I OSK 1065/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K. L. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1346/09 od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 353/09 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2) zwrócić K. L. z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis od skargi o wznowienie postępowania w wysokości 100 zł Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1346/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 353/09 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem wniósł K. L., opierając ją na przepisie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". W ocenie wnoszącego skargę o wznowienie postępowania na skutek naruszenia przepisów prawa został on pozbawiony możności działania, rozumianej jako pozbawienie możności obrony swych praw, ponieważ: 1) "skład orzekający bez podania przyczyn pominął nie budzące wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że ani sąd administracyjny, ani organ nie są związane oceną prawną, jeżeli zaszła zmiana okoliczności faktycznych, przy których sąd poprzednio wyraził tę ocenę prawną. Skarżący wykazał, że oceny prawne w przedmiocie jego prawa do rekompensaty pieniężnej wydawane od 1994 r. nie są wiążące, gdyż wszystkie istotne okoliczności faktyczne potwierdzające to prawo uległy zmianie"; 2) zaskarżony wyrok w istocie stanowi zbiór nieuzasadnionych zarzutów wobec osoby skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie o jakim mowa w art. 280 P.p.s.a. nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania. Jakkolwiek pierwsza z przewidzianych w powyższej regulacji przesłanek dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania została przez stronę spełniona to treść skargi o wznowienie nie pozwala stwierdzić, aby została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Dla stwierdzenia, iż skarga opiera się na ustawowych podstawach nie jest wystarczające, bowiem samo sformułowanie jej w sposób odpowiadający dyspozycji przepisów art. 271 do art. 274 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 , str. 559). Wnioskodawca obowiązany jest do przedstawienia odpowiadających treści przepisów argumentów i to odnoszących się do ustawowych przesłanek wznowienia i dopiero takie wskazanie daje podstawy do rozpoznania merytorycznego skargi o wznowienie postępowania sądowego. W rozpoznawanej skardze żaden z zarzutów podniesionych przez stronę nie odpowiada przesłankom określonym w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Przepis art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. przewiduje sankcję nieważności postępowania przed sądem gdy strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Nieważność postępowania z tej przyczyny zachodzi więc wówczas gdy strona wskutek naruszenia właściwych przepisów nie uczestniczyła w postępowaniu i została na skutek tego pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska przed sądem. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia, bowiem jak wynika z akt sprawy o terminie rozprawy został zawiadomiony K. L. oraz jego pełnomocnik – radca prawny S. L., który brał udział w rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. Ponadto, skarga o wznowienie postępowania nie jest dopuszczalna na podstawie zarzutu sprzeczności orzecznictwa z innymi wyrokami wydanymi w podobnych sprawach. Sąd bada każdą sprawę osobno i wydaje orzeczenie zależne od zebranego materiału, ustaleń i zaistniałych okoliczności i dotyczy ono tylko tej sprawy, w której zapadło. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że strona nie wykazała ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego, podnosząc jedynie argumenty zmierzające do zakwestionowania orzeczeń wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i przez Naczelny Sąd Administracyjny, ale które to argumenty nie mieszczą się w katalogu przesłanek podanych w art. 280 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania nie odpowiada wymogom niezbędnym do jej merytorycznego rozpoznania i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zwrócono skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 zł.