. Również nierozważnie przez WSA wpływu okoliczności podnoszonych przez [...] w skardze o wznowienie na wynik postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. skutkowało niedostrzeżeniem tego związku i bezpodstawnym przyjęciem, iż on nie zachodzi. Ponieważ istnienie związku jest jedną z przesłanek wznowienia wynikających z podstawy określonej w art. 273 § 2 ppsa, zatem arbitralne ustalenie przez WSA o jego braku w skarżonym wyroku mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa wskazano, iż sposób prezentacji sprawy w uzasadnieniu nie pozwala na uchwycenie istoty problemu. Nie tylko wypacza twierdzenia [...], ale abstrahuje od merytorycznej treści i ustaleń, na jakich zasadza się wyrok objęty skargą o wznowienie. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisu art. 273 § 2 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskazano, że WSA błędnie uznał, iż wymóg określony w art. 273 § 2 ppsa nie został spełniony, bowiem jak wykazano wcześniej stało się tak, gdyż niezgodnie z twierdzeniami skargi przyjął, iż dla [...] wykrytą okolicznością jest samo wydanie wyroku z dnia 2 czerwca 2008 r. Nietrafnie również WSA uznał, iż w sprawie nie zachodzi związek pomiędzy okolicznościami wskazanymi przez [...] w ramach ustawowej podstawy wznowienia, a treścią rozstrzygnięcia (wynikiem sprawy) w sprawie drugiego zawieszenia. Konkludując, w ocenie skarżącej spółki sytuacja, w której w wyroku Sądu administracyjnego wiążąco zostały ustalone okoliczności, które istniały już w chwili wydania wcześniejszego wyroku tego Sądu, wydanego w tej samej sprawie administracyjnej, a które powinny stanowić podstawę faktyczną tego wcześniejszego wyroku, lecz nie zostały wzięte pod uwagę z uwagi na brak ich wiążącego ustalenia (a zatem brak możliwości skutecznego powoływania się na nie przez stronę), w okolicznościach gdy ustalenia późniejszego wyroku dotyczą skargi oraz zdarzeń wcześniejszych chronologicznie w stosunku do skargi oraz zdarzeń podlegających ocenie we wcześniejszym z wyroków - mieści się w hipotezie przepisu art. 273 § 2 ppsa i uzasadnia wznowienie postępowania sądowego z uwagi na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W tej sprawie przesłanki te nie wystąpiły. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wnosząc skargę kasacyjną [...] sp. z o. o. zarzuciła wyrokowi WSA naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia przepisów "art. 182 § 2 ppsa w związku z art. 182 § 1 w związku z art. 173 § 2 ppsa" poprzez arbitralne oddalenie skargi o wznowienie postępowania pomimo braku jej merytorycznego rozpoznania. Wynikające z art. 183 ppsa rozpoznanie sprawy w granicach skargi oznacza, że NSA związany jest podstawami i wnioskami skargi a związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona skarżąca wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewyrażony wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę (B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009 r., kom. do art. 183, uw. 2). Z powyższego wynika, że główną podstawą skargi kasacyjnej są przepisy dotyczące skargi kasacyjnej a więc przepisy, które w żaden sposób nie mogły być naruszone przez WSA, bowiem WSA ich nie stosuje. NSA ma jednak na uwadze, że uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez WSA art. 282 § 2 ppsa w związku z art. 282 § 1 w związku z art. 273 § 2 ppsa, a więc przepisów dotyczących wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę jak również przedmiot zaskarżonego wyroku WSA, NSA uznał, że wskazane przez stronę skarżącą podstawy skargi kasacyjnej dotknięte są oczywistym błędem pisarskim a w rzeczywistości strona skarżąca zarzuca WSA naruszenie art. 282 § 2 ppsa w związku z art. 282 § 1 w związku z art. 273 § 2 ppsa poprzez arbitralne oddalenie skargi o wznowienie postępowania pomimo braku jej merytorycznego rozpoznania. Przechodząc do analizy tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy wskazać, że NSA uznaje go za niezasadny. Podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 mogą być tylko okoliczności faktyczne i dowody. Nie można więc za takie okoliczności uważać - jak chciałaby strona skarżąca - interpretacji przepisów dokonanej przez WSA w wyroku. Interpretacja przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 ppsa, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Dobitnie podkreślił to NSA w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05 NSA (LEX nr 209431), gdzie wskazał, że wykładnia przepisów nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 ppsa a nawet interpretacja zawarta w uchwale Sądu Najwyższego nie stanowi uzasadnienia dla wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 403 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.), którego odpowiednikiem jest art. 273 § 2 ppsa. NSA zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wskazywany przez spółkę wyrok i ustalenia Sądu są oceną prawną dotyczącą konkretnego, objętego kontrolą Sądu rozstrzygnięcia organu administracyjnego, dokonaną w innej sprawie już po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie. Tym samym - należy jeszcze raz powtórzyć - nie stanowią one ani okoliczności faktycznych ani środków dowodowych. Wobec powyższego, skoro wniosek strony skarżącej nie spełniał ustawowej przesłanki z art. 273 § 2 ppsa to Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu oddalając skargę [...] sp. z o. o. o wznowienia postępowania sądowego, bo jasny przepis ustawy nie przewidywał innej procesowej możliwości. Z tego powodu zarzut skargi kasacyjnej jakoby WSA naruszył art. 282 § 2 ppsa w związku z art. 282 § 1 w związku z art. 273 § 2 ppsa poprzez arbitralne oddalenie skargi o wznowienie postępowania pomimo braku jej merytorycznego rozpoznania jest całkowicie chybiony, bo właśnie "merytoryczne rozpoznanie" skargi o wznowienie postępowania polega na ustaleniu czy zawiera ona ustawowe przesłanki wznowieniowe czy też nie. Skoro prawidłowa ocena WSA wykazała, że skarga [...] sp. z o. o. nie zawiera ustawowych przesłanek wznowieniowych to takie rozstrzygnięcie Sądu I instancji nie narusza art. 282 § 2 ppsa w związku z art. 282 § 1 w związku z art. 273 § 2 ppsa, bowiem Sąd I instancji właśnie w ten sposób rozpatrzył skargę "merytorycznie". NSA wskazuje także na marginesie, że nawet gdyby hipotetycznie uznać, iż wykładnia przepisów jest okolicznością faktyczną czy środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 ppsa to przecież "wykrycie", o którym mowa w art. 273 § 2 ppsa odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas nieujawnionych, bo nieznanych stronom. Nie odnosi się ono zatem do okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04, LEX nr 176988). Innymi słowy, podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05, LEX nr 209431). Intencją ustawodawca było więc umożliwienie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji, gdy w sprawie zostały wykryte późniejsze okoliczności tj. dowiedzenie się o ich istnieniu w czasie, w którym powołanie ich w zakończonym postępowaniu było niemożliwe. Należy zaś wskazać, że [...] sp. z o. o. powołuje się na wykładnię przepisów dokonaną w wyroku WSA z dnia 2 czerwca 2008 r., który został wydany później niż w dniu 6 listopada 2007 r. - dacie wydawania wyroku przez Sąd. W konsekwencji za niezasadny NSA uznaje także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie przepisu art. 273 § 2 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Jak wskazano powyżej Sąd I instancji dokonał poprawnej wykładni ww. przepisu i następnie prawidłowo go zastosował ustalając, że skarga nie jest uzasadniona i nie można wznowić postępowania, gdyż stan opisany przez stronę skarżącą nie mieści się w hipotezie art. 273 § 2 ppsa. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia, które z uwagi na swą lakoniczność, ogólnikowość i abstrakcyjny charakter nieodnoszący się do konkretnych okoliczności faktycznych sprawy i istoty skargi uniemożliwia realną kontrolę kasacyjną skarżonego wyroku, także ten zarzut jest nieuzasadniony. Z treści art. 141 § 4 ppsa wynika, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie Sądu I instancji powinno zatem zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, przy czym niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd, a które nie zostały przyjęte. W sytuacji, gdy skarga dotyczy zaś wznowienia postępowania uzasadnienie powinno stanowić opartą o przepis prawa materialnego ocenę merytoryczną zasadności skargi, której wynikiem winno być bądź jej uwzględnienie bądź też oddalenie. Przekładając powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, zdaniem NSA Sąd I instancji w sposób wystarczający wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż stan opisany przez [...] sp. z. o. o. nie mieści się w hipotezie wyłożonego przepisu art. 273 § 2 ppsa a w konsekwencji prawidłowo wyjaśnił, że negatywny wynik dokonanej oceny skargi o wznowienie powoduje jej oddalenie. Zdaniem NSA, uzasadnienie Sądu I instancji w sposób wystarczający wskazuje na okoliczności prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sądowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.